Political Culture VietnamVietnam's

Political Culture Vietnam
Vietnam's political culture has been determined by a number of factors of which communism is but the latest. The country's political tradition is one of applying borrowed ideas to indigenous conditions. In many ways, Marxism-Leninism simply represents a new language in which to express old but consistent cultural orientations and inclinations. Vietnam's political processes, therefore, incorporate as much from the national mythology as from the pragmatic concerns engendered by current issues.
The major influences on Vietnamese political culture were of Chinese origin. Vietnam's political institutions were forged by 1,000 years of Chinese rule (111 B.C. to A.D. 939). The ancient Chinese system, based on Confucianism, established a political center surrounded by loyal subjects. The Confucians stressed the importance of the village, endowing it with autonomy but clearly defining its relationship to the center. Those who ruled did so with the "mandate of heaven." Although they were not themselves considered divine, they ruled by divine right by reason of their virtue, which was manifested in moral righteousness and compassion for the welfare of the people. A monarch possessing these traits received the unconditional loyalty of his subjects. Selection of bureaucratic officials was on the basis of civil service examinations rather than heredity, and government institutions were viewed simply as conduits for the superior wisdom of the rulers.
The Vietnamese adopted this political system rather than one belonging to their Southeast Asianneighbors, whose rulers were identified as gods. Nevertheless, Vietnamese interpretations of the system differed from those of the Chinese both in the degree of loyalty extended to a ruler and in the nature of the relationship between the institutions of government and the men who ruled. In Vietnam, loyalty to a monarch was conditional upon his success in defending national territory. A history of Chinese domination had sensitized the Vietnamese to the importance of retaining their territorial integrity. In China, territorial control did not arouse the same degree of fervor. In interpreting the role of government institutions, Vietnamese beliefs also conflicted with Confucian theory. Whereas the Confucians held that institutions were necessarily subordinate to the virtuous ruler, Vietnamese practice held the opposite to be true. Institutions were endowed with a certain innate authority over the individual, a trait manifested in the Vietnamese penchant for creating complex and redundant institutions. Despite Confucian influence, Vietnamese practice demonstrated a faith in administrative structures and in legalist approaches to political problems that was distinctly Vietnamese, not Confucianist.
Nevertheless, Confucian traits were still discernible in Vietnam in the mid-1980s. To begin with, many of the first- generation communist leaders came from scholar-official backgrounds and were well-versed in the traditional requisites of "talent and virtue" (tai duc) necessary for leadership. Ho Chi Minh's father was a Confucian scholar, and Vo Nguyen Giap and the brothers Le Duc Tho and Mai Chi Tho were from scholarly families. They cultivated an image of being incorruptible and effective administrators as well as moral leaders. The relationship between the government and the governed was also deliberately structured to parallel the Confucian system. Like the Confucians, leaders of the highly centralized Vietnamese ccommunist government stressed the importance of the village and clearly defined its relationship to the center.
In this link between ruler and subjects, the Confucian and communist systems appeared to co-exist more readily among the disciplined peasants of the North than among their reputedly fractious brethren in the South, where the influence of India and France outweighed that of China. Searching for reasons to explain the phenomenon, some observers have suggested that the greater difficulty encountered in transforming Vietnam's southern provinces into a communist society stemmed, in part, from this region's having been the least Sinicized. In addition, Southeast Asian influences in South Vietnam, such as Theravada Buddhism, had created a cultural climate in which relations with a distant center of authority were a norm. Moreover, the South's political systems had tended to isolate the center, in both symbolic and physical terms, from the majority of the people, who had no clear means of access to their government. The South had also been the first to fall to the French, who had extended their influence there by establishing colonial rule. In the North, however, the French had maintained only a protectorate and had allowed a measure of self-government. As a result, French influence in the North was less than in the South and represented a smaller obstacle to the imposition of communism.
The influence of modern China, and particularly the doctrines of Mao Zedong and the Chinese Communist Party, on Vietnamese political culture is a more complicated issue. Vietnamese leaders, including Ho Chi Minh, spent time in China, but they had formed their impressions of communism in Paris and Moscow and through Moscow-directed Comintern connections. The success of the Chinese Communist Revolution in 1949, however, inspired the Vietnamese communists to continue their own revolution. It also enabled them to do so by introducing the People's Republic of China as a critical source of material support. The Second National Party Congress, held in 1951, reflected renewed determination to push ahead with party objectives, including reconstruction of the society to achieve communist aims and land reform.
The Soviet model, as well, can be discerned in Vietnamese political practice. In the areas of legal procedure, bureaucratic practice, and industrial management, the Vietnamese system more closely resembles the Soviet system than the Chinese. In the late 1950s and early 1960s, VCP leaders were attracted particularly by advances made in Soviet economic development. In the majority of cases, however, Vietnamese policies and institutions, rather than adhering strictly to either Chinese or Soviet models, have tended to be essentially Vietnamese responses to Vietnamese problems.
