Sugarcane bagasse is an agro-indust

Sugarcane bagasse is an agro-industrial waste product produced
on the order of millions of metric tons per year during the
production of ethanol to be used as fuel. In general, the dried Brazilian
sugarcane bagasse consists of approximately 51.1% fibers
and 47.5% medulla. The dried fiber contains 51.1% cellulose,
26.7% hemicellulose, 20.8% lignin and 0.8% other components.
The medulla is a tissue of non fibrous character that contains
47.5% cellulose, 28.5% hemicellulose, 20.2% lignin and 3% other
components (Bertoti, 2004).
Cellulosic fibers, such as sugarcane, sisal, banana, coconut,
wood and jute, have been incorporated in a wide variety of thermoplastics,
such as polypropylene, polystyrene, polyester and
polyamides, as reinforcement in polymeric composites due to their
properties which can improve the material and due to the fact
these materials are from renewable sources (Lee & Mariatti,
2008; Luz, Tio, Rocha, Gonçalves, & Del’Arco, 2008; Vilay, Mariatti,
Taib, & Todo, 2008; Xie, King, Kilpelainen, Granstrom, & Argyropoulos,
2007). These fibers differ in biodegradability, moisture content,
thermal stability, acoustic insulation, abrasion resistance,
stiffness and tensile strength. Compared with other fibers, sugarcane
fiber has a lower tensile strength, lower Young’s’ modulus,
higher moisture content and better biodegradability due to its
higher contents of hemicellulose (27%) and lignin (21%), compared
to 13% and 13% in jute fiber and 13% and 11% in sisal fiber, respectively
(Bledzki & Gassan, 1999).
Among all the natural reinforcing materials, the fiber of sugarcane
bagasse appears to be a promising fiber when the aim is the
biodegradation and low cost. However, to improve its properties
it is necessary to improve the adhesion between the hydrophilic fiber
and the hydrophobic matrix and to reduce the moisture content
of the fiber. Only a few chemical modification methods of
the bagasse have been described in literature, including mercerization
and acrylic acid treatments (Vilay et al., 2008), mercerization
and acetylation (Filho et al., 2000; Luz et al., 2008), succinylation
(Liu et al., 2007), treatment with benzyl chloride (Luz, Gonçalvez,
& Del’Arco, 2007) and silane (Bilba & Arsene, 2008).
The conditions of the modification reactions affect the fiber
properties, including the morphology, thermal stability, tensile
strength and chemical strength. Acetylation of sugarcane fiber
has been performed at room temperature using a mixture of glacial
acetic acid, toluene, perchloric acid and anhydride acetic, for
48 h (Filho et al., 2000) and using a mixture of acetic acid, anhydride
acetic (Cerqueira, Filho, & Meireles, 2007) for 2 h up to 48 h.
Higher temperatures were adopted using glacial acetic acid, sulfuric
acid and anhydride acetic, at 35 C, followed by anhydride acetic
addition at 18 C and 55 C for 5 h (Luz et al., 2008). The
conditions of the mercerization reaction reported in literature

