Human impacts on the world's oceans

Human impacts on the world's oceans have been substantial, leading to concerns about the extinction of marine taxa. We have compiled 133 local, regional and global extinctions of marine populations. There is typically a 53-year lag between the last sighting of an organism and the reported date of the extinction at whatever scale this has occurred. Most disappearances (80%) were detected using indirect historical comparative methods, which suggests that marine extinctions may have been underestimated because of low-detection power. Exploitation caused most marine losses at various scales (55%), followed closely by habitat loss (37%), while the remainder were linked to invasive species, climate change, pollution and disease. Several perceptions concerning the vulnerability of marine organisms appear to be too general and insufficiently conservative. Marine species cannot be considered less vulnerable on the basis of biological attributes such as high fecundity or large-scale dispersal characteristics. For commercially exploited species, it is often argued that economic extinction of exploited populations will occur before biological extinction, but this is not the case for non-target species caught in multispecies fisheries or species with high commercial value, especially if this value increases as species become rare. The perceived high potential for recovery, high variability and low extinction vulnerability of fish populations have been invoked to avoid listing commercial species of fishes under international threat criteria. However, we need to learn more about recovery, which may be hampered by negative population growth at small population sizes (Allee effect or depensation) or ecosystem shifts, as well as about spatial dynamics and connectivity of subpopulations before we can truly understand the nature of responses to severe depletions. The evidence suggests that fish populations do not fluctuate more than those of mammals, birds and butterflies, and that fishes may exhibit vulnerability similar to mammals, birds and butterflies. There is an urgent need for improved methods of detecting marine extinctions at various spatial scales, and for predicting the vulnerability of species.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลกระทบต่อมนุษย์ในมหาสมุทรของโลกได้พบ นำไปสู่ความกังวลเกี่ยวกับการสูญพันธุ์ของสัตว์น้ำ taxa เราได้รวบรวม 133 ประเทศ ภูมิภาค และระดับโลก extinctions ของประชากรสัตว์น้ำ โดยทั่วไปปี 53 ช่วงห่างระหว่างเชื่อเล็งสุดท้ายของชีวิต และวันที่รายงานของการสูญพันธุ์ที่เพียงขนาดนี้เกิดขึ้น แก่ส่วนใหญ่ (80%) พบใช้ทางอ้อมประวัติศาสตร์เปรียบเทียบ ซึ่งแสดงให้เห็นว่า extinctions ทะเลอาจถูก underestimated เนื่องจากพลังงานต่ำตรวจสอบการ เอารัดเอาเปรียบเกิดส่วนใหญ่ทะเลขาดทุนที่ระดับต่าง ๆ (55%), ตามอย่างใกล้ชิดอยู่อาศัยสูญเสีย (37%), ในขณะเหลือการเชื่อมโยงชนิดรุกราน การเปลี่ยน แปลงสภาพภูมิอากาศ มลภาวะและโรค