The Westphalian SystemThe modern so

The Westphalian System
The modern sovereign state system is often called the Westphalian system, after the Treaty of Westphalia, signed in 1648. The Treaty of Westphalia, which ended the Thirty Years War, is seen as enshrining the status of sovereign states, even though the process of building this sovereign state system took place gradually over a period of time. The Thirty Years War was a result of two conflicts. First, there was a simple battle for political control over Europe. Several states retained the goal of recreating a single empire in Europe and sought to become the “next Rome” by defeating their rivals. Second, the conflict over religion that sprang from the Protestant Reformation caused rulers of one faith to seek to conquer rulers of other faiths in order to convert their subjects.
Like many wars, the Thirty Years War lasted much longer and was much more devastating than anyone expected. In the central part of Europe, where Germany is today, as much as one third of the population died as a result of the war, a death rate higher than during World War I or World War II. Exhausted, the European powers gathered in Westphalia (in what is today northwestern Germany) in 1648 to make peace. The result was the Treaty of Westphalia.
The treaty established principles that defined the system from then until now. First, the treaty recognized the existence of sovereign states. Second, it defined the rights of sovereign states. The powers of Europe accepted that the dream of renewing the Roman Empire was impossible and that pursuing that goal was certain to lead to war. This meant acknowledging Europe as a system of multiple states. How would these states relate to one another? The principle of sovereignty answers this question. Sovereignty meant that each state had complete authority over its territory.
Sovereignty had both internal and external dimensions. Internally, it meant that no one within a state had the right to challenge the ruler’s power. Any challenges that occurred were regarded as illegitimate, or unjust. This principle gave kings power over lesser nobles. The external dimension of sovereignty was that no one outside a territory had the right to say what should go on within that territory. This principle, often known as the “principle of noninterference in the internal affairs of other states,” was especially important in religious terms. In particular, the Treaty of Westphalia recognized the power of rulers to determine the religion of the people in their territory.
In territorial terms as well as in religious terms, the treaty acknowledged the reality of pluralism. In religious terms, pluralism meant acceptance of more than one religion, rather than an attempt to determine and enforce a single ”true” religion. In political terms, pluralism meant accepting that there would be many states, rather than a single empire covering all of Europe. Europe was not going to be a single empire based on a single religion. Instead, Europe would be divided territorially, with individual leaders determining the religions of their own states but tolerating other monarchs rights to impose different religions in their states. This was not exactly a recipe for religious tolerance; within individual states, persecution of minorities continued to be widespread and brutal.