Traditional adversarial relationships with neighboring states have also helped define Vietnam's political culture. The country's long-standing rifts with Cambodia and China, which developed into open conflicts in 1978 and 1979 respectively, suggest the need to view contemporary relationships in historical perspective. Hanoi's attitude regarding its relations with these two neighbors is grounded as much in accustomed patterns of interchange as in current concerns for national security. It is also firmly based in the Vietnamese tradition of resistance to foreign rule, which has been a theme of great appeal to Vietnamese patriots since the time of Chinese domination. The founding members of the VCP were the dissenting elite of a colonized country. They were attracted to Marxism- Leninism not only for its social theories but also because of the Leninist response to colonial subjugation. Ho himself was reported to have been more concerned with the problem of French imperialism than with that of class struggle.
Vietnam's agrarian economy also contributed to its political culture. As an agricultural people, the Vietnamese lacked an urban industrial proletariat to carry out their revolution. Leadership, therefore, necessarily passed into the hands of scholar-official intellectuals and peasants.
Vietnam's political culture, in turn, has contributed to its comparative isolation from non-communist states. This isolation is partially a result of the ideology that has created self- imposed political barriers with the West, but it is also the result of the collective mentality of the nation's leadership, which views itself as set apart from communist as well as noncommunist nations. This view stems from years of preoccupation with the struggle for independence and the reunification of the country. Such an ethnocentric focus on domestic affairs resulted in a provincial outlook that continued in the late 1980sand was reinforced by the lack of international experience of many of Vietnam's leaders whose foreign travel was limited to official visits to other communist states. In addition, Vietnam's military victories over reputedly superior military forces, including those of France, the United States, and, in 1979, China, have created a sense of arrogance that a wider world view would not justify.
Communist ideology, particularly as manipulated by the Vietnamese leadership, has also helped to shape Vietnam's political culture. The country's communist leaders have been adept at stressing the continuity of Marxist-Leninist doctrine with Vietnamese history. The VCP successfully identified communism with the historical goals of Vietnamese nationalism and achieved leadership of Vietnam's independence struggle by accommodating the aspirations of a number of ethnic, religious, and political groups. The party has presented the myths and realities of the past in a manner that suggests that they led naturally to the present. In his writings, Ho Chi Minh used classical Vietnamese literary allusions to convey a