It is evident that the use of antim

It is evident that the use of antimicrobials for treatment of dental infections may also nonspecifically deplete the levels of some bacterial species perceived to be of benefit to the ‘balance’ of the ecosystem. In such postantimicrobial states the replenishment of the bacterial micro-environment typically is left to chance as the melee of residual microbes start to repopulate their depleted environment. Sometimes harmless commensals will prosper. However, under certain circumstances, potentially pathogenic bacteria may flourish. In the present study, a CHX mouth rinse pretreatment was used. Chlorhexidine is generally considered to be an effective, though relatively indiscriminate, antimicrobial for the short-term relief of halitosis. However, rather than relying solely upon natural microbial succession to repopulate the mouth, instillation of a harmless oral commensal (S. salivarius K12) was used to exert some control over the process (De Boever and Loesche 1995; Kazor et al. 2003; Tagg and Dierksen 2003). The attempted introduction of probiotic strains to other established microbial habitats, such as the colon, rarely achieves long-term persistence or colonization by the candidate micro-organisms (Tannock et al. 2000). Often, however, even the brief presence and putative metabolic activity of the transitory probiotic micro-organisms appears to aid the restoration of a ‘beneficial’ micro-environment (Burton et al. 2003). In the present study, persistence of Streptococcus salivarius K12 was detected in the post-treatment saliva samples (days 7 and 14) obtained from each subject.

When considering the use of probiotics as infection preventatives, favourable characteristics include occupation of tissue sites that would otherwise be taken up by potentially undesirable organisms, production of antibacterial compounds and (possibly) stimulation of the immune defences of the host (Hinode et al. 2003). Strain K12 produces at least two lantibiotic bacteriocins that are inhibitory to representative strains of several species of Gram-positive bacteria implicated in halitosis. Although strain K12 did not appear to inhibit reference strains of Prevotella and Porphyromonas in vitro, when fresh saliva was plated onto media on which strain K12 had previously been grown (leading to the deposition of salivaricin A and salivaricin B), the growth of black-pigmented bacteria identified as Prevotella species was inhibited. Studies in our laboratory have shown that salivaricin A is bacteriostatic, whereas, salivaricin B is bacteriocidal in its mode of action (Ross et al. 1993; Upton et al. 2001; Tagg and Dierksen 2003; Tagg 2004). The limited data presented here with pure isolates and with bacteria present in saliva indicate that inhibition is probably greater when the two salivaricins are present in combination. The production of each of these salivaricins appears to be auto-inducible and moreover they both seem capable of stimulating homologous bacteriocin production by indigenous oral S. salivarius populations in vivo. Thus, administration of strain K12 may also boost salivaricin levels in a subject's saliva by cross-stimulating salivaricin production by pre-existing members of the indigenous microbiota and may have benefit without actually colonizing the host.

Measurement of VSC levels showed that most subjects displayed significant improvement when tested 7 and 14 days after the commencement of K12 treatment. Two subjects (S1 and S3) who kept using K12 lozenges for 28 days generally maintained lower VSC readings than they had prior to commencing treatment, indicating that lowered VSC levels might be achieved by persistent administration of K12 lozenges (Fig. 2). Although only two subjects were studied in depth, the data obtained indicated that if S. salivarius was adopted as a halitosis treatment, the optimal dosing requirements could differ from subject to subject. Some may require only occasional dosing, while others may require a more regular maintenance regimen, as is common practice with other probiotics. In this study, we cannot exclude the possibility that some of the malodour was from primary sources other than the tongue. Indeed, it is conceivable that some of the subjects who showed little change in their malodour parameters may have had nonoral halitosis. Additionally, those subjects who did not experience any significant change in their halitosis parameters may require a more potent antimicrobial treatment (e.g. a longer or stronger CHX treatment or use of a broad-spectrum antibiotic) to achieve adequate initial depletions of their populations of halitosis-associated bacteria (Pratten et al. 1998; McBain et al. 2003).

Chlorhexidine is a potent antimicrobial compound and has been shown to be extremely effective when used daily for the treatment of halitosis (Rosenberg et al. 1992; van Steenberghe et al. 2001; Quirynen et al. 2002; Winkel et al. 2003; Young et al. 2003). Previous studies on the effect of CHX on the oral microbiota have shown in some cases that bacterial populations recover to pretreatment levels within 24 h (Schiott et al. 1970). The control group subjects (using bacteria-free lozenges) had a slight, though nonsignificant reduction in their malodour parameters indicating that there may have been a slight residual benefit either from CHX treatment or from the sucking of lozenges. Interestingly, CHX treatment of subject 1 had not altered the VSC level when tested 1 day after ceasing treatment. However, the VSC levels had decreased by day 7 (3 days of K12 treatment only) but returned to high levels when tested 2 weeks after ceasing S. salivarius K12 treatment. Also, three recalled subjects from the study who had experienced successful resolution of symptoms during the treatment protocol, failed to show any decrease in their VSC levels when tested 4 days after using just CHX.

Microbial culture analysis was performed on saliva samples, as previous studies have shown that the composition of the salivary microbiota is representative of that found on the dorsal and lateral surfaces of the tongue (Mager et al. 2003). More than 600 species of bacteria have been detected in the oral microbiota (Kazor et al. 2003). The DGGE profiles obtained in the present study represent only some of the most prevalent members of the salivary populations and indeed similar fragment patterns were obtained for each subject prior to treatment. Fragments corresponding to Prevotella veroralis, P. melaninogenica and Veillonella dispar sequences predominated in these subjects. Although there were changes in the DGGE profiles after treatment, it was difficult to determine whether there was a correlation between banding pattern and a clinical state indicative of halitosis or health. One striking observation, however, was the more prominent appearance of DNA fragments representing S. salivarius in samples from the subjects who experienced a reduction in VSC levels (Fig. 3). For the two subjects who were sampled more frequently, some interesting associations were noted. For example, both subjects had VSC levels that temporarily ‘spiked’ at either day 14 (S3) or day 21 (S1) corresponding to saliva samples in which S. salivarius fragments were less pronounced in the DGGE gels (Fig. 4).

