SECTION C: Q.1. Ambedkar’s view on

SECTION C:
Q.1. Ambedkar’s view on Dhamma
Ambedkar has also discussed varna-vyavastha in The Buddha and His Dhamma. According to the brahminical doctrine, says Ambedkar, acquisition of knowledge cannot be thrown open to all. It permitted acquisition of knowledge only to male Brahmins, Kshatriyas and Vaishayas. All women and all Shudras, both males and females, were prohibited from acquiring knowledge, even from acquiring literacy. The Buddha, according to Ambedkar, raised a revolt against this atrocious doctrine of the Brahmins. He preached that the road to knowledge must be open to all – to males as well as to females.
According to Ambedkar, Dhamma to be Saddhamma must pull down all social barriers between human beings. According to the Brahmins, the Vedas have defined the ideal society and the Vedas being infallible, one must accept that ideal. The ideal society prescribed by the Vedas is known as Chaturvarnya. Such a society, according to the Vedas, must satisfy three conditions. It must be composed of four classes, Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas and Shudras. The inter-relations of these classes must be regulated by the principle of graded inequality. In other words, all these classes are not to be on equal level but to be one above the other, with respect to status, rights and privileges. The Brahmins were placed at the top; the Kshatriyas were placed below the Brahmins but above the Vaishyas; the Vaishyas were placed below the Kshatriyas but above the Shudras; and the Shudras were placed lowest of all. Third feature of Chaturvarnya was that each class must engage itself in an occupation assigned to it. The Brahmin’s occupation was to learn, teach and officiate at religious ceremonies. The Kshatriya’s occupation was to bear arms and fight. The occupation of Vaishyas was trade and business. The Shudras’soccupation was to do menial service for all the three superior classes. No class is to transgress upon the occupation of the other classes. The essence of this theory, says Ambedkar, is inequality. This social inequality is not the result of historical growth. Inequality, in fact, is the official doctrine of Brahminism. The Buddha, according to Ambedkar, was totally opposed to this system. He was the strongest opponent of caste and the earliest and staunchest upholder of equality. There is no argument in favor of caste and inequality, which Buddha did not refute. Many Brahmins challenged Buddha on this issue but he silenced them completely. The theory of Chaturvarnya preached by the Brahmins was based on birth. The worth of a man, according to the Brahmins, was based on birth and nothing else. This doctrine was, according to Ambedkar, repulsive to Buddha. His doctrine was just the opposite of the doctrine of Brahmins. It was his doctrine that worth and not birth was the measure of man. Buddha, says Ambedkar, preached equality. He argued that a religion, which does not preach equality, is not worth having.
According to Ambedkar, Dhamma is righteousness, which means right relations between human beings in all spheres of life. If a person is living alone, he or she does not need dhamma. However, when there are two persons living in relation to each other, they must find a place for dhamma, whether they like it or not. In other words, society, maintains Ambedkar, cannot sustain itself without dhamma. Society has to choose one of the three alternatives. Society may choose not to have any dhamma, as an instrument of government. This means society chooses the road to anarchy. Secondly, society may choose the police, that is, dictatorship as an instrument of government. Thirdly, society may choose dhamma plus the magistrate wherever people fail to observe the dhamma, as an instrument of government. In anarchy and dictatorship, liberty is lost. Liberty can survive only if we accept the third alternative. Therefore, concludes Ambedkar, those who want liberty must accept dhamma. According to Buddha, dhamma consists of prajna (understanding) and karuna (love). Thus, says Ambedkar, the definition of dhamma, according to the Buddha, is different from the definition of religion.
In his The Buddha and His Dhamma, Ambedkar has tried to make a distinction between religion and dhamma. According to him, the word “religion” is an ambiguous word with more than one meaning. This is so because religion has passed through many ages and the conception of religion, too, has changed accordingly. At early stage, religion was identified with magic. In the second stage, religion came to be identified with beliefs, rituals, ceremonies, prayers and sacrifices. In the third stage, God and soul entered religion. At present, says Ambedkar, religion means “belief in God, belief in soul, worship of God, curing of the erring soul, propitiating God by prayers, ceremonies, sacrifices, etc.”
(Short answer:
Ambedkar divided Dhamma into three general categories: Dhamma, Adhamma and Saddhamma.

