SUNTHON PHU was born in the reign o

SUNTHON PHU was born in the reign of King Rama I, on June 26, 1789. Soon after he was born his parents divorced and his mother became the wet-nurse of a princess in the royal palace.

Young Phu spent his early years in the palace and received his education in a monastery. Upon leaving school he worked as a government clerk but he was keen in writing verse. He could do it well even as a young boy. And he showed his talent by writing a long poem based on the story Khobutra which, however, was left unfinished.

The youthful poet fell in love with Chan, one of the ladies of the palace. But it was a forbidden love and considered a heinous crime, for which they were both imprisoned. On his release in 1806, Sunthorn Phu left the capital to pay a visit to his father in Rayong who had entered the monkhood. On his way, he wrote his first great poem, Nirat Muang Klaeng, In which he described his journey and wrote of his love for lady Chan. During his visit to his father he fell gravely ill and had to return to Bangkok where he reunited with Chan and married her. His happiness was fulfilled when a son was born to them.

Sadly Phu began drinking too much which caused frequent arguments and Chan left him for another man. But he immortalized her name in verse with the poem Nirat Pha Bat. In 1809, King Rama I died and King Rama II who succeeded him recognized Phu’s exceptional talent, being a poetical genius himself. Phu was given a position at court and often consulted and advised the King who at that time was writing his Ramakien.

Although Phu’s advice was invaluable to King Rama II, due to this drinking problem and unruly nature, King Rama had to imprison Phu once again. This proved to be a blessing in disguise as during his imprisonment he conceived the idea and started work on one of the greatest imaginative works ever written, the Phra Abhai Mani.

