By 2050, the human population is pr

By 2050, the human population is projected to reach a population size between 7.6 and 10.6 billion (United Nations, 2005). This dramatic increase in the human population will place a tremendous burden on the Earth's social and ecological systems. In 2007, more than half of the human population is expected to live in urban areas, the first time in history that more humans have lived in cities versus rural settlements (United Nations, 2004). In response to this increasing pressure, many have called for real-world approaches to achieving sustainability, particularly in urban landscapes. Monto et al. contend that the lack of consensus over the definition, operational goals, and objectives of sustainable development will make implementation of sustainability difficult. The objectives of their new book are to (a) consolidate and present concepts, principles, and perspectives regarding sustainability; (b) guide development of models for large systems such as cities and other human settlements; (c) demonstrate the use of models for policy development; and (d) encourage more research into sustainable development and decision support tools for sustainability. The authors address a critical question in this timely book: How do we assess and forecast the sustainability of human settlements?

Monto et al. provide a useful overview of the pertinent issues surrounding sustainability and human settlements in the first two chapters. There has been much debate on the definition and concept of sustainable development (Lele, 1991). The authors effectively characterize the difficulties that arise from the various perceptions of sustainable development. In addition, they detail the evolution of the concept from the publication of Our Common Future (World Commission on Environment and Development, 1987) to recent times and the shifting focus between economic and environmental sustainability. The clearest communication of those concepts necessary to any discussion of sustainability comes at the end of the first chapter. Here, the authors state the goals of the three pillars of sustainability (i.e., environment, economy, and society) and attempt to extract commonality from the myriad definitions of sustainable development currently in use. They assert a common goal should ally all definitions of sustainability: to maintain and support human development. In other words, Monto et al. suggest sustainability must focus on humans and their quality of life. Those in environmental sciences may disagree (as I did initially), contending that sustainability focuses on human development and the ecosystems on which humans rely. However, the authors take extra strides to explain that they are using the term development to encompass all aspects of human settlements, from culture and economics to components of the built and natural environment. It is unclear whether this broadening of the term will ultimately be useful. However, by compiling the many definitions, indicators, and principles of sustainable development, the authors provide a valuable resource for anyone making their first foray into these troubled waters. This is particularly true given that "sustainability science" is currently splintered into many "traditional" fields of inquiry. The National Academy of Sciences (USA) recently reported that articles dealing with sustainability sciences have increased 15% to 20% in the last decade, yet no single journal has arisen as a forum to unite the field (Clark, 2007). Thus, this discussion will be useful to many workers not formally schooled in the fundamentals of sustainable development and to those who are only familiar with the reigning definition of sustainability within their own specialty.

At the core of this book is the development of an integrated model for sustainable human settlements. Chapters 3 through 5 address the authors' goals of developing models for human settlements and demonstrating the use of such models for policy development. Monto et al. argue for an integrated approach to modeling; only by incorporating the environment, economics, and social factors will practical solutions arise. The general purpose of the model developed by the authors is to assess the sustainability of human settlements and to make forecasts of the future. The authors discuss model development and model simulation in separate sections of the book. This distinction is a strength of the book and an important concept for those developing models. The authors stress the need to decide what the model should be able to accomplish before launching into the actual simulation techniques (identifying variables, developing mathematical models, creating software, etc.). In discussing the model concept, the authors are careful to explain each component they believe is necessary for an integrated model. Foremost in this list is the concept of systems thinking and, relatedly, acknowledgement of the interrelatedness of human and natural systems. Few would argue against sustainability models taking a holistic approach. The challenge comes in implementation.

Heuristically, Monto et al.'s approach is based on the belief that sustainability of a settlement is determined by community attitude and living environment. The model concept can be summarized by the following equation (p. 110):

{(Existing State) + (Attitude)} = Future State

The existing state is delineated by the present status of the built and natural environment, whereas attitude represents the prevailing community mindset. Because attitude is one of the determining factors of sustainability, the authors propose using methods to incorporate qualitative or subjective variables into the model rather than relying purely on quantitative variables. However, the authors do not thoroughly address issues surrounding how to measure attitude. When dealing with environmental impacts, the authors focus on the concept of the "living environment," which comprises the built environment plus the natural environment in the area surrounding human settlements. Again, although this concept is likened to an ecological footprint, the authors do not provide any practical solutions to defining the living environment. Overall, their focus is on the role community attitudes play in shaping actions.

After the authors define the model concept, they discuss the simulation model or how to implement the concept. The proposed simulation model uses cross-impact analysis, specifically Kane's Simulation (KSIM) and Geographic Information Systems (GIS). KSIM is used to accommodate both qualitative and quantitative variables when making projections of future conditions. In a cross-impact analysis described by the authors, all important variables are identified and organized into a matrix that emphasizes the interactions between each pair of variables, expressed as a coefficient between -1 and 1. The interaction coefficients are determined either by empirical estimation (e.g., data collection or other formal methods) or by more informal approaches (e.g., using expert opinion). The analysis then involves calculating the net result of all impacts of other variables on a single variable of interest. The authors provide a brief example of how they propose using KSIM; however, for those not already familiar with KSIM or similar models, the discussion is cursory. No other techniques for incorporating qualitative data are mentioned, which leaves the reader wondering what other viable options for use in sustainability models are available and how they would compare to KSIM.

Once the KSIM model is developed, the authors discuss performing a crossimpact analysis with GIS. The authors highlight similarities between KSIM and GIS and how the two can be used together to make projections about the trajectory of a settlement in reaching sustainability. This approach is also described in Mani, Varghese, and Ganesh (2005). The authors give a brief example of how the model can be used to simulate water quality trends around a lake, but the book would be improved by a more detailed example of how to actually apply the model in the real world. The authors also fail to suggest a preferred procedure for developing and/or verifying the interaction coefficients or how to reconcile multiple coefficient estimates that arise from different approaches. How do you weigh expert opinion versus assessing stakeholder involvement? An additional drawback of the proposed simulation model is that it only projects increasing or decreasing trends over time. Such results are helpful for raising awareness and working within targeted sectors of a population. However, many decision makers and managers will almost certainly come away with the desire for the more detailed information necessary to implement practical solutions. Working from the authors' own example of water quality, it would be critical to know not only if a water quality variable is degrading, but also if the variable reaches a level that threatens environmental and/or human health and thus triggers management or policy action to promote sustainability. Monto et al. do recognize this limitation of the simulation model and propose incorporating methods to forecast the amount of change as an area for further research.

One area in which the proposed model may be useful is in identifying variables and locations, which will require more investigation. Interaction matrices and GIS have been used successfully in this way, specifically to identify areas in Surrey, England, that are susceptible to poor air quality and warrant further study (Mavroulidou, Hughes, & Hellawell, 2004).

Overall, this new book provides a convincing argument for developing integrated models that include qualitative models and identifies possible approaches and areas for future research. The authors provide one option for an integrated model rather than the integrated model of sustainability. The book suffers from a lack of detailed examples on how to

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภายในปี 2050 ประชากรมนุษย์จะคาดการณ์ถึงประชากรขนาด 7.6 และ 10.6 พันล้าน (สหประชาชาติ 2005) การเพิ่มขึ้นอย่างมากในประชากรมนุษย์จะวางภาระมหาศาลบนระบบสังคม และระบบนิเวศของโลก ในปี 2007 มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรมนุษย์คาดว่าจะอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมือง เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่มนุษย์เพิ่มเติมได้ที่อาศัยอยู่ในเมืองกับชนบทการชำระเงิน (สหประชาชาติ 2004) ตอบสนองต่อความดันที่เพิ่มขึ้นนี้ หลายได้เรียกว่าสำหรับแนวทางจริงการบรรลุความยั่งยืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิทัศน์เมือง Monto et al. ขอยืนยันว่า ไม่ช่วยให้คำจำกัดความ เป้าหมายการดำเนินงาน และวัตถุประสงค์ของการพัฒนาที่ยั่งยืนจะทำให้ดำเนินงานอย่างยั่งยืนยาก วัตถุประสงค์ของหนังสือออกใหม่ (a) รวม และการนำเสนอแนวคิด หลักการ และมุมมองเกี่ยวกับความยั่งยืน (ข) คู่มือพัฒนาแบบจำลองสำหรับระบบขนาดใหญ่เช่นเมืองและจับคู่อื่น ๆ มนุษย์ (ค) แสดงให้เห็นถึงการใช้แบบจำลองสำหรับนโยบายพัฒนา และ (d) สนับสนุนการวิจัยเพิ่มเติมเป็นการพัฒนาที่ยั่งยืน