Ligeti's pieces are often short, ev

Ligeti's pieces are often short, even miniature, but it's as if that smallness of scale makes you aware of some gigantic vacuum around them. The first Piano Etude writes out a nihilistically destructive game of rhythmic abandon, and it does it all in a couple of minutes; there are moments in the Violin Concerto in which you don't know whether to laugh or cry at the sounds of the swanee whistles and ocarinas you're hearing in the orchestra; the whole of his opera Le Grand Macabre is both a witty satire on death and a chilling apocalyptic vision. In other words, you hear a reflection of the horrors that Ligeti knew and saw during his lifetime, and you hear also his coming to terms with art's essential futility in the face of all that tragedy. And yet, in the attempt to reflect on or escape from those experiences, Ligeti's music is a clarion-call for the fundamental importance of that supposedly futile artistic effort. It's music that gives you a glimpse of the heat-death of the universe – and the necessity to keep going, to keep composing, to keep living in the face of that nihilistic fate that awaits us, even if it all, in the end, amounts to nothing. It doesn't, of course … but it's that existential tension that gives Ligeti's music its humanity, and it's one reason his work, I think, will only become more and more central to every performer's repertoire and every music-lover's ears.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชิ้นของ Ligeti มักสั้น แม้ขนาดเล็ก แต่ก็เป็นที่ smallness ของขนาดทำให้คุณตระหนักถึงบางอย่างดูดขนาดใหญ่ล้อมรอบ Etude เปียโนครั้งแรกเขียนเกม nihilistically ทำลายของ abandon จังหวะ และมันไม่ได้ทั้งหมดในไม่กี่นาที มีช่วงเวลาในไวโอลินคอนแชร์โตที่คุณไม่รู้ว่าจะหัวเราะ หรือร้องไห้ที่เสียงนกหวีด swanee และ ocarinas ที่คุณจะได้ยินในวงออเคสตร้า ทั้งหมดของโอเปร่าของเขาเลอแกรนด์ปรับเปลี่ยนให้เป็นเป็นเสียดสีไหวพริบในความตายและมองพยากรณ์รำคาญ ในคำอื่น ๆ คุณได้ยินเสียงสะท้อนของความน่ากลัวที่ Ligeti รู้ และเห็นในช่วงชีวิตของเขา และคุณฟังเขามาสู่อุดมคติสำคัญของศิลปะหน้าโศกนาฏกรรมนั้น และยัง ในความพยายามที่จะไตร่ตรอง หรือหลบหนีจากประสบการณ์เหล่านั้น เพลงของ Ligeti จะเรียก แคความสำคัญพื้นฐานของความพยายามทางศิลปะที่ลม ๆ แล้ง ๆ คาดคะเน เรื่องของเพลงที่ของความร้อนความตายของจักรวาล – และความจำเป็นเพื่อให้ไป ให้เขียน เพื่อให้ชีวิตหน้าชะตากรรมที่ nihilistic ที่รอเรา แม้นั้นทั้งหมด ในสุด ยอดเงินไม่ มัน ไม่ได้ แน่นอน... แต่ก็ว่า ตึง existential ที่ช่วยให้เพลงของ Ligeti ของมนุษย์ และหนึ่งในเรื่อง เหตุผลของเขาทำงาน คิด เฉพาะจะมากและศูนย์กลางของทุกนักแสดงละครและหูทุกเพลงรักของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชิ้น