involved − policy makers, deliverers and recipients − are integral. The study found that the actors involved are not involved in any conspiratorial or deliberately oppressive way, but they are mostly well-intended and the outcomes unintended. Actually, the actors are involved in a confusing amalgam of more or less conscious contributions that comprise something like, in Foucault’s analogy, ‘immense pieces of machinery, full of impossible cog wheels, belts which turn nothing and wry gear systems: all these things which “don’t work” and ultimately serve to make the thing “work”’ (cited in Gordon, 1980: 257). This paper reveals the centrality of Aboriginal education policy in this machinery that works to produce some patchy improvement in educational outcomes and the problematic outcomes suggested by Pearson.
Aboriginal policy has historically had twin imperatives, one governing, in the sense of maintaining conceptual, administrative and normalising control of a potentially ‘unruly’ population, and the other developmental, in the sense of negotiating the dilemma of modernisation, that is to transform traditional cultural values and social structures in order that they accommodate modernity. Both imperatives are of long standing, and, as will become evident in the body of the paper, the progressive approach to those ends has moved on from earlier overtly coercive and assimilatory approaches. The main approach within the progressive paradigm has been to empower and accommodate culture in the expectation of conferring the capacity to engage successfully with the wider world. The attempt has ‘worked’ on both fronts, with the Aboriginal population now normalised and Aboriginal citizens as free as others from the arbitrary and discriminatory exercise of state power, provided special measures of support and realising some socio-economic improvement. However, the success of the latter has been moderate and in some places and dimensions are in reverse. As suggested above, there is evidence of a growing alienation from Australia and from education as part of that alienation.
The paper argues that these counter-productive attitudes and behaviours, and their material outcomes, are in part a product of education policy based in an imagined Aboriginal culture and self locked in an imagined oppositional relationship with Australia and modernity. That progressive imaginary has led to the equation of cultural change with cultural loss and the privileging of cultural preservation at the expense of the negotiated cultural adaptation that is needed for the engagement with modernity and achievement of equality and well-being. Instead of the necessary mix of socio-cultural robustness and adaptation, the ethnicised policy framework motivates a brittle assertion of particularity, difference and inequality. Though they often bear little resemblance to Aborigines’ increasingly ‘post-ethnic’ everyday realities (see below), the notions at the core of the framework tend to dominate those realities and animate the performances of all involved, such that policy becomes an unorganised and disorganised dynamic of settler-Australian imagination,
