The doctrine of emptiness (śūnyatā)

The doctrine of emptiness (śūnyatā), then, can be understood as a reaction to scholastic metaphysics, yet the Sarvāstivāda was not the only target of Mahāyāna critique. Many sūtras, while retaining the Buddha‘s original teachings as a backdrop, also seem, in places, to contradict those very teachings. A well-known example of this occurs in the Heart Sūtra's declaration that there is "no suffering, no cause of suffering," and so forth, for the rest of the Four Noble Truths; "no form, no feeling," or any of the Five Aggregates; "no sickness, old-age, or death" or any of the Twelve Links of Dependent Co-origination (nidāna) (PPH; Lopez 1990, 98).

Of course, if verything in the world is empty, then this will include also those oncepts that the Buddha introduced in order to lead his followers out of suffering. In this sense, therefore, emptiness can be seen as a radicalization of the Buddha‘s teachings or as a reflexive extension of their logical implications to those very same teachings. Perhaps this is why the content of Mahāyāna sūtras is rather perplexing, to put it mildly, and appears to contain several internal paradoxes. I shall be claiming that this is also due to the ineffability of ultimate reality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สามารถเข้าใจหลักคำสอนของความว่างเปล่า (śūnyatā), แล้ว เป็นปฏิกิริยากับอภิปรัชญา scholastic ยัง Sarvāstivāda ไม่ใช่เป้าหมายเดียวของมหายานมีร่วมกันวิจารณ์ Sūtras มาก ในขณะที่รักษาคำสอนเดิมของพระพุทธเจ้าเป็นฉากหลัง ยังดูเหมือน ในสถาน ค้านคำสอนเหล่านั้นมาก ตัวอย่างที่รู้จักกันดีนี้เกิดขึ้นในรายงานของ Sūtra หัวใจที่มี "ไม่มีทุกข์ สาเหตุของความทุกข์" และ ต่อ ๆ สำหรับส่วนเหลือของทุกข์ "ไม่มีรูปแบบ ไม่มีความรู้สึก, " หรือมีผลห้า "ไม่เจ็บ ชรา หรือความตาย" หรือสิบสองลิงค์ของขึ้นร่วมจุด (nidāna) (PPH ใด ๆ โลเปซ 1990, 98) แน่นอน verything ในโลกว่างเปล่า แล้วนี้จะรวมยัง oncepts ที่พระพุทธเจ้าแนะนำเพื่อนำลูกศิษย์ของเขาออกจากทุกข์ ในนี้ ดังนั้น ความว่างเปล่าสามารถมองเห็นแล้วกลับของคำสอนของพระพุทธเจ้า หรือ เป็นการขยายผลของตรรกะการสอนเดียวกันมากที่สะท้อนกลับ ทีนี้ทำไมเนื้อหาของ sūtras มหายานมีร่วมกันมีส่วนค่อนข้าง ใส่ mildly และปรากฏมี paradoxes หลายภายใน ผมจะได้อ้างว่า นี้ก็เนื่องจากการ ineffability ของความเป็นจริงที่ดีที่สุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หลักคำสอนของความว่างเปล่า SU nyat ā ) แล้วสามารถเข้าใจได้เป็นปฏิกิริยาที่อภิธรรมนักวิชาการยัง ā Stiv ā ดาไม่ได้เป็นเป้าหมายเดียวของ ā และā na หลาย ū Tras ' คำสอนเดิมในฐานะที่เป็นฉากหลังยังดูเหมือนในสถานที่ที่จะขัดแย้งกับคำสอนเหล่านั้นมาก ดี- ตัวอย่างที่รู้จักกันในเรื่องนี้เกิดขึ้นในหัวใจ ū ประกาศ " " - อายุหรือความตาย - การก่อกำเนิด ā na). (PPH; แน่นอนถ้า ในแง่นี้จึงว่างเปล่าสามารถมองเห็นเป็น ' คำสอนหรือเป็นส่วนขยายสะท้อนผลกระทบตรรกะของพวกเขาให้กับผู้สอนเดียวกันมาก บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เนื้อหาของ ā และā na S ū Tras ฉันจะได้รับการอ้างว่าเรื่องนี้ก็เป็นเพราะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลัทธิแห่งความว่างเปล่า ( śū nyat อุบาสก ) ก็สามารถเข้าใจได้เป็นปฏิกิริยาพวกอภิปรัชญา แต่ Sarv อุบาสกอุบาสกไม่ stiv ดาเท่านั้น เป้าหมายของ Mah อุบาสกอุบาสก Y นา วิจารณ์ หลายของยูทราส , ขณะที่การรักษาคำสอนเดิมของพระพุทธเจ้าเป็นฉากหลัง ยัง ดูเหมือน ในสถานที่ที่จะขัดแย้งเหล่านั้นมากธรรมตัวอย่างที่รู้จักกันดีของเรื่องนี้เกิดขึ้นในจิตใจของยู Tr ประกาศว่า " ไม่มีทุกข์ ไม่มีเหตุแห่งทุกข์ " และอื่น ๆ ส่วนที่เหลือของอริยสัจสี่ " ไม่มีรูป ไม่มีความรู้สึก หรือใด ๆของเบญจขันธ์ " ไม่ป่วย วัยชรา หรือตาย " หรือใด ๆของการเชื่อมโยงของสิบสองขึ้นอยู่กับ Co บาท ( นิดอุบาสกนา ) ( PPh ; โลเปซ 1990 98 )

แน่นอนถ้า verything ในโลกที่ว่างเปล่า แล้วนี้จะยังรวมถึงแนวคิดเหล่านั้นที่พระพุทธเจ้าทรงแนะนำเพื่อที่จะนำผู้ติดตามของเขาออกจากทุกข์ ในความรู้สึกนี้ , ดังนั้น ความว่างเปล่าที่สามารถมองเห็นเป็นญิฮาดของคำสอนของพระพุทธเจ้าหรือเป็นส่วนขยายของตรรกะของพวกเขาจะสะท้อนนัยยะเดียวกันมาก คำสอนบางทีนี่คือเหตุผลที่เนื้อหาของ Mah อุบาสกอุบาสก na S Y ยูทราสค่อนข้างงง ใส่ไว้อย่างอ่อนโยน และดูเหมือนมีความขัดแย้งภายในหลาย ผมจะบอกว่านี้เป็นเนื่องจากการ ineffability ความเป็นจริงสูงสุด