1. What is dhamma ?
- To Maintain Purity of Life

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ส่วน C: คำถามที่ 1. เพฑกรของมุมมองธรรมะเพฑกรได้กล่าวถึง vyavastha วาร์พระพุทธและพระธรรม ตามหลักคำสอน brahminical กล่าวว่า เพฑกร ซื้อความรู้ไม่สามารถโยนเปิดทั้งหมด มันสามารถซื้อความรู้เฉพาะชายวิถี Kshatriyas และ Vaishayas ผู้หญิงและ Shudras ทั้งหมด ทั้งชายและหญิง ถูกห้ามจากการซื้อความรู้ จากการรับรู้ พระพุทธรูป ตามเพฑกร ยกการปฏิวัติกับหลักคำสอนนี้โหดร้ายของพวกเรา เขาประกาศว่า ไปรู้ต้องเปิดทั้งหมด – เพศชายเช่นเป็นเพศหญิงAccording to Ambedkar, Dhamma to be Saddhamma must pull down all social barriers between human beings. According to the Brahmins, the Vedas have defined the ideal society and the Vedas being infallible, one must accept that ideal. The ideal society prescribed by the Vedas is known as Chaturvarnya. Such a society, according to the Vedas, must satisfy three conditions. It must be composed of four classes, Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas and Shudras. The inter-relations of these classes must be regulated by the principle of graded inequality. In other words, all these classes are not to be on equal level but to be one above the other, with respect to status, rights and privileges. The Brahmins were placed at the top; the Kshatriyas were placed below the Brahmins but above the Vaishyas; the Vaishyas were placed below the Kshatriyas but above the Shudras; and the Shudras were placed lowest of all. Third feature of Chaturvarnya was that each class must engage itself in an occupation assigned to it. The Brahmin’s occupation was to learn, teach and officiate at religious ceremonies. The Kshatriya’s occupation was to bear arms and fight. The occupation of Vaishyas was trade and business. The Shudras’soccupation was to do menial service for all the three superior classes. No class is to transgress upon the occupation of the other classes. The essence of this theory, says Ambedkar, is inequality. This social inequality is not the result of historical growth. Inequality, in fact, is the official doctrine of Brahminism. The Buddha, according to Ambedkar, was totally opposed to this system. He was the strongest opponent of caste and the earliest and staunchest upholder of equality. There is no argument in favor of caste and inequality, which Buddha did not refute. Many Brahmins challenged Buddha on this issue but he silenced them completely. The theory of Chaturvarnya preached by the Brahmins was based on birth. The worth of a man, according to the Brahmins, was based on birth and nothing else. This doctrine was, according to Ambedkar, repulsive to Buddha. His doctrine was just the opposite of the doctrine of Brahmins. It was his doctrine that worth and not birth was the measure of man. Buddha, says Ambedkar, preached equality. He argued that a religion, which does not preach equality, is not worth having. ตามเพฑกร ธรรมคือ ความชอบธรรม ซึ่งหมายความว่า ขวาความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ในทุกสิ่งของชีวิต ถ้าคนอยู่คนเดียว เขาหรือเธอไม่จำเป็นธรรม อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่มีสองคนอยู่ในความสัมพันธ์กับแต่ละอื่น ๆ พวกเขาต้องหาธรรม ไม่ว่าจะชอบ หรือไม่ ในคำอื่น ๆ สังคม รักษาเพฑกร ไม่รักษาตัวเอง โดยธรรม สังคมมีการเลือกทางเลือกที่สามอย่างใดอย่างหนึ่ง สังคมอาจเลือกไม่ให้มีธรรมใด เป็นเครื่องมือของรัฐบาล ซึ่งหมายความว่า สังคมเลือกถนนเพื่ออนาธิปไตย ประการที่สอง สังคมอาจเลือกตำรวจ คือ เผด็จการเป็นเครื่องมือของรัฐบาล ประการที่สาม สังคมอาจเลือกธรรมะบวกการปกครองทุกคนที่ล้มเหลวในการปฏิบัติธรรม เป็นเครื่องมือของรัฐบาล ในอนาธิปไตยและเผด็จการ เสรีภาพหายไป ลิเบอร์ตี้สามารถอยู่รอดได้เท่านั้นถ้าเรายอมรับทางเลือกสาม ดังนั้น สรุปเพฑกร ผู้ที่ต้องการเสรีภาพต้องรับธรรมะ ตามพุทธ ธรรมะประกอบด้วย prajna (ความเข้าใจ) และ karuna (ความรัก) ดังนั้น กล่าวว่า เพฑกร คำจำกัดความของธรรม พระพุทธเจ้า ตามจะแตกต่างจากนิยามของศาสนาIn his The Buddha and His Dhamma, Ambedkar has tried to make a distinction between religion and dhamma. According to him, the word “religion” is an ambiguous word with more than one meaning. This is so because religion has passed through many ages and the conception of religion, too, has changed accordingly. At early stage, religion was identified with magic. In the second stage, religion came to be identified with beliefs, rituals, ceremonies, prayers and sacrifices. In the third stage, God and soul entered religion. At present, says Ambedkar, religion means “belief in God, belief in soul, worship of God, curing of the erring soul, propitiating God by prayers, ceremonies, sacrifices, etc.” (Short answer: Ambedkar divided Dhamma into three general categories: Dhamma, Adhamma and Saddhamma. 1. What is dhamma ?- To Maintain Purity of Life

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ส่วน C:
Q.1 มุมมองแอมเบ็ดในธรรม
Ambedkar ยังได้กล่าวถึง Varna-vyavastha ในพระพุทธเจ้าและพระธรรมของพระองค์ ตามที่ลัทธิพราหมณ์แอมเบ็ดกล่าวว่าการเข้าซื้อกิจการของความรู้ที่ไม่สามารถโยนเปิดให้ทุก มันได้รับอนุญาตให้เข้าซื้อกิจการของความรู้เท่านั้นที่จะเศรษฐีชาย Kshatriyas และ Vaishayas ผู้หญิงทุกคนและ Shudras ทั้งหมดทั้งชายและหญิงได้รับอนุญาตจากการแสวงหาความรู้ได้จากการแสวงหาความรู้ พระพุทธรูปตามที่แอมเบ็ดยกต่อต้านคำสอนที่เลวร้ายนี้ของเศรษฐี เพราะพระองค์ทรงเทศน์ว่าถนนเพื่อความรู้จะต้องเปิดให้ทุกคน. - เพศชายเช่นเดียวกับหญิง
ตามที่แอมเบ็ดธรรมที่จะต้องดึง Saddhamma ลงอุปสรรคทางสังคมทั้งหมดระหว่างมนุษย์ ตามที่เศรษฐีพระเวทได้กำหนดสังคมที่เหมาะและพระเวทเป็นความผิดต้องยอมรับอย่างหนึ่งที่เหมาะที่ สังคมในอุดมคติที่กำหนดโดยพระเวทเป็นที่รู้จักกัน Chaturvarnya สังคมดังกล่าวตามพระเวทต้องตอบสนองเงื่อนไขที่สาม มันจะต้องประกอบด้วยสี่ชั้นเรียนเศรษฐี Kshatriyas, Vaishyas และ Shudras ระหว่างความสัมพันธ์ของการเรียนเหล่านี้จะต้องได้รับการควบคุมโดยหลักการของความไม่เท่าเทียมกันช้า ในคำอื่น ๆ ทุกชนชั้นเหล่านี้ไม่ได้ที่จะอยู่ในระดับที่เท่ากัน