sense of mystique about the past, and he cultivated the classical Vietnamese image of a leader who reflected uy tin (credibility), a charismatic quality combining elements of compassion, asceticism, and correct demeanor, which legitimized a leader's claim to authority. The communist regime additionally promoted the importance of archaeology, popular literature, and cultural treasures in order to emphasize its ties to Vietnam's classical traditions. VCP historiography views the French colonial period (1858-1954) as more an interruption than a part of Vietnamese history.
Despite the care taken to preserve Vietnamese identity, the p

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การเมืองวัฒนธรรมเวียดนาม
วัฒนธรรมทางการเมืองของเวียดนามถูกกำหนด โดยปัจจัยที่คอมมิวนิสต์เป็นแต่ล่าสุด ประเพณีทางการเมืองของประเทศเป็นหนึ่งใช้ยืมความคิดสภาพพื้น ในหลาย ๆ Marxism-Leninism แทนภาษาใหม่ที่เก่า แต่สอดคล้องแนวทางวัฒนธรรมและ inclinations เพียง กระบวนการทางการเมืองของเวียดนาม ดังนั้น รวมมากจากเทพปกรณัมชาติจากความกังวลปฏิบัติ engendered โดยปัจจุบันปัญหาการ
มีอิทธิพลหลักในทางการเมืองวัฒนธรรมเวียดนามเชื้อสายจีน สถาบันทางการเมืองของเวียดนามถูกปลอม โดย 1000 ปีของจีนกฎ (111 บีไปคศ. 939) ระบบภาษาจีนโบราณ ตาม Confucianism ก่อตั้งศูนย์ทางการเมืองที่ล้อมรอบ ด้วยภักดีเรื่อง Confucians ที่เน้นความสำคัญของหมู่บ้าน endowing มีอิสระ แต่การกำหนดความสัมพันธ์ของชัดเจนกับศูนย์ ผู้ปกครองไม่ให้ มี "อาณัติสวรรค์" ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่ได้เองถือว่าพระเจ้า พวกเขาปกครอง โดยเทวสิทธิ์ by reason of คุณธรรมของพวกเขา ซึ่งเป็นที่ประจักษ์ในความชอบธรรมคุณธรรมและความเมตตาในสวัสดิภาพของประชาชน พระมหากษัตริย์ที่มีลักษณะเหล่านี้รับสมาชิกโดยไม่มีเงื่อนไขเรื่องของเขา เลือกของเจ้าหน้าที่ราชการถูกตามราชการสอบแทนที่เป็นทางเลือก และหน่วยงานของรัฐถูกมองเพียงแค่เป็น conduits สำหรับภูมิปัญญาเหนือกว่าพระมหากษัตริย์ที่
เวียดนามที่นำระบบการเมืองนี้มากกว่าหนึ่งของพวกเขา Asianneighbors ตะวันออกเฉียงใต้ ไม้ที่ระบุเป็นพระเจ้า อย่างไรก็ตาม เวียดนามตีความของระบบแตกต่างจากของจีนทั้ง ในระดับของสมาชิกขยายไม้บรรทัด และ ในลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างสถาบันของรัฐและผู้ปกครอง ในเวียดนาม ภักดีต่อพระมหากษัตริย์ถูกตามเงื่อนไขตามความสำเร็จของเขาในการปกป้องดินแดนแห่งชาติ ประวัติของการครอบงำทางจีนมี sensitized เวียดนามให้ความสำคัญของการรักษาความสมบูรณ์ของดินแดนของพวกเขา ในประเทศจีน ควบคุมดินแดนไม่ได้กระตุ้น fervor ระดับเดียวกัน ในการตีความบทบาทของหน่วยงานของรัฐ ความเชื่อเวียดนามยังเรียก ด้วยทฤษฎี Confucian ในขณะที่ Confucians จัดขึ้นที่สถาบันไม่จำเป็นต้องย่อยไม้งาม เวียดนามฝึกจัดตรงข้ามเป็นความจริง สถาบันได้มา มีอำนาจโดยธรรมชาติที่บางเหนือบุคคล ติดเป็นที่ประจักษ์ในการเอาใจใส่ที่เวียดนามสำหรับการสร้างสถาบันที่ซับซ้อน และซ้ำซ้อน แม้ มีอิทธิพล Confucian เวียดนามฝึกแสดงความเชื่อ ในโครงสร้างบริหาร และ legalist แจ้งปัญหาทางการเมืองที่ถูกเวียดนามอย่างเห็นได้ชัด ไม่ Confucianist.
