The Garfield Show centers mainly on

The Garfield Show centers mainly on Garfield's usual antics and frolics, usually in function of his laziness and gluttony. It focuses on his quirky misadventures (often significantly darker, scarier and/or more bizarre than those found in the comic strip or previous animated adaptations), while always highlighting the fat cat's love for lasagna. Garfield lives with his owner, Jon Arbuckle, and his owner's dog, Odie, in a detached two story house (as opposed to the one story house in the comics and Garfield and Friends). The 1950s era television set in the living room still has a rabbit-ears antenna, but it now has a converter box so the family can now watch television in HDTV (in fact, several allusions to 21st century technology are made in the series). The premise of the show, which is comedic slapstick, lies mainly in the events of each single episode. Usually Garfield has to solve problems that he himself causes, but always tries to skive off, and actually solves them in the end.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การ์ฟิลด์แสดงศูนย์กลางส่วนใหญ่ใช้ปกติของการ์ฟิลด์และ frolics มักจะอยู่ในฟังก์ชั่นของ gluttony และความขี้เกียจของเขา เน้น misadventures มอนสเตอร์ที่เล่นโวหารของเขา (มักมากเข้ม สิ่ง หรือแปลกประหลาดยิ่งกว่าที่พบในการ์ตูนหรือท้องเคลื่อนไหวก่อนหน้านี้), ในขณะที่เน้นความรักของแมวไขมันลาซานญ่าเสมอ การ์ฟิลด์ที่อยู่กับเจ้าของเขา Jon Arbuckle และเจ้าของสุนัข Odie บ้านเดี่ยวสองชั้น (ตรงข้ามกับบ้านชั้นเดียวในการ์ตูนการ์ฟิลด์ และเพื่อน ๆ) ในช่วงทศวรรษ 1950 ยุคโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นยังมีเสาอากาศแบบหูกระต่าย แต่ตอนนี้มีกล่องแปลงเพื่อครอบครัวตอนนี้สามารถดูโทรทัศน์ใน HDTV (ในความเป็นจริง allusions หลายเพื่อเทคโนโลยีศตวรรษที่ 21 จะในชุด) หลักฐานของการแสดง ซึ่งเป็นที่ขบขัน comedic อยู่ในเหตุการณ์แต่ละตอนเดียว ปกติการ์ฟิลด์มีการแก้ปัญหาว่า เขาเองทำ ให้ แต่จะพยายาม skive ปิด และจริง แก้ในสุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การ์ฟิลด์แสดงศูนย์หลักในการแสดงตลกปกติของการ์ฟิลด์และ frolics ปกติในการทำงานของความเกียจคร้านและความตะกละของเขา จะมุ่งเน้นการผจญภัยของเขาที่เล่นโวหาร (มักมีนัยสำคัญเข้มน่ากลัวและ / หรืออื่น ๆ อีกมากมายที่แปลกประหลาดกว่าที่พบในการ์ตูนหรือก่อนหน้าการปรับตัวเคลื่อนไหว) ในขณะที่มักจะเน้นความรักแมวอ้วนสำหรับลาซานญ่า การ์ฟิลด์อาศัยอยู่กับเจ้าของจอนเคิลเจ้าของและสุนัขของเขา Odie ในเดี่ยวบ้านชั้นสอง (ตรงข้ามกับบ้านชั้นหนึ่งในการ์ตูนและการ์ฟิลด์และเพื่อน ๆ ) โทรทัศน์ยุคปี 1950 ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นยังมีเสาอากาศกระต่ายหู แต่ตอนนี้มีกล่องแปลงเพื่อให้ทุกคนในครอบครัวสามารถดูโทรทัศน์ใน HDTV (ในความเป็นจริงที่ซุกซ่อนอยู่หลายเทคโนโลยีในศตวรรษที่ 21 จะทำในซีรีส์) สถานที่ตั้งของการแสดงซึ่งเป็นที่ตลกขบขันเจ็บตัวอยู่ส่วนใหญ่ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ละครั้งเดียว มักจะมีการ์ฟิลด์ในการแก้ปัญหาที่ตัวเขาเองเป็นสาเหตุ แต่มักจะพยายามที่จะตัดหนังออกและแก้จริงพวกเขาในที่สุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การ์ฟิลด์ แสดงศูนย์หลักในการแสดงตลก frolics การ์ฟิลด์เป็นเรื่องปกติและมักจะอยู่ในฟังก์ชันของความเกียจคร้านและความตะกละ เน้น misadventures ติ๊งต๊องของเขา ( มักจะมีสีเข้ม น่ากลัว และ / หรือ แปลกประหลาดกว่าที่พบในการ์ตูนหรือดัดแปลงภาพยนตร์ก่อนหน้า ) ขณะที่แมวอ้วนอยู่เสมอ เน้นความรักของลาซานญ่า การ์ฟิลด์ อาศัยอยู่กับเจ้าของของเขา จอน อาร์บักเกิล ,และเจ้าของสุนัข โอดี้ ในบ้านเดี่ยวบ้านสองชั้น ( ตรงข้ามกับบ้านชั้นเดียวในหนังสือการ์ตูนและการ์ฟิลด์และเพื่อน ) ยุค 50 ยุคโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นยังคงมีเสาอากาศหูกระต่าย แต่ตอนนี้ได้แปลงกล่องเพื่อให้ครอบครัวสามารถชมโทรทัศน์ HDTV ( ในความเป็นจริงหลายอธิฐานกับเทคโนโลยีศตวรรษที่ 21 มีให้ในชุด ) สถานที่ตั้งของโชว์ซึ่งเป็นตลกตลก อยู่ ส่วนใหญ่ ในแต่ละเหตุการณ์ในตอนเดียว โดยปกติการ์ฟิลด์ได้แก้ปัญหาที่เป็นสาเหตุของเขาเอง แต่ก็พยายามจะเลี่ยงงาน และจริงๆ แล้วแก้ได้ในที่สุด