INTRODUCTIONPoverty is a massive pr

INTRODUCTION

Poverty is a massive problem which means having insufficient food, income and other inputs to maintain an adequate standard of living. Poverty may mean vulnerability to shocks to the livelihood systems and inability to cope with and recover from them. Poverty also means weaknesses in the position of the poor which prevent them from exercising options that a resource endowment could make available. Therefore, in order to address poverty, one has to look at empowerment, security and opportunity.

The office of the National Economic and Social Development Board has conducted research on the incidence of poverty in Thailand. Thailand's major industries are agriculture, tourism, mining, tin and light manufacturing. Thailand has been a country with significant economic growth in the past. GNP per capita in 1990 was US$ 2740 but as the country faced the economic crisis since 1997, it dropped to US$ 1970 in 2002.

Over the past few decades, the percentage of Thailand's population living below the poverty line reduced by half, i.e., from 27.2 percent in 1990 to 11.4 percent in 1996, but rose to 12.9 percent in rural areas. It may be mentioned that the poor in Thailand can be classified into two groups, the ultra poor and the marginal poor. The ultra poor (very poor) are defined as those with annual income of less than 80 percent of the poverty line; they constitute 9.34 percent of the total population of 5.8 million people; 3.4 million of which are in the farming sector.

Urban poverty in Thailand was also studied and there are about 2000 slum communities with 2 million people. They are daily wage earners and small traders. They are faced with the problem of land and housing, insecurity, property, rights in the city, access to basic infrastructure, health and education. Community network helps them in sharing problems and set up communal decision making to find possible ways to upgrade their way of living.

Poverty relies much on several indicators, such as level of income and consumption, socio-economic indicators, vulnerability to risks and socio-political access. In Thailand, the poverty line is set to its four dimensions, including income, health and education, vulnerability, voicelessness and powerlessness. The 1997 Human Development Report presented the Gender-related Development Index and Human Poverty Index measuring achievements of 146 countries in life expectancy, education and income, and Thailand was ranked 39 in the list.

In its ninth national economic and social development plan, Thailand has targeted poverty and set four main objectives, which include attacking poverty and inequality, increasing the potential of the poor, strengthening the poor-dependent economic sector and strengthening the participation process. Moreover, rural development policies in general and agriculture policies in particular, have traditionally been implemented in a top down and prescriptive manner and are generally unresponsive to actual development needs of local communities. Modern production technologies introduced to poor farmers have a high risk factor attached to them and often lead to severe levels of debt in rural areas. This results in loss of farm-lands for many marginalized farmers who are not able to repay their debts.

So, to alleviate poverty, the present government has set up a series of activities, including debt suspension for farmers, improved capacity in sustainable agriculture, one-district-one-product programme, village and community fund, bank of the poor and the 30-Baht Health Care Programme.

CLOSE RELATIONSHIP OF FOREST, TREES AND PEOPLE

Traditionally, agriculture is the backbone of the Thai society. The country still remains one of the six countries in the world that produce sufficient food and export it to the world market.

All natural forestlands and natural forest resources in Thailand are considered property of the State. The Forest Policy therefore, aims at preservation and utilization of forest resources. However, people in Thailand maintain a close relationship with forest and trees and a very large number of the rural poor derive some part of their livelihood inputs from forest resources. Forests form an integral part of the social and cultural framework for forest dwellers. Furthermore, about 240 plant species are identified as edible plants by the Thais.

Forests still remain the main source of medicinal plants, construction wood, fuelwood and charcoal. However, their impact has frequently been limited by failure of the government to transfer full or effective rights and by regulations and actions that restrict access by small producers to markets for forest products. Thailand has however, developed strategies for sustainable management of the forestry sector as mentioned in the eighth national economic and social development plan (1997-2001). The strategies include:

preservation and enrichment of forestry resources;

maintenance of ecological balance;

protect the environment to maintain the quality of life and provide a solid foundation for development;

establishment of forestry management systems for efficient utilization and protection of forest resources and forest ecosystems for the benefit of society and local communities;

protection against and relief from natural disasters.

To conserve forests and protect biological diversity, Thailand has established a comprehensive protected areas system covering an area of 10.6 million ha or 20.6 percent of total land area, including 124 national parks, 53 forest parks, 57 wildlife sanctuaries, 44 non-hunting areas, 15 botanical gardens, 22 protected mangrove forests and 49 arboreta.

