“Cross” by Langston Hughes is an ap

“Cross” by Langston Hughes is an apparently simple, very powerful poem. I actually witnessed it change a man’s life one night. One of my students, a twenty-something in a two-year college freshman English class back in the late ‘70's, was a very white Southern mountain boy who did not want to be in the class at all and wasn’t shy about letting me know it. I read this poem to the class, and during the discussion afterward, he said, in a gently stunned voice, “I never understood before.” He didn’t want to elaborate, and I didn’t press him, but he was different after that night. He no longer resisted learning, and showed himself as likable. I taught him again some time later in a sophomore lit class, and the transformation had held. Honestly, I do not know what about the poem affected him so, but I rejoice that it did. And while I’m being honest here, let me add I do not know why I chose to teach that poem that night. Excessively afraid of conflict at the time, I had always avoided presenting lit with racial issues whenever possible, and in an anthology course where the instructor picks and chooses, it was almost always possible. Two people were changed that night: my student–and me.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ข้าม" โดยฮิวจ์สเป็น LANGSTON ง่ายเห็นได้ชัดว่าบทกวีที่มีประสิทธิภาพมาก ฉันเห็นจริงๆแล้วมันมีการเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ชีวิตหนึ่งคืน หนึ่งในนักเรียนของฉันยี่สิบบางสิ่งบางอย่างในครั้งแรกที่วิทยาลัยสองปีเรียนภาษาอังกฤษกลับมาในช่วงปลาย '70 's เป็นสีขาวมากเด็กภูเขาภาคใต้ที่ไม่ต้องการที่จะอยู่ในระดับที่ทุกคนและไม่อายเกี่ยวกับการให้ ฉันรู้ว่ามัน ฉันอ่านบทกวีนี้ในชั้นเรียนและในระหว่างการสนทนาหลังจากนั้นเขากล่าวว่าในเสียงตะลึงเบา ๆ "ฉันไม่เคยเข้าใจมาก่อน." เขาไม่ได้ต้องการที่จะทำอย่างละเอียดและฉันไม่ได้กดเขา แต่เขาเป็นคนที่แตกต่างกันหลังจากคืนนั้น เขาไม่ได้ต่อต้านการเรียนรู้และแสดงให้เห็นว่าตัวเองเป็นที่น่าพอใจ ผมสอนเขาอีกครั้งเวลาต่อมาในชั้นปีไฟและการเปลี่ยนแปลงได้จัดขึ้น ตรงไปตรงมาฉันไม่ทราบสิ่งที่เกี่ยวกับบทกวีที่ได้รับผลกระทบเพื่อให้เขา แต่ฉันดีใจที่มัน และในขณะที่ฉันมีความซื่อสัตย์ที่นี่ให้ฉันเพิ่มฉันไม่ทราบว่าทำไมฉันเลือกที่จะสอนบทกวีที่คืนนั้น มากเกินไปกลัวของความขัดแย้งในขณะที่ฉันได้เสมอหลีกเลี่ยงนำเสนอจุดที่มีปัญหาทางเชื้อชาติเมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้และในหลักสูตรกวีนิพนธ์ที่หยิบสอนและเลือกมันก็มักจะเป็นไปได้คนสองคนที่ได้มีการเปลี่ยนแปลงในคืนวันนั้นของฉันนักเรียนและฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ข้าม" โดยสตีเฟ่น