WorkSometimes classified as an abst

Work

Sometimes classified as an abstract minimalist Buren is known best for using regular, contrasting colored stripes in an effort to integrate visual surface and architectural space, notably on historical, landmark architecture.

Among his chief concerns is the 'scene of production' as a way of presenting art and highlighting facture (the process of 'making' rather than for example, mimesis or representation of anything but the work itself). The work is site-specific installation, having a relation to its setting in contrast to prevailing ideas of an autonomous work of art.
Early work

He graduated from the Ecole Nationale Supérieure des Métiers d'Art in Paris, in 1960.[1] He began painting in the early 1960s. However, by 1965 – a year he spent in the Grapetree Bay Hotel on the Caribbean island of Saint Croix[2] where he was contracted to make frescoes – he had abandoned traditional painting for the 8.7 cm- wide vertical stripes, which alternated between white and one color, which have become his signature. Working on-site, he strives to contextualise his artistic practice using the stripe – a popular French fabric motif – as a means of visually relating art to its situation, a form of language in space rather than a space in itself. Denoting the trademark stripes as a visual instrument or 'seeing tool,' he invites viewers to take up his critical standpoint challenging traditional ideas about art.

He began producing unsolicited public art works using striped awning canvas common in France: He started by setting up hundreds of striped posters, so-called affichages sauvages, around Paris and later in more than 100 metro stations, drawing public attention through these unauthorised bandit-style acts. In June 1970 he put stripes on the front and back of Los Angeles bus benches without permission. In another controversial gesture he blocked the entrance of the gallery with stripes of his first solo exhibition. Expanding on this idea, in 1971 he created a six-foot banner, Peinture-Sculpture, to divide the Solomon R. Guggenheim Museum's rotunda in New York. For his first New York City solo show in 1973, Buren suspended a set of nineteen black and white striped squares of canvas on a cable that ran from one end of the John Weber Gallery to the other, out the window to a building on the other side of West Broadway and back.[3] Nine pieces were inside the gallery and nine outside; a middle piece, which connected the outside and the inside parts of the installation, was placed half-in and half-out in the opening where the window frame had been removed for the duration of the exhibition.[4] In 1977 Buren cut up one of his artworks from 1969 and made a new work, designating that the sections should hang in the corners of a wall, whether that wall was empty, had doors or windows, or even had other artworks already hanging on it.[5]
Tours Tram – The vertical stripes ; Collaboration design with RCP Design Global

As a conceptual artist, Buren was regarded as visually and spatially audacious, objecting to traditional ways of presenting art through the museum-gallery system while at the same time growing in hot demand to show via the same system. In the late 1960s he connected to the ideas of space and presentation arising through deconstructionist philosophies that had as their background the May 1968 student demonstrations in France. Between 1966 and 1967, he joined forces with fellow artists Olivier Mosset, Michel Parmentier, and Niele Toroni to form the BMPT, whose intention was to reduce paintings to the most basic physical and visual elements through the systematic repetition of motifs.

Often referred to as 'the stripe guy,' Buren also expresses his theme in paint, laser cut fabric, light boxes, transparent fabrics and ceramic cup sets. His stripes are displayed in private homes, public places, and museums worldwide. Since the 1950s he has amassed some 400,000 of what he calls photos-souvenirs, documenting his work and travels around the globe.
Installations
"D'un Losange à L'autre", unique wall painting at Hudiksvallsgatan 8 in Stockholm

From 1960 on, Buren designed a number of permanent site-specific installations in the United States, Belgium, France, and Germany. In 1986 he created a 3,000- square-meter sculpture in the great courtyard of the Palais Royal, in Paris: Les Deux Plateaux, more commonly referred to as the Colonnes de Buren ("Buren's Columns"). This provoked an intense debate over the integration of contemporary art and historic buildings. In 1993, Buren was commissioned to design the work in situ, Poser/Déposer/Exposer, for the Café Richelieu at the Louvre in collaboration with Jean-Pierre Raynaud.

Since the 1990s, Buren's work has become more architectural. He creates new spaces within existing environments such as city centers (A Colored Square in the Sky, 2007), public parks (La Cabane Éclatée aux 4 Salles, 2005), entire museums (The Eye of the Storm, 2005), and even beaches (Le Vent soufle où il veut, 2009).[6] For Green and White Fence (1999/2001) Buren installed a functional fence sculpture, consisting of fence posts at four-meter intervals, painted green and white 87-millimeter stripes along a single ridge line: Since the first part's installation, the artist’s theme has been extended until, over time, it will become the only form of fence on Gibbs Farm in New Zealand.[7] In 2004, for the occasion of the opening of the French cultural year in China, Buren exhibited in his in situ installation De l'azur au Temple du Ciel (From the sky to Temple of Heaven) at Temple of Heaven in Beijing.[8] A Rainbow in the Sky (2009) consisted of thousands of colorful pennant flags hovering over a busy pedestrian square in Pasadena, California for two months.[9]

Buren collaborated with Hermès on a number of occasions. The artist inaugurated Hermès' contemporary art gallery La Verrière in Brussels in 2000 by transforming its walls with bold graphics, colours and his trademark stripes, and later opened the Atelier Hermès in Dosan Park, Seoul with his Filtres colorés, coloured panels that diffused the light to dramatic effect.[10] In 2010, he created "Photo souvenirs au carrè", a 365 limited-edition line of scarves decorated with silk-printed photographs.[11]