อย่างไรก็ตาม ลักษณะ Confucian ได้ยัง discernible ในเวียดนามในช่วงกลางไฟต์ จะเริ่มต้นด้วย ของผู้นำคอมมิวนิสต์รุ่นแรกมาจากพื้นหลังอย่างเป็นทางการนักเรียนทุน และได้กว้างใน requisites ดั้งเดิมของ "ความสามารถและคุณธรรม" (ไท duc) จำเป็นสำหรับผู้นำ นักวิชาการ Confucian พ่อของโฮจิมินห์ และ Vo Nguyen Giap และพี่น้องเลอดุคโธและชีเชียงใหม่โทได้จากครอบครัว scholarly พวกเขา cultivated รูปของ ผู้ดูแลระบบ incorruptible และมีประสิทธิภาพเป็นผู้นำคุณธรรม ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลและการ governed ถูกจัดโครงสร้างการแบบขนานระบบ Confucian ยังจงใจ เช่น Confucians ผู้นำของรัฐบาลเวียดนาม ccommunist สูงส่วนกลางเน้นความสำคัญของหมู่บ้าน และกำหนดความสัมพันธ์ของชัดเจนกับศูนย์
ในลิงค์นี้ไม้บรรทัดและหัวข้อ ระบบ Confucian และคอมมิวนิสต์ปรากฏร่วมอยู่มากขึ้นในหมู่ชาวนาสามัคคีของเหนือกว่านี่พี่ลด fractious ในภาคใต้ ซึ่งอิทธิพลของอินเดียและฝรั่งเศส outweighed ของจีน ค้นหาเหตุผลเพื่ออธิบายปรากฏการณ์ ผู้สังเกตการณ์บางอย่างได้แนะนำว่า ปัญหาใหญ่ที่พบในแปลงจังหวัดภาคใต้ของเวียดนามเป็นสังคมคอมมิวนิสต์ดัง ในส่วน จากภูมิภาคนี้มีน้อยที่สุด Sinicized นอกจากนี้ การมีผลต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในประเทศเวียดนามใต้ เช่นพุทธศาสนาเถรวาท ได้สร้างสภาพภูมิอากาศเป็นวัฒนธรรมที่สัมพันธ์กับศูนย์ไกลของหน่วยงานได้เป็นปกติ นอกจากนี้ ระบบการเมืองของภาคใต้ได้มีแนวโน้มจะ แยกตัว ในทางกายภาพ และสัญลักษณ์ จากคน ซึ่งก็หมายความไม่ชัดเจนของรัฐบาลของพวกเขาถึง ภาคใต้ยังได้ก่อนตกไปฝรั่งเศส ที่ได้ขยายอิทธิพลของพวกเขา โดยการสร้างกฎอาณานิคม ในภาคเหนือ ไร ฝรั่งเศสได้เก็บเฉพาะในอารักขา และได้อนุญาตให้วัด self-government ดัง อิทธิพลของฝรั่งเศสในภาคเหนือมีน้อยกว่าในภาคใต้ และแสดงอุปสรรคเล็กไปของคอมมิวนิสต์
อิทธิพลของจีนสมัยใหม่ และโดยเฉพาะหลักคำสอนของเหมาเจ๋อตงและพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในเวียดนามวัฒนธรรมทางการเมืองเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากขึ้น ผู้นำเวียดนาม โฮจิมินห์ รวมทั้งใช้เวลาในจีน แต่พวกเขามีรูปแบบการแสดงผลของลัทธิคอมมิวนิสต์ ในปารีสและมอสโก และ ผ่านการเชื่อมต่อโดยตรงมอสโกโคมินเทิร์น ความสำเร็จของการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนใน 1949 อย่างไรก็ตาม แรงบันดาลใจจากคอมมิวนิสต์เวียดนามการปฏิวัติตนเอง นอกจากนี้ยังใช้งานให้ทำ โดยการแนะนำสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นแหล่งสำคัญของการสนับสนุนวัสดุ สองพรรคคองเกรส ใน 1951 ผลกำหนดใหม่จะผลักดันไปข้างหน้ากับวัตถุประสงค์ของบริษัท รวมถึงการฟื้นฟูของสังคมเพื่อให้บรรลุจุดมุ่งหมายของคอมมิวนิสต์และการปฏิรูปที่ดิน
แบบโซเวียต เช่น สามารถจะเข้าใจในทางปฏิบัติทางการเมืองเวียดนาม ในพื้นที่ของกระบวนการทางกฎหมาย ปฏิบัติราชการ และการจัดการอุตสาหกรรม ระบบเวียดนามมากขึ้นคล้ายกับระบบโซเวียตกว่าจีน ในช่วงปลายทศวรรษ 1950 และช่วงต้นปี 1960s ผู้นำ VCP ถูกดึงดูด โดยเฉพาะอย่างยิ่งความก้าวหน้าในการพัฒนาเศรษฐกิจสหภาพโซเวียต ส่วนใหญ่ของกรณี อย่างไรก็ตาม เวียดนามนโยบาย และสถาบัน แทนที่ยึดมั่นอย่างเคร่งครัดในจีนหรือโซเวียตรุ่น ได้มีแนวโน้มที่จะ ตอบสนองเป็นเวียดนามไปเวียดนามปัญหา
ดั้งเดิม adversarial ความสัมพันธ์เพื่อนบ้านอเมริกายังได้ช่วยกำหนดวัฒนธรรมทางการเมืองของเวียดนาม Rifts ยาวนานของประเทศกัมพูชาและจีน ซึ่งพัฒนาเป็นเปิดความขัดแย้งใน 1978 และ 1979 ตามลำดับ แนะนำต้องดูความสัมพันธ์ร่วมสมัยในมุมมองทางประวัติศาสตร์ ฮานอยทัศนคติเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านสองเหล่านี้เป็นสูตรมากในรูปแบบที่คุ้นเคยของการแลกเปลี่ยนในปัจจุบันความกังวลในความปลอดภัยแห่งชาติ มันยังแน่นหนาอยู่ในประเพณีเวียดนามต้านกฎต่างประเทศ ซึ่งมีรูปของอ้อนดีผู้รักชาติเวียดนามนับตั้งแต่เวลาปกครองจีนแล้ว สมาชิกก่อตั้งของ VCP dissenting ชนชั้นนำของประเทศที่ยึดครองได้ พวกดูดลัทธิมากซ์ - ลัทธิเลนินไม่เพียงแต่ สำหรับทฤษฎีของสังคม แต่ยังเนื่อง จากการตอบสนองต่อ Leninist subjugation โคโลเนียล โฮ เองเป็นรายงานที่ได้รับห่วงปัญหาของลัทธิจักรวรรดินิยมฝรั่งเศสกว่าที่ของคลาสต่อสู้