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชานอ้อยอ้อยเป็นการผลิตผลิตภัณฑ์ของเสียอุตสาหกรรมเกษตรขั้นล้านเมตริกตันต่อปีในระหว่างการผลิตเอทานอลเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิง โดยทั่วไป บราซิลแห้งชานอ้อยอ้อยประกอบด้วยเส้นใยประมาณ 51.1%และ medulla 47.5% เส้นใยแห้งประกอบด้วยเซลลูโลส 51.1%26.7% hemicellulose, lignin 20.8% และ 0.8% ส่วนประกอบอื่น ๆMedulla เป็นเนื้อเยื่อของอักขระไม่ใช่ข้อที่ประกอบด้วย47.5% เซลลูโลส hemicellulose 28.5%, lignin 20.2% และ 3% อื่น ๆส่วนประกอบ (Bertoti, 2004)เส้นใย cellulosic อ้อย ศรนารายณ์ กล้วย มะพร้าวไม้และไหมพรม จัดตั้งขึ้นในความหลากหลายของ thermoplasticsโพรพิลีน โฟม โพลีเอสเตอร์ และpolyamides เป็นการเสริมแรงในวัสดุผสมพอลิเมอเนื่องของพวกเขาคุณสมบัติที่สามารถปรับปรุงวัสดุและเนื่องจากวัสดุเหล่านี้ได้จากแหล่งทดแทน (ลี & Mariatti2008 Luz ติ้ว Rocha, Gonçalves, & Del'Arco, 2008 พักวิไลวง MariattiTaib, & Todo, 2008 เจีย พระ Kilpelainen, Granstrom, & Argyropoulos2007) เส้นใยเหล่านี้แตกต่างกันใน biodegradability ชื้นความมั่นคงความร้อน ฉนวนกันความร้อนอะคูสติก ขูดความแข็งความแข็งแรง เมื่อเทียบกับเส้นใยอื่น ๆ อ้อยเส้นใยมีความแข็งแรงต่ำ ต่ำกว่าของหนุ่ม ' โมดูลัสชื้นสูงและดีกว่า biodegradability เนื่องของเนื้อหาที่สูงของ hemicellulose (27%) และ lignin (21%), เปรียบเทียบ13% และ 13% เส้นใยปอ 13% และ 11% เส้นใยศรนารายณ์ ตามลำดับ(Bledzki & กาสซาน 1999)ระหว่างวัสดุจากธรรมชาติเสริม ใยอ้อยชานอ้อยปรากฏเป็น ใยสัญญาเมื่อจุดมุ่งหมายbiodegradation และต้นทุนต่ำ อย่างไรก็ตาม เพื่อปรับปรุงคุณสมบัติจำเป็นต้องปรับปรุงการยึดติดระหว่างเส้นใย hydrophilicและเมตริกซ์ hydrophobic และลดเนื้อหาความชื้นของเส้นใย เพียงไม่กี่เคมีปรับเปลี่ยนวิธีการชานอ้อยได้ถูกอธิบายไว้ในวรรณคดี รวม mercerizationและกรดอะครีลิค (Vilay et al., 2008), mercerizationและ acetylation (Filho et al., 2000 Luz et al., 2008), succinylation(หลิว et al., 2007), รักษา ด้วย benzyl คลอไรด์ (Luz, Gonçalvez& Del'Arco, 2007) และ silane (Bilba & Arsene, 2008)เส้นใยส่งผลกระทบต่อเงื่อนไขของปฏิกิริยาเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติ รวมถึงสัณฐานวิทยา ความเสถียรความร้อน แรงดึงความแข็งแรงและความแข็งแรงทางเคมี Acetylation ใยอ้อยมีการดำเนินการที่อุณหภูมิห้องที่ใช้ส่วนผสมของน้ำแข็งกรดอะซิติก โทลูอีน กรด perchloric และอะซิติก สำหรับ anhydrideh 48 (Filho et al., 2000) และการใช้ส่วนผสมของกรดน้ำส้ม anhydrideอะซิติก (Cerqueira, Filho และ Meireles, 2007) 2 h ขึ้นไป 48 hอุณหภูมิสูงถูกนำมาใช้โดยใช้น้ำแข็งกรดอะซิติก กำมะถันกรดและอะซิติก ที่ 35 C ตาม ด้วยอะซิติก anhydride anhydrideเพิ่มใน 18 C และ 55 C สำหรับ 5 h (Luz et al., 2008) ที่เงื่อนไขของปฏิกิริยา mercerization รายงานในเอกสารประกอบการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อ้อยชานอ้อยเป็นของเสียอุตสาหกรรมเกษตรที่ผลิต
โดยคำสั่งของล้านเมตริกตันต่อปีในช่วง
การผลิตเอทานอลเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิง โดยทั่วไปบราซิลแห้ง
ชานอ้อยประกอบด้วยประมาณ 51.1% เส้นใย
และ 47.5% ไขกระดูก ใยแห้งมีเซลลูโลส 51.1%,
26.7% เฮมิเซลลูโลสลิกนิน 20.8% และ 0.8% ส่วนประกอบอื่น ๆ .
ไขกระดูกเป็นเนื้อเยื่อของตัวละครที่ไม่เป็นเส้นที่มี
เซลลูโลส 47.5%, 28.5% เฮมิเซลลูโลสลิกนิน 20.2% และ 3% อื่น ๆ
ส่วนประกอบ (Bertoti , 2004).
