Chapter 14: LieChapter summary: Kam

Chapter 14: Lie

Chapter summary:
Kame's true illness wasn't a mental condition.
The plot that Kame & Pi planned.
Jin left Japan to search for Kame in US, but Kame was in Japan all the while!
Kame's letter to Pi



*****


Maybe Papa would never know the true reason why Kamenashi left.

Pi told me that Kamenashi’s ‘berserk episode’ was a plotted one, and he was the one who brought the reporters in.
It was purely to create a reason for Kamenashi to disappear from the showbiz.

So everything went as planned.
Despite repeated warnings of ‘no recording allowed’, the reporters brought a micro-recorder into the hospital ward as expected.

After the 3 minute clip was broadcasted on television, it created a huge uproar. The hospital that Kamenashi was recuperating in became packed with reporters and that disrupted the tranquility of the entire village. Some of these media even invited psychologists onto talkshows to deduce Kamenashi’s mental condition through snippets of Kame’s behaviour in the hospital.

A few days later, Kame’s parents who have migrated to US, returned. And they took Kamenashi back to US with them.

Kamenashi predicted all the response, with exception to one.

He did not expect Papa to abandon everything here and went to US to look for him.



Chapter 14a: With

‘Actually… Kame didn’t leave Japan’, said Pi.

When Papa found Kamenashi missing from his ward, he broke down right on the spot. Little did he know that Kamenashi was only a wall away from him in the next room, and he was crying terribly too.

Pi was beside Kamenashi then.

Kamenashi bit his own arms to prevent himself from crying out too loudly. He trembled uncontrollably, and was indifferent to everything else. He just kept on trying to control himself from making any noise from crying.

Kamenashi merely moved a room to the left, but Papa never discovered that as he was too upset and worried at that moment. He did not suspect that it was a decoy plan.

Because Kamenashi’s parents did return to Japan and leave after a few days.
Because Kamenashi’s airmail to Jin clearly stated that he couldn’t accept how his disorder was broadcasted on television and commented by the public.

He wanted to go somewhere that no one recognized him.
He said he would seek treatment in US, either by surgery or therapy. He would try his best to recover…
He said, “Jin, even when you aren’t mine, you must achieve happiness too alright?”

Papa believed Kamenashi’s words.

A week later, Papa took all his savings to US to look for Kamenashi. But the very person that Papa was looking for, stayed on in Japan because he wanted be on the same land as Papa.

******


Dearest Pi,

When was the last time I wrote to you? It seemed that I did not write anything after that ‘last performance’ for Jin…

My thoughts are still in a mess now, because I have so many things to tell you but I have no idea where I should start from. Thus I think, what I need the most now… is time.

Until now, I still think that I’m a weakling because I cried so much in the ward that day. I hate to see myself crying…
Sorry, I must have given you a bad scare when I lost control and bawled my eyes out that day…
Although you kept telling me that it was ok, I still felt bad about it.

I hurt Jin, I burdened you, I made my parents disappointed and disrupted everyone’s lives.

It was unbearable to see Jin leaving the hospital in pain. Why was I so foolish to think that I would be able to take all these pain? I should know that no matter what justifications there were, Jin’s departure would still hurt me greatly.

Thank you very much. Without your support, I wouldn’t have survived through that horrible period.

Pi, it was only till yesterday that I found out about my condition.
The word stamped across on my medical records - “terminal”.
The word clearly explained everything, right?
Day by day, I have no idea how bad my health would deteriorate to.
I have no idea how much more time I have to live.

In the past, I used to look forward to weekends because Jin would spend his afternoon with me, playing games or doing physiotherapy exercises. Sometimes, the doctor gave us permission to go to the nearby sunflower fields to take a stroll. We were even allowed to stay out for the night if my condition was stable.

Those were such simple things, right? But they were good enough for me. What I truly wanted wasn’t much anyway. Rather to hope for everlasting love, I chose to believe in the afternoons that Jin was with me.

After 4pm, I would feign tiredness and sleepiness. Jin would then keep me company until I fell asleep.
But he never knew that, I had been faking it all the while.
I had to fake it because he would only leave after when I fell asleep.

When his footsteps drifted away from the ward, I would climb out of bed. Then, I would just look at his vanishing backview through the windows, using the curtains to conceal myself. After that, I would start counting down to the next Saturday.

I thought it was already antagonizing enough to see him leaving every Saturday…
Only until that fateful day when it was the last time that we would be so physically near each other, my heart truly shattered into pieces from the pain.

Remember the day you brought the reporters into the hospital? Jin visited me the day before that. It was so difficult trying to act perfectly normal in front of him. We stayed out that night, and I was just staring at his sleeping face through the night…. I clearly knew that it was our last meeting, but I couldn’t bid him farewell, I couldn’t beg him to stay…. And Jin, who was ignorant of anything that was going to happen, wasn’t aware that it was the last time he would see me, the last time I would hold his hands, and the last time I would kiss him…

When he woke up that morning, Jin discovered that I had secretly exchanged our earrings. He thought I was feeling insecure because of our distance apart… He smiled, pulled me into his arms and rested his chin against my forehead.

When he said “I love you” to me, he looked so happy. He looked so happy that I felt bad about it. If he knew that I was plotting to leave him then, would he hate me? Did I betray his trust by doing this? Did I betray all the emotions and love that he put on me?

I knew it was selfish to make a decision on my own… I loved him so much, but yet, I did something so cruel that we would both suffer from the result.

