In the Global Code of Ethics for To

In the Global Code of Ethics for Tourism it is written (WTO, 1999): “Tourism, the
activity most frequently associated with rest and relaxation, sport and access to culture
and nature, should be planned and practiced as a privileged means of individual and
collective fulfilment; when practiced with a sufficiently open mind, it is an irreplaceable
factor of self-education, mutual tolerance and for learning about the legitimate
differences between people and cultures and their diversity.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในโลกรหัสของมารยาทในการท่องเที่ยว ก็เขียน (องค์การ 1999): "ท่องเที่ยว การกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการพักผ่อน และผ่อนคลาย กีฬา และเข้าถึงวัฒนธรรมบ่อยและธรรมชาติ ควรวางแผน และปฏิบัติ ตามสิทธิพิเศษความหมายของแต่ละบุคคล และรวมสินค้า เมื่อฝึกฝนใจพอเปิด มีการ irreplaceableปัจจัย ของการ ศึกษาตนเอง การยอมรับซึ่งกันและกัน และเรียนเกี่ยวกับการถูกต้องตามกฎหมายความแตกต่างระหว่างบุคคล และวัฒนธรรม และความหลากหลายของพวกเขา"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในจรรยาบรรณระดับโลกของการท่องเที่ยวที่ได้เขียนไว้ (WTO, 1999):
"การท่องเที่ยวในกิจกรรมที่เกี่ยวข้องบ่อยที่สุดกับการพักผ่อนและผ่อนคลายกีฬาและการเข้าถึงวัฒนธรรมและธรรมชาติควรมีการวางแผนและการปฏิบัติเป็นวิธีที่มีสิทธิพิเศษของแต่ละบุคคลและการปฏิบัติตามรวม; เมื่อได้รับการฝึกฝนด้วยใจที่เปิดกว้างพอมันเป็นไม่สามารถถูกแทนที่ปัจจัยของการศึกษาด้วยตนเอง, ความอดทนซึ่งกันและกันและการเรียนรู้ที่ถูกต้องเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างผู้คนและวัฒนธรรมและความหลากหลายของพวกเขา. "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในรหัสสากลของจริยธรรมสำหรับการท่องเที่ยวเป็นลายลักษณ์อักษร ( WTO , 1999 ) : " การท่องเที่ยว
กิจกรรมบ่อยที่สุดที่เกี่ยวข้องกับการพักผ่อน , กีฬาและการเข้าถึงวัฒนธรรม
ธรรมชาติ และควรวางแผนและปฏิบัติเป็นสิทธิพิเศษของแต่ละบุคคลและส่วนรวมหมายถึง
เติมเต็ม เมื่อปฏิบัติด้วยจิตใจเปิดอย่างเพียงพอ มันเป็นองค์ประกอบของประสิทธิผลทดแทน
,ซึ่งกันและกัน ยอมรับ และเรียนรู้เกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างบุคคล และถูกต้องตามกฎหมาย
วัฒนธรรมและความหลากหลายของพวกเขา . "