In 2009 Buren collaborated with the collective Ensemble(s) La Ligne created by RCP Design Global agency, with, among others, Louis Dandrel and Roger Tallon to create Curseur (2009–2013). It is a work in situ – for Tours Tram – three black and white stripes vertically, which will join the same horizontal marking on the ground, both at right angles to the doors' opening. Trainsets shaped cursor with "mirror effect" identified in black and white stripes.[12][13]

In 2014, the rooftop of Modernist architect Le Corbusier's Cité Radieuse building in Marseilles hosted an installation of mirrors and coloured glass by Buren. "Défini, Fini, Infini" (2014) was an installation for the MaMo (Marseilles Modulor), led by French designer Ora-Ïto, who in 2013 transformed the iconic rooftop into an international arts space.[14]
Performance

Voile/Toile – Toile/Voile, a piece consisting of boat races followed by museum displays of sail-canvasses, was originally created for a regatta on the Wannsee, Berlin, in 1975 and later produced in Geneva (1979), Lucerne (1980), Villeneuve-d'Ascq (1983), Lyon-Villeurbanne (1998), Tel Aviv (1999), Sevilla (2004), and Grasmere (2005). This work always has two separate parts. In the first, nine Optimists are fitted with striped canvas sails (white with red, blue, yellow, green or brown stripes). The two white stripes at the edges are covered with white paint. The boats then race in a regatta. In the second part, after the race, the sails are exhibited in a museum in the city where the regatta was held. They are presented in the order they crossed the finishing line, from one to nine and from left to right, as befits the exhibition area.[15] In 1973 and 1974 Daniel Buren, performs with Jannis Kounellis, Wolf Vostell and other artists in Berlin at the ADA – Aktionen der Avantgarde.[16]

Initially presented in Genazzano in 1982, as part of a group project called "La zattera di Babele" [The Raft of Babel], Couleurs superposées (Layered colours) is an hour-long public performance, during which paper is pasted up and then torn down. For forty minutes, five actors paste striped colored paper on the wall, according to the artist's instructions. The white stripes must be exactly aligned. The spectators see colours and shapes appearing and disappearing as successive layers are added. Then for the remaining twenty minutes, the actors, still directed by the artist, tear off the freshly pasted papers to reveal fragments of the previous layers. The spectators watch the evolution of work on a picture that is never finished and whose successive stages are recorded only in their memory. After the performance, thepiece is destroyed.[17] The piece was later performed in Tokyo, Bern, Eindhoven, Venice, Villeneuve d'Ascq, New York (2005), and Paris (2005).[18] In 2009, Buren directed Couleurs superposées at the Opéra-Théâtre de Metz Métropole on the occasion of the opening of the Centre Pompidou-Metz.[19]
Writing

That writing is an important activity for Buren is made particularly clear in his collected texts Les Écrits, published in 1991 and then in 2012.
Exhibitions

Buren had his first important solo exhibition at the Galleria Apollinaire in Milan in 1968, where he blocked the only entrance to the gallery, a glass door, with a striped support. He has since presented his environmental installations worldwide. By the 1970s and 1980s he was exhibiting in Europe, America and Japan. Buren wished to take part in Harald Szeemann's exhibition "When Attitudes Become Form", in Bern in 1969, without being invited. Two of the contributing artists offered him space, but he instead set about covering billboards in the city with his stripes. He was arrested a