เศรษฐกิจเทคโนโลยีของเวียดนามส่วนของวัฒนธรรมทางการเมือง เป็นคนเกษตร เวียดนามที่ขาดกรุงฯ อุตสาหกรรมการเมืองดำเนินการปฏิวัติ ผู้นำ ดังนั้น จำเป็นต้องผ่านเข้ามาในมือของนักวิชาการอย่างเป็นทางการนักเรียนทุนและชาวนา
วัฒนธรรมทางการเมืองของเวียดนาม กลับ มีส่วนการแยกการเปรียบเทียบจากอเมริกาไม่ใช่คอมมิวนิสต์ แยกนี้เป็นบางส่วนผลของอุดมการณ์ที่สร้างตนเองกำหนดอุปสรรคทางการเมืองกับตะวันตก แต่ก็เป็นผลของความคิดรวมของความเป็นผู้นำของประเทศ ซึ่งมุมมองตัวเองเป็นชุดจากประเทศคอมมิวนิสต์ เป็น noncommunist มุมมองนี้มาจากปี preoccupation กับการต่อสู้เพื่อเอกราชและพักของประเทศ เช่นการ ethnocentric เน้นกิจการในประเทศส่งผลให้จังหวัดเป็นที่ใน 1980sand ปลายถูกเสริม โดยขาดประสบการณ์ระหว่างประเทศของผู้นำเวียดนามเดินทางต่างประเทศถูกจำกัดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการรัฐคอมมิวนิสต์อื่น ๆ นอกจากนี้ ชัยชนะทางทหารของเวียดนามเหนือกองทัพเหนือกว่าลด รวมทั้งฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา และ ในปีค.ศ. 1979 จีน ได้สร้างความรู้สึกหยิ่งที่จะไม่มีจัดมุมมองโลกกว้าง
อุดมการณ์คอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นจัดการ โดยผู้นำเวียดนาม ได้ยังช่วยให้รูปร่างวัฒนธรรมทางการเมืองของเวียดนาม ผู้นำคอมมิวนิสต์ของประเทศมีคุณหญิงย้ำความต่อเนื่องของลัทธิ Marxist-Leninist กับประวัติศาสตร์เวียดนาม VCP ที่ระบุคอมมิวนิสต์กับเป้าหมายทางประวัติศาสตร์ของชาตินิยมเวียดนามประสบความสำเร็จ และบรรลุความเป็นผู้นำของการต่อสู้เอกราชของเวียดนาม โดยรองรับความปรารถนาของกลุ่มชาติพันธุ์ ศาสนา และการเมือง บุคคลได้นำเสนอตำนานและความเป็นจริงในอดีตในลักษณะที่ชี้ให้เห็นว่า ผู้นำตามธรรมชาติปัจจุบัน ในงานเขียนของเขา โฮจิมินห์ใช้คลาสสิก allusions วรรณกรรมเวียดนามเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกพร้อมติดเกี่ยวกับอดีต และเขา cultivated เวียดนามภาพคลาสสิกของผู้นำที่สะท้อน uy ดีบุก (ความน่าเชื่อถือ), รวมองค์ประกอบ ของคุณค่า ดุน ถูกกิริยาท่า ทาง ซึ่ง legitimized เป็นผู้นำเรียกร้องให้หน่วยงานที่มีคุณภาพพิเศษ ระบอบการปกครองคอมมิวนิสต์ส่งเสริมความสำคัญของโบราณคดี วรรณกรรมยอดนิยม และสมบัติทางวัฒนธรรมนอกจากนี้การเน้นความสัมพันธ์กับประเพณีคลาสสิกของเวียดนาม VCP เขียนประวัติศาสตร์มุมมองยุคอาณานิคมฝรั่งเศส (ค.ศ. 1858-1954) หยุดชะงักที่เพิ่มขึ้นกว่าเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เวียดนาม.
แม้ มีการดูแลเพื่อรักษาเอกลักษณ์เวียดนาม p

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัฒนธรรมการเมืองของเวียดนาม เวียดนาม
การเมืองวัฒนธรรมถูกกำหนดโดยจำนวนของปัจจัยของลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่ล่าสุด ประเพณีทางการเมืองของประเทศที่เป็นหนึ่งในการประยุกต์ใช้ยืมความคิดกับสภาพท้องถิ่น ในหลายๆ ด้าน มาร์กลัทธิเลนินเพียงแค่เป็นภาษาใหม่ที่ให้บริการแก่แต่การปรับตัวทางวัฒนธรรมที่สอดคล้องและ inclinations .เวียดนามกระบวนการทางการเมือง ดังนั้น รวมมากจากตำนานแห่งชาติ จากความกังวลปัญหาในทางปฏิบัติ engendered โดยปัจจุบัน .