Poor Jin, alone in a foreign land, on a futile search for someone that he would never find there…

Every night, I dreamt about Jin’s back view when he left for his futile search in US, and his heartbroken cries when he broke down in the room next to me…. It was so painful…

It took me a lot to convince myself that I must bear all the loneliness now, for the sake of Jin’s future happiness. But as I think again, I am the root of his agony… He gave up everything here because he was afraid that I would feel lonely in foreign land. When I thought about his sacrifice for me, the strong front that I’ve been putting up crumbled into pieces.

Pi, you asked me if I would regret my decision. I have no time to think about that then because of circumstances.
But now, I didn’t dare to think of that, and I shouldn’t think about that too…

Now, I just hope that someone can tell me… where are we heading towards? Where am I heading towards? Where would we go to? Where should we go to?

Tell me, how long is a lifetime? And how long would it take for my wounds to stop hurting?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทที่ 14: นอน

สรุปบท:
สภาพจิตใจไม่ได้เจ็บป่วยจริงของ Kame
พล็อต Kame ที่&ปี่วางแผน
จิจากญี่ปุ่นหา Kame ในสหรัฐอเมริกา แต่ Kame ในญี่ปุ่นในขณะ
Kame จดหมายถึงพี่


***


ปาป้าอาจจะไม่ทราบเหตุผลแท้จริงทำไม Kamenashi ซ้าย

พี่บอกผมว่า ของ Kamenashi 'berserk ตอน' คือ หนึ่งในพล็อตจุดไว้ และเขาเป็นผู้นำคุณภาพนักข่าว
มันเป็นเพียงอย่างเดียวการสร้างเหตุผล Kamenashi หายจากบิซ

ดังนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน
แม้มีคำเตือนของ 'บันทึกไม่อนุญาต' ซ้ำ ข่าวนำไมโครบันทึกไปหอผู้ป่วยตามที่คาดไว้

หลังจากที่คลิป 3 นาทีถูกนำออกอากาศทางโทรทัศน์ สร้างความโกลาหลมากขึ้น โรงพยาบาลที่ Kamenashi ถูก recuperating ในก็เต็มไป ด้วยผู้สื่อข่าว และที่ระหว่างสองวันที่เงียบสงบของหมู่บ้านทั้งหมด บางส่วนของสื่อเหล่านี้ได้เชิญนักจิตวิทยาไป talkshows เดาสภาพจิตของ Kamenashi ผ่านโค้ดของพฤติกรรมของ Kame ในโรงพยาบาล

ส่งคืนผู้ปกครองของ Kame ที่ได้ย้ายไปสหรัฐอเมริกา กี่วันต่อมา การ และพวกเขาเอา Kamenashi กลับไปสหรัฐอเมริกาด้วย

Kamenashi คาดการณ์ทั้งหมดตอบสนอง มีข้อยกเว้นหนึ่ง

คงไม่ได้คาดหวังว่าปาป้าสละทุกสิ่ง และไปสหรัฐอเมริกาเพื่อค้นหาเขา


บท 14a: ด้วย

' จริง... Kame ไม่ปล่อยให้ญี่ปุ่น ', กล่าวว่า ปี่

เมื่อปาป้าพบ Kamenashi หายไปจากผู้ป่วยของเขา เขายากจนลงบนจุด น้อยเขารู้ว่า Kamenashi เท่ากำแพงให้กับพระองค์ในห้องถัดไป และเขาได้ร้องไห้ชะมัดเกินไป

พี่ถูกข้าง Kamenashi แล้ว

Kamenashi บิตแขนของเขาเองเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมากเกินไปดังนั้น เขา trembled ดะ และไม่สนใจกับทุกอย่างอื่น เขาเก็บไว้ในเพื่อพยายามควบคุมตัวเองจากเสียงรบกวนจากการร้องไห้

Kamenashi แค่ย้ายห้องพักไปซ้าย แต่ปาป้าไม่เคยค้นพบที่เป็นเขากังวล และทุกข์ร้อนเกินไปในขณะนั้น เขาไม่ได้สงสัยว่า เป็นแผนลวง

เพราะพ่อแม่ของ Kamenashi ได้กลับไปญี่ปุ่น และปล่อยหลังจากนั้นไม่
เนื่องจากไปรษณีย์อากาศของ Kamenashi จะจิ้นได้แจ้งว่า เขาไม่ยอมรับว่าโรคของเขาถูกนำออกอากาศทางโทรทัศน์ และแสดงความคิดเห็นประชาชน

เขาอยากไปไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จักเขา
เขากล่าวว่า เขาจะแสวงหาการรักษาเรา ได้ โดยการผ่าตัดหรือรักษา เขาจะลองดีที่สุดการกู้คืน...
เขากล่าวว่า "จิน แม้เมื่อคุณไม่ฉัน คุณต้องได้ความสุขเกินไปครับ"

ปาป้าเชื่อคำของ Kamenashi

ในสัปดาห์ต่อมา ปาป้าเอาประหยัดเขาไปสหรัฐอเมริกาเพื่อค้นหา Kamenashi แต่คนมากที่ปาป้าถูกมองหา ฮวงในญี่ปุ่น เพราะเขาต้องอยู่บนแผ่นดินเดียวกันเป็นปาป้า

***


พี่สาย,

เมื่อครั้งสุดท้ายผมเขียนให้คุณ เหมือนว่า ฉันไม่ได้เขียนอะไรหลังจากที่ 'ประสิทธิภาพล่าสุด' สำหรับจิ...