The greatness of Sunthorn Phu lies in his simplicity and sincerity of expression. He wrote from his heart not his head. But in Klon poetry, he was past master and his works remain unsurpassed, His works, mixed with romance, pathos and humour have earned him the title he rightly deserves as the People’s Poet.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สุนทรภูเกิดในรัชสมัยของพระราม 26 มิถุนายน ค.ศ. 1789 เร็ว ๆ นี้หลังจากที่เขาเกิดพ่อแม่ของเขาหย่าแล้ว และแม่ของเขากลายเป็น wet-nurse ของเจ้าหญิงในวังหลวง ภูสาวใช้ในวัง และได้รับการศึกษาในวัด เมื่อออกจากโรงเรียน เขาทำงานเป็นเสมียนรัฐบาล แต่เขามีความกระตือรือร้นในการเขียนข้อ เขาสามารถทำได้ดีเป็นเด็กผู้ชาย และเขาแสดงให้เห็นพรสวรรค์ของเขา โดยเขียนกลอนยาวตามเรื่อง Khobutra ซึ่ง อย่างไรก็ตาม ที่เหลือยังไม่เสร็จ กวีอ่อนเยาว์ตกรักจัน หนึ่งในฝ่ายของวัง แต่มันเป็นความรักต้องห้าม และถือว่าเป็นอาชญากรรม heinous ซึ่งพวกเขามีทั้งจำคุกเป็นเวลา บนเขาปล่อยในค.ศ. 1806 ภู Sunthorn เหลือทุนเพื่อไปเยี่ยมบิดาในระยองที่มีป้อนการออกบวช เมื่อเขา เขาเขียนเขาแรกบทกวี โสรัจจะเมืองแกลง ซึ่งเขาอธิบายการเดินทางของเขา และเขียนความรักของเขาสำหรับหญิงจัน ในระหว่างการเยือนของเขาพ่อของเขา เขาล้มป่วยใกล้ และได้กลับไปที่เขาทูลจันทร์ และแต่งงานของเธอ ความสุขของเขาไม่ตอบสนองเมื่อเกิดลูกไป เศร้าภูเริ่มดื่มมากเกินไปซึ่งเกิดบ่อยอาร์กิวเมนต์ และจันทร์ซ้ายเขาสำหรับคนอื่น แต่เขา immortalized ชื่อเธอในข้อกับกลอนโสรัจจะผาค้างคาว ใน 1809 ฉันตายพระรามและพระรามที่เขาประสบความสำเร็จรู้จักความสามารถพิเศษของภู การเป็นอัจฉริยะ poetical ตัวเอง ภูได้รับตำแหน่งที่ศาลมักจะขอคำปรึกษา และแนะนำพระมหากษัตริย์ซึ่งในขณะนั้นได้เขียนรามเกียรติ์ของเขา แม้ว่าคำแนะนำของภูล้ำค่าไปราม ปัญหาการดื่มและวินัยธรรมชาตินี้ พระรามได้เข้าคุกฟูอีกครั้ง สิ่งนี้จะ เป็นพระพรในการปลอมตัวในระหว่างจำคุกของเขา เขารู้สึกความคิด และเริ่มต้นทำงานของงานจินตนาการมากที่สุดที่เคยเขียน มณี Abhai พระ ความยิ่งใหญ่ของ Sunthorn อยู่ในความเรียบง่ายของเขาและความจริงใจของนิพจน์ เขาเขียนจากหัวใจของเขาไม่ใหญ่ของเขา แต่ในบทกวีกลิ่นกำมะถัน เขาหลักในอดีต และผลงานยังคงกำลัง ผลงาน ผสมกับโรแมนติก pathos และอารมณ์ขันมีบรรดาศักดิ์เขาเขาเรื่องสมควรเป็นกวีของประชาชน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สุนทรภู่เกิดในสมัยรัชกาลที่ฉันในวันที่ 26 มิถุนายน 1789 ไม่นานหลังจากที่เขาเกิดมาพ่อแม่หย่าร้างและแม่ของเขากลายเป็นเปียกพยาบาลของเจ้าหญิงในพระราชวังได้. หนุ่มภูใช้เวลาหลายปีในช่วงต้นของเขาใน พระราชวังและได้รับการศึกษาในวัด เมื่อออกจากโรงเรียนเขาทำงานเป็นเสมียนของรัฐบาล แต่เขาก็กระตือรือร้นในการเขียนบทกวี เขาสามารถทำมันได้ดีแม้ในขณะที่เด็กหนุ่ม และเขาแสดงให้เห็นความสามารถของเขาโดยการเขียนบทกวียาวขึ้นอยู่กับเรื่อง Khobutra ซึ่ง แต่ถูกทิ้งไว้ยังไม่เสร็จ. กวีอ่อนเยาว์ตกหลุมรักกับชานซึ่งเป็นหนึ่งในผู้หญิงของพระราชวัง แต่มันก็เป็นความรักที่ต้องห้ามและถือว่าเป็นอาชญากรรมชั่วร้ายที่พวกเขาทั้งสองคนที่ถูกคุมขัง ปล่อยให้เป็นอิสระของเขาใน 1806 สุนทรภู่เหลือเงินทุนที่จะจ่ายไปเยือนพ่อของเขาในจังหวัดระยองที่ได้เข้ามาบวชเรียน เกี่ยวกับวิธีการของเขาเขาเขียนบทกวีที่ยิ่งใหญ่ครั้งแรกของเขานิราศเมืองแกลงซึ่งเขาอธิบายการเดินทางของเขาและเขียนของความรักของเขาสำหรับสุภาพสตรีจันทร์ ในระหว่างการเยือนของพ่อของเขาที่เขาล้มป่วยหนักและต้องกลับไปที่กรุงเทพฯที่เขากลับมารวมตัวกับจันและแต่งงานกับเธอ ความสุขของเขาเป็นจริงเมื่อบุตรชายที่เกิดกับพวกเขา. เศร้าภูเริ่มดื่มมากเกินไปซึ่งก่อให้เกิดข้อโต้แย้งบ่อยและชานทิ้งเขาไปหาผู้ชายอีกคนหนึ่ง แต่เขา immortalized ชื่อของเธอในบทกวีที่มีบทกวีนิราศผาค้างคาว 1809 ในรัชกาลที่ฉันตายและรัชกาลที่สองที่เขาประสบความสำเร็จได้รับการยอมรับความสามารถพิเศษของภูเป็นอัจฉริยะกวีตัวเอง ภูได้รับตำแหน่งในราชสำนักและปรึกษาและมักจะได้รับคำแนะนำที่พระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กำลังเขียนรามเกียรติ์ของเขา. แม้ว่าคำแนะนำภูเป็นทรงคุณค่าให้กับรัชกาลที่สองเนื่องจากมีปัญหาการดื่มและธรรมชาติเกเรรัชกาลที่ต้องขังภูอีกครั้ง . นี้พิสูจน์แล้วว่าเป็นพระพรในปลอมในระหว่างจำคุกของเขาที่เขารู้สึกความคิดและเริ่มทำงานในหนึ่งในผลงานความคิดสร้างสรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนที่พระอภัยมณี. ความยิ่งใหญ่ของสุนทรภู่อยู่ในความเรียบง่ายและความจริงใจในการแสดงออกของเขา เขาเขียนออกมาจากหัวใจของเขาไม่ได้หัวของเขา แต่ในบทกวีกลอนเขาเป็นหลักที่ผ่านมาและผลงานของเขายังคงอยู่ที่ไม่มีใครเทียบผลงานของเขาผสมกับความโรแมนติกเรื่องน่าเศร้าและอารมณ์ขันทำให้เขาได้รับชื่อที่เขาสมควรได้รับอย่างถูกต้องเป็นกวีประชาชน