อิทธิพลที่สำคัญในวัฒนธรรมการเมืองเวียดนามถูกชาวจีน สถาบันการเมืองของเวียดนามถูกปลอมแปลงโดย 1000 ปีของการปกครองจีน ( 111 ปีก่อนคริสตกาล ถึง ค.ศ. 939 ) ระบบจีนสมัยโบราณ ตามลัทธิขงจื๊อสร้างการเมืองศูนย์ล้อมรอบด้วยวิชาที่ซื่อสัตย์ โดย Confucians เน้นความสำคัญของหมู่บ้านที่บริจาคด้วยตนเอง แต่อย่างชัดเจนการกำหนดความสัมพันธ์ของศูนย์ ผู้ปกครองมาด้วย " อาณัติแห่งสวรรค์ . " แม้ว่าพวกเขาไม่ได้ตัวเองถือเป็นเทพที่พวกเขาปกครองโดยชอบธรรมด้วยคุณธรรมของพวกเขาซึ่งเป็นที่ประจักษ์ในคุณธรรมจริยธรรมและความเมตตาเพื่อสวัสดิภาพของประชาชน พระมหากษัตริย์มีคุณลักษณะเหล่านี้ได้รับความจงรักภักดีอย่างไม่มีเงื่อนไขของพระองค์ . การเลือกเจ้าหน้าที่ราชการบนพื้นฐานของข้าราชการพลเรือนสอบมากกว่าพันธุกรรม และรัฐบาลที่ถูกมองเป็นเพียงท่อสำหรับสติปัญญาที่เหนือกว่าของโมหะ .
เวียดนามประกาศใช้ระบบการเมืองนี้มากกว่าหนึ่งของพวกเขา asianneighbors ตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งผู้ปกครองที่ถูกระบุว่าเป็นพระเจ้า อย่างไรก็ตาม เวียดนาม การตีความของระบบที่แตกต่างจากของจีน ทั้งในระดับของความจงรักภักดีขยายไปยังผู้ปกครองและในลักษณะความสัมพันธ์ระหว่างสถานศึกษาของรัฐบาล และผู้ปกครอง ในเวียดนามความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์เป็นเงื่อนไขต่อความสำเร็จของเขาในการปกป้องดินแดนแห่งชาติ ประวัติ ของ จีน และเวียดนาม เพื่อครอบงำ มีความสําคัญของการรักษาความสมบูรณ์ของดินแดนของพวกเขา ในประเทศจีน , การควบคุมดินแดนไม่ได้กระตุ้นให้ระดับเดียวกันของความร้อน ในการตีความบทบาทของรัฐบาล ความเชื่อ เวียดนามยังได้ขัดแย้งกับทฤษฎีขงจื้อ .ซึ่งจัดขึ้นที่สถาบันมีไม่จำเป็นต้อง Confucians เป็นผู้ปกครองมีคุณธรรม ฝึกภาษาเวียดนามจัดตรงข้ามเป็นจริง สถาบันมี endowed กับอำนาจบางอย่างที่ติดตัวบุคคล คุณลักษณะที่ปรากฏในเวียดนามสำหรับการสร้างสถาบันและความชอบที่ซับซ้อนมากเกินไป แม้ของอิทธิพลการปฏิบัติเวียดนามแสดงความศรัทธาในโครงสร้างการบริหาร และใน legalist แนวทางทางการเมือง ปัญหาที่เด่นชัด เวียตนาม ไม่ confucianist .
แต่ขงจื้อคุณลักษณะยังบอกในเวียดนามในช่วงกลางทศวรรษที่ 1980 . เพื่อเริ่มต้นกับหลายรุ่นแรก - คอมมิวนิสต์ผู้นำมาจากข้าราชการ ภูมิหลังและรอบรู้ในประเทศดั้งเดิมของ " ความสามารถและคุณธรรม " ( ไท Duc ) ที่จำเป็นสำหรับผู้นำ พ่อของโฮจิมินห์เป็นบัณฑิตแห่งขงจื้อ และบันไดระยะห่างของจักรวาล และพี่น้องเลดึ๊กเถาะ และเชียงใหม่ ชิโทมาจากครอบครัวทางวิชาการ .พวกเขามีภาพที่ไม่เน่าเปื่อย และมีประสิทธิภาพ ผู้บริหาร ตลอดจนผู้นำคุณธรรม ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาล และรัฐก็จงใจแบบขนานระบบขงจื้อ . ชอบ Confucians ,ผู้นำของเวียดนาม ccommunist ร่วมกันรัฐบาลเน้นความสำคัญของหมู่บ้านและชัดเจนกำหนดความสัมพันธ์ของศูนย์ .