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ระบบเวสต์ฟาเลียใต้ระบบรัฐสมัยใหม่อธิปไตยจะมักเรียกว่าระบบเวสต์ฟาเลียใต้ หลังจากสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลีย ลงนามใน 1648 การสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลีย การสิ้นสุดสงครามสามสิบปี ถูกมองว่าเป็น enshrining สถานะของประเทศ ถึงแม้ว่ากระบวนการในการสร้างระบบรัฐอธิปไตยนี้เกิดค่อย ๆ ระยะเวลา สงครามสามสิบปีคือ ผลลัพธ์ของความขัดแย้งของสอง ครั้งแรก มีการต่อสู้เรื่องการควบคุมทางการเมืองของยุโรป อเมริกาหลายสะสมเป้าหมายสร้างจักรวรรดิหนึ่งในยุโรป และจะกลายเป็น "โรมต่อไป" โดยการเอาชนะคู่แข่งของพวกเขา ที่สอง ความขัดแย้งเหนือศาสนาที่ sprang จากปฏิรูป Protestant เกิดพระศรัทธาหนึ่งเพื่อค้นหาเพื่อพิชิตนามของ faiths อื่น ๆ เพื่อแปลงเรื่องของพวกเขา เช่นในสงคราม สงครามสามสิบปีกินเวลามากอีกต่อไป และถูกทำลายล้างคนที่คาดไว้มาก ในตอนกลางของยุโรป เยอรมนีวันนี้ ตายมากถึงหนึ่งในสามของประชากรอัตราตายสูงกว่าในช่วงสงครามโลกหรือสงครามโลก สงคราม เหนื่อย อำนาจยุโรปรวมตัวกันใน Westphalia (ในวันนี้เยอรมนีตะวันตกเฉียงเหนือ) ใน 1648 เพื่อไกล่เกลี่ย ผลลัพธ์มีการสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลีย สนธิสัญญาก่อตั้งหลักที่กำหนดระบบจาก นั้นจน ถึงขณะนี้ ครั้งแรก สนธิยอมรับการดำรงอยู่ของประเทศ ที่สอง มันสามารถกำหนดสิทธิของประเทศ อำนาจของยุโรปยอมรับว่า ความฝันของจักรวรรดิโรมันเป็นการสานต่อเป็นไปไม่ได้ และว่า ใฝ่หาเป้าหมายที่มีบางอย่างที่จะนำไปสู่สงคราม นี้หมายถึง จิตยุโรปเป็นระบบของอเมริกาหลาย ว่ารัฐเหล่านี้จะสัมพันธ์กับคนอื่น หลักการอำนาจอธิปไตยตอบคำถามนี้ อำนาจอธิปไตยหมายถึง ว่า แต่ละรัฐมีอำนาจที่สมบูรณ์เหนือดินแดนของ อำนาจอธิปไตยทั้งภายใน และภายนอกได้ ภายใน มันหมายถึง ว่า ไม่มีผู้ใดภายในรัฐมีสิทธิที่จะท้าทายอำนาจของไม้บรรทัด ความท้าทายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก็ถือเป็นนอกกฎหมาย หรือการทำลาย หลักการนี้ให้พระมหากษัตริย์ใช้พลังงานมากกว่าขุนนางน้อย มิติภายนอกของอำนาจอธิปไตยหนึ่งนอกเขตมีสิทธิที่จะพูดอะไรควรไปภายในประเทศ หลักการนี้ มักเรียกว่า "หลักการ noninterference ในกิจการภายในของรัฐอื่น มีความสำคัญอย่างยิ่งในแง่ของศาสนา โดยเฉพาะ สนธิสัญญาเวสต์ฟายอมรับอำนาจของผู้ปกครองกำหนดศาสนาของคนในดินแดนของพวกเขา ในดินแดนเช่นในเงื่อนไขทางศาสนา สนธิยอมรับความเป็นจริงของ pluralism ในทางศาสนา pluralism หมายถึง ยอมรับศาสนาหนึ่ง มากกว่าความพยายามที่จะกำหนด และบังคับใช้ศาสนา "จริง" ตัวเดียว เงื่อนไขทางการเมือง pluralism หมายถึง ยอมรับว่า จะมีหลายรัฐ แทนที่จักรวรรดิเดียวที่ครอบคลุมทั้งหมดของยุโรป ยุโรปไม่ว่าจะมีเป็นอาณาจักรเดียวตามศาสนาเดียว แทน ยุโรปจะแบ่ง territorially กับผู้นำแต่ละกำหนดศาสนาของอเมริกาของตัวเอง แต่ tolerating สิทธิกษัตริย์อื่น ๆ จะกำหนดศาสนาอื่นในรัฐของตน คือไม่ตรงสูตรสำหรับค่าเผื่อการศาสนา ภายในแต่ละประเทศอเมริกา เบียดเบียนคมิยังคงแพร่หลาย และโหดร้าย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ระบบ Westphalian
ระบบรัฐอธิปไตยที่ทันสมัยมักจะเรียกว่าระบบ Westphalian หลังจากสนธิสัญญา Westphalia ลงนามใน 1648 สนธิสัญญา Westphalia ซึ่งจบสงครามสามสิบปีถูกมองว่าเป็นพระชนม์สถานะของรัฐอธิปไตยแม้ว่า กระบวนการของการสร้างระบบรัฐอธิปไตยนี้เกิดขึ้นค่อย ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง สงครามสามสิบปีเป็นผลมาจากความขัดแย้งสอง ครั้งแรกที่มีการต่อสู้ที่ง่ายสำหรับการควบคุมทางการเมืองทั่วยุโรป หลายรัฐสะสมเป้าหมายของการสร้างอาณาจักรเดียวในยุโรปและพยายามที่จะกลายเป็น "กรุงโรมต่อไป" ด้วยการเอาชนะคู่แข่งของพวกเขา ประการที่สองความขัดแย้งมากกว่าศาสนาที่ผุดจากการปฏิรูปที่เกิดจากผู้ปกครองของหนึ่งศรัทธาที่จะหาทางที่จะพิชิตผู้ปกครองของศาสนาอื่น ๆ เพื่อแปลงวิชาของพวกเขา.