และตัดสินใจสนับสนุนเครื่องมือสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืน คำถามสำคัญในหนังสือเล่มนี้เหมาะที่อยู่ผู้เขียน: วิธีทำเราประเมิน และคาดการณ์ความยั่งยืนของมนุษย์ชำระAl. ร้อยเอ็ด Monto ให้ภาพรวมที่เป็นประโยชน์เกี่ยวปัญหาสภาพแวดล้อมอย่างยั่งยืนและการจับคู่มนุษย์ในบทที่สอง ได้มีการถกเถียงกันมากเกี่ยวกับคำนิยามและแนวคิดของการพัฒนาที่ยั่งยืน (Lele, 1991) ผู้เขียนได้อย่างมีประสิทธิภาพลักษณะปัญหาที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ต่าง ๆ ของการพัฒนาที่ยั่งยืน พวกเขารายละเอียดวิวัฒนาการแนวความคิดจากการเผยแพร่ในอนาคตร่วมของเรา (โลกคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา 1987) ครั้งล่าสุดและการโฟกัสเลื่อนลอยระหว่างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม การสื่อสารที่ชัดเจนของแนวคิดเหล่านั้นจำเป็นต้องสนทนาใด ๆ อย่างยั่งยืนมาในตอนท้ายของบทแรก ที่นี่ ผู้เขียนระบุเป้าหมายหลักสามอย่างยั่งยืน (เช่น สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ และสังคม) และพยายามแยก commonality จากข้อกำหนดหลักของการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน พวกเขายืนยันรูปเป้าหมายทั่วไปควร ally ข้อกำหนดทั้งหมดของความยั่งยืน: การบำรุงรักษา และสนับสนุนการพัฒนามนุษย์ ในคำอื่น ๆ Monto et al. แนะนำความยั่งยืนต้องเน้นมนุษย์และคุณภาพชีวิตของพวกเขา ในวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมอาจไม่เห็นด้วย (ตามที่ผมได้เริ่มต้น), ช่วงชิงที่ ยั่งยืนเน้นการพัฒนามนุษย์และระบบนิเวศที่มนุษย์ใช้ได้ อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนใช้ก้าวหน้าเสริมอธิบายว่า พวกเขาใช้การพัฒนาระยะให้รอบทุกด้านของการชำระเงินของมนุษย์ เศรษฐศาสตร์กับส่วนประกอบของธรรมชาติ และสร้างสภาพแวดล้อมและวัฒนธรรม มันไม่ชัดเจนว่านี้ broadening คำสุดจะเป็นประโยชน์ อย่างไรก็ตาม โดยการคอมไพล์ในคำนิยาม ตัวบ่งชี้ และหลักการพัฒนาที่ยั่งยืน ผู้เขียนให้ทรัพยากรมีคุณค่าสำหรับทุกคนที่ทำให้การโจมตีครั้งแรกเป็นน้ำปัญหาเหล่านี้ นี้เป็นจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ "ความยั่งยืนวิทยาศาสตร์" ปัจจุบันเป็น splintered ลงในเขตข้อมูล "ดั้งเดิม" จำนวนมากสอบถาม แห่งชาติสถาบันของวิชาวิทยาศาสตร์ (สหรัฐอเมริกา) เมื่อเร็ว ๆ นี้รายงานว่า บทความการจัดการกับความยั่งยืนวิทยาศาสตร์ได้เพิ่มขึ้น 15% เป็น 20% ในทศวรรษ ยังไม่มีสมุดรายวันเดียวเกิดเป็นเวทีสมานฟิลด์ (Clark, 2007) ดังนั้น สนทนานี้จะเป็นประโยชน์ กับผู้ปฏิบัติงานหลายอย่างเป็นกิจจะลักษณะไม่ schooled ในพื้นฐานของการพัฒนาที่ยั่งยืน และผู้คุ้นเคยกับคำนิยามที่ครองราชย์อย่างยั่งยืนภายในพิเศษของตนเองของหนังสือเล่มนี้เป็นการพัฒนาแบบจำลองที่รวมสำหรับการชำระเงินมนุษย์อย่างยั่งยืน บทที่ 3 ถึง 5 ที่อยู่ของผู้เขียนเป้าหมายของการพัฒนาแบบจำลองสำหรับการชำระเงินมนุษย์ และเห็นการใช้รุ่นดังกล่าวเพื่อการพัฒนานโยบาย โต้เถียง Monto et al. สำหรับวิธีการแบบบูรณาการเพื่อสร้างโมเดล โดยเฉพาะสิ่งแวดล้อม เศรษฐศาสตร์ และปัจจัยทางสังคม จะปฏิบัติแก้ไขปัญหาเกิดขึ้น วัตถุประสงค์ทั่วไปของแบบจำลองที่พัฒนาขึ้น โดยผู้เขียนเป็น การประเมินความยั่งยืนของมนุษย์จับคู่ และทำให้คาดการณ์ในอนาคต ผู้เขียนกล่าวถึงการพัฒนาแบบจำลองและการจำลองแบบในส่วนของสมุดบัญชีแยก ความแตกต่างเป็นจุดแข็งของหนังสือและเป็นแนวคิดสำคัญสำหรับการพัฒนาแบบจำลอง ผู้เขียนย้ำจำเป็นต้องตัดสินใจอะไรแบบควรจะทำก่อนที่จะเปิดใช้ในเทคนิคการจำลองสถานการณ์จริง (ระบุตัวแปร การพัฒนาแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ การสร้างซอฟต์แวร์ ฯลฯ) ผู้เขียนจะไม่ระมัดระวังในการอธิบายแต่ละส่วนที่เชื่อว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับแบบจำลองรวมในคุยแนวคิดแบบจำลอง สำคัญในรายการนี้เป็นแนวคิดของระบบคิดและ relatedly รับทราบ interrelatedness ระบบมนุษย์ และธรรมชาติ ไม่กี่จะโต้เถียงกับแบบยั่งยืนด้วยวิธีการแบบองค์รวม มาความท้าทายในการดำเนินสำนึก Monto et al. วิธีจะขึ้นอยู่กับความเชื่อที่ว่า ความยั่งยืนของการชำระเงินจะถูกกำหนด