Ligeti ของมักจะสั้นแม้จะมีขนาดเล็ก แต่มันเหมือนกับว่าสัมปชัญญะของขนาดที่ทำให้คุณตระหนักถึงบางส่วนสูญญากาศขนาดใหญ่รอบตัวพวกเขา เปียโนครั้งแรก Etude เขียนออกมาเป็นเกมทำลายจังหวะของ nihilistically ละทิ้งและมันก็ไม่ได้ทั้งหมดในไม่กี่นาที; มีช่วงเวลาในไวโอลินคอนแชร์โต้ในที่ที่คุณไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้เสียงนกหวีด Swanee และ ocarinas คุณได้ยินในวงดนตรี; ทั้งโอเปร่าของเขา Le Grand น่าขยะแขยงเป็นทั้งถ้อยคำไหวพริบในการตายและวิสัยทัศน์สันทรายหนาว ในคำอื่น ๆ ที่คุณได้ยินสะท้อนให้เห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวที่ Ligeti รู้และเห็นในช่วงชีวิตของเขาและคุณจะได้ยินเสียงของเขายังมาถึงข้อตกลงที่มีความหมายที่สำคัญของศิลปะในการเผชิญกับโศกนาฏกรรมที่ทั้งหมด และยังพยายามที่จะสะท้อนให้เห็นถึงหรือหนีออกมาจากประสบการณ์เหล่านั้นเพลง Ligeti เป็นแหลมโทรสำหรับพื้นฐานสำคัญของความพยายามที่ไร้ประโยชน์ที่คาดคะเนศิลปะ มันเป็นเพลงที่ช่วยให้คุณมองเห็นภาพความร้อนตายของจักรวาล - และจำเป็นที่จะต้องเก็บไปเพื่อให้การแต่งเพื่อให้มีชีวิตอยู่ในใบหน้าของว่าชะตากรรมของพวกทำลายที่รอเราแม้ว่ามันทั้งหมดในท้ายที่สุดแล้ว จำนวนเงินที่จะไม่มีอะไร มันไม่ได้แน่นอน ... แต่มันเป็นเรื่องที่ความตึงเครียดอัตถิภาวนิยมที่ช่วยให้เพลง Ligeti ของมนุษย์และมันก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้การทำงานของเขาผมคิดว่าจะกลายเป็นมากขึ้นและภาคกลางมากขึ้นในละครของนักแสดงทุกคนและทุกหูเพลงของคนรัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เสียงของชิ้นมักจะสั้น แม้จะเล็ก แต่ก็เป็นถ้าที่ความเล็กของขนาดทำให้คุณตระหนักถึงบางเครื่องดูดฝุ่นขนาดใหญ่รอบ ๆพวกเขา ส่วน Etude เปียโนครั้งแรกเขียนออกเกมทำลาย nihilistically ของจังหวะทิ้ง และมันไม่ได้ทั้งหมดในไม่กี่นาทีมีช่วงเวลาหนึ่งในไวโอลินคอนแชร์โต้ที่คุณไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ที่เสียงของสวานนี เป่านกหวีด และเครื่องดนตรีประเภทเป่าชนิดหนึ่งที่คุณได้ยินในวง ; ทั้งหมดของของเขา โอเปร่า เลอ แกรนด์ น่ากลัวทั้งฉลาดเสียดสีกับความตายและหนาวสันทรายวิสัยทัศน์ ในคำอื่น ๆที่คุณได้ยินเสียงสะท้อนของความน่ากลัวที่รู้จักและได้เห็นในช่วงชีวิตของเขาและคุณได้ยินเสียงของเขามาถึงข้อตกลงกับศิลปะของความไร้ประโยชน์ในใบหน้าของทุกคนที่โศกนาฏกรรม แต่ในความพยายามที่จะสะท้อน หรือหนีจากประสบการณ์เหล่านั้น มันเป็นเสียงเพลงที่เรียกความสําคัญพื้นฐานของพวกนั้นไร้ประโยชน์ศิลปะความพยายาม มันเป็นเพลงที่ช่วยให้คุณเหลือบของความร้อน ความตายของจักรวาล ) และความจำเป็นที่จะต้องทำต่อไปให้แต่งอยู่ในใบหน้าของคนที่เชื่อใน nihilism ชะตากรรมที่รอคอยเรา แม้ทั้งหมด สุดท้าย เงินอะไร มันไม่ แน่นอน . . . . . . . แต่มันเป็นเสียง existential ความตึงเครียดที่ให้เพลงของมนุษยชาติ และมันก็เป็นเหตุผลนึงที่ทำงานของเขา ฉันคิดว่าจะเป็นมากขึ้นกลางละครนักแสดงทุกคนและหูทุกเพลงคนรัก