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทำงานบางครั้งจัดเป็นเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับใช้ประจำนี่เป็นนามธรรม Buren ห้องสีลายในความพยายามที่จะรวมภาพสถาปัตยกรรม และผิวพื้นที่ ยวดในประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรมแลนด์มาร์คท่ามกลางความกังวลของเขาหัวหน้าเป็น 'ฉากผลิต' เป็นวิธีการนำเสนอศิลปะ และเน้น facture การ 'ทำ' แทนเช่น mimesis) หรือตัวแทนของ anything but ทำงานตัวเอง งานติดตั้งเฉพาะ การมีความสัมพันธ์กับการตั้งค่าของตรงกันข้ามเป็นความคิดของศิลปะการทำงานอิสระได้ทำงานก่อนศึกษาจากศิลปะ Ecole ทาดีน Supérieure des ปณิธานในปารีส ใน 1960 [1] เขาเริ่มวาดในช่วงปี 1960 อย่างไรก็ตาม โดย 1965 –ปีเขาใช้เวลาในการ Grapetree เบย์บนแคริบเบียนเกาะของเซนต์ Croix [2] ซึ่งเขาได้สัญญาให้ frescoes – เขาได้ละทิ้งภาพวาดแบบดั้งเดิมสำหรับการ 8.7 ซม. - กว้างแนวตั้งลาย ที่สลับระหว่างสีขาวและสีหนึ่ง ซึ่งได้กลายเป็นลายเซ็นของเขา ทำงานโรงแรม เขาพยายาม contextualise เขาฝึกศิลปะที่ใช้ลาย –แปลนผ้านิยมฝรั่งเศส – ว่าเห็นเกี่ยวกับศิลปะของสถานการณ์ รูปแบบของภาษาในพื้นที่แทนที่เป็นช่องว่างในตัวเอง กำหนดเรียกค่าลายเส้นเครื่องหมายการค้าเป็นเครื่องมือแสดง หรือ 'เห็นเครื่องมือ' เขาเชิญผู้ชมจะรับของอันสำคัญที่ท้าทายความคิดดั้งเดิมเกี่ยวกับศิลปะเขาเริ่มผลิตงานศิลปะสาธารณะไม่ใช้ผ้าม่านลายทั่วไปในประเทศฝรั่งเศส: เขาเริ่ม โดยการตั้งค่าหลายร้อยลายโปสเตอร์ affichages เรียกว่า sauvages ปารีส และภาย ใน สถานีรถไฟใต้ดินกว่า 100 ดึงดูดความสนใจสาธารณะผ่านการกระทำเหล่านี้ไม่ได้รับอนุญาตโจรแบบนี้ ในเดือน 1970 มิถุนายน เขาใส่ลายทาง ด้านหน้า และลอสแองเจลิสม้านั่งรถไม่ได้รับอนุญาต ในรูปแบบอื่นที่แย้ง เขาบล็อคทางเข้าของเก็บของ มีลายของนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของเขา เขาขยายในความคิดนี้ ในการสร้างแบนเนอร์ 6 ฟุต Peinture-ประติมากรรม แบ่งโซโลมอน R. Guggenheim Museum ของเหลี่ยมในนิวยอร์ก สำหรับพระองค์แรกนิวยอร์กเดี่ยวแสดงใน 1973, Buren ชั่วคราวชุดสี่เหลี่ยมลายขาวดำทส่วนของผืนผ้าใบในการวิ่งจากปลายด้านหนึ่งของแกลลอรี่แบ่งแยกจอห์นอีก หน้าต่างกับอาคารทางด้านอื่น ๆ ของบรอดเวย์ตะวันตกและกลับ [3] 9 ชิ้นอยู่ภายในเก็บและเก้านอก กลางตัว ซึ่งเชื่อมต่อภายนอกและภายในส่วนของการติดตั้ง ถูกวาง ในครึ่ง และครึ่งออกเปิดที่กรอบหน้าต่างได้ถูกเอาออกสำหรับระยะเวลาของนิทรรศการ [4] ใน 1977 Buren ตัดค่าหนึ่งของงานศิลปะของเขาจาก 1969 และทำงานใหม่ ลืมว่าส่วนควรวางที่มุมของผนัง ว่า ผนังที่ว่างเปล่า มีประตูหรือหน้าต่าง หรือมีงานศิลปะอื่น ๆ แล้วแขวนอยู่ [5]รถรางทัวร์ – ลายแนวตั้ง การออกแบบร่วมกับ RCP ออกแบบสากลเป็นแบบเชิงแนวคิดศิลปิน Buren ได้ถือเป็นความเห็น และ spatially audacious, objecting กับวิธีดั้งเดิมในการนำเสนอศิลปะผ่านระบบแกลลอรี่พิพิธภัณฑ์ในขณะเวลาเดียวกันเพิ่มขึ้นความร้อนจะแสดงผ่านระบบเดียวกัน ในช่วงปลายปี 1960 เขาเชื่อมโยงความคิดและการนำเสนอที่เกิดขึ้นจากปรัชญา deconstructionist ที่เป็นเบื้องหลังการชุมนุมนักศึกษา 1968 may ในฝรั่งเศส ระหว่าง 1966 และ 1967 เขาร่วมกองกำลังกับเพื่อนศิลปิน Olivier Mosset, Michel Parmentier และ Niele Toroni เพื่อ BMPT มีความตั้งใจที่ลดภาพวาดองค์ประกอบพื้นฐานของภาพ และกายภาพผ่านซ้ำระบบของความมักเรียกว่า 'ผู้ชายลาย' Buren ยังแสดงรูปของเขาในสี เลเซอร์ตัดผ้า กล่องไฟ ผ้าโปร่งใส และชุดถ้วยเซรามิค ลายเส้นของเขาไว้ในบ้านส่วนตัว สถานสาธารณะ และพิพิธภัณฑ์ทั่วโลก ตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1950 เขามีอยู่ไว้ 400000 บางสิ่งที่เขาเรียกภาพถ่ายของที่ระลึก เอกสารงานของเขา และเดินทางทั่วโลกการติดตั้ง"D'un Losange à L'autre" เฉพาะจิตรกรรมฝาผนัง 8 Hudiksvallsgatan ในสต็อกโฮล์มจาก 1960 บน Buren มาจำนวนถาวรติดตั้งเฉพาะในสหรัฐอเมริกา เบลเยี่ยม ฝรั่งเศส และเยอรมนี ในปี 1986 เขาได้สร้างประติมากรรม 3000 ตารางเมตรในลานดีของพารอยัล ปารีส: Plateaux โดเลส มากกว่าปกติเรียกว่าการ Colonnes de Buren ("ของ Buren คอลัมน์") นี้ท่านอภิปรายรุนแรงกว่ารวมอาคารประวัติศาสตร์และศิลปะร่วมสมัย ในปี 1993, Buren มอบถูกหมายอำนาจหน้าที่ในการออกแบบงานใน situ ปัญหาที่ตอบ ยาก/Déposer/Exposer สำหรับ Café Richelieu ที่ลูฟร์ร่วมกับ Raynaud Jean Pierreตั้งแต่ปี 1990, Buren ของงานได้กลายเป็นสถาปัตยกรรมมากขึ้น เขาสร้างพื้นที่ใหม่ในสภาพแวดล้อมที่มีอยู่เช่นเมืองศูนย์ (A สีตาฟ้า 2007), สวนสาธารณะ (ลา Cabane Éclatée นุเคราะห์ 4 ซัลเลส 2005), ทั้งพิพิธภัณฑ์ (ตาของพายุ 2005), และแม้กระทั่งหาด (ระบายเลอ soufle où il veut, 2009) [6] สำหรับสีเขียวและสีขาวกรอบ Buren (1999/2001) ติดตั้งเป็นรั้วทำงานประติมากรรม ประกอบด้วยกรอบข้อความที่สี่เมตรช่วง สีเขียว และสีขาวลาย 87 มิลลิเมตรตามบรรทัดเดียวริดจ์: ตั้งแต่การติดตั้งส่วนแรก ชุดรูปแบบของศิลปินมีการขยายจนกว่า เวลา มันจะกลายเป็นแบบเฉพาะของกรอบบน Gibbs ฟาร์มในนิวซีแลนด์ [7] ในปี 2004 ในโอกาสเปิดปีวัฒนธรรมฝรั่งเศสในจีน Buren จัดแสดงในเขาติดตั้งใน situ เด l'azur au เชียลดูของวัด (จากฟากฟ้าวัดสวรรค์) ที่วัดสวรรค์ในปักกิ่ง [8] รุ้งบนท้องฟ้า (2009) ประกอบด้วยพันธงวอลดอร์ฟอพาร์ทมีสีสันสามารถโฉบผ่านรีดว่างในพาซาดีนา แคลิฟอร์เนียสำหรับสองเดือน [9]Buren ได้ร่วมมือกับ Hermès ในจำนวนครั้ง ศิลปินแห่งหอศิลป์ร่วมสมัยของ Hermès Verrière ลาในบรัสเซลส์ในปี 2000 โดยเปลี่ยนกำแพง ด้วยกราฟิกตัวหนา สี และลายเส้นเครื่องหมายการค้าของเขา และหลังเปิด Hermès Atelier ใน Dosan Park โซลกับเขา Filtres colorés สีแผงที่ diffused แสงกับทุก ๆ [10] ใน 2010 เขาสร้าง "ภาพถ่ายที่ระลึกอู carrè" สายรุ่นจำกัด 365 ของผ้าพันคอตกแต่ง ด้วยผ้าไหมพิมพ์ภาพ [11]ในปี 2552 Buren ร่วมมือกับการรวม Ensemble(s) ลาตกแต่งฟิลิสร้าง โดยหน่วยงาน RCP ออกแบบทั่วโลก ด้วย หมู่คนอื่น ๆ Louis Dandrel และ Roger Tallon สร้าง Curseur (2009-2013) ได้งานใน situ – สำหรับรถรางทัวร์ – สามลายขาวดำแนวตั้ง ซึ่งจะเข้าร่วมทำเครื่องหมายแนวเดียวกันบนพื้นดิน ทั้งที่ขวามุมการเปิดของประตู Trainsets รูปร่างเคอร์เซอร์ ด้วย "กระจกผล" ที่ระบุในลายทางขาวดำ [12] [13]ในปี 2014 ดาดฟ้า Cité Radieuse บุกเบิก Le Corbusier ของสถาปนิกใน Marseilles โฮสต์การติดตั้งกระจกสีและกระจกโดย Buren "Défini, Fini, Infini" (2014) มีการติดตั้งสำหรับ MaMo (Marseilles Modulor), นำ โดยนักออกแบบฝรั่งเศส Ïto ราโอแตล ซึ่งในปี 2013 เปลี่ยนดาดฟ้าโดดเด่นเป็นพื้นที่การศิลปะนานาชาติ [14]ประสิทธิภาพการทำงานวอ/Toile – Toile/วอ ชิ้นส่วนประกอบตามที่แสดงในพิพิธภัณฑ์ของเซล canvasses แข่งเรือถูกสร้างสำหรับกัทบน Wannsee เบอร์ลิน ในปี 1975 และหลังผลิตในเจนีวา (1979), ลูเซิร์น (1980), Villeneuve-d'Ascq (1983), ลียง-Villeurbanne (1998), เทลอาวีฟ (1999), เซวิลล่า (2004), และแกรสเมียร์ (2005) งานนี้มีสองส่วนแยกต่างหากเสมอ ในครั้งแรก Optimists เก้าจะไปอาบผืนลายเซลส์ (สีขาว มีลายสีแดง สีน้ำเงิน สีเหลือง สีเขียว หรือสีน้ำตาล) ลายเส้นสีขาวสองที่ขอบถูกปกคลุม ด้วยสีขาว เรือแล้วการแข่งขันในการกัท ในส่วนสอง หลังจากการแข่งขัน เซลส์จะจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ในเมืองถูกจัดประมง พวกเขาจะแสดงในใบสั่งที่จะข้ามเส้นสิ้น 1-9 และ จากซ้ายไปขวา เป็น befits บริเวณนิทรรศการ [15] ใน Daniel Buren 1973 และ 1974 ทำ Jannis Kounellis หมาป่า Vostell และศิลปินอื่น ๆ ในเบอร์ลินที่ ADA-Aktionen der Avantgarde [16]เริ่มแสดงใน Genazzano 1982 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการกลุ่มที่เรียกว่า " La zattera di Babele " [เดอะแพของบาเบล], Couleurs superposées (Layered สีมีประสิทธิภาพสาธารณะที่เป็นพัส ซึ่งกระดาษวางค่า ความเสียหายแล้ว ลง สี่สิบนาที 5 นักแสดงวางกระดาษลายสีบนผนัง ตามคำแนะนำของศิลปิน ลายทางสีขาวต้องจัดตำแหน่งไว้ตรง ผู้ชมที่ดูสีและรูปทรงที่ปรากฏ และหายไปเมื่อมีเพิ่มชั้นต่อเนื่อง แล้ว ยี่สิบนาทีที่เหลือ นักแสดง กำกับ โดยศิลปิน ยัง ฉีกออกเอกสารสดวางให้เหมาะกับชิ้นส่วนของเลเยอร์ก่อนหน้านี้ ผู้ชมที่ดูวิวัฒนาการของงานรูปภาพที่ไม่เคยสิ้นสุด และขั้นตอนต่อเนื่องจะถูกบันทึกในหน่วยความจำของพวกเขาเท่านั้น Thepiece จะถูกทำลายหลังจากผลการดำเนินงาน [17] ชิ้นที่ดำเนินการในภายหลังในโตเกียว เบิร์น ไอน์โฮเฟน เวนิส Villeneuve d'Ascq, New York (2005), และปารีส (2005) [18] ในปี 2009, Buren กำกับ Couleurs superposées ที่ Métropole ตั้งอยู่ใจกลาง Théâtre de เม็ตซ์ในโอกาสเปิดตัวของศูนย์งเม็ตซ์ [19]เขียนว่า การเขียนเป็นกิจกรรมสำคัญสำหรับ Buren จะชัดเจนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขารวบรวมข้อความที่ Écrits เลส เผยแพร่ ในปีพ.ศ. 2534 และ ในปี 2012นิทรรศการBuren มีนิทรรศการเดี่ยวสำคัญของเขาครั้งแรกที่ความแกลเลอเรียในมิลานในปี 2511 ที่เขาบล็อคทางเข้าแกลลอรี่ ประตูกระจก ด้วยการสนับสนุนลายเท่านั้น เขามีตั้งแต่การนำเสนอการติดตั้งสิ่งแวดล้อมของเขาทั่วโลก ทศวรรษ 1970 และทศวรรษที่ 1980 เขาได้อย่างมีระดับในยุโรป อเมริกา และญี่ปุ่น Buren ปรารถนาการมีส่วนร่วมในนิทรรศการ Harald Szeemann "เมื่อทัศนคติเป็นแบบฟอร์ม" ในเบิร์นใน 1969 ไม่ถูกเชิญ สองศิลปินสนับสนุนให้เขาพื้นที่ แต่เขาตั้งเกี่ยวกับครอบคลุมป้ายโฆษณาในเมืองมีลายของเขาแทน เขาถูกจับตัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