Langston เป็นกลอนตัวอย่างเห็นได้ชัด มีประสิทธิภาพมากขึ้น ฉันจะเห็นมันเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนกลางคืน หนึ่งในนักเรียนของฉัน เป็นยี่สิบ-บางสิ่งบางอย่างในวิทยาลัย 2 ปี วิชาฯ ชั้นภาษาอังกฤษกลับในปลาย ' 70 ของ ถูกเด็กชายเท่มากสีขาวใต้ที่ไม่ได้ไม่ต้องเรียนเลย และไม่ได้อายเกี่ยวกับให้ฉันรู้ว่า อ่านบทกวีนี้คลาส และในระหว่างการอภิปรายหลังจากนั้น เขากล่าว ในเสียงตกตะลึงไปเบา ๆ "ไม่ ใช่ก่อน" ไม่อยากอธิบาย และไม่ได้กดเขา แต่เขาแตกต่างกันหลังจากคืนนั้น เขาไม่เรียน resisted และแสดงให้เห็นว่าตัวเองเป็น likable ผมสอนเขาอีกบางครั้งในภายหลังในการ sophomore สว่างคลาส และการแปลงมีขึ้น สุจริตอย่าง ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกลอนผลเขาดังนั้น แต่ฉันสิ่งมีชีวิตที่ มันไม่ได้ และในขณะที่ผมกำลังจะซื่อนี่ ผมเพิ่มไม่รู้ทำไมฉันถึงเลือกสอนบทกวีนั้นคืน มากเกินไปกลัวความขัดแย้งในเวลา ฉันมีเสมอหลีกนำสว่างปัญหาเชื้อชาติเมื่อใดก็ ตามที่เป็นไปได้ และในการเทนนิสที่ผู้สอนรับ และเลือก มันเกือบตลอดเวลาเป็นความเป็นไปได้ คนที่สองมีการเปลี่ยนแปลงคืน: student–and ของฉันฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

"ไขว้"โดย langston ฮิวจ์เป็นบทกวีทรงพลังที่เรียบง่ายเป็นอย่างมากเห็นได้ชัดว่า ผมเห็นมันเปลี่ยนชีวิตของคนคนหนึ่งคืนหนึ่ง หนึ่งในนักเรียนของผม Class ภาษาอังกฤษ ยี่สิบ - บางสิ่งบางอย่างในไฮสคูลวิทยาลัยสองปีที่กลับมาในช่วงปลาย' 70 ' sthe เป็นเด็ก ภูเขา เป็นอย่างมากในสีขาวทางตอนใต้ที่ไม่ต้องการอยู่ในระดับ first class ที่ทั้งหมดและไม่ได้ไม่ชอบเกี่ยวกับปล่อยให้ผมรู้ว่ามัน ผมอ่านกลอนบทนี้นี้และในระหว่างการประชุมได้หลังจากนั้นเขาบอกว่าที่เสียงยังมึนงงไม่ค่อยๆ"ผมไม่เคยทำความเข้าใจมาก่อน"เขาไม่ได้ต้องการจะใช้ความพยายามอย่างหนักและผมก็ไม่ได้กดให้เขาแต่เขาก็แตกต่างกันหลังจากคืนนั้น เขาไม่ได้ขัดขืนการเรียนรู้และให้เห็นว่าเขาเป็นน่าชอบ ผมสอนให้เขาอีกครั้งในเวลาต่อมาในที่มีแสงไฟส่องสว่างเพิ่งเข้าร่วมทีมและการปรับเปลี่ยนรูปแบบการที่ได้จัดขึ้น ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตฉันไม่รู้อะไรที่เกี่ยวกับบทกวีที่ได้รับผลกระทบนั้นแต่ผมดีใจที่มันเป็นอย่างนั้น และในขณะที่ผมความซื่อสัตย์ที่นี่ให้ผมเพิ่มผมไม่รู้ว่าทำไมผมเลือกที่จะสอนให้อ่านบทกวีที่ในคืนนั้น เหตุกลัวความขัดแย้งในเวลาที่ผมมีความพยายามหลีกเลี่ยงการนำเสนอมีแสงสว่างที่เหมาะสมพร้อมด้วยปัญหาเชื้อชาติเมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้อยู่เสมอและในหลักสูตรชุมนุมที่สถานที่ซึ่งครูผู้สอนสามารถรับและเลือกเกือบจะเป็นไปได้เสมอคนสองคนมีการเปลี่ยนแปลงในยามค่ำคืนที่นักเรียนและของฉันฉัน