เช่นเดียวกับสงครามหลายสงครามสามสิบปีกินเวลานานและมากทำลายล้างมากกว่าใคร ที่คาดหวัง ในภาคกลางของยุโรปที่ประเทศเยอรมนีในวันนี้มากที่สุดเท่าที่หนึ่งในสามของประชากรที่เสียชีวิตเป็นผลของสงครามซึ่งเป็นอัตราการตายที่สูงขึ้นกว่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหรือสงครามโลกครั้งที่สอง หมดพลังประชาชนรวมตัวกันในสต์ฟาเลีย (ในวันนี้คืออะไรตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนี) ใน 1648 ที่จะสร้างสันติภาพ ผลที่ได้คือสนธิสัญญา Westphalia.
หลักการจัดตั้งสนธิสัญญาที่กำหนดระบบจากนั้นจนถึงขณะนี้ ครั้งแรกที่ได้รับการยอมรับสนธิสัญญาการดำรงอยู่ของรัฐอธิปไตย ประการที่สองจะกำหนดสิทธิของรัฐอธิปไตย อำนาจของยุโรปที่ได้รับการยอมรับว่าการต่ออายุความฝันของจักรวรรดิโรมันและเป็นไปไม่ได้ที่ใฝ่หาเป้าหมายที่เป็นบางอย่างที่จะนำไปสู่สงคราม นี่หมายความว่ายอมรับยุโรปเช่นระบบการทำงานของรัฐหลาย วิธีรัฐเหล่านี้จะสัมพันธ์กับคนอื่นได้หรือไม่ หลักการของอำนาจอธิปไตยจะตอบคำถามนี้ นั่นหมายความว่าอำนาจอธิปไตยของแต่ละรัฐมีอำนาจที่สมบูรณ์มากกว่าดินแดนของตน.
อำนาจอธิปไตยทั้งมิติภายในและภายนอก ภายในก็หมายความว่าไม่มีใครที่อยู่ในรัฐมีสิทธิที่จะท้าทายอำนาจปกครองของ ความท้าทายใด ๆ ที่เกิดขึ้นถูกมองว่าเป็นลูกนอกสมรสหรือไม่เป็นธรรม หลักการนี้ให้อำนาจพระมหากษัตริย์ขุนนางน้อยกว่า มิติภายนอกของอำนาจอธิปไตยเป็นว่าไม่มีใครนอกดินแดนมีสิทธิที่จะพูดในสิ่งที่ควรไปในในดินแดนว่า หลักการนี้เป็นที่รู้จักกันมักจะเป็น "หลักการของการไม่เกี่ยวข้องในกิจการภายในของรัฐอื่น ๆ " เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสนธิสัญญาสต์ฟาเลียได้รับการยอมรับอำนาจของผู้ปกครองในการกำหนดศาสนาของผู้คนในดินแดนของพวกเขา.
ในแง่ดินแดนเช่นเดียวกับในแง่ศาสนาสนธิสัญญาได้รับการยอมรับความเป็นจริงของฝ่าย ในแง่ศาสนาฝ่ายหมายถึงการยอมรับมากกว่าหนึ่งศาสนามากกว่าความพยายามที่จะตรวจสอบและบังคับใช้ "ความจริง" เดี่ยวศาสนา ในแง่การเมืองฝ่ายหมายถึงการยอมรับว่าจะมีหลายรัฐแทนที่จะเป็นอาณาจักรเดียวที่ครอบคลุมทั้งหมดของยุโรป ยุโรปไม่ได้ไปจะเป็นอาณาจักรเดียวอยู่บนพื้นฐานของศาสนาเดียว แต่ยุโรปจะได้รับการแบ่งเขตอาณากับผู้นำของแต่ละบุคคลการกำหนดศาสนาของรัฐที่อยู่ของตัวเอง แต่พระมหากษัตริย์ทนสิทธิอื่น ๆ ที่จะกำหนดศาสนาที่แตกต่างกันในรัฐของพวกเขา นี้ไม่ได้ว่าสูตรสำหรับความอดทนทางศาสนา; ภายในแต่ละรัฐประหัตประหารของชนกลุ่มน้อยยังคงเป็นที่แพร่หลายและโหดร้าย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ระบบ westphalian