For a certain group of bacteria to be detected by DGGE amongst a complex population it must represent a substantial proportion of that population (Muyzer and Smalla 1998). Thus, some ‘minority’ micro-organisms which may nevertheless exert considerable influence on the composition or metabolism of the microbiota may not be detected. Indeed the species reported here appear to be constituents of the ‘normal’ oral microbiota (Kazor et al. 2003; Mager et al. 2003). However, a wide variety of micro-organisms have been implicated in halitosis (Loesche and Kazor 2002) and while some aetiologically significant species may be identified, it is also likely that other organisms may be collectively responsible for the shift from a normal saccharolytic bacterial population to one which is largely proteolytic (De Boever and Loesche 1995). The microbial agents of halitosis may also be minor components of a so-called ‘healthy’ oral microbiota. Alternatively, a consortium of phylogenetically diverse, but metabolically similar organisms may change the micro-environment. Given the complexity of the oral microbiota implicated in halitosis (Kazor et al. 2003), it appears that tools such as DGGE, generally considered suitable for monitoring complex microbial consortia may not have sufficient sensitivity to detect some of the critical bacterial changes. Further studies from information obtained with gene libraries for most oral bacterial species or strains, cultured or not (Kazor et al. 2003) may enable more in depth analysis.

Although the majority of the small number of subjects in the active group in this pilot study had a favourable outcome, more extensive double blind, placebo-controlled studies are now required. From the data presented here, it appears, however, that the application of probiotic therapy using Streptococcus salivarius K12 following antimicrobial pretreatment may alleviate some forms of halitosis. Also, given that Streptococcus salivarius has a numerical, yet benign predominance in the mouth, the impact of competitive (bacteriocin-producing) S. salivarius on other oral diseases merits further investigation.

When considering the use of probiotics as infection preventatives, favourable characteristics include occupation of tissue sites that would otherwise be taken up by potentially undesirable organisms, production of antibacterial compounds and (possibly) stimulation of the immune defences of the host (Hinode et al. 2003). Strain K12 produces at least two lantibiotic bacteriocins that are inhibitory to representative strains of several species of Gram-positive bacteria implicated in halitosis. Although strain K12 did not appear to inhibit reference strains of Prevotella and Porphyromonas in vitro, when fresh saliva was plated onto media on which strain K12 had previously been grown (leading to the deposition of salivaricin A and salivaricin B), the growth of black-pigmented bacteria identified as Prevotella species was inhibited. Studies in our laboratory have shown that salivaricin A is bacteriostatic, whereas, salivaricin B is bacteriocidal in its mode of action (Ross et al. 1993; Upton et al. 2001; Tagg and Dierksen 2003; Tagg 2004). The limited data presented here with pure isolates and with bacteria present in saliva indicate that inhibition is probably greater when the two salivaricins are present in combination. The production of each of these salivaricins appears to be auto-inducible and moreover they both seem capable of stimulating homologous bacteriocin production by indigenous oral S. salivarius populations in vivo. Thus, administration of strain K12 may also boost salivaricin levels in a subject's saliva by cross-stimulating salivaricin production by pre-existing members of the indigenous microbiota and may have benefit without actually colonizing the host.

Measurement of VSC levels showed that most subjects displayed significant improvement when tested 7 and 14 days after the commencement of K12 treatment. Two subjects (S1 and S3) who kept using K12 lozenges for 28 days generally maintained lower VSC readings than they had prior to commencing treatment, indicating that lowered VSC levels might be achieved by persistent administration of K12 lozenges (Fig. 2). Although only two subjects were studied in depth, the data obtained indicated that if S. salivarius was adopted as a halitosis treatment, the optimal dosing requirements could differ from subject to subject. Some may require only occasional dosing, while others may require a more regular maintenance regimen, as is common practice with other probiotics. In this study, we cannot exclude the possibility that some of the malodour was from primary sources other than the tongue. Indeed, it is conceivable that some of the subjects who showed little change in their malodour parameters may have had nonoral halitosis. Additionally, those subjects who did not experience any significant change in their halitosis parameters may require a more potent antimicrobial treatment (e.g. a longer or stronger CHX treatment or use of a broad-spectrum antibiotic) to achieve adequate initial depletions of their populations of halitosis-associated bacteria (Pratten et al. 1998; McBain et al. 2003).

Chlorhexidine is a potent antimicrobial compound and has been shown to be extremely effective when used daily for the treatment of halitosis (Rosenberg et al. 1992; van Steenberghe et al. 2001; Quirynen et al. 2002; Winkel et al. 2003; Young et al. 2003). Previous studies on the effect of CHX on the oral microbiota have shown in some cases that bacterial populations recover to pretreatment levels within 24 h (Schiott et al. 1970). The control group subjects (using bacteria-free lozenges) had a slight, though nonsignificant reduction in their malodour parameters indicating that there may have been a slight residual benefit either from CHX treatment or from the sucking of lozenges. Interestingly, CHX treatment of subject 1 had not altered the VSC level when tested 1 day after ceasing treatment. However, the VSC levels had decreased by day 7 (3 days of K12 treatment only) but returned to high levels when tested 2 weeks after ceasing S. salivarius K12 treatment. Also, three recalled subjects from the study who had experienced successful resolution of symptoms during the treatment protocol, failed to show any decrease in their VSC levels when tested 4 days after using just CHX.

Microbial culture analysis was performed on saliva samples, as previous studies have shown that the composition of the salivary microbiota is representative of that found on the dorsal and lateral surfaces of the tongue (Mager et al. 2003). More than 600 species of bacteria have been detected in the oral microbiota (Kazor et al. 2003). The DGGE profiles obtained in the present study represent only some of the most prevalent members of the salivary populations and indeed similar fragment patterns were obtained for each subject prior to treatment. Fragments corresponding to Prevotella veroralis, P. melaninogenica and Veillonella dispar sequences predominated in these subjects. Although there were changes in the DGGE profiles after treatment, it was difficult to determine whether there was a correlation between banding pattern and a clinical state indicative of halitosis or health. One striking observation, however, was the more prominent appearance of DNA fragments representing S. salivarius in samples from the subjects who experienced a reduction in VSC levels (Fig. 3). For the two subjects who were sampled more frequently, some interesting associations were noted. For example, both subjects had VSC levels that temporarily ‘spiked’ at either day 14 (S3) or day 21 (S1) corresponding to saliva samples in which S. salivarius fragments were less pronounced in the DGGE gels (Fig. 4).