ที่เกี่ยวข้องกับการผลิต - นโยบาย deliverers และผู้รับ - เป็นส่วนหนึ่ง การศึกษาพบว่านักแสดงที่เกี่ยวข้องไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในทาง conspiratorial หรือกดขี่จงใจใด ๆ แต่พวกเขาส่วนใหญ่เป็นอย่างดีตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจผล ที่จริงนักแสดงที่มีส่วนร่วมในการรวมกันทำให้เกิดความสับสนในการให้ข้อมูลมากขึ้นหรือน้อยลงสติที่ประกอบด้วยสิ่งที่ต้องการในการเปรียบเทียบของ Foucault,'ชิ้นอันยิ่งใหญ่ของเครื่องจักรเต็มรูปแบบของล้อฟันเฟืองเป็นไปไม่ได้, เข็มขัดซึ่งเปิดอะไรและระบบเกียร์เบี้ยว: ทุกสิ่งเหล่านี้ที่ "ไม่ทำงาน" และในที่สุดก็ทำหน้าที่ที่จะทำให้สิ่งที่ "งาน" (อ้างใน Gordon, 1980: 257 )บทความนี้แสดงให้เห็นว่าศูนย์กลางของนโยบายการศึกษาของอะบอริจิในเครื่องจักรที่ทำงานเพื่อปรับปรุงการผลิตบางหย่อมในผลการศึกษาและผลลัพธ์ที่มีปัญหาการแนะนำโดยเพียร์สัน
นโยบายดั้งเดิมเป็นจุดรับสนองคู่หนึ่งปกครองในความหมายของการควบคุมความคิดในการบริหารและการ normalizing ของประชากรที่อาจเกิดขึ้น 'เกเร',และอื่น ๆ ที่พัฒนาในความหมายของการเจรจาต่อรองภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของความทันสมัยที่เป็นที่จะเปลี่ยนค่านิยมทางวัฒนธรรมแบบดั้งเดิมและโครงสร้างทางสังคมเพื่อว่าพวกเขาอำนวยความสะดวกทันสมัย ตอบสนองความต้องการทั้งสองยืนอยู่นานและในขณะที่จะกลายเป็นที่เห็นได้ชัดในร่างกายของกระดาษ,วิธีการที่ก้าวหน้าไปจนสุดปลายเหล่านั้นได้ย้ายไปจากที่ก่อนหน้านี้เปิดเผยวิธีการบีบบังคับและ assimilatory วิธีการหลักในกระบวนทัศน์ที่ก้าวหน้าได้รับการเพิ่มขีดความสามารถรองรับและวัฒนธรรมในความคาดหวังของการหารือความสามารถที่จะมีส่วนร่วมประสบความสำเร็จกับโลกกว้าง ความพยายามที่ได้ 'ทำงาน' ด้านทั้งสองมีประชากรอะบอริจิตอนปกติและประชาชนชาวพื้นเมืองเป็นอิสระเป็นคนอื่นจากการใช้สิทธิโดยพลการและพินิจพิเคราะห์จากอำนาจรัฐให้มาตรการพิเศษของการสนับสนุนและตระหนักบางการปรับปรุงทางเศรษฐกิจและสังคม แต่ความสำเร็จของหลังได้รับปานกลางและในบางสถานที่และขนาดเป็นในสิ่งที่ตรงกันข้าม ตามที่แนะนำข้างต้นมีหลักฐานจากการโอนที่เพิ่มขึ้นจากประเทศออสเตรเลียและจากการศึกษาเป็นส่วนหนึ่งของการโอนเงินที่
กระดาษระบุว่าทัศนคติเหล่านี้เคาน์เตอร์มีประสิทธิผลและพฤติกรรมและผลลัพธ์วัสดุของพวกเขาจะเป็นส่วนหนึ่งในผลิตภัณฑ์ของนโยบายการศึกษาในวัฒนธรรมอะบอริจิจินตนาการและตัวเองถูกขังอยู่ในความสัมพันธ์ตรงข้ามกับจินตนาการของประเทศออสเตรเลียและทันสมัยที่จินตนาการขึ้นได้นำไปสู่สมการของการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมกับการสูญเสียวัฒนธรรมและเหน็บแนมการรักษาวัฒนธรรมที่ค่าใช้จ่ายของการปรับตัวทางวัฒนธรรมการเจรจาต่อรองที่จำเป็นสำหรับการมีส่วนร่วมกับความทันสมัยและความสำเร็จของความเสมอภาคและความเป็นอยู่ แทนการผสมที่จำเป็นของความเข้มแข็งทางสังคมวัฒนธรรมและการปรับตัว,กรอบนโยบาย ethnicised กระตุ้นการยืนยันเปราะพิลึกของความแตกต่างและความไม่เท่าเทียมกัน แม้ว่าพวกเขามักจะแบกความคล้ายคลึงเล็กน้อยเพื่อให้ชาวพื้นเมือง 'มากขึ้น' โพสต์ชาติพันธุ์ 'ความเป็นจริงในชีวิตประจำวัน (ดูด้านล่าง) พัฒนาการที่หลักของกรอบการทำงานมีแนวโน้มที่จะครองความเป็นจริงเหล่านั้นและมีชีวิตการแสดงของทุกคนที่เกี่ยวข้อง,นโยบายดังกล่าวว่าจะกลายเป็นแบบไดนามิกและไม่มีการรวบรวมกันไม่เป็นระเบียบของจินตนาการไม้ตาย-ออสเตรเลีย,
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)