เส้นใยเซลลูโลสเช่นอ้อยป่านศรนารายณ์กล้วยมะพร้าว
และไม้ปอได้รับการจัดตั้งขึ้นในความหลากหลายของเทอร์โม,
เช่นโพรพิลีนสไตรีนโพลีเอสเตอร์และ
polyamides เช่นการเสริมแรงคอมโพสิตในพอลิเมอของพวกเขาเนื่องจาก
คุณสมบัติ ซึ่งสามารถปรับปรุงวัสดุและเนื่องจาก
วัสดุเหล่านี้จะมาจากแหล่งพลังงานหมุนเวียน (Lee & Mariatti,
2008; Luz, ติ้ว Rocha, Gonçalvesและ Del'Arco 2008; Vilay, Mariatti,
Taib และสิ่งที่ต้องทำ, 2008; Xie กษัตริย์ Kilpelainen, Granströmและ Argyropoulos,
2007) เส้นใยเหล่านี้แตกต่างกันในการย่อยสลายความชื้น,
ความร้อน, ฉนวนกันความร้อนอะคูสติก, ความต้านทานการกัดกร่อน,
ความแข็งและความต้านทานแรงดึง เมื่อเทียบกับเส้นใยอื่น ๆ อ้อย
เส้นใยมีความต้านทานแรงดึงลดลงต่ำกว่าหนุ่ม 'โมดูลัส,
ความชื้นที่สูงขึ้นและย่อยสลายทางชีวภาพได้ดีขึ้นเนื่องจากการ
เนื้อหาที่สูงขึ้นของเฮมิเซลลูโลส (27%) และลิกนิน (21%) เมื่อเทียบกับ
13% และ 13% ใน เส้นใยปอกระเจาและ 13% และ 11% เส้นใยป่านศรนารายณ์ตามลำดับ
(Bledzki และกัซซัน, 1999).
ในทุกวัสดุเสริมใยอ้อย
ชานอ้อยที่ดูเหมือนจะเป็นเส้นใยที่มีแนวโน้มเมื่อจุดมุ่งหมายคือ
การย่อยสลายและต้นทุนต่ำ อย่างไรก็ตามในการปรับปรุงคุณสมบัติของมัน
มีความจำเป็นต้องเพิ่มการยึดเกาะระหว่างเส้นใยน้ำ
และเมทริกซ์ไม่ชอบน้ำและเพื่อลดความชื้น
ของเส้นใย เพียงไม่กี่วิธีการดัดแปลงทางเคมีของ
ชานอ้อยได้รับการอธิบายในวรรณคดีรวมทั้งชุบ
และการรักษากรดอะคริลิชุบ (Vilay et al, 2008).
และ acetylation (Filho et al, 2000;.. Luz et al, 2008), succinylation
(หลิว et al., 2007), การรักษาด้วยคลอไรด์เบนซิล (ลูซGonçalvez,
และ Del'Arco 2007) และไซเลน (Bilba และ Arsene 2008).
เงื่อนไขในการเกิดปฏิกิริยาการเปลี่ยนแปลงส่งผลกระทบต่อเส้นใย
คุณสมบัติรวมทั้งลักษณะทางสัณฐานวิทยา, เสถียรภาพทางความร้อนแรงดึง
ความแข็งแรงและความแรงของสารเคมี acetylation ของเส้นใยอ้อย
ได้รับการดำเนินการที่อุณหภูมิห้องโดยใช้ส่วนผสมของน้ำแข็ง
กรดอะซิติก, โทลูอีน, กรดเปอร์คลอริกและแอนไฮไดอะซิติกสำหรับ
48 ชั่วโมง (Filho et al., 2000) และการใช้ส่วนผสมของกรดอะซิติก, แอนไฮได
อะซิติก (Cerqueira, Filho และไมเรเลส, 2007) เป็นเวลา 2 ชั่วโมงถึง 48 ชม.
อุณหภูมิสูงถูกนำมาใช้โดยใช้กรดอะซิติกน้ำแข็งซัลฟูริก
กรดอะซิติกแอนไฮไดและที่ 35 องศาเซลเซียสตามด้วยอะซิติกแอนไฮได
นอกจากนี้ ณ วันที่ 18 องศาเซลเซียสและ 55 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 5 h (Luz et al., 2008)
เงื่อนไขของการเกิดปฏิกิริยาชุบรายงานในวรรณคดี