Past research on the subject has di

Past research on the subject has distinguished between three types of urban poor on occupational basis: himmin, or unskilled managed to support them-selves and their families; and kyumin who survived mainly by working at odd jobs (25, pp. 108-111). The work at which slum inhabitants were employed was extremely varied but may be divided into two broad categories: jobs requiring physical labor and depending upon the demand for manual work (e.g., rickshaw pulling, day labor, and similar work suitable for himmin) and miscellaneous work such as that performed by craftsmen, small merchants, and street vendors and taken mainly by saimin and Kyimin. Most married women engaged in the manufacture of small goods or handicrafts which was done at home. Even young children were forced to seek outside employment to help support their parents. In the case of single persons, outside work was necessary for their own maintenance, often enough, included among them were beggars ruffians, and criminals.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

งานวิจัยในเรื่องได้แตกต่างระหว่างการเมืองยากจนบนพื้นฐานอาชีพ: himmin หรือขาดทักษะจัดการเพื่อสนับสนุนตัวเขาและครอบครัวของพวกเขา และ kyumin ที่รอดชีวิตส่วนใหญ่ โดยการทำงานที่งานคี่ (25 นำ 108-111) งานในชุมชนแออัดที่ประชากรได้รับการว่าจ้างแตกต่างกันมาก แต่อาจแบ่งออกเป็นสองประเภทคือกว้าง: งานที่ต้องใช้แรงงานจริง และขึ้นอยู่กับความต้องการใช้งานด้วยตนเอง (เช่น รถลากดึง วันแรงงาน และทำงานคล้ายกันสำหรับ himmin) และงานเบ็ดเตล็ดเช่นที่ดำเนินการ โดยช่างฝีมือ ร้านค้าขนาดเล็ก และถนน และนำ โดย saimin และ Kyimin ส่วนใหญ่แต่งงานกับหญิงที่หมั้นในการผลิตสินค้าขนาดเล็กหรือหัตถกรรมซึ่งทำที่บ้าน แม้แต่เด็กถูกบังคับให้สมัครอยู่นอกช่วยเหลือพ่อแม่ ในกรณีของคนเดียว งานภายนอกจำเป็นสำหรับการบำรุงรักษาตนเอง พอ มักจะรวมอยู่ในหมู่พวกเขาได้ beggars ruffians และอาชญากร

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การวิจัยที่ผ่านมาในเรื่องที่มีความเด่นชัดระหว่างสามประเภทของคนยากจนในเมืองบนพื้นฐานการประกอบอาชีพ: himmin หรือไร้ฝีมือการจัดการที่จะสนับสนุนพวกเขา-ตัวและครอบครัวของพวกเขา และคยูมินที่รอดชีวิตส่วนใหญ่โดยการทำงานในงานที่แปลก (25 ได้ pp. 108-111) การทำงานที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัดที่ถูกว่าจ้างเป็นที่แตกต่างกันมาก แต่อาจจะแบ่งออกเป็นสองประเภทกว้าง: งานที่ต้องใช้แรงงานทางกายภาพและขึ้นอยู่กับความต้องการสำหรับการทำงานด้วยตนเอง (เช่นรถลากดึงแรงงานวันและการทำงานที่คล้ายกันเหมาะสำหรับ himmin) และอื่น ๆ ทำงานเช่นที่ดำเนินการโดยช่างฝีมือที่ร้านค้าขนาดเล็กและผู้ขายที่ถนนและนำส่วนใหญ่โดย Saimin และ Kyimin ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วส่วนใหญ่มีส่วนร่วมในการผลิตสินค้าขนาดเล็กหรืองานฝีมือที่ได้รับการทำที่บ้าน แม้แต่เด็กเล็กถูกบังคับให้หางานทำนอกเพื่อช่วยสนับสนุนการปกครองของพวกเขา ในกรณีที่คนเดียวทำงานนอกเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการบำรุงรักษาของตัวเองบ่อยมากพอรวมอยู่ในหมู่พวกเขาเป็นขอทานอันธพาลและอาชญากร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การวิจัยที่ผ่านมาในเรื่องมีความโดดเด่นระหว่างคนจนเมืองสามชนิดในกลุ่มพื้นฐาน : himmin หรือไร้ฝีมือจัดการเพื่อสนับสนุนตัวเองและครอบครัวของพวกเขา ; และคยูมินที่รอดชีวิตส่วนใหญ่ทำงานจิปาถะ ( 25 , pp . 108-111 ) งานที่ใช้คือชาวชุมชนแออัดมีหลากหลายมาก แต่อาจจะแบ่งออกเป็นสองประเภทกว้าง :งานที่ต้องการแรงงานทางกายภาพ และขึ้นอยู่กับความต้องการใช้งาน เช่น รถลากดึงแรงงานวันและทำงานที่คล้ายกัน เหมาะสำหรับ himmin ) และเบ็ดเตล็ด เช่น งานที่ทำโดยช่างฝีมือ พ่อค้าขนาดเล็กและผู้ขายที่ถนนและถ่ายโดยส่วนใหญ่ saimin และ kyimin . ผู้หญิงส่วนใหญ่หมั้นในการผลิตของสินค้าขนาดเล็กหรืองานหัตถกรรมที่ทำที่บ้านเด็กจะถูกบังคับที่จะแสวงหาการจ้างงานภายนอกเพื่อช่วยพ่อแม่ ในกรณีของบุคคลเดียว นอก งานที่จำเป็นสำหรับการบำรุงรักษาของพวกเขาเองมักจะเพียงพอ , รวมของพวกเขาขอทาน อันธพาล และโจร