งานจัดบางครั้งเป็นบิวเรนที่เรียบง่ายนามธรรมเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการใช้ปกติตัดกันลายเส้นสีในความพยายามที่จะบูรณาการพื้นผิวที่มองเห็นและพื้นที่สถาปัตยกรรมที่โดดเด่นในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมสถานที่สำคัญ. ท่ามกลางความกังวลหัวหน้าของเขาคือ 'ฉากของการผลิต' เป็นวิธีการ ในการนำเสนองานศิลปะและ facture ไฮไลท์ (กระบวนการของ 'ทำ' มากกว่าเช่นสำเนาหรือตัวแทนของอะไร แต่การทำงานของตัวเอง) งานติดตั้งเว็บไซต์ที่เฉพาะเจาะจงที่มีความสัมพันธ์กับการตั้งค่าในทางตรงกันข้ามกับความคิดแลกเปลี่ยนของงานศิลปะของตนเอง. ต้นการทำงานของเขาจบการศึกษาจาก Ecole Nationale SupérieureเดMétiersศิลปะในกรุงปารีสในปี 1960 [1] เขา เริ่มวาดในต้นปี 1960 อย่างไรก็ตามถึง 1965 - ปีที่เขาใช้เวลาใน Grapetree เบย์บนเกาะแคริบเบียนของเซนต์ครัว [2] ที่เขาเป็นตัวที่จะทำให้จิตรกรรมฝาผนัง - เขาได้ละทิ้งการวาดภาพแบบดั้งเดิมสำหรับ 8.7 ซมลายเส้นแนวตั้งกว้างซึ่งสลับไปมาระหว่างสีขาว และสีหนึ่งซึ่งได้กลายเป็นลายเซ็นของเขา การทำงานในสถานที่ที่เขามุ่งมั่นที่จะปฏิบัติ contextualise ศิลปะของเขาโดยใช้ลาย - บรรทัดฐานผ้าฝรั่งเศสนิยม - เป็นวิธีการที่เกี่ยวข้องกับศิลปะทางสายตาให้เข้ากับสถานการณ์ของรูปแบบของภาษาในพื้นที่มากกว่าพื้นที่ในตัวเองได้ แสดงถึงลายเครื่องหมายการค้าเป็นเครื่องมือของภาพหรือ 'เครื่องมือที่เห็น "เขาเชิญชวนให้ผู้ชมใช้เวลาถึงมุมมองที่สำคัญของเขาที่ท้าทายความคิดแบบดั้งเดิมเกี่ยวกับศิลปะ. เขาเริ่มการผลิตงานที่ไม่พึงประสงค์ศิลปะสาธารณะโดยใช้กันสาดลายผ้าใบที่พบบ่อยในฝรั่งเศส: เขาเริ่มต้นด้วยการตั้งค่าหลายร้อย โปสเตอร์ลายที่เรียกว่า affichages Sauvages รอบกรุงปารีสและต่อมาในกว่า 100 สถานีรถไฟใต้ดินดึงความสนใจของประชาชนผ่านการกระทำเหล่านี้โจรแบบไม่ได้รับอนุญาต ในมิถุนายน 1970 เขาวางลายบนด้านหน้าและด้านหลังของ Los Angeles ม้านั่งรถบัสไม่ได้รับอนุญาต ในท่าทางที่ถกเถียงกันอีกเขาถูกปิดกั้นทางเข้าของแกลเลอรี่ที่มีลายเส้นของการจัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรก ขยายตัวในความคิดนี้ในปี 1971 เขาสร้างแบนเนอร์หกฟุต Peinture-ประติมากรรมการแบ่ง Solomon R. Guggenheim ของพิพิธภัณฑ์หอกในนิวยอร์ก สำหรับเดี่ยวครั้งแรกในนครนิวยอร์กแสดงของเขาในปี 1973 บิวเรนระงับชุดของเก้าสี่เหลี่ยมลายสีดำและสีขาวของผ้าใบบนสายที่วิ่งจากปลายด้านหนึ่งของจอห์นเวเบอร์แกลลอรี่ในการอื่น ๆ ที่ออกไปนอกหน้าต่างที่จะสร้างในที่อื่น ๆ . ด้านข้างของเวสต์บรอดเวย์และด้านหลัง [3] เก้าชิ้นอยู่ภายในแกลเลอรี่และเก้าภายนอก ชิ้นส่วนตรงกลางซึ่งเชื่อมต่อภายนอกและชิ้นส่วนภายในของการติดตั้งที่ถูกวางไว้ครึ่งและครึ่งออกในการเปิดที่กรอบหน้าต่างที่ถูกถอดออกในช่วงระยะเวลาของการจัดนิทรรศการที่. [4] ในปี 1977 บิวเรนตัดขึ้น หนึ่งในงานศิลปะของเขาจากปี 1969 และทำผลงานใหม่กำหนดว่าส่วนที่ควรแขวนในมุมของผนังไม่ว่าจะเป็นผนังที่ว่างเปล่ามีประตูหรือหน้าต่างหรือแม้กระทั่งมีงานศิลปะอื่น ๆ แล้วแขวนบน. [5] ทัวร์ รถราง - ลายแนวตั้ง; การออกแบบการทำงานร่วมกันกับ RCP ออกแบบทั่วโลกในฐานะที่เป็นศิลปินแนวคิดบิวเรนถูกมองว่าเป็นสายตาและกล้าหาญตำแหน่ง, คัดค้านวิธีการดั้งเดิมของศิลปะที่นำเสนอผ่านระบบพิพิธภัณฑ์แกลลอรี่ในขณะที่ในเวลาเดียวกันการเติบโตในความต้องการร้อนที่จะแสดงผ่านทางระบบเดียวกัน ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 เขาเชื่อมต่อกับความคิดของพื้นที่และนำเสนอที่เกิดขึ้นผ่านปรัชญา deconstructionist ที่มีเป็นพื้นหลังของพวกเขาพฤษภาคม 1968 นักเรียนสาธิตในฝรั่งเศส ระหว่างปี 1966 และปี 1967 