ในการเชื่อมโยงระหว่างผู้ปกครองและกลุ่มคอมมิวนิสต์และขงจื้อระบบปรากฏอยู่ร่วมมากขึ้นพร้อมในวินัยชาวบ้านของเหนือกว่าในหมู่พี่น้องโด่งดังขี้อ้อนในภาคใต้ซึ่งอิทธิพลของอินเดียและฝรั่งเศสหนักที่จีน ค้นหาเหตุผลในการอธิบายปรากฏการณ์ ผู้สังเกตการณ์บางคนชี้ให้เห็นว่ามีความยากลำบากมากขึ้นที่พบในภาคใต้ของเวียดนามที่เปลี่ยนเป็นสังคมคอมมิวนิสต์ เกิด ใน ส่วน จาก ภูมิภาคนี้จะต้องเป็น sinicized น้อยที่สุด นอกจากนี้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อิทธิพลในเวียดนามใต้เช่น พระพุทธศาสนาเถรวาท ได้สร้างวัฒนธรรมบรรยากาศที่ความสัมพันธ์กับศูนย์อำนาจที่ห่างไกลเป็นบรรทัดฐาน นอกจากนี้ ระบบการเมืองของเกาหลีใต้ได้มีแนวโน้มที่จะแยกศูนย์ ทั้งในแง่สัญลักษณ์ และกายภาพ จากเสียงส่วนใหญ่ของประชาชน ซึ่งยังไม่มีความชัดเจน หมายถึงการเข้าถึงของรัฐบาลของพวกเขา ทางใต้ก็เคยตกลงมาก่อนไปฝรั่งเศสที่ได้ขยายอิทธิพลของตนโดยมีการจัดตั้งการปกครองอาณานิคม ในเกาหลีเหนือ อย่างไรก็ตาม ฝรั่งเศสได้รักษาแค่รัฐในอารักขาและได้อนุญาตให้วัดของรัฐบาล . ผล อิทธิพลฝรั่งเศสในภาคเหนือน้อยกว่าในภาคใต้ และถือเป็นอุปสรรคเล็กเพื่อการจัดเก็บของลัทธิคอมมิวนิสต์ .
อิทธิพลของจีนที่ทันสมัยและโดยเฉพาะอย่างยิ่งทฤษฎีของเหมาเจ๋อตง และพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในวัฒนธรรมการเมืองของเวียดนาม เป็นปัญหาที่ซับซ้อนมากขึ้น ผู้นำเวียดนาม ได้แก่ โฮจิมินห์ใช้เวลาในประเทศจีน แต่พวกเขามีรูปแบบการแสดงผลของลัทธิคอมมิวนิสต์ในปารีส มอสโกและมอสโคว์กำกับการเชื่อมต่อที่สะดวก . ความสำเร็จของการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนใน พ.ศ. 2492 อย่างไรก็ตามแรงบันดาลใจจากคอมมิวนิสต์เวียดนามต่อการปฏิวัติของพวกเขาเอง นอกจากนี้ยังช่วยให้พวกเขาทำเช่นนั้นโดยการแนะนำของประเทศจีนเป็นแหล่งที่สำคัญของการสนับสนุนวัสดุ พรรคคองเกรสแห่งชาติครั้งที่ 2 จัดขึ้นในปี 1951 สะท้อนต่ออายุมุ่งมั่นที่จะเดินหน้ากับวัตถุประสงค์ของพรรค รวมทั้งการฟื้นฟูของสังคมเพื่อให้บรรลุจุดมุ่งหมายของพรรคคอมมิวนิสต์ และการปฏิรูปที่ดิน
โซเวียตรุ่น ดีสามารถเข้าใจในการปฏิบัติการเมืองเวียดนาม ในส่วนของกระบวนการทางกฎหมาย ระบบราชการปฏิบัติ , การจัดการอุตสาหกรรม , ระบบเวียดนามมากขึ้นคล้ายกับระบบโซเวียตมากกว่าจีน ในปลายปี 1950 และต้นปี 1960 vcp ผู้นำถูกดึงดูด โดยเฉพาะความก้าวหน้าในการพัฒนาเศรษฐกิจของโซเวียต ในส่วนใหญ่ของกรณีอย่างไรก็ตาม นโยบาย เวียตนาม และสถาบันมากกว่าการยึดมั่นอย่างเคร่งครัดเพื่อนางแบบทั้งจีน หรือรัสเซีย มีแนวโน้มที่จะได้รับการตอบสนองเป็นหลัก เวียตนาม ปัญหาความสัมพันธ์ที่ขัดแย้งกับเวียดนาม
แบบรัฐข้างเคียงยังช่วยนิยามวัฒนธรรมการเมืองของเวียดนาม ของประเทศ rifts อันยาวนานกับกัมพูชาและจีนซึ่งการพัฒนาในความขัดแย้งเปิดในปี 1978 และ 1979 ตามลำดับ แนะนำว่าต้องดูความสัมพันธ์ร่วมสมัยในมุมมองทางประวัติศาสตร์ ฮานอยเป็นทัศนคติเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านสองเหล่านี้เป็นเหตุผลมากคุ้นเคยกับรูปแบบของการแลกเปลี่ยนเป็นกังวลในปัจจุบันเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ มันยังแน่นอยู่ในประเพณีของเวียดนามต่อต้านการปกครองต่างประเทศซึ่งมีรูปแบบของการอุทธรณ์ที่ดีกับผู้รักชาติชาวเวียดนามตั้งแต่สมัยจีนครอบงำ . สมาชิกผู้ก่อตั้งของ vcp เป็นยอดที่ไม่เห็นด้วยเป็นเมืองขึ้นของประเทศ พวกเขาถูกดึงดูดมาร์กซิสต์ - ลัทธิเลนิน ไม่เพียง แต่สำหรับทฤษฎีทางสังคม แต่ยังเพราะของ leninist การปราบปรามอาณานิคมโฮ เองก็รายงานว่ามีความกังวลมากขึ้นกับปัญหาของจักรวรรดินิยมฝรั่งเศสกว่ากับที่ของการต่อสู้ทางชนชั้น .