โดยทัศนคติของชุมชนและสภาวะแวดล้อม แบบจำลองแนวคิดสามารถสรุปได้ โดยสมการต่อไปนี้ (p. 110):{(Existing State) + (ทัศนคติ) } =รัฐในอนาคตรัฐที่มีอยู่คือ delineated ตามสถานะปัจจุบันของธรรมชาติ และสร้างสิ่งแวดล้อม ในขณะที่ทัศนคติหมายถึงความคิดของชุมชนเป็น เนื่องจากทัศนคติเป็นหนึ่งปัจจัยชี้ขาดอย่างยั่งยืน ผู้เขียนนำเสนอโดยใช้วิธีการรวมตัวแปรเชิงคุณภาพ หรือตามอัตวิสัยเป็นแบบแทนที่อาศัยตัวแปรเชิงปริมาณเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนไม่ทำปัญหารอบวิธีการวัดทัศนคติ เมื่อจัดการกับผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ผู้เขียนมุ่งเน้นในแนวคิด "ชีวิตสภาพแวดล้อม ซึ่งประกอบด้วยสภาพแวดล้อมที่สร้างขึ้นและธรรมชาติสิ่งแวดล้อมในบริเวณรอบ ๆ จับคู่มนุษย์ อีก แม้ว่าแนวคิดนี้ถูก likened ให้เป็นรอยเท้านิเวศน์ ผู้เขียนไม่ให้แก้ไขปัญหาใด ๆ ปฏิบัติการกำหนดสภาวะแวดล้อมที่ โดยรวม เน้นการอยู่เล่นทัศนคติชุมชนบทบาทในการกำหนดทิศการดำเนินการหลังจากที่ผู้เขียนกำหนดรูปแบบแนวคิด พวกเขาสนทนาแบบจำลองหรือวิธีการใช้แนวคิด แบบจำลองที่นำเสนอใช้การวิเคราะห์ผลกระทบข้าม เฉพาะของเคนจำลอง (KSIM) และระบบสารสนเทศทางภูมิศาสตร์ (GIS) ใช้ KSIM เพื่อรองรับตัวแปรเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพเมื่อทำการคาดการณ์สภาวะในอนาคต ในการวิเคราะห์ผลกระทบระหว่างที่อธิบาย โดยผู้เขียน ตัวแปรสำคัญทั้งหมดจะระบุ และจัดลงในเมทริกซ์ที่เน้นการโต้ตอบระหว่างแต่ละคู่ตัวแปร แสดงเป็นสัมประสิทธิ์ระหว่าง -1 และ 1 ค่าสัมประสิทธิ์การโต้ตอบจะถูกกำหนด โดยการประเมินผล (เช่น รวบรวมข้อมูลหรือวิธีการอื่น ๆ ทาง) หรือ โดยวิธีที่เป็นทาง (เช่น ใช้ความคิดใช้) วิเคราะห์แล้วเกี่ยวข้องกับการคำนวณผลของผลกระทบทั้งหมดของตัวแปรอื่น ๆ ตัวแปรเดียวน่าสนใจ ผู้เขียนให้เป็นตัวอย่างโดยย่อของวิธีที่นำเสนอโดยใช้ KSIM อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่ ไม่คุ้นเคยอยู่แล้วกับ KSIM หรือรุ่นที่คล้ายกัน การสนทนาได้เผิน ๆ ไม่มีเทคนิคอื่น ๆ สำหรับเพจข้อมูลเชิงคุณภาพกล่าวถึง ซึ่งปล่อยให้ผู้อ่านสงสัยว่า ตัวเลือกอื่น ๆ ได้สำหรับที่ใช้ในรูปแบบความยั่งยืนมี และว่าพวกเขาจะเปรียบเทียบกับ KSIMเมื่อพัฒนาแบบ KSIM ผู้เขียนสนทนาทำการวิเคราะห์ crossimpact มี GIS ผู้เขียนเน้นความเหมือนระหว่าง KSIM และ GIS และวิธีทั้งสองใช้ร่วมกันเพื่อการวางแผนเกี่ยวกับวิถีของการชำระเงินในการเข้าถึงความยั่งยืน นอกจากนี้ยังมีอธิบายวิธีการนี้ในมณี Varghese และพระพิฆเนศ (2005) ผู้เขียนให้เป็นตัวอย่างโดยย่อของวิธีการใช้แบบจำลองเพื่อจำลองแนวโน้มคุณภาพน้ำรอบ แต่หนังสือจะปรับปรุงได้ โดยอย่างละเอียดของวิธีการใช้รูปแบบในโลกจริงจริง ผู้เขียนยังไม่ได้แนะนำขั้นตอนการพัฒนา และ/หรือตรวจสอบสัมประสิทธิ์โต้ตอบ หรือวิธีการหลายสัมประสิทธิ์ประเมินที่เกิดขึ้นจากแนวทางที่แตกต่างกัน คุณชั่งน้ำหนักความคิดเห็นผู้เชี่ยวชาญและผู้มีส่วนร่วมในการประเมินได้อย่างไร การคืนเงินเพิ่มเติมของแบบจำลองที่เสนอจะว่า มันเฉพาะโครงการเพิ่ม หรือลดแนวโน้มเวลา ผลดังกล่าวมีประโยชน์ในการตระหนัก และทำงานภายในภาคของประชากรเป้าหมาย อย่างไรก็ตาม ผู้ตัดสินใจและผู้จัดการมากจะเกือบมาแน่นอนเก็บกับความต้องการข้อมูลเพิ่มเติมจำเป็นต้องใช้วิธีปฏิบัติ ทำงานจากตัวอย่างการเขียนคุณภาพน้ำ มันจะรู้ไม่เพียงแต่ถ้าตัวแปรคุณภาพน้ำจะลด แต่ถ้าระดับที่ข่มขู่มนุษย์ หรือสิ่งแวดล้อมสุขภาพ และทริกเกอร์การดำเนินการจัดการหรือนโยบายเพื่อส่งเสริมความยั่งยืนดังนั้น ถึงตัวแปรสำคัญ Monto et al. รู้จักข้อจำกัดของแบบจำลองนี้ และเสนอเพจวิธีการคาดการณ์จำนวนการเปลี่ยนแปลงเป็นพื้นที่สำหรับการวิจัยต่อไปหนึ่งในพื้นที่ซึ่งรูปแบบที่นำเสนออาจเป็นประโยชน์ในการระบุตัวแปรและที่ตั้ง ที่จะต้องสอบสวนเพิ่มเติมได้ เมทริกซ์การโต้ตอบและ GIS ใช้สำเร็จในวิธีนี้ โดยเฉพาะเมื่อต้องการระบุพื้นที่ในเซอร์เรย์ อังกฤษ ที่มีความไวต่อคุณภาพอากาศที่ดี และรับประกันการศึกษา (Mavroulidou ฮิวจ์ส & Hellawell, 2004)โดยรวม หนังสือเล่มใหม่นี้มีอาร์กิวเมนต์น่าเชื่อถือสำหรับการพัฒนาแบบบูรณาการที่รวมแบบจำลองเชิงคุณภาพ และระบุแนวทางที่เป็นไปได้และพื้นที่สำหรับการวิจัยในอนาคต ผู้เขียนให้ตัวเลือกหนึ่งสำหรับแบบจำลองรวมมากกว่าแบบบูรณาการอย่างยั่งยืน หนังสือ suffers จากขาดตัวอย่างรายละเอียดวิธีการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โดยปี 2050 ประชากรมนุษย์คาดว่าจะเข้าถึงประชากรขนาดระหว่าง 7.6 และ 10600000000 (ยูเอ็น 2005) นี้เพิ่มขึ้นอย่างมากในประชากรมนุษย์จะวางภาระอันยิ่งใหญ่ในโลกของระบบสังคมและระบบนิเวศ ในปี 2007 มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรมนุษย์ที่คาดว่าจะอาศัยอยู่ในเขตเมืองเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่มนุษย์ขึ้นได้อาศัยอยู่ในเมืองเมื่อเทียบกับการตั้งถิ่นฐานในชนบท (ยูเอ็น 2004) ในการตอบนี้ความดันที่เพิ่มขึ้นจำนวนมากได้เรียกร้องให้เข้ามาใกล้โลกแห่งความจริงที่จะบรรลุการพัฒนาอย่างยั่งยืนโดยเฉพาะในภูมิทัศน์เมือง Monto และคณะ ยืนยันว่าการขาดฉันทามติมากกว่าความหมายเป้าหมายการดำเนินงานและวัตถุประสงค์ของการพัฒนาที่ยั่งยืนจะทำให้การดำเนินการของการพัฒนาอย่างยั่งยืนยาก วัตถุประสงค์ของหนังสือเล่มใหม่ของพวกเขาที่จะ (ก) รวมและแนวความคิดในปัจจุบันหลักการและมุมมองเกี่ยวกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน; (ข) การพัฒนาคู่มือของแบบจำลองสำหรับระบบขนาดใหญ่เช่นเมืองและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์อื่น ๆ (ค) แสดงให้เห็นถึงการใช้รูปแบบการพัฒนานโยบาย; และ (ง) ส่งเสริมให้มีการวิจัยมากขึ้นในการพัฒนาอย่างยั่งยืนและเครื่องมือสนับสนุนการตัดสินใจสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืน ผู้เขียนอยู่ที่คำถามที่สำคัญในหนังสือนี้ทันเวลา: เราประเมินและคาดการณ์ความยั่งยืนของการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ได้อย่างไรMonto และคณะ ให้ภาพรวมการใช้งานของประเด็นที่เกี่ยวข้องโดยรอบการพัฒนาอย่างยั่งยืนและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในสองบทแรก มีการถกเถียงกันมากในความหมายและแนวคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืน (Lele, 1991) ผู้เขียนได้อย่างมีประสิทธิภาพลักษณะความยากลำบากที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ต่างๆของการพัฒนาที่ยั่งยืน นอกจากนี้พวกเขารายละเอียดวิวัฒนาการของแนวคิดจากการโฆษณาในอนาคตร่วมกันของเรา (โลกคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา, 1987) ครั้งที่ผ่านมาและมุ่งเน้นการขยับระหว่างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม การสื่อสารที่ชัดเจนของแนวคิดเหล่านั้นจำเป็นที่จะต้องอภิปรายใด ๆ ของการพัฒนาอย่างยั่งยืนมาในตอนท้ายของบทแรก ที่นี่ผู้เขียนระบุเป้าหมายของสามเสาหลักของการพัฒนาอย่างยั่งยืน (เช่นสิ่งแวดล้อมเศรษฐกิจและสังคม) และพยายามที่จะดึงคนธรรมดาสามัญจากคำจำกัดความมากมายของการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่ใช้ในปัจจุบัน พวกเขายืนยันเป้าหมายร่วมกันควรจะเป็นพันธมิตรในทุกๆความหมายของความยั่งยืน: การรักษาและสนับสนุนการพัฒนามนุษย์ ในคำอื่น ๆ Monto และคณะ แนะนำการพัฒนาอย่างยั่งยืนจะต้องมุ่งเน้นมนุษย์และคุณภาพชีวิตของพวกเขา ผู้ที่อยู่ในวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมอาจไม่เห็นด้วย (ตามที่ผมทำในตอนแรก) ยืนยันการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่มุ่งเน้นไปที่การพัฒนามนุษย์และระบบนิเวศที่มนุษย์อาศัย อย่างไรก็ตามผู้เขียนใช้ก้าวพิเศษที่จะอธิบายว่าพวกเขาจะใช้พัฒนาในระยะยาวเพื่อให้ครอบคลุมทุกแง่มุมของการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์จากวัฒนธรรมและเศรษฐกิจกับองค์ประกอบของการสร้างสภาพแวดล้อมและธรรมชาติ มันก็ไม่มีความชัดเจนว่าการขยายระยะท้ายที่สุดนี้จะเป็นประโยชน์ อย่างไรก็ตามโดยการรวบรวมความหมายมาก, หุ้นและหลักการของการพัฒนาอย่างยั่งยืนของผู้เขียนให้ทรัพยากรที่มีคุณค่าสำหรับทุกคนที่ทำให้การโจมตีครั้งแรกของพวกเขาในน้ำมีปัญหาเหล่านี้ นี่คือความจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ได้รับว่า "วิทยาศาสตร์การพัฒนาอย่างยั่งยืน" จะแตกในขณะนี้เป็นหลายสาขา "ดั้งเดิม" ของสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (USA) เมื่อเร็ว ๆ นี้มีรายงานว่าบทความที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาอย่างยั่งยืนวิทยาศาสตร์ได้เพิ่มขึ้น 15% เป็น 20% ในทศวรรษที่ผ่านมายังไม่มีวารสารเดียวได้เกิดขึ้นเป็นฟอรั่มที่จะรวมข้อมูล (คลาร์ก 2007) ดังนั้นการอภิปรายนี้จะเป็นประโยชน์กับคนงานหลายคนไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการในพื้นฐานของการพัฒนาอย่างยั่งยืนและให้ผู้ที่เป็นเพียงคุ้นเคยกับคำนิยามครองราชย์ของความยั่งยืนภายในพิเศษของตัวเอง. ที่แกนหลักของหนังสือเล่มนี้คือการพัฒนารูปแบบบูรณาการ สำหรับการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์อย่างยั่งยืน บทที่ 3 ถึง 5 เป้าหมายที่อยู่ของผู้เขียนในการพัฒนารูปแบบการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์และแสดงให้เห็นถึงการใช้แบบจำลองดังกล่าวสำหรับการพัฒนานโยบาย Monto และคณะ เถียงสำหรับแนวทางบูรณาการเพื่อการสร้างแบบจำลอง; โดยเฉพาะการใช้มาตรการสภาพแวดล้อมเศรษฐกิจและปัจจัยทางสังคมการแก้ปัญหาในทางปฏิบัติที่จะเกิดขึ้น วัตถุประสงค์ทั่วไปของรูปแบบการพัฒนาโดยผู้เขียนคือการประเมินความยั่งยืนของการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์และเพื่อให้การคาดการณ์ของอนาคต ผู้เขียนหารือเกี่ยวกับการพัฒนารูปแบบและการจำลองรูปแบบในการแยกส่วนของหนังสือเล่มนี้ ความแตกต่างนี้เป็นความแข็งแรงของหนังสือและแนวคิดที่สำคัญสำหรับรูปแบบการพัฒนาเหล่านั้น ผู้เขียนเน้นความจำเป็นที่จะต้องตัดสินใจว่ารูปแบบควรจะสามารถที่จะประสบความสำเร็จก่อนที่จะเปิดตัวในเทคนิคการจำลองที่เกิดขึ้นจริง (ระบุตัวแปรการพัฒนาแบบจำลองทางคณิตศาสตร์, การสร้างซอฟแวร์และอื่น ๆ ) ในการอภิปรายเรื่องแนวความคิดรูปแบบที่ผู้เขียนมีความระมัดระวังที่จะอธิบายแต่ละองค์ประกอบพวกเขาเชื่อว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับรูปแบบบูรณาการ สำคัญที่สุดในรายการนี้เป็นแนวคิดของการคิดเชิงระบบและเกี่ยวเนื่องการรับรู้ของ interrelatedness ของระบบของมนุษย์และธรรมชาติ ไม่กี่จะเถียงกับรูปแบบการพัฒนาอย่างยั่งยืนการใช้วิธีการแบบองค์รวม ความท้าทายที่มาพร้อมในการดำเนินการ. heuristically มอนโต้และคณะวิธี. อยู่บนพื้นฐานของความเชื่อที่ว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนของการตั้งถิ่นฐานจะถูกกำหนดโดยทัศนคติของชุมชนและสภาพแวดล้อม แนวคิดแบบจำลองสามารถสรุปได้โดยสมการดังต่อไปนี้ (พี 110.) {(รัฐที่มีอยู่) + (Attitude)} = รัฐในอนาคตรัฐที่มีอยู่ถูกเบี่ยงสถานะปัจจุบันของการสร้างสภาพแวดล้อมและธรรมชาติในขณะที่ทัศนคติหมายถึงแลกเปลี่ยน ความคิดของชุมชน เพราะทัศนคติที่เป็นหนึ่งในปัจจัยที่กำหนดของการพัฒนาอย่างยั่งยืน, ผู้เขียนนำเสนอโดยใช้วิธีการที่จะรวมตัวแปรเชิงคุณภาพหรืออัตนัยในรูปแบบมากกว่าอาศัยหมดจดในตัวแปรเชิงปริมาณ แต่ผู้เขียนไม่ได้แก้ไขปัญหาได้อย่างทั่วถึงโดยรอบวิธีการวัดทัศนคติ เมื่อจัดการกับผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมผู้เขียนมุ่งเน้นไปที่แนวคิดของ "สภาพแวดล้อม" ซึ่งประกอบไปด้วยการสร้างสภาพแวดล้อมรวมทั้งสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติในพื้นที่โดยรอบตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ อีกครั้งแม้ว่าแนวคิดนี้จะเอาไปเปรียบกับรอยเท้าทางนิเวศน์ผู้เขียนไม่ได้ให้การแก้ปัญหาในทางปฏิบัติใด ๆ ในการกำหนดสภาพแวดล้อม โดยรวมโฟกัสของพวกเขาคือทัศนคติชุมชนบทบาทในการสร้างการกระทำ. หลังจากที่ผู้เขียนกำหนดแนวความคิดรูปแบบที่พวกเขาพูดคุยแบบจำลองหรือวิธีการที่จะใช้แนวคิด แบบจำลองที่เสนอใช้การวิเคราะห์ข้ามผลกระทบโดยเฉพาะการจำลองเทอรีเคน (KSIM) และระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) KSIM ถูกนำมาใช้เพื่อรองรับตัวแปรทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณเมื่อมีการประมาณการของเงื่อนไขในอนาคต ในการวิเคราะห์ผลกระทบข้ามอธิบายโดยนักเขียนทุกตัวแปรสำคัญที่จะมีการระบุและจัดเป็นเมทริกซ์ที่เน้นการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างคู่ของตัวแปรแต่ละแสดงเป็นค่าสัมประสิทธิ์ระหว่าง -1 และ 1 ค่าสัมประสิทธิ์การทำงานร่วมกันอย่างใดอย่างหนึ่งจะถูกกำหนดโดยการประมาณค่าเชิงประจักษ์ (เช่นการเก็บรวบรวมข้อมูลหรือวิธีการอย่างเป็นทางการอื่น ๆ ) หรือวิธีการทางการมากขึ้น (เช่นการใช้ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ) การวิเคราะห์แล้วเกี่ยวข้องกับการคำนวณผลสุทธิจากผลกระทบทั้งหมดของตัวแปรอื่น ๆ ในตัวแปรเดียวที่น่าสนใจ ผู้เขียนให้เป็นตัวอย่างสั้น ๆ ของวิธีที่พวกเขาเสนอโดยใช้ KSIM; แต่สำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับ KSIM หรือรูปแบบที่คล้ายกันอภิปรายเป็นคร่าวๆ ไม่มีเทคนิคอื่น ๆ สำหรับการผสมผสานข้อมูลเชิงคุณภาพที่กล่าวถึงซึ่งใบผู้อ่านสงสัยว่าสิ่งที่ตัวเลือกอื่น ๆ ที่มีศักยภาพสำหรับการใช้งานในรูปแบบการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่มีอยู่และวิธีที่พวกเขาจะเปรียบเทียบกับ KSIM. เมื่อ KSIM รูปแบบคือการพัฒนาผู้เขียนพูดคุยดำเนินการวิเคราะห์ crossimpact กับระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ . ผู้เขียนเน้นความคล้ายคลึงกันระหว่าง KSIM และระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และวิธีการที่ทั้งสองสามารถนำมาใช้ร่วมกันเพื่อให้การคาดการณ์เกี่ยวกับวิถีของการตั้งถิ่นฐานในการเข้าถึงการพัฒนาอย่างยั่งยืน วิธีนี้ยังอธิบายไว้ในมณี, Varghese และพระพิฆเนศวร (2005) ผู้เขียนให้เป็นตัวอย่างสั้นของวิธีการรูปแบบที่สามารถใช้ในการจำลองแนวโน้มคุณภาพน้ำรอบทะเลสาบ แต่หนังสือเล่มนี้จะได้รับการปรับปรุงโดยตัวอย่างรายละเอียดของวิธีการที่จริงใช้รูปแบบในโลกแห่งความจริง ผู้เขียนยังล้มเหลวที่จะแนะนำขั้นตอนที่ต้องการสำหรับการพัฒนาและ / หรือตรวจสอบค่าสัมประสิทธิ์ปฏิสัมพันธ์หรือวิธีการที่จะคืนดีประมาณการค่าสัมประสิทธิ์หลายที่เกิดขึ้นจากวิธีการที่แตกต่างกัน คุณมีวิธีการชั่งน้ำหนักความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญเมื่อเทียบกับการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียประเมิน? ข้อเสียเปรียบเพิ่มเติมจากแบบจำลองที่นำเสนอก็คือว่ามันโครงการเพียงแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นหรือลดลงเมื่อเวลาผ่านไป ผลดังกล่าวจะเป็นประโยชน์สำหรับการสร้างความตระหนักและการทำงานในภาคการกำหนดเป้าหมายของประชากร แต่ผู้มีอำนาจตัดสินใจจำนวนมากและผู้จัดการเกือบจะแน่นอนจะมาอยู่กับความปรารถนาสำหรับข้อมูลรายละเอียดเพิ่มเติมที่จำเป็นในการดำเนินการแก้ปัญหาในทางปฏิบัติ ทำงานจากที่ผู้เขียนยกตัวอย่างเช่นตัวเองของคุณภาพน้ำก็จะเป็นสิ่งสำคัญที่จะรู้ว่าไม่เพียง แต่ถ้าตัวแปรคุณภาพน้ำถูกย่อยสลาย แต่ยังถ้าตัวแปรถึงระดับที่คุกคามด้านสิ่งแวดล้อมและ / หรือสุขภาพของมนุษย์และจึงก่อให้เกิดการดำเนินการจัดการหรือนโยบาย เพื่อส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืน Monto และคณะ ไม่ตระหนักถึงข้อ จำกัด ของแบบจำลองนี้และนำเสนอการผสมผสานวิธีการที่จะคาดการณ์ปริมาณของการเปลี่ยนแปลงเป็นพื้นที่สำหรับการวิจัยต่อไป. หนึ่งในพื้นที่ซึ่งการนำเสนอรูปแบบอาจจะมีประโยชน์เป็นตัวแปรในการระบุและสถานที่ซึ่งจะต้องมีการสอบสวนเพิ่มเติม การฝึกอบรมการปฏิสัมพันธ์และ GIS ได้รับการใช้ประสบความสำเร็จในทางนี้โดยเฉพาะเพื่อระบุพื้นที่ในเซอร์เรย์ประเทศอังกฤษที่มีความอ่อนไหวต่อคุณภาพอากาศไม่ดีและรับประกันการศึกษาต่อ (Mavroulidou, ฮิวจ์และ Hellawell, 2004). โดยรวม, หนังสือเล่มใหม่นี้ให้ ข้อโต้แย้งที่น่าเชื่อสำหรับรูปแบบการพัฒนาแบบบูรณาการที่มีรูปแบบคุณภาพและระบุวิธีการที่เป็นไปได้และพื้นที่สำหรับการวิจัยในอนาคต ผู้เขียนมีตัวเลือกหนึ่งสำหรับรูปแบบบูรณาการมากกว่ารูปแบบบูรณาการของการพัฒนาอย่างยั่งยืน หนังสือเล่มนี้ได้รับความทุกข์จากการขาดตัวอย่างรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โดยปี 2050 ประชากรมนุษย์คาดว่าจะเข้าถึงประชากรและขนาดระหว่าง 7.6 10.6 พันล้าน ( สหประชาชาติ , 2005 ) เรื่องนี้ดราม่าเพิ่มขึ้นในประชากรมนุษย์จะวางภาระอย่างมากต่อระบบสังคมและระบบนิเวศของโลก ในปี 2007 มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรมนุษย์ที่คาดว่าจะอยู่ในเขตเมืองครั้งแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์ได้อาศัยอยู่ในเมืองและการตั้งถิ่นฐานในชนบท ( สหประชาชาติ , 2004 ) ในการตอบสนองต่อความดันที่เพิ่มขึ้นนี้มีหลายคนเรียกวิธีการจริงเพื่อความยั่งยืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิทัศน์เมือง มณโฑ et al . ยืนยันว่าขาดฉันทามติผ่านความหมาย เป้าหมายการดำเนินงานและวัตถุประสงค์ของการพัฒนาที่ยั่งยืน จะทำให้การดำเนินงานของการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ยาก วัตถุประสงค์ของหนังสือเล่มใหม่ของพวกเขา ( และปัจจุบัน ) รวมแนวคิด หลักการ และแนวคิดเรื่องความยั่งยืน ; ( ข ) คู่มือการพัฒนาแบบจำลองสำหรับระบบขนาดใหญ่ เช่น เมืองและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์อื่น ๆ ; ( c ) แสดงการใช้รูปแบบการพัฒนานโยบาย( ง ) ส่งเสริมให้มีการวิจัยในการพัฒนาอย่างยั่งยืน และ เครื่องมือสนับสนุนการตัดสินใจเพื่อความยั่งยืน ผู้เขียนที่อยู่ที่คำถามที่สำคัญในหนังสือเล่มนี้ แล้วเราจะประเมินเวลาและการคาดการณ์การพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ?

มณโฑ et al . ให้ภาพรวมของประเด็นต่างๆ ที่เกี่ยวข้องที่มีความยั่งยืนและการตั้งถิ่นฐานมนุษย์ใน 2 บทแรกมีการถกเถียงกันมากเกี่ยวกับ ความหมายและแนวคิดของการพัฒนาที่ยั่งยืน ( Lele , 1991 ) ผู้เขียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ วิเคราะห์ปัญหาที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ต่าง ๆ ของการพัฒนาที่ยั่งยืน นอกจากนี้ พวกเขารายละเอียดวิวัฒนาการของแนวคิดจากสิ่งพิมพ์ของอนาคตร่วมกันของเรา ( นิยามของคณะกรรมการโลกว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา1987 ) ครั้งล่าสุด และการขยับโฟกัสระหว่างเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อมยั่งยืน การสื่อสารที่ชัดเจนของแนวคิดเหล่านั้นที่จำเป็นเพื่อการอภิปรายของความยั่งยืนมาตอนท้ายของบทแรก ที่นี่ , ผู้สร้างรัฐเป้าหมายของ 3 เสาหลักของความยั่งยืน เช่น สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจและสังคม ) และพยายามที่จะสกัดร่วมจากนิยามที่มากมายของการพัฒนาที่ยั่งยืนที่ใช้ในปัจจุบัน . พวกเขายืนยันเป้าหมายทั่วไปควรพันธมิตรทุกความหมายของความยั่งยืน : รักษาและสนับสนุนการพัฒนาของมนุษย์ ในคำอื่น ๆ , มณโฑ et al . แนะนำให้ยั่งยืนต้องเน้นมนุษย์ และคุณภาพชีวิตในวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมอาจไม่เห็นด้วย ( เป็นฉันในตอนแรก ) , ยืนยันว่า ความยั่งยืน มุ่งเน้นการพัฒนาของมนุษย์และระบบนิเวศที่มนุษย์พึ่งพา อย่างไรก็ตาม ผู้เขียน strides พิเศษเพื่ออธิบายว่าพวกเขาจะใช้เพื่อให้ครอบคลุมทุกด้านของการพัฒนาระยะการตั้งถิ่นฐานมนุษย์ จากวัฒนธรรม และเศรษฐกิจ เพื่อสร้างองค์ประกอบของสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติมันยังไม่ชัดเจนว่ามันขยายคำว่าสุดจะเป็นประโยชน์ อย่างไรก็ตาม จากการรวบรวมนิยาม หลายตัวชี้วัด และหลักการพัฒนาอย่างยั่งยืน ผู้เขียนให้ทรัพยากรที่มีคุณค่าสำหรับทุกคนที่ทำให้การโจมตีครั้งแรกของพวกเขาในน่านน้ำทุกข์เหล่านี้นี้เป็นจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งระบุว่า " วิทยาศาสตร์ " ความยั่งยืนกำลังแตกเป็นหลายสาขา สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม " ดั้งเดิม " ของ สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติ ( USA ) เพิ่งรายงานว่า บทความที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์ที่ยั่งยืนจะเพิ่มขึ้น 15% เป็น 20% ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ยังไม่มีบันทึกที่เกิดขึ้นเป็นเวทีรวมฟิลด์ ( Clark , 2007 ) ดังนั้นการสนทนานี้จะเป็นประโยชน์กับหลายๆคนไม่ได้เรียนอย่างเป็นทางการในพื้นฐานของการพัฒนาอย่างยั่งยืน และผู้ที่เป็นเพียงคุ้นเคยกับความหมายของความยั่งยืน ซึ่งภายในพิเศษของตัวเอง

ที่สำคัญของหนังสือเล่มนี้คือการพัฒนาแบบจำลองแบบบูรณาการเพื่อการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์อย่างยั่งยืน