ความคิดของฉันก็ยังอยู่ในระเบียบ เนื่องจากมีหลายสิ่งเพื่อจะบอกคุณ แต่ฉันมีความคิดที่ฉันควรเริ่มต้นจากการ ดังนั้น ผมคิดว่า อะไรต้องนี้มากที่สุด...เวลา

จนถึงขณะนี้ ยังคิดว่า ฉันอ่อนแอเป็น เพราะข้ามากในผู้ป่วยวันที่ ฉันเกลียดการเห็นตัวเองร้องไห้...
ขออภัย ฉันต้องได้ให้แผลไม่ดีเมื่อฉันสูญ และชายคนตาออกวันที่...
ถึงแม้ว่าคุณเก็บไว้บอกฉันว่า มันโอเค ฉันยังคงรู้สึกไม่ดีเลย

ฉันเจ็บจิ เป็นภาระ คุณ ผมทำให้พ่อผิดหวัง และชีวิตของทุกคนระหว่างสองวันนั้น

ถูกความเห็นจิออกจากโรงพยาบาลอาการเจ็บปวด ทำไมโง่ผมจึงคิดว่า ฉันจะได้รับความเจ็บปวดเหล่านี้ ควรทราบว่า ไม่ว่าเหตุผลใดมี ระดับของจินจะยังคงทำให้ฉันเจ็บมาก

ขอบคุณมาก โดยการสนับสนุนของคุณ ฉันจะไม่มีชีวิตรอดผ่านรอบระยะเวลาที่น่ากลัว

พี่ ก็เท่านั้นจนถึงเมื่อวานนี้ที่ผมพบข้อมูลเกี่ยวกับสภาพของฉัน
คำที่ประทับข้ามบนระเบียนของฉันแพทย์ - "เทอร์มินัล"
คำชัดเจนอธิบายทุกอย่าง ขวา
วัน ฉันมีความคิดไม่ดีอย่างไรสุขภาพจะเสื่อมสภาพไป
แล้วไม่คิดไรมากเวลาที่มีอยู่

ในอดีต เคยมองไปข้างหน้าเพื่อวันหยุดสุดสัปดาห์เนื่องจากจิเวลาบ่ายของเขากับฉัน เล่นเกม หรือการทำกายภาพการออกกำลังกาย บางครั้ง หมอให้เราสิทธิ์ไปฟิลด์ทานตะวันใกล้เคียงการเดิน แม้เราได้รับอนุญาตให้ส่งออกคืนถ้าเงื่อนไขของฉันมั่นคง

นั้นเป็นเรื่องสิ่งของต่าง ๆ ขวา แต่ไม่ดีพอสำหรับฉัน สิ่งที่ฉันอย่างแท้จริงต้องไม่มาก แทนที่จะไปหวังว่ารักนิรันดร์ ฉันเลือกที่จะเชื่อว่าในช่วงบ่ายที่จิ้นกับฉัน

หลังจาก 16.00 น. ฉันจะทีเทวัญดาราสปาและ sleepiness จินจะแล้วให้ผมบริษัทจนผมล้มลงหลับ
แต่เขาไม่เคยรู้ว่า ฉันมีการ faking ได้ในขณะนั้น
ผมจะปลอม เพราะเขาจะเพียงปล่อยหลังจากเมื่อฉันล้มลงหลับ

เมื่อเท้าของเขาลอยออกจากผู้ป่วย ผมจะปีนออกจากเตียง แล้ว ฉันจะเพียงแค่ดูที่ backview เขา vanishing ผ่านหน้าต่าง ใช้ม่านปิดเอง หลังจากนั้น ฉันจะเริ่มต้นนับเสาร์ถัดไป

ฉันคิดว่า มันถูกแล้ว antagonizing พอที่จะเห็นเขาออกทุกวันเสาร์...
จนถึงวันทำให้ถึงตายเมื่อมันเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเป็นดังนั้นจริงใกล้กัน หัวใจของฉันอย่างแท้จริงซวนเป็นชิ้นจากความเจ็บปวด

จำวันที่คุณนำข่าวเข้าโรงพยาบาล จิชมฉันวันก่อนที่ มันเป็นเรื่องยากดังนั้นพยายามทำหน้าที่อย่างปกติหน้าเขา ดีออกคืน และฉันมีเพียงแค่จ้องหน้านอนหลับเดินทาง... ผมอย่างรู้ว่า มันประชุมสุดท้าย แต่ไม่สามารถประมูลเขาอำลา ไม่ขอเขาพัก... และจิน เจ้าซะอะไรก็ตามที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่ทราบว่า มันเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะเห็นฉัน ฉันจะถือมือครั้งสุดท้าย และสุดท้ายจะจูบเขา...

เมื่อเขาตื่นขึ้นเช้าวัน จิพบว่า ฉันแอบแลกเปลี่ยนต่างหูของเรา เขาคิดว่า ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเนื่องจากระยะห่างของเราจากกัน... เขายิ้ม ดึงฉันเข้าไปในแขนของเขา และสรรพเขาชินกับหน้าผากของฉัน

เมื่อเขากล่าวว่า "ฉันรักคุณ" กับฉัน เขาดูมีความสุข เขาดูมีความสุขที่ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ถ้าเขารู้ว่า ฉันถูกพล็อตให้เขาแล้ว เขาจะเกลียดเราหรือไม่ ฉันไม่ได้ทรยศความไว้วางใจของเขา โดยทำเช่นนี้ ฉันไม่ได้หักหลังทั้งอารมณ์และความรักที่เขากับฉัน

ฉันรู้ว่า มันเห็นแก่ตัวทำการตัดสินใจด้วยตัวเอง... ฉันรักเขามาก แต่ยัง ฉันได้สิ่งโหดร้ายเพื่อที่เราจะทั้งสองประสบผล

ดีจิน คนเดียวในต่างแดน การค้นหาลม ๆ แล้ง ๆ คนที่เขาจะไม่เคยพบว่ามี...