เขาได้เข้าร่วมกับกองกำลังเพื่อนศิลปินโอลิเวีย Mosset มิเชล Parmentier และ Niele Toroni ในรูปแบบ BMPT ที่มีความตั้งใจที่จะลดภาพวาดไปที่พื้นฐานที่สุดองค์ประกอบทางกายภาพและภาพผ่านการทำซ้ำระบบของลวดลาย. มักจะเรียกว่า 'ผู้ชายลาย' บิวเรนยังเป็นการแสดงออกถึงรูปแบบของเขาในสีผ้าตัดเลเซอร์, กล่องไฟ, ผ้าโปร่งใสและชุดถ้วยเซรามิก ลายเส้นของเขาจะมีการแสดงในบ้านส่วนตัว, สถานที่สาธารณะและพิพิธภัณฑ์ทั่วโลก ตั้งแต่ปี 1950 ที่เขาได้ amassed 400,000 บางสิ่งที่เขาเรียกภาพถ่ายที่ระลึกการจัดเก็บเอกสารการทำงานและการเดินทางไปทั่วโลกของเขา. ติดตั้ง"D'ยกเลิก Losange a l'คนละ" จิตรกรรมฝาผนังที่ไม่ซ้ำกันที่ Hudiksvallsgatan 8 ในสตอกโฮล์มจาก1,960 ในบิวเรน การออกแบบจำนวนการติดตั้งเว็บไซต์ที่เฉพาะเจาะจงอย่างถาวรในประเทศสหรัฐอเมริกา, เบลเยียมฝรั่งเศสและเยอรมนี ในปี 1986 เขาได้สร้างรูปปั้น 3,000 ตารางเมตรในลานที่ดีของ Palais Royal ในปารีส: Les Deux Plateaux มากกว่าปรกติเรียกว่าบิวเรนเดอ Colonnes ("คอลัมน์ของบิวเรน") นี้กระตุ้นการอภิปรายที่รุนแรงมากกว่าการรวมกลุ่มของศิลปะร่วมสมัยและอาคารประวัติศาสตร์ ในปี 1993 บิวเรนได้รับหน้าที่ในการออกแบบการทำงานในแหล่งกำเนิดของปัญหาที่ตอบยาก / Déposer / Exposer สำหรับคาเฟ่ริเชอลิเยอที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในความร่วมมือกับ Jean-Pierre Raynaud. ตั้งแต่ปี 1990 งานบิวเรนได้กลายเป็นสถาปัตยกรรมที่มากขึ้น เขาสร้างพื้นที่ใหม่ภายในสภาพแวดล้อมที่มีอยู่เช่นศูนย์เมือง (กสแควร์สีในท้องฟ้า, 2007), สวนสาธารณะ (La Cabane Éclatée aux 4 Salles 2005) พิพิธภัณฑ์ทั้งหมด (ตาของพายุ, 2005) และแม้กระทั่งชายหาด (Le Vent soufle oùอิลลินอยส์ veut 2009). [6] สำหรับรั้วสีเขียวและสีขาว (1999/2001) บิวเรนติดตั้งประติมากรรมรั้วทำงานประกอบด้วยเสารั้วในช่วงเวลาสี่เมตรทาสีเขียวและสีขาวลายเส้น 87 มิลลิเมตรพร้อม เส้นแนวเดียว: ตั้งแต่การติดตั้งส่วนแรกของรูปแบบของศิลปินที่ได้รับการขยายไปจนถึงเมื่อเวลาผ่านไปก็จะกลายเป็นรูปแบบเฉพาะของรั้วในกิ๊บส์ฟาร์มในนิวซีแลนด์ [7] ในปี 2004 สำหรับโอกาสของการเปิดของ. ปีวัฒนธรรมฝรั่งเศสในประเทศจีน, บิวเรนแสดงในแหล่งกำเนิดของเขาในการติดตั้งแมงเดอลา azur วัด du Ciel (จากท้องฟ้าเพื่อวัด Temple of Heaven) ที่วัด Temple of Heaven ในกรุงปักกิ่ง. [8] เป็นสีรุ้งในท้องฟ้า (2009) ประกอบด้วย พันของธงธงที่มีสีสันโฉบเหนือตารางเดินเท้าว่างในพาซาดีนาแคลิฟอร์เนียเป็นเวลาสองเดือน. [9] บิวเรนร่วมมือกับHermèsในหลายครั้ง ศิลปินเปิดHermès 'ร่วมสมัยอาร์ตแกลเลอรี่ลาVerrièreในกรุงบรัสเซลส์ในปี 2000 โดยเปลี่ยนผนังที่มีกราฟิกที่เป็นตัวหนาสีและลายเครื่องหมายการค้าของเขาและต่อมาเปิด Atelier Hermèsใน Dosan Park, โซล Colores Filtres เขาแผงสีที่กระจายแสง เพื่อผลอย่างมาก. [10] ในปี 2010 เขาสร้าง "ของที่ระลึกรูปภาพ au Carre" 365 เส้น จำกัด ฉบับผ้าพันคอตกแต่งด้วยรูปถ่ายผ้าไหมพิมพ์. [11] ในปี 2009 บิวเรนร่วมมือกับทั้งมวลรวม (s) La Ligne ที่สร้างขึ้นโดยหน่วยงาน RCP การออกแบบระดับโลกที่มีหมู่คนหลุยส์ Dandrel และโรเจอร์พอร์ททัเพื่อสร้าง Curseur (2009-2013) มันเป็นงานในแหล่งกำเนิด - การทัวร์รถราง - สามแถบสีดำและสีขาวในแนวตั้งที่จะเข้าร่วมในแนวนอนเดียวกันการทำเครื่องหมายบนพื้นดินทั้งที่มุมขวาเพื่อเปิดประตู ' trainsets รูปเคอร์เซอร์ด้วย "ผลสะท้อน" ที่ระบุไว้ในลายเส้นสีดำและสีขาว. [12] [13] ในปี 2014, บนชั้นดาดฟ้าของอาคารสถาปนิกสมัยใหม่Cité Radieuse Le Corbusier ในมาร์เซย์เป็นเจ้าภาพการติดตั้งกระจกและกระจกสีโดยบิวเรน "Défini, Fini, อินฟินิ" (2014) เป็นการติดตั้งสำหรับ Mamo (มาร์เซย์ Modulor) ที่นำโดยนักออกแบบชาวฝรั่งเศส Ora-ito ที่ในปี 2013 เปลี่ยนบนชั้นดาดฟ้าที่โดดเด่นเป็นพื้นที่ศิลปะระหว่างประเทศ [14]. ผลการดำเนินงานVoile / Toile - Toile / Voile ชิ้นประกอบด้วยการแข่งเรือตามด้วยพิพิธภัณฑ์การแสดงของใบเรือผ้าใบที่ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับการแข่งเรือบน Wannsee เบอร์ลินในปี 1975 และต่อมาผลิตในเจนีวา (1979), ลูเซิร์น (1980), Villeneuve-d 'Ascq (1983), ลียง-Villeurbanne (1998), เทลอาวี (1999), เซบีญ่า (2004) และ Grasmere (2005) งานนี้จะมีสองส่วนที่แยกต่างหาก ในครั้งแรกที่เก้ามองโลกในแง่ติดตั้งใบเรือผ้าใบลาย (สีขาวกับสีแดง, สีฟ้า, สีเหลือง, สีลายเส้นสีเขียวหรือสีน้ำตาล) ทั้งสองลายเส้นสีขาวที่ขอบถูกปกคลุมไปด้วยสีขาว เรือแล้วการแข่งขันในการแข่งเรือ ในส่วนที่สองหลังจากการแข่งขันเรือใบที่มีการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ในเมืองที่การแข่งเรือที่จัดขึ้น พวกเขาจะนำเสนอในลำดับที่พวกเขาข้ามเส้นชัย, 1-9 และจากซ้ายไปขวาเป็น befits พื้นที่จัดแสดงนิทรรศการ. [15] ในปี 1973 และ 1974 แดเนียลบิวเรนดำเนินการกับ Jannis Kounellis หมาป่า Vostell และศิลปินอื่น ๆ ในกรุงเบอร์ลิน ที่อ. - Aktionen เดอร์ Avantgarde [16] นำเสนอครั้งแรกใน Genazzano ในปี 1982 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการกลุ่มที่เรียกว่า "ลา zattera ดิ Babele" [แพบาเบล] Couleurs superposées (สีชั้น) เป็นสาธารณะชั่วโมงนาน ผลการดำเนินงานในระหว่างที่กระดาษจะถูกวางขึ้นแล้วฉีกลง สำหรับสี่สิบนาทีห้านักแสดงที่วางกระดาษสีลายบนผนังตามคำแนะนำของศิลปิน ลายเส้นสีขาวจะต้องสอดคล้องว่า ผู้ชมเห็นสีและรูปทรงที่ปรากฏและหายไปเป็นชั้นที่มีการเพิ่มต่อเนื่อง แล้วที่เหลืออีกยี่สิบนาทีนักแสดงที่ยังคงกำกับการแสดงโดยศิลปินฉีกเอกสารวางสดใหม่ที่จะเปิดเผยชิ้นส่วนของชั้นก่อนหน้านี้ ผู้ชมดูวิวัฒนาการของการทำงานในภาพที่ไม่เคยเสร็จสิ้นแล้วและมีขั้นตอนต่อเนื่องจะถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำเพียงของพวกเขา หลังจากที่ผลการดำเนินงานที่ถูกทำลาย thepiece. [17] ชิ้นส่วนที่ได้รับการดำเนินการต่อไปในโตเกียว, เบิร์น, Eindhoven เวนิส Villeneuve d'Ascq, New York (2005) และปารีส (2005). [18] ในปี 2009 กำกับบิวเรน Couleurs superposéesที่Opéra-Théâtre de Metz Métropoleในโอกาสของการเปิดศูนย์ Pompidou ซ์ที่. [19] การเขียนการเขียนที่เป็นกิจกรรมที่สำคัญสำหรับบิวเรนแสดงให้เห็นชัดเจนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในตำราของเขาเก็บรวบรวม Les Écritsตีพิมพ์ในปี 1991 และ จากนั้นในปี 2012 นิทรรศการบิวเรนมีการแสดงนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของเขาที่สำคัญที่ Galleria Apollinaire ในมิลานในปี 1968 ซึ่งเขาถูกปิดกั้นทางเข้าเท่านั้นที่แกลเลอรี่ประตูกระจกที่มีการสนับสนุนลาย เขาได้นำเสนอการติดตั้งสิ่งแวดล้อมของเขาทั่วโลก โดยปี 1970 และ 1980 เขาได้รับการจัดแสดงในยุโรปอเมริกาและญี่ปุ่น บิวเรนอยากจะมีส่วนร่วมในการจัดนิทรรศการของ Szeemann แฮรัลด์ "เมื่อกลายเป็นทัศนคติแบบฟอร์ม" ในเบิร์นในปี 1969 โดยไม่ได้รับเชิญ สองของศิลปินที่มีส่วนร่วมในพื้นที่ที่นำเสนอเขา แต่เขาตั้งแทนครอบคลุมเกี่ยวกับป้ายโฆษณาในเมืองที่มีลายเส้นของเขา เขาถูกจับกุม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บางครั้งจัดเป็นนามธรรม บิวเรน minimalist นั้นเป็นที่รู้จักสำหรับการใช้ปกติ ตัดลาย สี พื้นผิว ในความพยายามที่จะรวมภาพและที่ว่างทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น , ในประวัติศาสตร์ , สถานที่สถาปัตยกรรม