FARMERS IN THE FOREST

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำความยากจนเป็นปัญหาใหญ่ซึ่งมีอาหารไม่เพียงพอ รายได้ และปัจจัยการผลิตอื่น ๆ เพื่อรักษาชีวิตของมาตรฐานเพียงพอ ความยากจนอาจหมายถึง ช่องโหว่แรงกระแทกระบบชีวะและไม่สามารถรับมือ และกู้คืนจากพวกเขา ความยากจนยังหมายถึง จุดอ่อนในตำแหน่งของคนจนซึ่งป้องกันไม่ให้ตัวเลือกที่มอบเงินเป็นทรัพยากรทำให้มีการออกกำลังกาย ดังนั้น ตามลำดับเพื่อความยากจนที่อยู่ ที่หนึ่งมีตาอำนาจ ความปลอดภัย และโอกาสสำนักงานเศรษฐกิจแห่งชาติและคณะกรรมการพัฒนาสังคมได้ดำเนินการวิจัยอุบัติการณ์ของความยากจนในประเทศไทย อุตสาหกรรมหลักของประเทศไทยเกษตร ท่องเที่ยว ทำเหมือง กระป๋อง และผลิตไฟ ประเทศไทยมีประเทศเศรษฐกิจสำคัญในอดีต GNP ต่อหัวในปี 1990 สหรัฐอเมริกา $ 2740 แต่เป็นประเทศที่ประสบวิกฤตเศรษฐกิจตั้งแต่ปี 1997 มันหลุดไปสหรัฐฯ $ 1970 ในปี 2002กว่าไม่กี่ทศวรรษ เปอร์เซ็นต์ของประชากรของประเทศไทยที่อยู่ใต้เส้นความยากจนลดลงครึ่งหนึ่ง เช่น จาก 27.2 เปอร์เซ็นต์ในปี 1990 ร้อยละ 11.4 ในปี 1996 แต่กุหลาบร้อยละ 12.9 ในชนบท มันอาจจะกล่าวว่า คนจนในประเทศไทยสามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม เป็นคนยากจน และคนจนกำไร คนยากจนเป็นพิเศษ (ไม่มาก) ได้แก่ผู้ที่มีรายได้ต่อปีน้อยกว่าร้อยละ 80 ของเส้นความยากจน พวกเขาเป็นประชากร 5.8 ล้านคน ร้อยละ 9.34 3.4 ล้านซึ่งอยู่ในภาคการทำการเกษตรยังเรียนเมืองความยากจนในประเทศไทย และมีชุมชนชุมชนแออัดประมาณ 2000 มี 2 ล้านคน พวกเขาจะ earners ค่าจ้างประจำวันและผู้ค้าขนาดเล็ก พวกเขาจะต้องเจอกับปัญหาที่ดิน และที่อยู่อาศัย ความไม่มั่นคง คุณสมบัติ สิทธิในการเข้าถึงโครงสร้างพื้นฐาน และการศึกษา สุขภาพ เมือง เครือข่ายชุมชนช่วยให้พวกเขาในการใช้ร่วมกันปัญหาและตั้งชุมชนตัดสินใจหาวิธีได้ในการปรับวิถีชีวิตอาศัยความยากจนมากในตัวบ่งชี้หลาย เช่นระดับของรายได้ และปริมาณการใช้ ตัวชี้ วัดทางเศรษฐกิจสังคม ช่องโหว่ในการเข้าถึงการเมืองและความเสี่ยง ในประเทศไทย เส้นความยากจนถูกตั้งค่าเป็นมิติสี่ รายได้ สุขภาพ และการศึกษา ช่องโหว่ voicelessness และ powerlessness ปี 1997 มนุษย์พัฒนารายงานแสดงกิจการพัฒนาดัชนีและดัชนีความยากจนมนุษย์วัดความสำเร็จของประเทศ 146 ในอายุขัย การศึกษา และรายได้ และประเทศไทยถูกจัดอันดับ 39 ในรายการในแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ 9 ประเทศไทยมีเป้าหมายความยากจน และตั้งวัตถุประสงค์หลักสี่ การโจมตีความยากจนและความไม่เท่าเทียมกัน การเพิ่มศักยภาพของคนจน เสริมสร้างภาคเศรษฐกิจขึ้นอยู่กับคนยากจน และเสริมสร้างกระบวนการมีส่วนร่วม นอกจากนี้ พัฒนาชนบทนโยบายในนโยบายทั่วไปและเกษตรซึ่งใช้งานในลักษณะบนลง และรับมือเฉพาะ และจะไม่ตอบสนองโดยทั่วไปการพัฒนาจริงต้องของชุมชนท้องถิ่น เทคโนโลยีการผลิตทันสมัยแนะนำแก่เกษตรกรที่ยากจนมีปัจจัยเสี่ยงสูงที่แนบไป และมักจะนำไปสู่หนี้ในชนบทระดับรุนแรง