ทุกคืน ผมฝันเกี่ยวกับจินส์ดูหลังเมื่อเขาหาลม ๆ แล้ง ๆ ของเขาในสหรัฐอเมริกา และเสียงร้องของเขา heartbroken เมื่อเขายากจนลงในห้องติดกับผม... มันเป็นความเจ็บปวดดังนั้น...

เอาฉันมากที่จะมั่นใจตัวเองว่า ฉันต้องทนความเหงาทั้งหมดตอนนี้ เพื่อความสุขในอนาคตของจิ แต่ผมคิดว่าอีก ฉันรากของทุกข์ทรมานของเขา... เขาให้ค่าทุกอย่างที่นี่เพราะกลัวว่า ฉันจะรู้สึกโดดเดี่ยวในต่างแดน เมื่อฉันคิดว่า เกี่ยวกับการเสียสละของเขาสำหรับฉัน หน้าแข็งแรงที่ฉันได้ใส่ค่าได้ขยี้เป็นชิ้น

พี่ คุณถามฉันถ้า ฉันจะเสียใจตัดสินใจของฉัน ไม่มีเวลาคิดถึงที่แล้วเนื่องจากสถานการณ์แล้ว
แต่ตอนนี้ ฉันไม่กล้าที่จะคิดว่า ของที่ และไม่ควรคิดว่า เกินไป...

ตอนนี้ ฉันหวังว่า ใครสามารถบอก me. ... ที่เราจะมุ่งหน้าไปทาง ฉันมุ่งหน้าไปทางที่เป็น เราไปเพื่อที่จะ เราไปถึงที่ควร

