During the next decade, in studies

During the next decade, in studies of several different nonmuscle systems, both EGTA and aequorin were used to show that the basal [Ca2+]i was submicromolar and that through stimulation elevations of the [Ca2+]i could be elicited. For example, activation of the freshwater protozoans, Spirostomum (Ettienne, 1970), cell cleavage in Xenopus (Baker and Warner, 1972), response of the photoreceptor of Limulus to light (Brown and Blinks, 1974), oscillations in cytoplasmic streaming in the plasmodial slime mold, Physarum (Ridgway and Durham, 1976), and egg activation in the medaka fish, Oryzias latipes (Ridgway et al., 1977), and sea urchin, Lytechinus pictus (Steinhardt et al., 1977) were shown to be anticipated by an increase in the [Ca2+]i. The examples of egg activation are especially efficacious in establishing a primary role for Ca2+ amplitude modulation in development. Whereas Ridgway et al. (1977) employed eggs from medaka, a fresh water fish, Steinhardt and coworkers (1977) used eggs from a marine sea urchin. In both instances, the eggs had been injected with aequorin, and in both examples, clear documentation of a [Ca2+]i increase was noted after fertilization. In an extension of the studies on medaka eggs, Gilkey et al. (1978), using sensitive imaging equipment, were able to observe the spatial and temporal dynamics of the Ca2+-dependent light emission. Their results reveal that the [Ca2+]i rises at the point of sperm entry (the micropyle), reaching ∼30 μM, and propagates as a wave that travels at the rate of 12 μm/s through the cortex of the egg. By the late seventies, therefore, it had been established in several cell types that the basal [Ca2+]i is ∼0.1 μM and, importantly, that a variety of different events can be activated through a change or amplitude modulation of the [Ca2+]i up to 1 μM or higher.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในช่วงทศวรรษถัดไป ในการศึกษาหลายระบบแตกต่างกัน nonmuscle, EGTA และ aequorin ใช้ในการแสดงว่าฐาน [Ca2 +] ผม submicromolar และที่ผ่านการกระตุ้นระดับของ [Ca2 +] ฉันอาจจะเกิด ตัวอย่างเช่น เปิดใช้งานของโปรโตซัวน้ำจืด Spirostomum (Ettienne, 1970), เซลล์ความแตกแยกใน Xenopus (Baker และวอร์เนอร์ 1972), การตอบสนองของเซลล์รับแสงของแมงดาแอตแลนติกแสง (น้ำตาลและกะพริบ 1974), การแกว่งแบบสตรีมมิ่งนำใน plasmodial น้ำเมือกแม่พิมพ์ Physarum (Ridgway และเดอแรม 1976), และเปิดใช้งานไข่ในปลา medaka, latipes ฐานด้านบน (Ridgway et al. 1977), และ เม่น Lytechinus pictus (Steinhardt et al , 1977) มีแสดงที่ได้คาดการณ์ไว้ โดยการเพิ่ม [Ca2 +] ผม ตัวอย่างของการเปิดใช้ไข่อยู่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสร้างบทบาทหลักของ Ca2 + เอ็มในการพัฒนา ไข่ไข่จาก medaka ปลาน้ำจืด Steinhardt และเพื่อนร่วมงาน (1977) ที่ใช้ในขณะ Ridgway et al. (1977) จ้างจากเม่นทะเลมี ในทั้งสองกรณี ไข่ได้รับการฉีด aequorin และ ในทั้งสอง อย่าง เอกสารที่ชัดเจนของ [Ca2 +] ผมเพิ่มขึ้นถูกบันทึกไว้หลังจากปฏิสนธิ ในการขยายการศึกษาบนไข่ medaka กิลคีย์ et al. (1978), ใช้อุปกรณ์การถ่ายภาพที่มีความสำคัญ ได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ และกาลเวลาของ Ca2 + -ปล่อยแสงขึ้น ผลของพวกเขาเปิดเผยว่า ที่ [Ca2 +] ผมขึ้นหน้าร้านรายการสเปิร์ม (micropyle), ถึงμ m ∼30 และแพร่กระจายเป็นคลื่น ที่เดินทางในอัตรา 12 μ m/s ผ่านเปลือกของไข่ โดยซื้อปลายเดือน ดังนั้น มันมีการสร้างเซลล์หลายประเภทฐาน [Ca2 +] ผมว่า ∼0.1 μ m และ ที่สำคัญ ที่ความหลากหลายของกิจกรรมที่แตกต่างกันสามารถใช้งานได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงหรือเอ็มของ [Ca2 +] ผม ถึง 1 Μm หรือสูงกว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในช่วงทศวรรษถัดไปในการศึกษาในหลาย ๆ ระบบ nonmuscle แตกต่างกันทั้ง EGTA และ aequorin ถูกนำมาใช้เพื่อแสดงให้เห็นว่าฐาน [Ca2 +] ผม submicromolar และที่ผ่านเอนไซม์กระตุ้นของ [Ca2 +] ฉันอาจจะออกมา ยกตัวอย่างเช่นการใช้งานของโปรโตซัวน้ำจืด, Spirostomum (Ettienne, 1970) ความแตกแยกเซลล์ใน Xenopus (เบเกอร์และวอร์เนอร์, 1972) การตอบสนองของเซลล์รับแสงของ Limulus กับแสง (บราวน์และกะพริบ, 1974), แนบแน่นในสตรีมมิ่งนิวเคลียสใน แม่พิมพ์เมือก plasmodial, Physarum (ริดจ์เวเดอร์แฮม, 1976) และการเปิดใช้งานไข่ในปลา Medaka ที่ latipes Oryzias (Ridgway et al., 1977) และเม่นทะเล Lytechinus pictus (Steinhardt et al., 1977) แสดงให้เห็นว่า โดยคาดว่าจะเพิ่มขึ้นใน [Ca2 +] ฉัน ตัวอย่างของการกระตุ้นไข่มีประสิทธิภาพโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสร้างบทบาทหลักในการ Ca2 + มอดูเลตความกว้างในการพัฒนา ในขณะที่ริดจ์เว et al, (1977) ลูกจ้างไข่จาก Medaka ปลาน้ำจืด Steinhardt และเพื่อนร่วมงาน (1977) ที่ใช้ไข่จากเม่นทะเลทะเล ในทั้งสองกรณีไข่ที่ได้รับการฉีดด้วย aequorin และในทั้งสองตัวอย่างเอกสารที่ชัดเจนของ [Ca2 +] เพิ่มฉันก็สังเกตเห็นว่าหลังจากการปฏิสนธิ ในส่วนขยายของการศึกษาในไข่ Medaka การ Gilkey et al, (1978) โดยใช้อุปกรณ์การถ่ายภาพที่สำคัญมีความสามารถที่จะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่และเวลาของ Ca2 + ปล่อยแสง -dependent ผลของพวกเขาแสดงให้เห็นว่า [Ca2 +] ฉันเพิ่มขึ้นที่จุดของรายการสเปิร์ม (micropyle) ที่ถึง ~30 ไมครอนและแพร่กระจายเป็นคลื่นที่เดินทางในอัตรา 12 ไมครอน / s ผ่านเยื่อหุ้มสมองของไข่ที่ ในช่วงปลายยุคจึงได้รับการก่อตั้งขึ้นในเซลล์ชนิดหลายอย่างที่ฐาน [การ Ca2 +] ฉันเป็น ~0.1 ไมครอนและที่สำคัญที่ความหลากหลายของกิจกรรมที่แตกต่างกันสามารถใช้งานได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงหรือการมอดูเลตความกว้างของ [Ca2 +] ฉันถึง 1 ไมครอนหรือสูงกว่า