ซึ่งผลการสูญเสียดินแดนฟาร์มเกษตรกรมีจำนวนมากที่ไม่สามารถชำระหนี้ดังนั้น การบรรเทาความยากจน รัฐบาลชุดปัจจุบันได้ตั้งค่าชุดของกิจกรรม รวมถึงระงับหนี้เกษตรกร ปรับปรุงกำลังการผลิตในการเกษตรอย่างยั่งยืน โครงการหนึ่งอำเภอหนึ่งผลิตภัณฑ์ หมู่บ้าน และกองทุนชุมชน ธนาคารคนจน และสุขภาพโครงการ 30 บาทปิดความสัมพันธ์ของป่า ต้นไม้ และคนประเพณี เกษตรเป็นแกนหลักของสังคมไทย ประเทศยังคงอยู่ 6 ประเทศในโลกที่ผลิตอาหารเพียงพอ และส่งออกไปตลาดโลก อย่างใดอย่างหนึ่งForestlands ธรรมชาติและทรัพยากรป่าธรรมชาติในประเทศไทยทั้งหมดจะถือเป็นทรัพย์สินของรัฐ นโยบายป่าดังนั้น มีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์และใช้ประโยชน์ของทรัพยากรป่าไม้ อย่างไรก็ตาม ในประเทศไทยรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับป่า และต้นไม้และจำนวนคนจนมีขนาดใหญ่มากได้รับบางส่วนของอินพุตการดำรงชีวิตจากป่า ป่าไม้เป็นเป็นส่วนหนึ่งของกรอบทางสังคม และวัฒนธรรมสำหรับชาว นอกจากนี้ พืชประมาณ 240 ชนิดระบุเป็นพืชกิน โดยคนไทยป่ายังคง แหล่งที่มาหลักของพืชสมุนไพร ไม้ก่อสร้าง fuelwood และถ่าน อย่างไรก็ตาม ผลมักถูกจำกัด โดยความล้มเหลวของรัฐบาลในการโอนย้ายสิทธิเต็ม หรือมีประสิทธิภาพ และ โดยกฎระเบียบและการดำเนินการที่จำกัดการเข้าถึง โดยผู้ผลิตขนาดเล็กการตลาดผลิตภัณฑ์ป่าไม้ ประเทศไทยได้อย่างไรก็ตาม พัฒนากลยุทธ์สำหรับการจัดการที่ยั่งยืนของภาคป่าไม้ดังกล่าวในแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติแปด (1997-2001) กลยุทธ์การรวม:เก็บรักษาและเพิ่มความสมบูรณ์ของป่าไม้ทรัพยากรบำรุงรักษาสมดุลของระบบนิเวศปกป้องสิ่งแวดล้อมเพื่อรักษาคุณภาพชีวิต และให้ประสานการพัฒนาจัดตั้งระบบการจัดการป่าไม้การใช้ประโยชน์อย่างมีประสิทธิภาพและคุ้มครองทรัพยากรป่าไม้และระบบนิเวศป่าเพื่อประโยชน์ของสังคมและชุมชนท้องถิ่นป้องกันและบรรเทาทุกข์จากภัยธรรมชาติการอนุรักษ์ป่า และปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ ไทยได้สร้างครอบคลุมป้องกันระบบพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่ 10.6 ล้านฮา หรือ 20.6 เปอร์เซ็นต์ของ พื้นที่ทั้งหมด รวมถึงอุทยานแห่งชาติที่ 124, 53 สวนป่า ศูนย์อนุรักษ์สัตว์ป่า 57, 44 พื้นที่ไม่ล่าสัตว์ สวนพฤกษศาสตร์ 15 ป่าชายเลนป้องกัน 22 และ 49 arboretaเกษตรกรในป่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำความยากจนเป็นปัญหาใหญ่ซึ่งหมายถึงการมีอาหารไม่เพียงพอรายได้และปัจจัยการผลิตอื่น ๆ ที่จะรักษามาตรฐานการครองชีพที่เพียงพอ ความยากจนอาจหมายถึงความเสี่ยงต่อการกระแทกกับระบบการทำมาหากินและไม่สามารถที่จะรับมือกับการและการกู้คืนจากพวกเขา ความยากจนยังหมายถึงจุดอ่อนในตำแหน่งของคนยากจนซึ่งป้องกันไม่ให้พวกเขาจากการออกกำลังกายตัวเลือกที่บริจาคทรัพยากรที่จะจัดให้มีขึ้น