For a certain group of bacteria to be detected by DGGE amongst a complex population it must represent a substantial proportion of that population (Muyzer and Smalla 1998). Thus, some ‘minority’ micro-organisms which may nevertheless exert considerable influence on the composition or metabolism of the microbiota may not be detected. Indeed the species reported here appear to be constituents of the ‘normal’ oral microbiota (Kazor et al. 2003; Mager et al. 2003). However, a wide variety of micro-organisms have been implicated in halitosis (Loesche and Kazor 2002) and while some aetiologically significant species may be identified, it is also likely that other organisms may be collectively responsible for the shift from a normal saccharolytic bacterial population to one which is largely proteolytic (De Boever and Loesche 1995). The microbial agents of halitosis may also be minor components of a so-called ‘healthy’ oral microbiota. Alternatively, a consortium of phylogenetically diverse, but metabolically similar organisms may change the micro-environment. Given the complexity of the oral microbiota implicated in halitosis (Kazor et al. 2003), it appears that tools such as DGGE, generally considered suitable for monitoring complex microbial consortia may not have sufficient sensitivity to detect some of the critical bacterial changes. Further studies from information obtained with gene libraries for most oral bacterial species or strains, cultured or not (Kazor et al. 2003) may enable more in depth analysis.

Although the majority of the small number of subjects in the active group in this pilot study had a favourable outcome, more extensive double blind, placebo-controlled studies are now required. From the data presented here, it appears, however, that the application of probiotic therapy using Streptococcus salivarius K12 following antimicrobial pretreatment may alleviate some forms of halitosis. Also, given that Streptococcus salivarius has a numerical, yet benign predominance in the mouth, the impact of competitive (bacteriocin-producing) S. salivarius on other oral diseases merits further investigation.

