It is wrong, monsieur, to couple my

It is wrong, monsieur, to couple my name with that of Madame de Fleurel. When I returned from the war-without my feet, alas! I never would have permitted her to become my wife. Was it possible? When one marries, monsieur, it is not in order to parade one's generosity; it is in order to live every day, every hour, every minute, every second beside a man; and if this man is disfigured, as I am, it is a death sentence to marry him! Oh, I understand, I admire all sacrifices and devotions when they have a limit, but I do not admit that a woman should give up her whole life, all joy, all her dreams, in order to satisfy the admiration of the gallery. When I hear, on the floor of my room, the tapping of my wooden legs and of my crutches, I grow angry enough to strangle my servant. Do you think that I would permit a woman to do what I myself am unable to tolerate? And, then, do you think that my stumps are pretty?"

He was silent. What could I say? He certainly was right. Could I blame her, hold her in contempt, even say that she was wrong? No. However, the end which conformed to the rule, to the truth, did not satisfy my poetic appetite. These heroic deeds demand a beautiful sacrifice, which seemed to be lacking, and I felt a certain disappointment. I suddenly. asked: "Has Madame de Fleurel any children?

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นความผิด, นาย, คู่ชื่อของฉันกับที่ของมาดามเดอ Fleurel เมื่อผมกลับมาจากสงครามโดยไม่ต้องเท้าของฉันอนิจจา! ฉันจะไม่ได้รับอนุญาตให้เธอกลายเป็นภรรยาของฉัน มันเป็นไปได้หรือไม่ เมื่อหนึ่งแต่งงานนายก็ไม่ได้เป็นเพื่อความเอื้ออาทรหนึ่งของขบวนแห่; มันอยู่ในเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ทุกวันทุกชั่วโมงทุกนาทีทุกวินาทีข้างผู้ชายคนหนึ่ง; และถ้าคนนี้จะพิการเป็นฉันมันเป็นโทษประหารชีวิตจะแต่งงานกับเขา! โอ้ฉันเข้าใจผมชื่นชมความเสียสละและพระคัมภีร์ทั้งหมดเมื่อพวกเขามีขีด จำกัด แต่ผมไม่ยอมรับว่าผู้หญิงควรจะให้ขึ้นทั้งชีวิตของเธอมีความสุขทุกความฝันของเธอเพื่อที่จะตอบสนองความชื่นชมของแกลเลอรี่ เมื่อฉันได้ยินอยู่บนพื้นห้องของฉันกรีดขาไม้ของเราและไม้ค้ำของฉันที่ฉันโกรธเติบโตพอที่จะบีบคอผู้รับใช้ของเรา คุณคิดว่าฉันจะอนุญาตให้ผู้หญิงที่จะทำในสิ่งที่ตัวผมเองไม่สามารถที่จะทนต่อ? และแล้วคุณไม่คิดว่าตอไม้ของฉันจะสวย? "เขาเป็นคนที่เงียบ. สิ่งที่ฉันสามารถพูด? แน่นอนเขาถูกต้อง. ฉันสามารถตำหนิเธอถือของเธอในการดูถูกคนบอกว่าเธอเป็นคนที่ไม่ถูกต้องหรือไม่ไม่อย่างไรก็ตาม end ที่สอดคล้องกับกฎความจริงที่ไม่ได้ตอบสนองความอยากอาหารบทกวีของฉันเหล่านี้กล้าหาญความต้องการเสียสละที่สวยงามซึ่งดูเหมือนจะขาดและผมก็รู้สึกผิดหวังบางอย่างผมก็ถามว่า... "มีมาดามเดอ Fleurel ใด ๆ บุตรหรือไม่?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันเป็นความผิดของฉันชื่อ มองซิเออร์ คู่กับ มาดาม เดอ fleurel . เมื่อฉันกลับมาจากสงครามโดยเท้าของฉัน อนิจจา ! ผมคงไม่อนุญาตให้เธอไปเป็นภรรยาของฉัน มันเป็นไปได้ ? เมื่อแต่งงาน นะคะ ไม่ใช่เพื่อให้ขบวนพาเหรดของความเอื้ออาทร ; มันเป็นในการใช้ชีวิตทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที ทุกวินาที ข้างๆ ชาย ถ้าชายคนนี้เสียโฉมอย่างข้ามันเป็นประโยคตายที่จะแต่งงานกับเขา โอ้ ผมเข้าใจแล้ว ผมชื่นชมการเสียสละและ devotions เมื่อพวกเขามีขีด จำกัด แต่ผมไม่ได้ยอมรับว่า ผู้หญิงควรจะให้ขึ้นชีวิตของเธอทั้งหมด ความสุข ความฝันของเธอทั้งหมด เพื่อตอบสนองความชื่นชอบของแกลเลอรี่ เมื่อได้ยิน บนพื้นของห้องผม แตะขาไม้ และไม้ค้ำของผม ผมเติบโตโกรธพอที่จะบีบคอคนรับใช้ของฉันเธอคิดว่าฉันจะอนุญาตให้ผู้หญิงทำในสิ่งที่ผมเองก็ไม่สามารถที่จะทน ? และ แล้ว คุณคิดว่าผมเป็นตอไม้สวย ? "

เขาก็เงียบ สิ่งที่ฉันสามารถพูด ? เขาก็พูดถูก ฉันโทษเธอ กอดเธอรังเกียจ แม้แต่บอกว่าเธอผิด ไม่ แต่จบที่สอดคล้องกับกฎของความจริง ไม่ได้ตอบสนองความหิวบทกวีของฉันการกระทำฮีโร่เหล่านี้ต้องการสละสวยงาม ซึ่งดูเหมือนจะขาด และผมรู้สึกว่าผิดหวังแน่นอน ฉันทันที ถาม : " มาดาม เดอ fleurel เด็ก ?