ดังนั้นเพื่อที่จะอยู่กับความยากจนหนึ่งมีการมองไปที่การเสริมสร้างศักยภาพการรักษาความปลอดภัยและมีโอกาส. สำนักงานสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติได้ดำเนินการวิจัยเกี่ยวกับอุบัติการณ์ของความยากจนในประเทศไทย อุตสาหกรรมที่สำคัญของประเทศไทยเป็นการเกษตรการท่องเที่ยว, การทำเหมืองแร่และการผลิตไฟ ประเทศไทยได้รับประเทศที่มีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างมีนัยสำคัญในอดีตที่ผ่านมา ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติต่อหัวในปี 1990 อยู่ที่ $ 2,740 แต่เป็นประเทศที่ต้องเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจตั้งแต่ปี 1997 ก็ลดลงมาอยู่ที่ US $ 1,970 ในปี 2002. ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาร้อยละของประชากรไทยที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนลดลงครึ่งหนึ่งคือ จากร้อยละ 27.2 ในปี 1990 เป็นร้อยละ 11.4 ในปี 1996 แต่เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 12.9 ในพื้นที่ชนบท มันอาจจะกล่าวว่าคนยากจนในประเทศไทยสามารถแบ่งได้เป็นสองกลุ่มพิเศษที่ไม่ดีและไม่ดีเล็กน้อย อัลตร้ายากจน (แย่มาก) จะถูกกำหนดเป็นผู้ที่มีรายได้ต่อปีน้อยกว่าร้อยละ 80 ของเส้นความยากจน; พวกเขาเป็นร้อยละ 9.34 ของประชากรทั้งหมด 5.8 ล้านคน; 3400000 ที่อยู่ในภาคการเกษตร. ความยากจนในเมืองไทยได้รับการศึกษาและยังมีประมาณ 2,000 ชุมชนแออัดที่มี 2 ล้านคน พวกเขามีรายได้จุนเจือครอบครัวทุกวันและผู้ค้าขนาดเล็ก พวกเขาจะต้องเผชิญกับปัญหาที่ดินและที่อยู่อาศัยไม่มั่นคงทรัพย์สินสิทธิในเมือง, การเข้าถึงโครงสร้างพื้นฐาน, สุขภาพและการศึกษา เครือข่ายชุมชนจะช่วยให้พวกเขาในปัญหาร่วมกันและการตั้งค่าการตัดสินใจของชุมชนทำเพื่อหาวิธีการที่เป็นไปได้ที่จะปรับวิธีการของการมีชีวิตอยู่. ความยากจนอาศัยอยู่มากในหลายตัวชี้วัดเช่นระดับของรายได้และการบริโภคตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจและสังคมช่องโหว่ความเสี่ยงและสังคม การเข้าถึงทางการเมือง ในประเทศไทยเส้นความยากจนที่ถูกกำหนดเป็นสี่มิติรวมทั้งรายได้สุขภาพและการศึกษาช่องโหว่สอบถามสินค้าและอ่อนแอ 1997 รายงานการพัฒนามนุษย์ที่นำเสนอดัชนีการพัฒนาเพศที่เกี่ยวข้องกับความยากจนและมนุษย์ดัชนีความสำเร็จวัดจาก 146 ประเทศในอายุขัยการศึกษาและรายได้และไทยอยู่ในอันดับที่ 39 ในรายการ. ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติของเก้าประเทศไทยมี กำหนดเป้าหมายความยากจนและตั้งสี่วัตถุประสงค์หลักซึ่งรวมถึงการโจมตีความยากจนและความไม่เท่าเทียมกัน, เพิ่มศักยภาพของคนยากจน, การสร้างความเข้มแข็งของภาคเศรษฐกิจที่ไม่ดีขึ้นอยู่กับการสร้างความเข้มแข็งและการมีส่วนร่วมในกระบวนการ นอกจากนี้นโยบายการพัฒนาชนบททั่วไปและนโยบายทางการเกษตรโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีประเพณีการดำเนินการในด้านบนลงมาและลักษณะที่กำหนดและมักจะไม่ตอบสนองต่อการพัฒนาความต้องการที่แท้จริงของชุมชนท้องถิ่น