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

เห็นได้ชัดว่า การใช้ antimicrobials สำหรับการรักษาติดเชื้อฟันอาจยัง nonspecifically ทำระดับบางชนิดแบคทีเรียที่มองเห็นเพื่อจะเป็นประโยชน์กับ 'สมดุล' ของระบบนิเวศได้ ในอเมริกาเช่น postantimicrobial เติมแบคทีเรียไมโครสภาพแวดล้อมโดยทั่วไปด้านการโอกาสเป็นระยะประชิดของจุลินทรีย์เหลือต้น repopulate สภาพแวดล้อมของพิก Commensals อันตรายบางครั้งจะเจริญ อย่างไรก็ตาม ในบางสถานการณ์ แบคทีเรียอาจ pathogenic อาจงอกงาม ในการศึกษาปัจจุบัน มีใช้การ pretreatment ล้างปาก CHX Chlorhexidine โดยทั่วไปถือได้มีประสิทธิภาพ แต่ค่อนข้างเลือก จุลินทรีย์สำหรับการปลดปล่อย halitosis ระยะสั้น อย่างไรก็ตาม แทนที่จะอาศัยแต่เพียงผู้เดียวเมื่อบัลลังก์จุลินทรีย์ธรรมชาติเพื่อ repopulate ปาก instillation commensal ปากอันตราย (S. salivarius K12) ใช้โหมบางควบคุมกระบวนการ (De Boever และ Loesche 1995 Kazor et al. 2003 Tagg ก Dierksen 2003) พยายามแนะนำโปรไบโอติกส์สายพันธุ์อื่น ๆ สร้างจุลินทรีย์อยู่อาศัย เช่นลำไส้ใหญ่ การได้รับไม่ค่อยคงอยู่ระยะยาวหรือสนาม โดยที่ผู้สมัครไมโครสิ่งมีชีวิต (Tannock et al. 2000) มักจะ อย่างไรก็ตาม แม้สถานะโดยย่อ และกิจกรรมเผาผลาญ putative ของโปรไบโอติกส์อนิยมไมโครชีวิตปรากฏขึ้นเพื่อ ช่วยฟื้นฟูความ 'ประโยชน์' ไมโคร-สิ่งแวดล้อม (เบอร์ตัน et al. 2003) ในการศึกษาปัจจุบัน ติดตาของอุณหภูมิ salivarius K12 พบในตัวอย่างน้ำลายรักษาหลัง (วันที่ 7 และ 14) ที่ได้รับจากแต่ละหัวข้อเมื่อพิจารณาการใช้ probiotics เป็นติดเชื้อ preventatives ลักษณะที่ดีรวมถึงอาชีพของอเมริกาเนื้อเยื่อที่จะมิฉะนั้นจะถูกใช้ โดยสิ่งมีชีวิตอาจหยิบ ผลิตสารต้านเชื้อแบคทีเรียและกระตุ้น (อาจจะ) ของใบ defences ภูมิคุ้มกันของโฮสต์ (Hinode et al. 2003) K12 ต้องใช้สร้างน้อยสอง lantibiotic bacteriocins ที่ลิปกลอสไขเพื่อตัวแทนสายพันธุ์ของแบคทีเรียที่เกี่ยวข้องใน halitosis หลายชนิด ถึงแม้ว่าไม่ปรากฏต้องใช้ K12 ยับยั้งสายพันธุ์อ้างอิงของ Prevotella และ Porphyromonas เพาะเลี้ยง เมื่อน้ำลายสดถูกเคลือบลงบนสื่อที่ต้องใช้ K12 ได้ก่อนหน้านี้ถูกปลูก (นำไปสู่การสะสมของ salivaricin A และ salivaricin B), การเติบโตของแบคทีเรียที่มีสีดำเป็นพันธุ์ Prevotella ถูกห้าม ศึกษาในห้องปฏิบัติการของเราแสดงให้เห็นว่า salivaricin เป็น bacteriostatic โดย salivaricin B เป็น bacteriocidal ในโหมดของการดำเนินการ (Ross et al. 1993 Al. ร้อยเอ็ด Upton 2001 Tagg และ Dierksen 2003 Tagg 2004) ข้อมูลจำกัดนำเสนอแยกบริสุทธิ์ และแบคทีเรียในน้ำลายระบุว่า การยับยั้งอาจมากกว่าเมื่อ salivaricins สองอยู่ในชุด การผลิตของแต่ละ salivaricins เหล่านี้ปรากฏขึ้นให้อัตโนมัติ inducible และนอกจากนี้ พวกเขาทั้งสองดูเหมือนสามารถกระตุ้น homologous bacteriocin ผลิตโดยชนปาก S. salivarius ประชากรในสัตว์ทดลอง ดังนั้น การจัดการต้องใช้ K12 อาจเพิ่มระดับ salivaricin ในน้ำลายของเรื่อง โดยข้ามกระตุ้น salivaricin ผลิตโดยสมาชิกที่มีอยู่ก่อนของ microbiota พื้น และอาจมีประโยชน์ โดย colonizing โฮสต์จริงวัดระดับ VSC พบว่า วิชาส่วนใหญ่แสดงการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญเมื่อทดสอบ 7 และ 14 วันหลังจากเริ่มรักษา K12 สองเรื่อง (S1 และ S3) ที่ยังคงใช้ K12 lozenges 28 วันโดยทั่วไปรักษาอ่าน VSC ต่ำกว่าพวกเขาก่อนจะรักษา บ่งชี้ว่า ระดับ VSC ต่ำลงอาจทำได้ โดย K12 lozenges (Fig. 2) การบริหารแบบ แม้เพียงสองวิชาได้ศึกษาในเชิงลึก ข้อมูลที่ได้ระบุไว้ว่า ถ้าถึง S. salivarius เป็นรักษา halitosis ความต้องการในที่สุดอาจแตกต่างจากหัวข้อเรื่อง บางคนอาจต้องกระบวนเป็นครั้งคราวเท่านั้น ในขณะที่คนอื่น ๆ อาจเป็นปกติมากขึ้นบำรุงรักษาระบบการปกครองการ เป็นจารีต ด้วย probiotics อื่น ๆ ในการศึกษานี้ เราไม่สามารถแยกความเป็นไปได้ว่า บางส่วนของ malodour ถูกหลักปรกติลิ้น แน่นอน มีหลากหลายที่บางหัวข้อที่พบการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในการ malodour พารามิเตอร์อาจมี nonoral halitosis นอกจากนี้ เรื่องเหล่านั้นที่ไม่พบการเปลี่ยนแปลงของพารามิเตอร์ halitosis อาจรักษาจุลินทรีย์มีศักยภาพมากขึ้น (เช่นรักษา CHX ยาว หรือแข็งหรือการใช้ยาปฏิชีวนะ broad-spectrum) เพื่อให้เพียงพอ depletions เริ่มต้นของของประชากรแบคทีเรีย halitosis สัมพันธ์ (Pratten et al. 1998 McBain et al. 2003)Chlorhexidine