แนวต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับช่องโหว่ของสิ่งมีชีวิตทางทะเลปรากฏทั่วไป และหัวเก่า insufficiently พันธุ์สัตว์น้ำไม่ถือว่าเสี่ยงน้อยตามคุณลักษณะทางชีวภาพเช่น fecundity สูงหรือลักษณะ dispersal ขนาดใหญ่ สำหรับพันธุ์ในเชิงพาณิชย์สามารถ มันเป็นมักจะโต้เถียงว่า เศรษฐกิจการสูญพันธุ์ของประชากรที่สามารถจะเกิดขึ้นก่อนที่จะสูญพันธุ์ชีวภาพ แต่ไม่ใช่สำหรับชนิดเป้าหมายไม่ติดประมง multispecies หรือชนิด มีมูลค่าการค้าสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าค่านี้เพิ่มขึ้นเป็นพันธุ์หายากกลายเป็น มีศักยภาพสูงที่รับรู้สำหรับการกู้คืน สำหรับความผันผวนสูง และเสี่ยงสูญพันธุ์ต่ำปลาประชากรได้ถูกเรียกเพื่อหลีกเลี่ยงการแสดงพันธุ์ปลาภายใต้ภัยคุกคามประเทศเงื่อนไขทางการค้า อย่างไรก็ตาม เราจำเป็นต้องเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการกู้คืน ซึ่งอาจขัดขวาง โดยเติบโตติดลบประชากรขนาดของประชากรขนาดเล็ก (ห้องผลหรือ depensation) หรือระบบนิเวศกะ และ เกี่ยวกับ dynamics ปริภูมิและการเชื่อมต่อของ subpopulations ก่อนเราสามารถเข้าใจลักษณะของการตอบรับอย่างรุนแรง depletions หลักฐานที่ชี้ให้เห็นว่า ประชากรปลาไม่ผันผวนมากเกินไปของการเลี้ยงลูกด้วยนม นก และผีเสื้อ และปลาอาจแสดงความเสี่ยงเหมือนกับการเลี้ยงลูกด้วยนม นก และผีเสื้อ มีความจำเป็นเร่งด่วน สำหรับปรับปรุงวิธีตรวจ extinctions ทางทะเลในพื้นที่ระดับต่าง ๆ และช่องโหว่ของชนิดการคาดการณ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของมนุษย์ในมหาสมุทรของโลกที่ได้รับที่สำคัญที่นำไปสู่​​ความกังวลเกี่ยวกับการสูญเสียของแท็กซ่าทะเล เราได้รวบรวม 133 ท้องถิ่นสูญพันธ์ภูมิภาคและระดับโลกของประชากรทางทะเล โดยปกติจะมีความล่าช้า 53 ปีระหว่างเล็งล่าสุดของสิ่งมีชีวิตและวันที่รายงานของการสูญเสียที่ใดขนาดนี้ได้เกิดขึ้น การหายตัวไปส่วนใหญ่ (80%) ได้รับการตรวจพบโดยใช้วิธีการเปรียบเทียบทางอ้อมทางประวัติศาสตร์ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการสูญพันธุ์ในทะเลอาจจะได้รับการประเมินเพราะอำนาจการตรวจสอบต่ำ การแสวงหาผลประโยชน์ทางทะเลเกิดการสูญเสียมากที่สุดในระดับต่างๆ (55%) ตามอย่างใกล้ชิดจากการสูญเสียที่อยู่อาศัย (37%) ในขณะที่ส่วนที่เหลือถูกเชื่อมโยงกับชนิดแพร่กระจายเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมลพิษและโรค การรับรู้เกี่ยวกับช่องโหว่หลายของสิ่งมีชีวิตทางทะเลดูเหมือนจะกว้างเกินไปและอนุรักษ์นิยมไม่เพียงพอ พันธุ์สัตว์น้ำไม่สามารถได้รับการพิจารณาความเสี่ยงน้อยบนพื้นฐานของคุณลักษณะทางชีวภาพเช่นดกของไข่สูงหรือลักษณะการกระจายขนาดใหญ่ สำหรับสายพันธุ์ที่ใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ก็เป็นที่ถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้งที่การสูญเสียทางเศรษฐกิจของประชากรที่ใช้ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นก่อนที่จะสูญเสียทางชีวภาพ แต่กรณีนี้ไม่ได้สำหรับสายพันธุ์ที่ไม่ใช่เป้าหมายที่ติดอยู่ในการประมงหลายชนิดหรือสายพันธุ์ที่มีมูลค่าการค้าสูงโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าการเพิ่มขึ้นของค่าสายพันธุ์ กลายเป็นของหายาก ที่มีศักยภาพสูงสำหรับการกู้คืนการรับรู้, ความแปรปรวนสูงและความเสี่ยงการสูญเสียต่ำของประชากรปลาได้รับการเรียกเพื่อหลีกเลี่ยงการเชิงพาณิชย์รายชื่อสายพันธุ์ของปลาตามหลักเกณฑ์ภัยคุกคามต่างประเทศ แต่เราจำเป็นต้องเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการกู้คืนซึ่งอาจจะขัดขวางโดยการเติบโตของประชากรในเชิงลบที่มีขนาดประชากรขนาดเล็ก (ผล Allee หรือ depensation) หรือการเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศเช่นเดียวกับเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่และการเชื่อมต่อของประชากรก่อนที่เราอย่างแท้จริงสามารถเข้าใจธรรมชาติของ การตอบสนองต่อ depletions รุนแรง หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าประชากรปลาไม่ได้มีความผันผวนมากขึ้นกว่าที่เลี้ยงลูกด้วยนมนกและผีเสื้อและปลาที่อาจมีช่องโหว่คล้ายกับการเลี้ยงลูกด้วยนมนกและผีเสื้อ มีความจำเป็นเร่งด่วนสำหรับวิธีการที่ดีขึ้นของการตรวจสอบการสูญพันธุ์ทางทะเลในระดับเชิงพื้นที่ต่างๆและการทำนายความเปราะบางของสายพันธุ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลกระทบของมนุษย์ในมหาสมุทรของโลกที่ได้รับอย่างมาก ทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับการสูญพันธุ์ของทะเลซ่า . เราได้รวบรวม 133 ในระดับท้องถิ่น ภูมิภาคและระดับโลกการสูญพันธุ์ของประชากรสัตว์น้ำ โดยปกติจะมีปี 53 มีความล่าช้าระหว่างภาพสุดท้ายของสิ่งมีชีวิตและรายงานวันที่การสูญพันธุ์ที่อะไรขนาดนี้ ได้เกิดขึ้นสูญหายส่วนใหญ่ ( 80% ) มีการตรวจพบการใช้ทางอ้อมประวัติศาสตร์เปรียบเทียบวิธีการ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการสูญพันธุ์ทางทะเลอาจจะประมาท เพราะอำนาจการตรวจสอบน้อย การใช้ประโยชน์จากทะเลมากที่สุดการสูญเสียในระดับต่างๆ ( 55% ) อย่างใกล้ชิด โดยการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย ( 37 % ) ในขณะที่ส่วนที่เหลือกับชนิดที่เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ มลภาวะ และโรคความคิดเห็นต่าง ๆเกี่ยวกับช่องโหว่ของสิ่งมีชีวิตในทะเล ปรากฏว่าเป็นเหมือนกันทั่วไปและดำเนินการอนุรักษ์ สัตว์ทะเลชนิดไม่สามารถจะถือว่าน้อยกว่าความเสี่ยงบนพื้นฐานของลักษณะทางชีวภาพ เช่น สูง หรือ ลักษณะการกระจายขนาดใหญ่ เพื่อหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ชนิดมันมักจะโต้เถียงว่า การใช้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจของประชากรจะเกิดขึ้นก่อนที่จะสูญพันธุ์ ทางชีวภาพ แต่กรณีนี้ไม่ได้สำหรับเป้าหมายชนิดไม่ติด multispecies ประมงชนิดหรือมีมูลค่าการค้าสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเพิ่มค่าขึ้นเป็นชนิด กลายเป็นของหายาก การรับรู้ศักยภาพในการกู้คืนความแปรปรวนสูงและความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ต่ำของประชากรปลาได้รับการเรียกเพื่อหลีกเลี่ยงรายการชนิดของปลาเชิงพาณิชย์ภายใต้เงื่อนไขคุกคามระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตาม เราต้องการที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการกู้คืนซึ่งอาจจะ hampered โดยลบประชากรขนาดประชากรขนาดเล็ก ( เอิลลี่ผลหรือ depensation ) หรือระบบกะรวมทั้งเรื่องพลศาสตร์เชิงพื้นที่และการเชื่อมต่อของแต่ละก่อนที่เราอย่างแท้จริงสามารถเข้าใจธรรมชาติของการตอบสนองต่อ depletions อย่างรุนแรง หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าประชากรปลาไม่ผันผวนมากกว่าบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก ผีเสื้อ และปลาอาจมีช่องโหว่คล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก และผีเสื้อมีความต้องการเร่งด่วนเพื่อปรับปรุงวิธีการตรวจจับการสูญพันธุ์ในระดับพื้นที่ทางทะเลที่หลากหลายและสามารถทำนายความเสี่ยงของชนิด