เทคโนโลยีการผลิตที่ทันสมัยแนะนำให้รู้จักกับเกษตรกรที่ยากจนมีปัจจัยเสี่ยงสูงที่แนบมากับพวกเขาและมักจะนำไปสู่ระดับที่รุนแรงของหนี้ในพื้นที่ชนบท ซึ่งจะส่งผลในการสูญเสียของฟาร์มดินแดนชายขอบสำหรับเกษตรกรจำนวนมากที่ไม่สามารถชำระคืนหนี้ของพวกเขา. ดังนั้นเพื่อบรรเทาความยากจนที่รัฐบาลปัจจุบันได้มีการจัดตั้งชุดของกิจกรรมรวมทั้งการพักชำระหนี้ให้กับเกษตรกรที่กำลังการผลิตที่ดีขึ้นในภาคการเกษตรอย่างยั่งยืน หนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์โปรแกรมหมู่บ้านและชุมชนกองทุนธนาคารของคนยากจนและ 30 บาทการดูแลสุขภาพโครงการ. ความสัมพันธ์ใกล้ชิดของป่าต้นไม้และคนตามเนื้อผ้าการเกษตรเป็นกระดูกสันหลังของสังคมไทย ประเทศยังคงเป็นหนึ่งในหกประเทศในโลกที่ผลิตอาหารที่เพียงพอและส่งออกไปยังตลาดโลก. ทั้งหมด forestlands ธรรมชาติและทรัพยากรป่าไม้ธรรมชาติในประเทศไทยถือว่าเป็นทรัพย์สินของรัฐ นโยบายป่าไม้จึงมีจุดมุ่งหมายที่การเก็บรักษาและการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรป่าไม้ แต่คนในประเทศไทยรักษาความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับป่าไม้และต้นไม้และจำนวนมากของคนจนในชนบทได้รับมาส่วนหนึ่งของปัจจัยการผลิตการทำมาหากินของพวกเขาจากทรัพยากรป่าไม้บาง ป่าไม้เป็นส่วนหนึ่งของกรอบทางสังคมและวัฒนธรรมสำหรับชาวป่า นอกจากนี้ประมาณ 240 สายพันธุ์พืชที่มีการระบุว่าเป็นพืชที่กินได้โดยคนไทย. ป่ายังคงเป็นแหล่งสำคัญของพืชสมุนไพรไม้ก่อสร้างไม้ฟืนและถ่าน อย่างไรก็ตามผลกระทบที่พวกเขาได้รับบ่อย จำกัด โดยความล้มเหลวของรัฐบาลในการโอนสิทธิเต็มหรือที่มีประสิทธิภาพและตามระเบียบและการกระทำที่ จำกัด การเข้าถึงโดยผู้ผลิตขนาดเล็กไปยังตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์จากป่าไม้ ประเทศไทยมี แต่การพัฒนากลยุทธ์สำหรับการจัดการที่ยั่งยืนของภาคป่าไม้ดังกล่าวในแปดแห่งชาติแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม (1997-2001) กลยุทธ์รวมถึงการเก็บรักษาและการเพิ่มคุณค่าของทรัพยากรป่าไม้บำรุงรักษาสมดุลของระบบนิเวศ; ปกป้องสิ่งแวดล้อมเพื่อรักษาคุณภาพของชีวิตและเป็นรากฐานที่มั่นคงสำหรับการพัฒนาสถานประกอบการของระบบการจัดการป่าไม้ที่มีประสิทธิภาพสำหรับการใช้ประโยชน์และการคุ้มครองทรัพยากรป่าไม้และระบบนิเวศป่าไม้ ผลประโยชน์ของสังคมและชุมชนท้องถิ่น; . ป้องกันและบรรเทาภัยพิบัติทางธรรมชาติเพื่อการอนุรักษ์ป่าไม้และการปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพของประเทศไทยได้มีการจัดตั้งระบบการป้องกันพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่ 10,600,000 ไร่หรือคิดเป็นร้อยละ 20.6 ของพื้นที่ทั้งหมดรวมถึง 124 แห่งชาติ สวนสาธารณะ 53 สวนป่าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า 57, 44 พื้นที่ที่ไม่ใช่การล่าสัตว์, 15 สวนพฤกษศาสตร์, 22 ป้องกันป่าชายเลนและ 49 สวนรุกขชาติ. เกษตรกรในป่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทนำ

ความยากจนเป็นปัญหาใหญ่ซึ่งหมายความว่ามีไม่เพียงพอ อาหาร รายได้ และปัจจัยการผลิตอื่น ๆเพื่อรักษามาตรฐานความเป็นอยู่ ความยากจนอาจหมายถึงความเสี่ยงที่จะกระแทกกับความเป็นอยู่และระบบไม่สามารถที่จะรับมือ และกู้คืนจากพวกเขาความยากจนยังหมายถึงจุดอ่อนในตำแหน่งของคนจนที่ป้องกันพวกเขาจากการใช้ทรัพยากรการบริจาคสามารถให้ตัวเลือกที่ใช้ได้ ดังนั้น เพื่อแก้ไขปัญหาความยากจน หนึ่งต้องดูที่การรักษาความปลอดภัยและโอกาส

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ได้ดำเนินการวิจัยเกี่ยวกับอุบัติการณ์ของความยากจนในไทยไทยอุตสาหกรรมหลักคือการเกษตร การท่องเที่ยว เหมืองแร่ ดีบุก และการผลิตแสง ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สำคัญในอดีต รายได้ประชาชาติต่อหัวในปี 1990 เป็น US $ 2740 แต่เป็นประเทศที่ประสบวิกฤตเศรษฐกิจตั้งแต่ปี 1997 มันลดลงถึง US $ 1970 ในปี 2002

ช่วงไม่กี่ทศวรรษร้อยละของประชากรไทยที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนลดลงครึ่งหนึ่ง คือ จากร้อยละ 27.2 ปี ร้อยละ 11.4 ในปี 1996 แต่เพิ่มขึ้นเป็น 12.9 เปอร์เซ็นต์ในชนบท มันอาจจะกล่าวว่า คนจนในประเทศไทยสามารถแบ่งได้เป็น 2 กลุ่ม โดยอัลตร้าที่ยากจนและน่าสงสารอัลตร้าน่าสงสาร ( น่าสงสารมาก ) หมายถึงผู้ที่มีรายได้น้อยกว่าร้อยละ 80 ของเส้นความยากจน พวกเขาถือเป็น 9.34 เปอร์เซ็นต์ของประชากรรวม 5.8 ล้านคน ; 3.4 ล้านบาท ซึ่งอยู่ในภาคเกษตรกรรม

เมืองความยากจนในประเทศไทย นอกจากนี้ยังได้ศึกษาและมีประมาณ 2000 กว่าชุมชนที่มี 2 ล้านคน พวกเขามีรายได้รายวันและผู้ค้าขนาดเล็กพวกเขาจะต้องเผชิญกับปัญหาที่ดินและที่อยู่อาศัยไม่มั่นคง ทรัพย์สิน สิทธิในเมือง การเข้าถึงสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน สุขภาพ และการศึกษา เครือข่ายช่วยให้พวกเขาในการตั้งค่าชุมชนปัญหาและการตัดสินใจเพื่อหาวิธีที่เป็นไปได้ที่จะปรับวิธีการใช้ชีวิต

ความยากจนอาศัยมากในตัวบ่งชี้หลายประการ เช่น ระดับของรายได้ และการบริโภคตัวชี้วัดทางสังคม เศรษฐกิจ การเมือง และระบบความเสี่ยงและการเข้าถึง ในประเทศไทย เส้นความยากจนเป็นชุดของ 4 มิติ ได้แก่ รายได้ สุขภาพ และการศึกษา ความเปราะบาง และการกระซิบกระซาบหมดหนทาง . รายงานการพัฒนามนุษย์ในปี พ.ศ. 2540 เสนอเพศที่เกี่ยวข้องกับดัชนีการพัฒนามนุษย์ดัชนีวัดความยากจนและความสําเร็จของ 146 ประเทศในชีวิตความคาดหวังระดับการศึกษา และรายได้ และประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ 39 ในรายการ