เป็นแบบมีศักยภาพจุลินทรีย์ผสม และจะมีผลมากเมื่อใช้ทุกวันสำหรับการรักษา halitosis (Rosenberg et al. 1992; al. et Steenberghe รถตู้ 2001 Quirynen et al. 2002 วินเคล et al. 2003 หนุ่มร้อยเอ็ด al. 2003) การศึกษาผลของ CHX microbiota ปากก่อนหน้านี้ได้แสดงให้เห็นในบางกรณีที่ประชากรแบคทีเรียกู้คืนระดับ pretreatment ภายใน 24 ชม (Schiott et al. 1970) หัวข้อกลุ่มควบคุม (ใช้ฟรีแบคทีเรีย lozenges) ได้ลดลงเล็กน้อย แต่ nonsignificant ในพารามิเตอร์ malodour การบ่งชี้ว่า อาจมีผลประโยชน์ส่วนที่เหลือเล็กน้อย จาก CHX รักษา หรือ จากดูด lozenges เป็นเรื่องน่าสนใจ CHX รักษาเรื่อง 1 มีไม่เปลี่ยนแปลงระดับ VSC เมื่อทดสอบ 1 วันหลังจากหยุดการรักษา อย่างไรก็ตาม VSC ระดับลดลงตามวัน 7 (K12 รักษาเพียง 3 วัน) แต่คืนระดับสูงเมื่อทดสอบ 1 สัปดาห์หลังจากหยุด salivarius S. K12 รักษา ยัง สามยกเลิกเรื่องจากการศึกษาที่มีประสบการณ์แก้ปัญหาสำเร็จอาการระหว่างโพรโทคอการรักษา ล้มเหลวในการแสดงการลดลงของระดับ VSC เมื่อทดสอบ 4 วันหลังจากใช้เพียง CHXวิเคราะห์วัฒนธรรมจุลินทรีย์ที่ดำเนินการบนตัวอย่างน้ำลาย กับการศึกษาก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบของ salivary microbiota แทนที่พบบนพื้นผิว dorsal และด้านข้างของลิ้น (Mager et al. 2003) ตรวจพบแบคทีเรียมากกว่า 600 ชนิดใน microbiota ปาก (Kazor et al. 2003) ค่า DGGE ที่ได้รับในการศึกษาปัจจุบันแสดงเฉพาะบางส่วนของสมาชิกของประชากร salivary แพร่หลายมากที่สุด และส่วนรูปแบบที่เหมือนจริงได้รับในแต่ละหัวข้อก่อนการรักษา การกระจายตัวที่สอดคล้องกับ Prevotella veroralis, P. melaninogenica และลำดับ dispar Veillonella predominated ในเรื่องเหล่านี้ แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงในโพรไฟล์ DGGE หลังการรักษา มันเป็นเรื่องยากที่จะกำหนดว่า มีความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบ banding และชี้สภาวะทางคลินิกของ halitosis หรือสุขภาพ สังเกตโดดเด่นหนึ่ง มีลักษณะโดดเด่นมากของชิ้นส่วนดีเอ็นเอที่แสดง S. salivarius ในตัวอย่างจากหัวข้อที่มีประสบการณ์ลดระดับ VSC (Fig. 3) อย่างไรก็ตาม สำหรับเรื่องสองที่ความบ่อย มีสังเกตความสัมพันธ์บางอย่างที่น่าสนใจ ตัวอย่าง เรื่องทั้งสองได้ระดับ VSC ที่ชั่วคราว 'spiked' ในวันที่ 14 (S3) หรือวัน 21 (S1) ที่สอดคล้องกับตัวอย่างน้ำลายใน S. ที่บางส่วนของ salivarius มีน้อยการออกเสียงในเจ DGGE (Fig. 4)สำหรับกลุ่มของแบคทีเรียจะพบ DGGE ท่ามกลางประชากรซับซ้อน มันต้องแสดงถึงสัดส่วนพบว่าจากประชากร (Muyzer และ Smalla ปี 1998) ดังนั้น บาง 'ส่วนน้อย' ไมโครสิ่งมีชีวิตซึ่งอย่างไรก็ตามอาจแรงมากอิทธิพลที่มีต่อองค์ประกอบหรือเผาผลาญ microbiota อาจไม่สามารถตรวจพบ แน่นอนสายพันธุ์รายงานนี่ต้อง constituents microbiota ปาก 'ปกติ' (Kazor et al. 2003 Mager et al. 2003) อย่างไรก็ตาม ไมโครสิ่งมีชีวิตที่หลากหลายมีการเกี่ยวข้องใน halitosis (Loesche และ Kazor 2002) และในขณะที่บางชนิด aetiologically สำคัญอาจระบุ มีแนวโน้มว่า สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ อาจเรียกชอบกะจากประชากรปกติ saccharolytic แบคทีเรียที่ส่วนใหญ่ proteolytic (De Boever และ Loesche 1995) ตัวแทนจุลินทรีย์ของ halitosis อาจเป็นส่วนประกอบรองของ microbiota ปาก 'เพื่อสุขภาพ' ที่เรียกว่า หรือ กิจการร่วมค้าของสิ่งมีชีวิตหลากหลาย phylogenetically แต่คล้าย metabolically อาจเปลี่ยนไมโคร-สิ่งแวดล้อม ได้รับความซับซ้อนของ microbiota ช่องปากที่เกี่ยวข้องใน halitosis (Kazor et al. 2003), ปรากฏว่า เครื่องมือเช่น DGGE โดยทั่วไปถือว่าเหมาะสมสำหรับการตรวจสอบจุลินทรีย์จังหวัดซับซ้อนอาจมีความไวเพียงพอเพื่อตรวจหาการเปลี่ยนแปลงแบคทีเรียสำคัญบาง ศึกษาเพิ่มเติมจากข้อมูลที่ได้รับกับไลบรารีของยีนสำหรับช่องปากแบคทีเรียชนิดหรือสายพันธุ์ อ่าง หรือไม่ (Kazor et al. 2003) ส่วนใหญ่อาจเปิดใช้งานในการวิเคราะห์ลึกมากขึ้นแม้ว่าส่วนใหญ่ของจำนวนในกลุ่มใช้ในการศึกษานี้นำร่องขนาดเล็กมีผลดี คนตาบอดคู่อย่างละเอียดมากขึ้น ควบคุมด้วยยาหลอกการศึกษาอยู่ในขณะนี้ต้องการ จากข้อมูลที่นำเสนอ ปรากฏ อย่างไรก็ตาม การประยุกต์ใช้ salivarius อุณหภูมิ K12 ต่อ pretreatment จุลินทรีย์บำบัดโปรไบโอติกส์อาจบรรเทาของ halitosis ยัง ที่อุณหภูมิ salivarius มีความเด่นเลข ยังอ่อนโยนปาก ผลกระทบของการแข่งขัน (ผลิต bacteriocin) S. salivarius บนบุญโรคช่องปากอื่น ๆ เพิ่มเติมการตรวจสอบ