บอก อายุการใช้งานเป็นระยะหรือไม่ และระยะจะใช้เวลาสำหรับบาดแผลของฉันหยุดกระทำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 14: โกหกบทสรุป: ความเจ็บป่วยจริงคาเมะก็ไม่ได้สภาพจิตพล็อตที่คาเมะและวางแผนพี่จินจากญี่ปุ่นเพื่อค้นหาคาเมะในสหรัฐ แต่คาเมะอยู่ในญี่ปุ่นทั้งหมดในขณะที่! คาเมะจดหมายเพื่อ Pi ** *** บางทีพ่อไม่เคยจะได้รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมคาเมนาชิซ้ายพี่บอกว่าคาเมนาชิของ 'ตอนโกรธ' เป็นพล็อตหนึ่งและเขาเป็นหนึ่งในผู้สื่อข่าวที่นำเข้ามามันเป็นอย่างหมดจดเพื่อสร้างเหตุผลในการที่จะคาเมนาชิ หายไปจากวงการบันเทิงดังนั้นทุกอย่างไปตามแผนที่วางไว้แม้จะมีคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำอีกของการบันทึกที่ได้รับอนุญาตไม่ 'ผู้สื่อข่าวนำไมโครบันทึกในหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลตามที่คาดไว้หลังจากที่คลิป 3 นาทีได้ออกอากาศทางโทรทัศน์ก็สร้างความโกลาหลอย่างมาก . โรงพยาบาลที่ได้รับการพักฟื้นคาเมนาชิในกลายเป็นเต็มไปด้วยนักข่าวและที่กระจัดกระจายความเงียบสงบของคนทั้งหมู่บ้าน บางส่วนของสื่อเหล่านี้ได้รับเชิญไปยังนักจิตวิทยา talkshows จะอนุมานสภาพจิตคาเมนาชิผ่านเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของพฤติกรรมคาเมะในโรงพยาบาลไม่กี่วันต่อมาพ่อแม่ของคาเมะที่ได้อพยพไปยังสหรัฐอเมริกากลับ และพวกเขาเอาคาเมนาชิกลับไปที่สหรัฐอเมริกากับพวกเขาคาเมนาชิคาดการณ์ทั้งหมดการตอบสนองที่มีข้อยกเว้นหนึ่งเขาไม่ได้คาดหวังว่าพ่อจะละทิ้งทุกอย่างที่นี่และไปสหรัฐอเมริกาที่จะมองหาเขาบทที่ 14a: ด้วย'อันที่จริง ... คาเมะไม่ได้ ออกจากญี่ปุ่นกล่าวว่า Pi เมื่อ Papa พบคาเมนาชิหายไปจากหอผู้ป่วยของเขาเขายากจนลงในจุดที่เหมาะสม เขาไม่น้อยรู้ว่าคาเมนาชิเป็นเพียงกำแพงห่างจากเขาในห้องถัดไปและเขาก็ร้องไห้ชะมัดเกินไปPi ข้างแล้วคาเมนาชิคาเมนาชิกัดแขนของเขาเองเพื่อป้องกันตัวเองจากการร้องไห้ออกมาเสียงดังเกินไป เขากลัวจนตัวสั่นอย่างบ้าคลั่งและเป็นไม่แยแสกับทุกอย่างอื่น เขาเพียงแค่เก็บไว้ในการพยายามที่จะควบคุมตัวเองจากการทำเสียงใด ๆ จากการร้องไห้คาเมนาชิเพียงย้ายห้องไปทางซ้าย แต่ Papa ไม่เคยพบว่าขณะที่เขากำลังอารมณ์เสียมากเกินไปและความกังวลใจในขณะนั้น เขาไม่ได้สงสัยว่ามันเป็นแผนล่อเพราะพ่อแม่ของคาเมนาชิจะไม่กลับไปยังประเทศญี่ปุ่นและออกหลังจากไม่กี่วันเพราะอากาศคาเมนาชิจินที่จะระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเขาไม่สามารถที่จะยอมรับวิธีการที่ผิดปกติของเขาได้ออกอากาศทางโทรทัศน์และแสดงความคิดเห็นโดยสาธารณชน . เขาอยากจะไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครจำเขาได้เขาบอกว่าเขาจะรับการรักษาในสหรัฐอเมริกาอย่างใดอย่างหนึ่งโดยการผ่าตัดหรือการรักษาด้วย เขาจะพยายามที่ดีที่สุดของเขาในการกู้คืน ... เขาบอกว่า "จินถึงแม้คุณจะไม่ระเบิดคุณจะต้องบรรลุความสุขไม่เป็นไรด้วยหรือไม่" Papa เชื่อคำของคาเมนาชิสัปดาห์ต่อมาพ่อเอาเงินฝากออมทรัพย์ของเขาทั้งหมดไปยังสหรัฐอเมริกาที่จะมองหาคาเมนาชิ . แต่คนมากที่พ่อถูกมองหาอยู่บนในประเทศญี่ปุ่นเพราะเขาอยากจะอยู่ในที่ดินเช่นเดียวกับพ่อ****** รัก Pi, เมื่อเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเขียนถึงคุณ มันดูเหมือนว่าผมไม่ได้เขียนอะไรหลังจากที่ผลการดำเนินงานที่ผ่านมาจิน ... ความคิดของฉันยังคงอยู่ในระเบียบตอนนี้เพราะผมมีหลายสิ่งที่จะบอกคุณ แต่ฉันมีความคิดที่ฉันควรเริ่มต้นจากไม่มี ดังนั้นผมคิดว่าสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดตอนนี้ ... เป็นเวลาที่จนถึงขณะนี้ผมยังคิดว่าฉันเป็นคนอ่อนแอเพราะฉันร้องไห้มากในวอร์ดในวันนั้น ฉันเกลียดที่จะเห็นตัวเองร้องไห้ ... ขอโทษนะฉันจะต้องได้ให้คุณตกใจไม่ดีเมื่อผมสูญเสียการควบคุมและ bawled ตาของฉันออกมาในวันนั้น ... แม้ว่าคุณจะเก็บไว้บอกฉันว่ามันก็โอเคผมก็ยังรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ฉันทำร้ายจิน ฉันเป็นภาระคุณฉันทำพ่อแม่ของฉันผิดหวังและกระจัดกระจายชีวิตของทุกคนมันก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นจินออกจากโรงพยาบาลในความเจ็บปวด ทำไมฉันโง่มากที่จะคิดว่าฉันจะสามารถที่จะใช้ความเจ็บปวดเหล่านี้หรือไม่ ฉันควรจะรู้ว่าไม่ว่าสิ่งที่มีเหตุผลออกเดินทางของจินจะยังคงทำร้ายฉันอย่างมากขอบคุณมาก