9 ของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ประเทศไทยมีเป้าหมายความยากจนและชุดสี่วัตถุประสงค์หลัก ซึ่งรวมถึงการโจมตีความยากจน การเพิ่มศักยภาพของคนจน คนจนขึ้นอยู่กับความเข้มแข็งภาคเศรษฐกิจและการเสริมสร้างกระบวนการการมีส่วนร่วม นอกจากนี้นโยบายการพัฒนาการเกษตรในชนบททั่วไป และนโยบาย โดยเฉพาะ มีประเพณีที่ถูกดำเนินการในลักษณะบนลงล่าง และอายุความ และโดยทั่วไปจะไม่ตอบสนองความต้องการการพัฒนาที่แท้จริงของชุมชน เทคโนโลยีการผลิตที่ทันสมัย แนะนำเกษตรกรที่ยากจนมีความเสี่ยงสูงปัจจัยที่แนบมากับพวกเขาและมักจะนำไปสู่ระดับที่รุนแรงของหนี้ในชนบทนี้ส่งผลในการสูญเสียที่ดินของเกษตรกรฟาร์มหลายกลุ่มคนที่ไม่สามารถชำระหนี้ของพวกเขา .

ดังนั้นเพื่อบรรเทาความยากจน รัฐบาลชุดปัจจุบันได้ตั้งค่าชุดของกิจกรรมต่างๆ รวมถึงการพักชำระหนี้เกษตรกร ความจุที่เพิ่มขึ้นในการเกษตรอย่างยั่งยืน หนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ โครงการกองทุนหมู่บ้านและชุมชน ธนาคาร คนจน และ 30 บาท ดูแลสุขภาพนะ

)ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดของป่า ต้นไม้ และผู้คน

ผ้า การเกษตรเป็นหลักของสังคมไทย ประเทศยังคงเป็นหนึ่งในหกประเทศที่ผลิตอาหารเพียงพอ และส่งออกไปยังตลาดโลก

forestlands ทั้งหมดธรรมชาติและทรัพยากรป่าธรรมชาติในประเทศไทยถือว่าเป็นทรัพย์สินของรัฐ ป่านโยบาย ดังนั้นมีวัตถุประสงค์ในการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรป่าไม้ อย่างไรก็ตาม คนในประเทศไทยรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับป่าและต้นไม้ และตัวเลขที่มีขนาดใหญ่มากของคนจนในชนบทได้รับบางส่วนของปัจจัยการดำรงชีวิตของพวกเขาจากทรัพยากรป่าไม้ ป่าเป็นส่วนหนึ่งของสังคม และวัฒนธรรม และอาศัยอยู่ในป่า นอกจากนี้พืชประมาณ 240 ชนิดจะระบุว่าเป็นพืชที่กินโดยคนไทย

ป่ายังคงเป็นแหล่งหลักของพืช สมุนไพร ไม้ก่อสร้าง ไม้และถ่าน อย่างไรก็ตาม ผลกระทบที่ได้มักถูก จำกัด โดยความล้มเหลวของรัฐบาลในการโอนเต็มหรือมีประสิทธิภาพสิทธิและข้อบังคับและการ จำกัด การเข้าถึง โดยผู้ผลิตรายเล็กในตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์ป่าไม้ประเทศไทยได้ อย่างไรก็ตาม การพัฒนากลยุทธ์การจัดการอย่างยั่งยืนของภาคป่าไม้ กล่าวว่า ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 ( พ.ศ. 2540-2544 ) กลยุทธ์รวมถึง :

การอนุรักษ์และส่งเสริมป่าไม้ ;

รักษาระบบนิเวศสมดุล ;

ปกป้องสิ่งแวดล้อม เพื่อรักษาคุณภาพของชีวิตและให้รากฐานที่มั่นคงสำหรับการพัฒนา ;

การจัดตั้งระบบการจัดการป่าไม้ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการใช้และการคุ้มครองทรัพยากรป่าไม้และระบบนิเวศป่าไม้ เพื่อประโยชน์ของชุมชน สังคมและท้องถิ่น ;

ป้องกันและบรรเทาภัยพิบัติจากธรรมชาติ

เพื่ออนุรักษ์ป่าและปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ ประเทศไทยได้จัดตั้งระบบที่ครอบคลุมการป้องกันพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่ 9.6 ล้านไร่ หรือ 20ร้อยละ 6 ของพื้นที่ทั้งหมด รวมทั้งสวนสาธารณะและป่าอุทยานแห่งชาติ , 53 , 57 สัตว์ป่าเสฉวนพื้นที่ล่าไม่ใช่ 15 สวนพฤกษศาสตร์ , 22 ป้องกันป่าชายเลนและ 49 สวนรุกขชาติ

เกษตรกรในป่า