เศรษฐกิจเกษตรกรรมของเวียดนามยังสนับสนุนวัฒนธรรมการเมืองของ เป็นคนเกษตร , เวียดนามขาดเป็นเมืองอุตสาหกรรมกรรมาชีพเพื่อดำเนินการปฏิวัติของพวกเขา ภาวะผู้นำ ดังนั้นต้องผ่านเข้ามาในมือของข้าราชการ และปราชญ์ชาวบ้าน
วัฒนธรรมการเมืองของเวียดนามในการเปิด ได้สนับสนุนการเปรียบเทียบจากไม่ใช่คอมมิวนิสต์รัฐ แยกนี้เป็นเพียงบางส่วน ผลของอุดมการณ์ที่ได้สร้างด้วยตนเอง - กำหนดอุปสรรคทางการเมืองกับตะวันตก แต่มันก็ยังเป็นผลของความคิดร่วมกันของผู้นำของประเทศซึ่งมุมมองที่ตัวเองตั้งนอกเหนือจากคอมมิวนิสต์ ตลอดจน noncommunist ประชาชาติ วิวนี้เกิดจากปี วุ่นกับการต่อสู้เพื่อเอกราชและการรวมชาติของประเทศเช่น ethnocentric มุ่งเน้นกิจการภายในประเทศ ส่งผลให้แนวโน้มต่อเนื่องในการ 1980sand สายถูกเสริมโดยขาดประสบการณ์ระหว่างประเทศของมากของเวียดนามที่ถูก จำกัด ให้ผู้นำต่างประเทศเดินทางการเยือนรัฐคอมมิวนิสต์อื่น ๆ นอกจากนี้ เวียดนามได้ชัยชนะเหนือกองทัพที่เหนือกว่าทหารโด่งดัง รวมทั้งฝรั่งเศสสหรัฐอเมริกา และปี 1979 ประเทศจีน ได้สร้างความรู้สึกของความเย่อหยิ่งที่มุมมองโลกที่กว้างขึ้นจะไม่ปรับ
อุดมการณ์คอมมิวนิสต์ โดยควบคุมโดยผู้นำเวียดนามยังได้ช่วยให้รูปร่างวัฒนธรรมการเมืองของเวียดนาม ของประเทศคอมมิวนิสต์ ผู้นำต้องเก่ง เน้นความต่อเนื่องของลัทธิมาร์กซิสต์ leninist กับประวัติศาสตร์เวียดนามการ vcp ระบุเรียบร้อยแล้วลัทธิคอมมิวนิสต์กับเป้าหมายทางประวัติศาสตร์ชาตินิยมเวียดนามและความเป็นผู้นำของเวียดนาม โดยรองรับการต่อสู้เพื่อแรงบันดาลใจของหลายเชื้อชาติ ศาสนา และกลุ่มการเมือง พรรคได้เสนอตำนานและความเป็นจริงของอดีต ในลักษณะที่ชี้ให้เห็นว่าพวกเขานำธรรมชาติปัจจุบัน ในงานเขียนของเขาโฮจิมินห์เวียดนามใช้คลาสสิกวรรณกรรมการสื่อความรู้สึกของ Mystique เกี่ยวกับอดีต และเขามีภาพเวียดนามคลาสสิกของผู้นำที่สะท้อนดีบุกอุย ( เงิน ) , เสน่ห์ที่มีคุณภาพรวมองค์ประกอบของความเมตตา การใช้ชีวิตสันโดษ และแก้ไขการเรียกเก็บเงิน legitimized พฤติการณ์ ซึ่งข้อเรียกร้องของผู้นำเพื่ออำนาจระบอบคอมมิวนิสต์และส่งเสริมความสำคัญของโบราณคดี วรรณคดีที่นิยมและสมบัติทางวัฒนธรรม เพื่อเน้นความสัมพันธ์ของเวียดนามคลาสสิกประเพณี ความคิดเห็น vcp ประวัติศาสตร์สมัยอาณานิคมฝรั่งเศส ( 1858-1954 ) ยิ่งหยุดชะงักมากกว่าส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เวียดนาม .
แม้จะดูแลพาไปรักษาเอกลักษณ์ของเวียดนาม , p