โดยการสนับสนุนของคุณผมจะไม่ได้อยู่รอดผ่านช่วงเวลาที่น่ากลัวว่าพี่มันก็เป็นเพียงจนถึงเมื่อวานนี้ที่ผมพบข้อมูลเกี่ยวกับสภาพของฉันคำประทับข้ามกับเวชระเบียนของฉัน - "ขั้ว" คำอธิบายอย่างชัดเจนทุกอย่างได้ ? นับวันฉันมีความคิดว่าไม่ดีต่อสุขภาพของฉันจะเสื่อมลงไปไม่มีที่ฉันมีความคิดว่าเวลามากขึ้นฉันต้องมีชีวิตอยู่ไม่ได้ในอดีตที่ผ่านมาผมใช้ในการมองไปข้างหน้าเพื่อวันหยุดสุดสัปดาห์เพราะจินจะใช้จ่ายยามบ่ายของเขากับฉัน เล่นเกมหรือทำแบบฝึกหัดกายภาพบำบัด บางครั้งแพทย์ให้เราได้รับอนุญาตให้ไปที่ทุ่งทานตะวันในบริเวณใกล้เคียงที่จะเดินเล่น เราได้รับอนุญาตให้อยู่ออกสำหรับคืนถ้าสภาพของฉันมีเสถียรภาพสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ง่ายเช่นนี้ใช่มั้ย แต่พวกเขาดีพอสำหรับฉัน สิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริงไม่ได้มากอยู่แล้ว มากกว่าที่จะหวังความรักนิรันดร์ฉันเลือกที่จะเชื่อมั่นในช่วงบ่ายที่จินอยู่กับฉันหลังจากที่ 04:00 ฉันจะแกล้งเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าและง่วงนอน จินก็จะให้ฉัน บริษัท จนกว่าฉันจะผล็อยหลับไปแต่เขาไม่เคยรู้ว่าฉันได้รับการแกล้งทำมันทั้งหมดในขณะที่ฉันต้องปลอมมันเพราะเขาจะออกไปหลังจากเมื่อผมหลับเมื่อรอยเท้าของเขาถอยห่างออกจากหอผู้ป่วย ผมจะปีนออกจากเตียง แล้วฉันก็จะมองไปที่ backview หายของเขาผ่านหน้าต่างใช้ผ้าม่านที่จะปกปิดตัวเอง หลังจากนั้นฉันจะเริ่มต้นนับถอยหลังสู่วันเสาร์ถัดไปฉันคิดว่ามันเป็นศัตรูได้แล้วพอที่จะเห็นเขาออกทุกวันเสาร์ ... แต่จนถึงวันสำคัญที่ว่าเมื่อมันเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะให้ทางร่างกายใกล้กันหัวใจของฉัน แตกเป็นชิ้นอย่างแท้จริงจากความเจ็บปวดจำวันที่คุณนำผู้สื่อข่าวเข้าไปในโรงพยาบาลหรือไม่ จินไปเยี่ยมผมวันก่อนที่ มันเป็นเรื่องยากมากที่พยายามที่จะดำเนินการตามปกติอย่างสมบูรณ์แบบในหน้าของเขา เราอยู่ออกมาในคืนนั้นและผมก็มองไปที่ใบหน้าของเขานอนหลับตลอดทั้งคืน .... ฉันชัดเจนรู้ว่ามันเป็นประชุมครั้งสุดท้ายของเรา แต่ฉันไม่สามารถเสนอราคาอำลาเขาผมไม่สามารถขอให้เขาอยู่ .... และจินซึ่งเป็นโง่เขลาของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ทราบว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นฉันครั้งสุดท้ายที่ฉันจะจับมือของเขาและครั้งสุดท้ายที่ฉันอยากจะจูบเขา ... เมื่อเขาตื่น ขึ้นในเช้าวันนั้นจินค้นพบว่าผมได้แอบแลกต่างหูของเรา เขาคิดว่าผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเพราะระยะทางของเราออกจากกัน ... เขายิ้มดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและวางคางของเขากับหน้าผากของฉันเมื่อเขากล่าวว่า "ผมรักคุณ" ให้ฉันเขาดูมีความสุขมาก เขามองความสุขที่ฉันรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าเขารู้ว่าผมกำลังวางแผนจะปล่อยให้เขาแล้วเขาจะเกลียดฉัน ฉันไม่ทรยศความไว้วางใจของเขาโดยการทำเช่นนี้? ฉันไม่ทรยศทุกอารมณ์และความรักที่เขาวางกับฉัน? ฉันรู้ว่ามันเป็นความเห็นแก่ตัวที่จะทำให้การตัดสินใจของฉันเอง ... ฉันรักเขามาก แต่ยังฉันทำอะไรบางอย่างที่โหดร้ายเพื่อให้เราทั้งสองจะประสบผลแย่จินคนเดียวในต่างประเทศในการค้นหาไร้ประโยชน์สำหรับคนที่ว่าเขาจะไม่เคยพบว่ามี ... ทุกคืนฉันฝันเกี่ยวกับจินมุมมองย้อนกลับไปตอนที่เขาออกสำหรับการค้นหาไร้ประโยชน์ของเขาในสหรัฐและเสียงร้องอกหักของเขาเมื่อเขายากจนลงใน ห้องพักที่อยู่ติดกับฉัน .... มันเป็นความเจ็บปวดดังนั้น ... ผมใช้เวลามากที่จะโน้มน้าวตัวเองว่าผมจะต้องแบกความเหงาทั้งหมดนี้เพื่อประโยชน์ของจินความสุขในอนาคต แต่ที่ผมคิดอีกครั้งผมรากของความทุกข์ทรมานของเขา ... เขาให้ขึ้นทุกอย่างที่นี่เพราะเขากลัวว่าฉันจะรู้สึกโดดเดี่ยวในต่างประเทศ เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับการเสียสละของเขาสำหรับผมด้านหน้าที่แข็งแกร่งที่ฉันได้รับการวางขึ้นร่วงเป็นชิ้นPi คุณถามฉันว่าฉันจะต้องเสียใจการตัดสินใจของฉัน ฉันมีเวลาที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นแล้วเพราะสถานการณ์ไม่แต่ตอนนี้ผมไม่กล้าที่จะคิดว่าและผมก็ไม่ควรคิดเกี่ยวกับที่มากเกินไป ... ตอนนี้ผมเพียงแค่หวังว่าคนที่สามารถบอกฉัน ... ที่เรา มุ่งหน้าไป? ฉันมุ่งหน้าไปทางไหน เราจะไปที่ไหนหรือไม่ เราควรจะไปที่ไหนบอกระยะเวลาที่เป็นอายุการใช้งานหรือไม่ และวิธีการที่จะใช้เวลานานบาดแผลของฉันที่จะหยุดทำร้าย?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ 14 : โกหก