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

จะเห็นว่าการใช้ยาต้านจุลชีพในการรักษาทางทันตกรรมของการติดเชื้ออาจทำให้หมดสิ้นลง nonspecifically ระดับของสายพันธุ์ของเชื้อแบคทีเรียบางอย่างที่รับรู้เป็นประโยชน์กับ 'ความสมดุลของระบบนิเวศ ในรัฐ postantimicrobial เช่นการเติมเต็มของสภาพแวดล้อมไมโครแบคทีเรียมักจะเหลือให้โอกาสเป็นระยะประชิดของจุลินทรีย์ที่เหลือเริ่มต้นที่จะ repopulate สภาพแวดล้อมของพวกเขาหมด บางครั้งไม่เป็นอันตราย commensals จะประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามภายใต้สถานการณ์บางอย่างที่อาจทำให้เกิดโรคอาจแบคทีเรียเจริญ ในการศึกษาปัจจุบันปาก CHX ล้างปรับสภาพถูกนำมาใช้ chlorhexidine มีการพิจารณาโดยทั่วไปจะมีประสิทธิภาพแม้ว่าการพิจารณาค่อนข้างต้านจุลชีพสำหรับการบรรเทาระยะสั้นของกลิ่นปาก แต่แทนที่จะอาศัย แต่เพียงผู้เดียวเมื่อสืบทอดจุลินทรีย์ธรรมชาติที่จะ repopulate ปากหยอดไม่เป็นอันตรายในช่องปาก commensal (เอส salivarius K12) ถูกใช้ในการออกกำลังกายการควบคุมบางกว่ากระบวนการ (De Boever และ Loesche 1995; Kazor et al, 2003;. Tagg และ Dierksen 2003) แนะนำพยายามของโปรไบโอติกสายพันธุ์อื่น ๆ ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อที่อยู่อาศัยของจุลินทรีย์เช่นลำไส้ใหญ่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการคงอยู่ในระยะยาวหรือการล่าอาณานิคมโดยผู้สมัครจุลินทรีย์ (Tannock et al. 2000) อย่างไรก็ตามบ่อยครั้งที่แม้กระทั่งการปรากฏตัวสั้นและกิจกรรมการเผาผลาญสมมุติของโปรไบโอติกชั่วคราวจุลินทรีย์ปรากฏขึ้นเพื่อให้ความช่วยเหลือฟื้นฟูของ 'ประโยชน์' สภาพแวดล้อมไมโคร (เบอร์ et al. 2003) ในการศึกษาปัจจุบันคงอยู่ของ Streptococcus salivarius K12 ถูกตรวจพบในการโพสต์การรักษาตัวอย่างน้ำลาย (วันที่ 7 และ 14) ที่ได้รับจากแต่ละเรื่อง. เมื่อพิจารณาการใช้งานของโปรไบโอติกเป็น preventatives ติดเชื้อลักษณะที่ดีรวมถึงการประกอบอาชีพของเว็บไซต์เนื้อเยื่อที่จะเป็นอย่างอื่น ถูกนำขึ้นโดยสิ่งมีชีวิตที่ไม่พึงประสงค์ที่อาจเกิดขึ้นในการผลิตของสารต้านเชื้อแบคทีเรียและ (อาจจะ) การกระตุ้นของการป้องกันภูมิคุ้มกันของโฮสต์ (Hinode et al. 2003) สายพันธุ์ K12 ผลิตอย่างน้อยสอง bacteriocins lantibiotic ที่มีสายพันธุ์ยับยั้งตัวแทนของหลายสายพันธุ์ของเชื้อแบคทีเรียแกรมบวกที่เกี่ยวข้องในกลิ่นปาก แม้ว่าสายพันธุ์ K12 ไม่ปรากฏว่าสายพันธุ์ยับยั้งการอ้างอิงของ Prevotella และ Porphyromonas ในหลอดทดลองเมื่อน้ำลายสดชุบลงบนสื่อที่สายพันธุ์ K12 เคยปลูก (ที่นำไปสู่การสะสมของ salivaricin A และ B salivaricin), การเจริญเติบโตของสีดำ แบคทีเรียสีระบุว่าเป็นสายพันธุ์ Prevotella ถูกยับยั้ง การศึกษาในห้องปฏิบัติการของเราได้แสดงให้เห็น salivaricin ที่ bacteriostatic ขณะที่ salivaricin B คือฆ่าเชื้อในโหมดของการกระทำ (รอสส์ et al, 1993;.. อัพตัน et al, 2001; Tagg และ Dierksen 2003; Tagg 2004) ข้อมูลที่ จำกัด นำเสนอที่นี่มีสายพันธุ์ที่บริสุทธิ์และมีเชื้อแบคทีเรียที่อยู่ในน้ำลายแสดงให้เห็นว่าการยับยั้งน่าจะเป็นมากขึ้นเมื่อทั้งสอง salivaricins ที่มีอยู่ในการรวมกัน การผลิตของแต่ละ salivaricins เหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นอัตโนมัติ inducible และยิ่งกว่านั้นพวกเขาทั้งสองดูเหมือนความสามารถในการกระตุ้นการผลิตแบคคล้ายคลึงกันโดยชนพื้นเมืองในช่องปากประชากรเอส salivarius ในร่างกาย ดังนั้นการบริหารงานของ K12 สายพันธุ์นอกจากนี้ยังอาจเพิ่มระดับ salivaricin ในน้ำลายของเรื่องโดยข้ามกระตุ้นการผลิต salivaricin โดยสมาชิกที่มีอยู่ก่อนของ microbiota พื้นเมืองและอาจจะมีประโยชน์ไม่จริงอาณานิคมโฮสต์. วัดระดับ VSC แสดงให้เห็นว่าอาสาสมัครส่วนใหญ่แสดงอย่างมีนัยสำคัญ ปรับปรุงเมื่อทดสอบ 7 และ 14 วันหลังจากที่เริ่มการรักษา K12 สองวิชา (S1 และ S3) ที่เก็บโดยใช้ K12 คอร์เซ็ตเวลา 28 วันการเก็บรักษาโดยทั่วไปต่ำอ่าน VSC กว่าที่พวกเขาได้ก่อนที่จะเริ่มการรักษาที่แสดงให้เห็นว่าลดระดับ VSC อาจจะประสบความสำเร็จโดยการบริหารถาวรของคอร์เซ็ต K12 (รูปที่. 2) แม้ว่าจะมีเพียงสองวิชาได้รับการศึกษาในเชิงลึกข้อมูลที่ได้ชี้ให้เห็นว่าถ้าเอส salivarius ถูกนำมาใช้เป็นแนวทางการรักษากลิ่นปากที่ต้องการใช้ยาที่ดีที่สุดอาจจะแตกต่างจากเรื่องกับเรื่อง บางคนอาจต้องใช้ยาเป็นครั้งคราวเท่านั้นขณะที่คนอื่นอาจต้องใช้ระบบการปกครองการบำรุงรักษาปกติมากขึ้นเช่นเป็นเรื่องธรรมดาที่มีโปรไบโอติกอื่น ๆ ในการศึกษานี้เราไม่สามารถแยกความเป็นไปได้ว่าบางส่วนของ malodour มาจากแหล่งที่มาหลักอื่นที่ไม่ใช่ลิ้น อันที่จริงก็เป็นไปได้ว่าบางส่วนของเรื่องที่แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ในพารามิเตอร์ malodour ของพวกเขาอาจจะมีกลิ่นปาก nonoral นอกจากนี้อาสาสมัครผู้ที่ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญใด ๆ ในพารามิเตอร์กลิ่นปากของพวกเขาอาจต้องใช้การรักษาด้วยยาต้านจุลชีพที่มีศักยภาพมากขึ้น (เช่นการรักษาอีกต่อไปหรือ CHX แข็งแกร่งหรือการใช้ยาปฏิชีวนะในวงกว้างสเปกตรัม) เพื่อให้บรรลุ depletions เริ่มต้นที่เพียงพอของประชากรของพวกเขา halitosis- เชื้อแบคทีเรียร่วม (Pratten et al, 1998;.. McBain et al, 2003). chlorhexidine เป็นสารต้านจุลชีพที่มีศักยภาพและได้รับการแสดงที่จะมีประสิทธิภาพมากเมื่อนำมาใช้ในชีวิตประจำวันสำหรับการรักษากลิ่นปาก (โรเซนเบิร์ก et al, 1992;. รถตู้ Steenberghe et al, 2001 Quirynen et al, 2002;. Winkel et al, 2003;. หนุ่ม et al, 2003). ศึกษาก่อนหน้านี้เกี่ยวกับผลกระทบของ CHX ในช่องปาก microbiota ได้แสดงให้เห็นในบางกรณีที่ประชากรแบคทีเรียกู้คืนการปรับสภาพให้อยู่ในระดับภายใน 24 ชั่วโมง (Schiott et al. 1970) อาสาสมัครกลุ่มควบคุม (ใช้คอร์เซ็ตแบคทีเรียฟรี) มีเล็กน้อย แต่ไม่มีนัยสำคัญในการลดค่าพารามิเตอร์ malodour ของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าอาจมีผลประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งที่เหลือเล็กน้อยจากการรักษา CHX หรือจากการดูดของคอร์เซ็ต ที่น่าสนใจการรักษา CHX 1 เรื่องที่ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงระดับ VSC เมื่อทดสอบ 1 วันหลังหยุดการรักษา อย่างไรก็ตามระดับ VSC ได้ลดลง 7 วัน (3 วันของการรักษา K12 เท่านั้น) แต่กลับไปอยู่ในระดับสูงเมื่อทดสอบ 2 สัปดาห์หลังจากหยุดการรักษาเอส salivarius K12 นอกจากนี้สามเล่าเรื่องจากการศึกษาที่มีประสบการณ์ความละเอียดที่ประสบความสำเร็จของอาการระหว่างโปรโตคอลการรักษาล้มเหลวที่จะแสดงให้เห็นการลดลงในระดับ VSC ของพวกเขาเมื่อการทดสอบ 4 วันหลังการใช้เพียง CHX. การวิเคราะห์วัฒนธรรมจุลินทรีย์ได้รับการดำเนินการกับตัวอย่างน้ำลายเช่นการศึกษาก่อนหน้า ได้แสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบของ microbiota ลายที่เป็นตัวแทนของที่พบได้บนพื้นผิวด้านหลังและด้านข้างของลิ้น (Mager et al. 2003) กว่า 600 สายพันธุ์ของเชื้อแบคทีเรียที่ได้รับการตรวจพบในช่องปาก microbiota (Kazor et al. 2003) โปรไฟล์ DGGE ที่ได้รับในการศึกษานี้เป็นเพียงบางส่วนของสมาชิกที่แพร่หลายมากที่สุดของประชากรลายและรูปแบบที่คล้ายกันแน่นอนส่วนที่ได้รับในแต่ละเรื่องก่อนที่จะมีการรักษา ชิ้นส่วนที่สอดคล้องกับ veroralis Prevotella พี melaninogenica และ Veillonella dispar ลำดับอำนาจในเรื่องเหล่านี้ แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงในรูปแบบ DGGE หลังการรักษามันเป็นเรื่องยากที่จะตรวจสอบว่ามีความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการรวมตัวและรัฐทางคลินิกแสดงให้เห็นถึงกลิ่นปากหรือสุขภาพ สังเกตหนึ่งที่โดดเด่น แต่เป็นลักษณะที่โดดเด่นมากขึ้นของชิ้นส่วนดีเอ็นเอที่เป็นตัวแทนของเอส salivarius ในตัวอย่างจากอาสาสมัครที่มีประสบการณ์การลดระดับ VSC (รูป. 3) สำหรับสองวิชาที่ได้ชิมบ่อยครั้งมากขึ้นสมาคมน่าสนใจบางอย่างถูกตั้งข้อสังเกต ยกตัวอย่างเช่นอาสาสมัครทั้งสองมีระดับ VSC ชั่วคราว 'ถูกแทง' ในวันที่ทั้ง 14 (S3) หรือ 21 วัน (S1) ที่สอดคล้องกับตัวอย่างน้ำลายที่ชิ้นส่วนเอส salivarius เด่นชัดน้อยกว่าในเจล DGGE (รูปที่. 4). สำหรับ บางกลุ่มของแบคทีเรียที่จะได้รับการตรวจพบโดย DGGE ในหมู่ประชากรที่ซับซ้อนจะต้องเป็นตัวแทนของสัดส่วนของประชากรที่ (Muyzer และ Smalla 1998) ดังนั้นบาง 'เสียงข้างน้อย' จุลินทรีย์ที่อาจยังคงออกแรงอิทธิพลมากในองค์ประกอบหรือการเผาผลาญอาหารของ microbiota อาจจะไม่ถูกตรวจพบ อันที่จริงสายพันธุ์ที่มีการรายงานที่นี่ดูเหมือนจะเป็นองค์ประกอบของ 'ปกติ' ในช่องปาก microbiota (Kazor et al, 2003;. Mager et al, 2003). แต่ความหลากหลายของจุลินทรีย์มีส่วนเกี่ยวข้องในกลิ่นปาก (Loesche และ Kazor 2002) และในขณะที่บางสายพันธุ์ที่สำคัญ aetiologically อาจมีการระบุก็ยังเป็นไปได้ว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ อาจจะรวมความรับผิดชอบในการเปลี่ยนจากปกติประชากรแบคทีเรีย saccharolytic อย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งเป็นโปรตีนส่วนใหญ่ (เดอ Boever และ Loesche 1995) ตัวแทนจุลินทรีย์ของกลิ่นปากก็อาจจะเป็นชิ้นส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสิ่งที่เรียกว่า 'สุขภาพช่องปาก microbiota อีกทางเลือกหนึ่งของการเป็นหุ้นส่วนที่มีความหลากหลาย phylogenetically แต่เมตาบอลิชีวิตที่คล้ายกันอาจมีการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมไมโคร ได้รับความซับซ้อนของ microbiota ในช่องปากที่เกี่ยวข้องในกลิ่นปาก (Kazor et al. 2003) ก็ปรากฏว่าเครื่องมือเช่น DGGE มักคิดที่เหมาะสมสำหรับการตรวจสอบไพรีจุลินทรีย์ที่ซับซ้อนไม่อาจมีความไวเพียงพอที่จะตรวจสอบบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของเชื้อแบคทีเรีย การศึกษาเพิ่มเติมจากข้อมูลที่ได้รับกับห้องสมุดยีนสำหรับสายพันธุ์ของเชื้อแบคทีเรียในช่องปากส่วนใหญ่หรือสายพันธุ์ที่เพาะเลี้ยงหรือไม่ (Kazor et al. 2003) อาจช่วยในการวิเคราะห์เชิงลึก. แม้ว่าส่วนใหญ่ของจำนวนเล็ก ๆ ของอาสาสมัครในกลุ่มที่ใช้งานในการศึกษานำร่องนี้ ได้ผลดีตาบอดอย่างกว้างขวางมากขึ้นเป็นสองเท่าการศึกษา placebo-controlled จะต้องในขณะนี้ จากข้อมูลที่นำเสนอนี้จะปรากฏ แต่ที่แอพลิเคชันของการรักษาด้วยการใช้โปรไบโอติก Streptococcus salivarius K12 ปรับสภาพยาต้านจุลชีพต่อไปนี้อาจบรรเทาบางรูปแบบของกลิ่นปาก นอกจากนี้ยังระบุว่า Streptococcus salivarius มีอำนาจเหนือกว่าตัวเลข แต่อ่อนโยนในปาก, ผลกระทบของการแข่งขัน (แบคผลิต) เอส salivarius ในคุณธรรมโรคในช่องปากอื่น ๆ ตรวจสอบต่อไป