ระหว่างความกังวลหัวหน้าของเขาคือ ' ฉากการผลิต ' เป็นวิธีการนำเสนอและ facture ศิลปะ ( เน้นกระบวนการ ' ทำ ' มากกว่า ตัวอย่างเช่นการทำสำเนาหรือเป็นตัวแทนของอะไร แต่ตัวมันเอง ) งานติดตั้งเฉพาะ มีความสัมพันธ์กับการตั้งค่าในทางตรงกันข้ามกับความคิดของตนเองออก ทำงานศิลปะ งานแรก


เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนริก นาซิ นาล sup é M é tiers ดาร์ rieure Des ปารีส ในปี 1960 [ 1 ] เขาเริ่มวาดภาพในช่วงต้นทศวรรษที่ 1960 ได้ อย่างไรก็ตามโดย 1965 –ปีเขาใช้เวลาในอ่าว grapetree โรงแรมบนเกาะในแคริบเบียนของเซนต์ครัวส์ [ 2 ] ซึ่งเขาถูกจ้างให้ทำจิตรกรรมฝาผนัง และเขาได้ทิ้งภาพวาดแบบดั้งเดิมสำหรับ 8.7 ซม. - ลายแนวตั้งกว้างซึ่งสลับระหว่างสีขาวและสีซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเขา ทำงานโรงแรมเขาพยายาม contextualise ฝึกศิลปะของเขาใช้แถบผ้าซึ่งนิยมฝรั่งเศส– Motif เป็นวิธีการทางศิลปะให้กับสถานการณ์ รูปแบบของภาษาในพื้นที่มากกว่าพื้นที่ในตัวเอง ถึงเครื่องหมายการค้าลายเป็นภาพอุปกรณ์หรือเครื่องมือ ' เห็น ' เขาเชิญผู้ชมที่จะขึ้นเขามีจุดยืนที่ท้าทายความคิดดั้งเดิมเกี่ยวกับศิลปะ