บทสรุป :
คาเมะก็จริงการเจ็บป่วยไม่ใช่สภาพจิต
พล็อตที่คาเมะ&ปี่วางแผน
จินออกจากญี่ปุ่นเพื่อค้นหาคาเมะเรา แต่คาเมะอยู่ในญี่ปุ่นทั้งหมด ขณะที่ คาเมะจดหมายของ pi




* * * * *


บางทีป๊ะป๋าจะไม่รู้จริงเหตุผลที่คาเมะไป

พี่บอกผมว่าคาเมนาชิ ' Berserk ตอนเป็นจุดเดียวและเขาเป็นคนที่พานักข่าวใน
มันเป็นอย่างหมดจดเพื่อสร้างเหตุผลที่คาเมะจะหายไปจากวงการบันเทิง .

แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน
แม้จะซ้ำคำเตือนของ ' การอนุญาต ' นักข่าวนำบันทึกไมโครในโรงพยาบาลตามที่คาดไว้

หลังจาก 3 นาทีคลิปถูกออกอากาศในโทรทัศน์ มันสร้างความวุ่นวายมากที่คาเมะกำลังพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลก็เต็มไปด้วยนักข่าวและรบกวนความสงบสุขของคนทั้งหมู่บ้าน บางส่วนของสื่อเหล่านี้เชิญนักจิตวิทยาบนทอลคโชวสอนุมานคาเมนาชิก็สภาพจิตใจผ่านตัวอย่างของคาเมะของพฤติกรรม ในโรงพยาบาล

ไม่กี่วันต่อมา คาเมะของพ่อแม่ที่ต้องอพยพ เรากลับมาแล้วและพวกเขาเอาคาเมะกลับมาให้เราด้วย

คาเมะทำนายทั้งหมดตอบ มีข้อยกเว้นหนึ่ง

เขาไม่คิดว่าพ่อจะทิ้งทุกอย่างที่นี่ และไปที่เราตามหาเขา





'actually 14A บทด้วย . . . . . . . คาเมะไม่ทิ้ง ของญี่ปุ่น กล่าวว่า พาย

เมื่อพ่อเจอคาเมะหายไปจากประสบการณ์ของเขา เขายากจนลงในจุดที่เหมาะสมเล็ก ๆน้อย ๆเขารู้ว่าคาเมะเป็นเพียงผนังห่างจากเขาอยู่ห้องข้างๆ และเขาก็ร้องไห้จริงๆด้วย

พี่อยู่ข้างๆคาเมะแล้ว

คาเมะกัดแขนของเขาเองเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาเสียงดัง เขาสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้ และชินชากับทุกอย่างอื่น เขาแค่พยายามที่จะควบคุมตัวเองจากการใด ๆเสียงจากการร้องไห้

คาเมนาชิ แค่ย้ายห้องให้แล้ว แต่พ่อไม่เคยค้นพบว่าเขาก็ผิดหวังและกังวลในขณะนั้น เขาจะไม่สงสัยว่ามันเป็นแผนล่อ .

เพราะพ่อแม่ คาเมะก็ทำกลับญี่ปุ่นและออกหลังจากไม่กี่วัน
เพราะคาเมะเป็นซองจินที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เขาไม่สามารถยอมรับว่าโรคของเขาได้ออกอากาศทางโทรทัศน์และแสดงความเห็นโดยสาธารณะ

อยากไปที่ไหนที่ไม่มีใครจำเขาได้
เขากล่าวว่าเขาจะแสวงหาการรักษาในสหรัฐอเมริกา ทั้งโดยการผ่าตัดหรือการรักษา เขาพยายามของเขาที่ดีที่สุดที่จะกู้คืน . . . . . . .
เขากล่าวว่า " จิน แม้เมื่อคุณไม่ได้เป็นของฉัน คุณต้องบรรลุความสุขได้เหมือนกันนะ "

พ่อเชื่อว่าคาเมะเป็นคำ

สัปดาห์ต่อมา พ่อเอาเงินของเขาเพื่อให้เราตามหาคาเมะ .แต่เป็นคนที่พ่อกำลังตามหา อยู่ในญี่ปุ่น เพราะต้องการอยู่ในแผ่นดินเดียวกัน เป็นพ่อ

* * * * * *




ที่รักพี เมื่อครั้งสุดท้ายที่ฉันเขียนถึงคุณ ? ดูเหมือนฉันจะไม่เขียนอะไรที่ ' หลังจากการแสดงครั้งสุดท้ายของจิน . . . . . . .

ความคิดของฉันยังคงวุ่นวายอยู่ เพราะฉันมีหลายเรื่องที่จะบอกคุณ แต่ฉันมีความคิดที่ฉันควรเริ่มต้นจากดังนั้น ฉันคิดว่า สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดตอนนี้ คือ เวลา

จนตอนนี้ผมยังคิดว่าผมกำลังอ่อนแอเพราะฉันร้องไห้มากในโรงพยาบาลวันนั้น ฉันเกลียดที่จะเห็นตัวเองร้องไห้ . . . . . . .
ขอโทษที่ต้องให้คุณตกใจแย่เมื่อผมสูญเสียการควบคุมและ bawled ออกมาในวันนั้น . . . . . . .
ถึงแม้ว่าคุณจะบอกฉัน ว่ามันโอเค ฉันยังรู้สึกไม่ดีกับมัน

ผมทำร้ายจิน ฉันรบกวนเธอฉันทำพ่อแม่ผิดหวัง และส่งผลกระทบต่อชีวิตของทุกคน

ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นจินออกจากโรงพยาบาลในความเจ็บปวด ทำไมผมมันโง่เองที่คิดว่าจะสามารถใช้เวลาทั้งหมดนี้ใช่ไหม ? ฉันควรจะรู้ว่า ไม่ว่าสิ่งที่เหตุผลมี , จินออกเดินทางก็ยังทำร้ายฉันอย่างมาก

ขอบคุณมากครับ โดยการสนับสนุนของคุณฉันคงไม่มีชีวิตรอดผ่านช่วงเวลาที่เลวร้าย

พี่ก็เป็นเพียงจนถึงเมื่อวานที่ฉันพบออกเกี่ยวกับสภาพของฉัน
คำประทับในบันทึกทางการแพทย์ของฉัน " terminal "
คำอธิบายอย่างชัดเจนทุกอย่าง ใช่มั้ย ?
วัน ฉันมีความคิดวิธีการที่ไม่ดีสุขภาพของฉันจะลดลงไป
ฉันมีความคิดวิธีการมากเวลาที่ฉันต้องมีชีวิตอยู่