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

มันเห็นได้ชัดว่า การใช้ยาต้านจุลชีพสำหรับการรักษาทันตกรรม เชื้ออาจ nonspecifically หมดสิ้นลงระดับของแบคทีเรียบางชนิด การรับรู้ เป็นประโยชน์แก่ ' สมดุล ' ของระบบนิเวศเช่นในรัฐ postantimicrobial เปลี่ยนสิ่งแวดล้อมไมโครแบคทีเรียมักจะให้โอกาสเป็น Melee เหลือจุลินทรีย์เริ่มต้น เพิ่มจำนวนของพวกเขาหมดลงของสภาพแวดล้อม บางครั้งไม่เป็นอันตราย commensals จะเจริญ อย่างไรก็ตาม ภายใต้สถานการณ์บางอย่างที่อาจปนเปื้อนแบคทีเรียอาจรุ่งเรือง ในการศึกษา , การฉีดล้างปากสะอาดใช้คลอเฮกซิดีนโดยทั่วไปถือว่าเป็น ที่มีประสิทธิภาพ แม้ว่าค่อนข้างพิจารณายาต้านจุลชีพสำหรับการบรรเทาระยะสั้นของกลิ่นปาก . อย่างไรก็ตาม แทนที่จะอาศัยเพียงบนจากจุลินทรีย์ธรรมชาติ เพิ่มจำนวนปากหยอดของไม่เป็นอันตรายช่องปากที่อยู่แบบพึ่งพาอาศัยกัน ( S . salivarius K12 ) คือใช้ในการออกแรงควบคุมมากกว่ากระบวนการและ ( เดอ boever loesche 1995 ; kazor et al . 2003 ;และ tagg dierksen 2003 ) พยายามแนะนำสายพันธุ์จุลินทรีย์โปรไบโอติกเพื่ออื่น ๆสร้างที่อยู่อาศัย เช่น ลําไส้ใหญ่ ไม่ค่อยได้ใช้ เก็บรักษาระยะยาวหรือการล่าอาณานิคม โดยผู้สมัครจุลินทรีย์ ( tannock et al . 2000 ) บ่อยครั้ง อย่างไรก็ตามแม้บทสรุปการแสดงและกิจกรรมการเผาผลาญกรดอะมิโนโพรไบโอติกจุลินทรีย์ของชั่วคราวปรากฏเพื่อช่วยในการฟื้นฟูสภาพแวดล้อมไมโคร ' ประโยชน์ ' ( เบอร์ตัน et al . 2003 ) ในการศึกษาการคงอยู่ของ Streptococcus salivarius K12 ที่ตรวจพบในน้ำลายหลัง ( วันที่ 7 และ 14 ) ที่ได้จากแต่ละเรื่อง

เมื่อพิจารณาการใช้โปรไบโอติกเป็น preventatives การติดเชื้อ ลักษณะดี ได้แก่ อาชีพของเนื้อเยื่อเว็บไซต์ที่มิฉะนั้นจะถูกนำขึ้นโดยซ่อนเร้นที่ไม่พึงประสงค์ในการผลิตสารต้านเชื้อแบคทีเรีย และ ( อาจจะ ) การกระตุ้นของการป้องกันภูมิคุ้มกันของโฮสต์ ( ฮิโนเดะ et al . 2003 )K12 สายพันธุ์ผลิตอย่างน้อย 2 lantibiotic วัตถุดิบที่สามารถคัดเลือกสายพันธุ์หลายสายพันธุ์ของแบคทีเรีย แกรมบวก เช่นในภาวะที่มีกลิ่นปาก . ถึงแม้ว่าสายพันธุ์ K12 ไม่ปรากฏยับยั้งเชื้อพอร์ไฟโรโมนาส prevotella อ้างอิงและในสภาพปลอดเชื้อเมื่อน้ำลายสดถูกชุบบนสื่อที่ก่อนหน้านี้ได้ถูกพัฒนาสายพันธุ์ K12 ( นำไปสู่การสะสมของ salivaricin และ salivaricin B ) , การเจริญเติบโตของแบคทีเรียที่ระบุว่าเป็นสีดำ prevotella สายพันธุ์ถูกยับยั้ง การศึกษาในห้องปฏิบัติการของเราได้แสดงให้เห็นว่า salivaricin เป็น bacteriostatic ส่วน salivaricin B คือช่วงเวลาต่างๆในโหมดของการกระทำ ( Ross et al . 1993 ;Upton et al . tagg dierksen 2001 และ 2003 ; tagg 2004 ) จำกัดข้อมูลที่แสดงที่นี่บริสุทธิ์สายพันธุ์และแบคทีเรียอยู่ในน้ำลาย บ่งชี้ว่า การยับยั้งน่าจะมากขึ้นเมื่อสอง salivaricins เป็นปัจจุบันในการรวมกันการผลิตของแต่ละ salivaricins เหล่านี้จะปรากฏโดยอัตโนมัติ inducible และนอกจากนี้พวกเขาทั้งสองดูเหมือนสามารถกระตุ้นการผลิตโดยเปรียบเทียบต่อชนพื้นเมืองในช่องปาก . salivarius ประชากรในสิ่งมีชีวิต ดังนั้น

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.