We examined the impact of an interv

We examined the impact of an intervention on the playfulness of 5- to 7-year-old children who are developing
typically. Materials that had no defined purpose were placed on a school playground for 11 weeks. The Test of
Playfulness (ToP) was used to compare videotaped play segments pre- and postintervention. Teachers who did
playground duty were interviewed regarding changes in play. ToP data were analyzed using a Wilcoxon signedranks
test. Interview data were analyzed for themes. ToP scores were significantly higher after intervention (Z =
–1.94; p = .025, one-tailed; Cohen’s d = 0.55). Teachers reported that children were more social, creative, and
resilient when the materials were on the playground. Children who were creative, rather than very physically
capable, became leaders in activity. Our results revealed a potential role for occupational therapists with typically
developing children in schools. This finding has clear implications for children with disability.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เราตรวจสอบผลกระทบของการแทรกแซงในความสนุกสนานของ 5 กับเด็ก 7
ปีที่มีการพัฒนาโดยทั่วไป วัสดุที่ไม่ได้มีวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ถูกวางไว้ในสนามเด็กเล่นโรงเรียนสำหรับ 11 สัปดาห์ การทดสอบความสนุกสนาน (TOP) ถูกใช้ในการเปรียบเทียบการเล่นวีดิโอส่วนก่อนและ postintervention ครูที่ทำหน้าที่ในสนามเด็กเล่นถูกสัมภาษณ์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในการเล่น ข้อมูล ToP วิเคราะห์โดยใช้ Wilcoxon signedranks ทดสอบ ข้อมูลการสัมภาษณ์การวิเคราะห์สำหรับรูปแบบ คะแนนสูงสุดที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังจากการแทรกแซง (Z = -1.94; p = 0.025 ซึ่งเป็นหนึ่งในนก; โคเฮน d = 0.55) ครูรายงานว่าเด็กได้มากขึ้นทางสังคมความคิดสร้างสรรค์และมีความยืดหยุ่นเมื่อวัสดุที่อยู่ในสนามเด็กเล่น เด็กที่มีความคิดสร้างสรรค์มากกว่ามากร่างกายสามารถกลายเป็นผู้นำในการทำกิจกรรม ผลของเราแสดงให้เห็นบทบาทที่มีศักยภาพสำหรับเวิ้งว้างมักจะมีการพัฒนาเด็กในโรงเรียน การค้นพบนี้มีความหมายที่ชัดเจนสำหรับเด็กที่มีความพิการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราตรวจสอบผลกระทบของการแทรกแซงในความสนุกสนานของ 5 - 7 ปี เด็กที่ มีการพัฒนา
โดยทั่วไป วัสดุที่ไม่มีกำหนดจุดประสงค์ที่วางไว้บนสนามเด็กเล่นโรงเรียน เป็นเวลา 11 สัปดาห์ ทดสอบ
ขี้เล่น ( ด้านบน ) ถูกใช้เพื่อเปรียบเทียบคลิปเล่นกลุ่มก่อนและ postintervention . ครูที่ทำหน้าที่สัมภาษณ์
สนามเด็กเล่นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในการเล่นข้อมูลด้านบน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การทดสอบวิลคอกซัน signedranks

การสัมภาษณ์ วิเคราะห์รูปแบบ คะแนนสูงสุดมีค่าสูงกว่าหลังการทดลอง ( Z =
) 1.94 ; p = . 025 หนึ่งหาง ; Cohen D = 0.55 ) ครูรายงานว่า เด็กที่ถูกสังคมมากขึ้นความคิดสร้างสรรค์และความยืดหยุ่นเมื่อ
วัสดุในสนามเด็กเล่น เด็กที่มีความคิดสร้างสรรค์มากกว่ามากทางกายภาพ
ความสามารถกลายเป็นผู้นำในกิจกรรม ผลของเราเปิดเผยบทบาทศักยภาพ therapists อาชีพด้วยโดยปกติ
พัฒนาเด็กในโรงเรียน การค้นพบนี้ได้ผลชัดเจนสำหรับเด็กพิการ