เมื่อก่อนผมเคยมองไปข้างหน้าเพื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ เพราะจินจะใช้จ่ายยามบ่ายของเขากับผม เล่นเกม หรือทำแบบฝึกหัดกายภาพบำบัด บางครั้งหมอก็อนุญาตไปที่ทุ่งดอกทานตะวันมาเดินเล่น เรากำลังจะออกไปสำหรับคืนถ้าอาการของฉันดีขึ้น

นั้นเป็นสิ่งที่ง่าย ๆอย่างนั้นใช่มั้ย ? แต่พวกเขาดีพอสำหรับฉันสิ่งที่ฉันอย่างแท้จริงต้องการไม่ได้มากอยู่แล้ว แทนที่จะหวังความรักนิรันดร์ ผมเลือกที่จะเชื่อในช่วงบ่ายที่จินมาด้วย

หลัง 4 โมง ผมจะเช่าพระเมื่อยล้าและง่วงนอน จินจะอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะหลับ
แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า ฉันได้ทำมันทั้งหมดในขณะนั้น
ผมต้องปลอม เพราะเขาจะออกไปเมื่อตอนที่ฉันหลับ

เมื่อเท้าของเขาลอยห่างจากวอร์ด ฉันจะปีนออกจากเตียง ผมมองแผ่นหลังของเขาหายไปจากหน้าต่าง การใช้ม่านเพื่อปกปิดตัวเอง หลังจากนั้น ผมจะเริ่มนับถอยหลังไปเสาร์หน้า

ผมว่ามันแล้วพอ จะทำให้พอเห็นเขาออกทุกเสาร์ . . . . . . .
เท่านั้น จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะให้กายใกล้กันหัวใจของฉันแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดีอย่างแท้จริงจากความเจ็บปวด

จำได้วันที่คุณพานักข่าวเข้าไปในโรงพยาบาล จินมาเยี่ยมฉันก่อนวันที่ มันช่างยากพยายามทำตัวปกติต่อหน้าเขา เราอยู่กันในคืนนั้นและฉันแค่จ้องหน้าเขานอนหลับตลอดทั้งคืน . . . . . . . ฉันรู้ว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน แต่ฉันก็ไม่กล้าลาหน่อย ผมไม่ได้ขอร้องให้เขาอยู่ . . . . . . . และจินที่โง่เขลาของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่คิดว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะเห็นฉัน ครั้งสุดท้ายที่ผมจะจับมือเขา และครั้งสุดท้ายที่ฉันจะจูบเขา . . . . . . .

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในเช้าวันนั้น จินค้นพบว่าผมได้แอบแลกต่างหูของเรา เขาคิดว่าผมรู้สึกไม่ปลอดภัย เพราะระยะทางของเรากัน . . . . . . . เขายิ้ม และดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและจับคางของเขากับหน้าผากของฉัน

เมื่อเขากล่าวว่า " ฉันรักเธอ " ฉัน เขาดูมีความสุขมาก เขาดูมีความสุขมาก ผมรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับมัน ถ้าเขารู้ว่าฉันกำลังวางแผนจะทิ้งเขาแล้วเขาจะเกลียดฉัน ? ฉันทรยศความไว้วางใจของเขา โดยทำแบบนี้ ฉันหักหลังทุกอารมณ์ความรู้สึกและความรักที่เขาใส่ให้ฉัน ?

ฉันรู้ว่ามันเห็นแก่ตัว ให้ตัดสินใจเอง . . . . . . . ฉันรักเขามาก แต่ก็ยังทำเรื่องโหดร้ายที่เราทั้งคู่ จะประสบผล

น่าสงสารจินคนเดียวในต่างแดน ที่ไร้ประโยชน์ค้นหาใครบางคนที่เขาไม่เคยพบ . . . . . . .

ทุกๆคืนฉันฝันถึงวิวด้านหลังของจิน เมื่อเขาซ้ายสำหรับการค้นหาไร้ประโยชน์ของเขาในเราและร้องไห้เสียใจของเขาเมื่อเขายากจนลงในห้องข้างๆฉัน . . . . . . . มันเจ็บปวดมาก . . . . . . .

ฉันใช้เวลามากที่จะโน้มน้าวตัวเองว่า ฉันต้องแบกความเหงาแล้ว เพื่อความสุขในอนาคตของจิน แต่ที่ผมคิดอีกฉันเป็นรากของความทุกข์ของเขา . . . เขายอมทิ้งทุกอย่างที่นี่เพราะกลัวว่าฉันจะเหงาในต่างแดน เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับการเสียสละของเขาสำหรับฉัน แข็งแกร่งที่ได้รับการวางขึ้นบดขยี้เป็นชิ้น

พี่คุณถามผม ถ้าผมจะรู้สึกเสียใจที่การตัดสินใจของผม ผมไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้นแล้ว เพราะสถานการณ์พาไป
แต่ตอนนี้ผมไม่กล้าที่จะคิดแบบนั้นและฉันก็ไม่คิดแบบนั้นเหมือนกัน . . . . . . .

ตอนนี้ผมหวังแค่ว่า ใครสามารถบอกฉัน . . . . . . . เราจะไปที่ไหนต่อ ? ที่ฉันไป ? เราจะไปไหน ? เราควรจะไปที่ไหน ?

บอกอายุการใช้งานนานเท่าไร และวิธีการจะใช้เวลานานสำหรับบาดแผลของฉันที่จะหยุดเจ็บปวด ?