ระบบทันสมัยรัฐอธิปไตยมักเรียกว่าระบบ westphalian หลังจากสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลีย ลงนาม ใน 1 . สนธิสัญญาเวสต์ฟาเลีย ซึ่งยุติสงคราม 30 ปี จะเห็นเป็น enshrining สถานะของจักรพรรดิอเมริกา แม้ว่ากระบวนการของการสร้างระบบนี้รัฐอธิปไตยเกิดขึ้นเรื่อย ๆในช่วงเวลาสามสิบปีของสงครามคือผลของทั้งสองประเทศ แรกมีการต่อสู้ที่ง่ายสำหรับการควบคุมทางการเมืองทั่วยุโรป หลายประเทศยังคงเป้าหมายในการสร้างอาณาจักรเดียวในยุโรปและพยายามที่จะกลายเป็น " กรุงโรมต่อไป ด้วยการเอาชนะคู่แข่งของพวกเขา ประการที่สองความขัดแย้งเหนือศาสนาที่ผุดจากโปรเตสแตนต์ปฏิรูป ทำให้ผู้ปกครองของหนึ่งศรัทธาที่จะแสวงหาที่จะเอาชนะประมุขของศาสนาอื่น ๆเพื่อที่จะแปลงเรื่องของพวกเขา
ชอบหลายสงคราม สามสิบปี สงครามกินเวลานานกว่า และทำลายล้างมากกว่าที่ใครคิด ในภาคกลางของยุโรปที่เยอรมัน คือวันนี้เป็น 1 ใน 3 ของประชากรเสียชีวิตจากผลของสงคราม มีอัตราตายสูงกว่าในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง เหนื่อย ยุโรปพลังรวมตัวกันในเวสต์ฟาเลีย ( ในสิ่งที่วันนี้ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนีในค.ศ. 1648 เพื่อสันติภาพ ผลของสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลีย .
สนธิสัญญาก่อตั้งหลักการที่กำหนดระบบจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ครั้งแรกสนธิสัญญายอมรับการดำรงอยู่ของจักรพรรดิอเมริกา ประการที่สองจะกำหนดสิทธิของจักรพรรดิอเมริกา พลังของยุโรป ยอมรับว่าฝันต่ออายุจักรวรรดิโรมันเป็นไปไม่ได้และการใฝ่หาเป้าหมายที่แน่นอนที่จะนำไปสู่สงคราม นี่หมายความว่ายอมรับยุโรปเป็นระบบของหลายรัฐ ทำไมรัฐเหล่านี้เกี่ยวข้องกันไหมคะหลักการของอำนาจอธิปไตย ตอบคำถามนี้ อำนาจอธิปไตย หมายถึง แต่ละรัฐมีอำนาจเหนือดินแดนอธิปไตยสมบูรณ์ .
มีมิติทั้งภายในและภายนอก ภายใน มันหมายความว่าหนึ่งภายในของรัฐมีสิทธิที่จะท้าทายผู้ครอบครองอำนาจ ความท้าทายใด ๆ ที่เกิดขึ้นถือว่าผิดกฎหมาย หรือ ไม่ยุติธรรมหลักการนี้ให้กษัตริย์มีอำนาจเหนือขุนนางชั้นผู้น้อย . มิติภายนอกของอำนาจอธิปไตยนั้นไม่มีใครนอกดินแดนมีสิทธิที่จะพูดในสิ่งที่ควรไปในดินแดน หลักการนี้ มักจะเรียกกันว่า " หลักการของการไม่รุกรานในกิจการภายในของประเทศอื่น ๆ " เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลียได้รับการยอมรับอำนาจของผู้ปกครองเพื่อศึกษาศาสนาของผู้คนในดินแดนของพวกเขา .
ในเรื่องดินแดน รวมทั้งในแง่ศาสนา สนธิสัญญายอมรับความเป็นจริงของพหุ . ในแง่ศาสนา ความเป็นพหูพจน์หมายถึงการยอมรับมากกว่าหนึ่งศาสนา มากกว่าการพยายามที่จะตรวจสอบและบังคับใช้เดียว " จริง " ศาสนา ในแง่การเมืองความเป็นพหูพจน์หมายถึงการยอมรับว่ามีหลายรัฐ แทนที่จะเป็นอาณาจักรเดียวที่ครอบคลุมทั้งหมดของยุโรป ยุโรปก็จะเป็นอาณาจักรเดียวบนพื้นฐานของศาสนาเดียว แทน ยุโรป จะแบ่ง territorially กับบุคคลผู้นำกำหนดศาสนาของรัฐของตนเอง แต่ทนๆพระมหากษัตริย์สิทธิที่จะกำหนดศาสนาที่แตกต่างกันในรัฐของตนนี่ไม่ใช่สูตรสำหรับความอดทนทางศาสนา ภายในแต่ละรัฐ การประหัตประหารชนกลุ่มน้อยยังคงมีอย่างกว้างขวางและโหดร้าย