แต่จะเป็นหนึ่งเหนือผู้อื่นที่เกี่ยวกับสถานะและสิทธิมนุษยชน เศรษฐีถูกวางไว้ที่ด้านบน; Kshatriyas ถูกวางไว้ด้านล่าง แต่เศรษฐีข้างต้น Vaishyas; Vaishyas ถูกวางไว้ดังต่อไปนี้ Kshatriyas แต่ข้างต้น Shudras; และ Shudras ถูกวางไว้ต่ำสุดของทั้งหมด คุณลักษณะที่สามของ Chaturvarnya คือการที่แต่ละชั้นต้องมีส่วนร่วมในการประกอบอาชีพของตัวเองที่ได้รับมอบหมายไป การประกอบอาชีพของพราหมณ์คือการเรียนรู้การสอนและการปฏิบัติหน้าที่ในพิธีทางศาสนา การประกอบอาชีพของกษัตริย์คือการใช้อาวุธและการต่อสู้ อาชีพของ Vaishyas คือการค้าและธุรกิจ Shudras'soccupation คือการทำบริการคนรับใช้สำหรับทุกสามชั้นที่เหนือกว่า ไม่มีระดับคือการละเมิดเมื่อการประกอบอาชีพของชั้นเรียนอื่น ๆ สาระสำคัญของทฤษฎีนี้แอมเบ็ดกล่าวว่าเป็นความไม่เท่าเทียมกัน นี้ความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมไม่ได้เป็นผลมาจากการเติบโตทางประวัติศาสตร์ ความไม่เท่าเทียมกันในความเป็นจริงเป็นหลักคำสอนอย่างเป็นทางการของพราหมณ์ พระพุทธรูปตามที่แอมเบ็ดเป็นทั้งหมดที่ตรงข้ามกับระบบนี้ เขาเป็นฝ่ายตรงข้ามที่แข็งแกร่งของวรรณะและผู้สนับสนุนเร็วและ staunchest ของความเสมอภาค มีข้อโต้แย้งในความโปรดปรานของวรรณะและความไม่เท่าเทียมไม่เป็นที่พระพุทธเจ้าไม่ได้ลบล้าง เศรษฐีหลายท้าทายพระพุทธเจ้าในเรื่องนี้ แต่เขาเงียบพวกเขาอย่างสมบูรณ์ ทฤษฎีของ Chaturvarnya เทศน์โดยเศรษฐีอยู่บนพื้นฐานของการเกิด มูลค่าของชายคนหนึ่งตามที่เศรษฐีอยู่บนพื้นฐานของการเกิดและไม่มีอะไรอื่น หลักคำสอนนี้เป็นไปตามแอมเบ็ดน่ารังเกียจพระพุทธเจ้า หลักคำสอนของเขาเป็นเพียงตรงข้ามของหลักคำสอนของเศรษฐีที่ มันเป็นหลักคำสอนของเขาว่าคุ้มค่าและไม่เกิดเป็นตัวชี้วัดของชายคนนั้น พระพุทธเจ้าบอกว่าแอมเบ็ดเทศน์เท่าเทียมกัน เขาอ้างว่าเป็นศาสนาที่ไม่ได้หล่อหลอมความเสมอภาคไม่คุ้มค่ามี.
ตามที่แอมเบ็ดธรรมนั้นเป็นความชอบธรรมซึ่งหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ในทุกด้านของชีวิต ถ้าคนที่อยู่คนเดียวเขาหรือเธอไม่จำเป็นต้องมีธรรมะ แต่เมื่อมีคนสองคนที่อาศัยอยู่ในความสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ พวกเขาจะต้องหาสถานที่สำหรับพระธรรมไม่ว่าพวกเขาจะชอบหรือไม่ ในคำอื่น ๆ สังคมรักษาแอมเบ็ดไม่สามารถรักษาตัวเองโดยไม่มีธรรมะ สังคมมีให้เลือกหนึ่งในสามทางเลือก สังคมอาจเลือกที่จะไม่ให้มีธรรมใด ๆ ที่เป็นเครื่องมือของรัฐบาล ซึ่งหมายความว่าสังคมเลือกถนนเพื่อความโกลาหล ประการที่สองสังคมอาจเลือกที่ตำรวจ, ที่อยู่, การปกครองแบบเผด็จการเป็นเครื่องมือของรัฐบาล ประการที่สามสังคมอาจเลือกธรรมะบวกพิพากษาทุกคนล้มเหลวที่จะสังเกตเห็นธรรมที่เป็นเครื่องมือของรัฐบาล ในความโกลาหลและการปกครองแบบเผด็จการเสรีภาพจะหายไป เสรีภาพสามารถอยู่รอดได้ แต่ถ้าเรายอมรับทางเลือกที่สาม ดังนั้นสรุปแอมเบ็ดผู้ที่ต้องการเสรีภาพต้องยอมรับธรรม ตามที่พระพุทธเจ้าพระธรรมประกอบด้วย Prajna (เข้าใจ) และกรุณา (ความรัก) ดังนั้นแอมเบ็ดความหมายของธรรมกล่าวว่าตามที่พระพุทธเจ้าจะแตกต่างจากความหมายของศาสนา.
ในพระพุทธเจ้าและพระธรรมของเขาแอมเบ็ดได้พยายามที่จะทำให้ความแตกต่างระหว่างศาสนาและธรรมะ ตามที่เขาพูดคำว่า "ศาสนา" เป็นคำที่คลุมเครือที่มีมากกว่าหนึ่งความหมาย เป็นเช่นนี้เพราะศาสนาได้ผ่านทุกเพศทุกวัยจำนวนมากและความคิดของศาสนามากเกินไปมีการเปลี่ยนแปลงตามความเหมาะสม ในขั้นต้น, ศาสนาถูกระบุด้วยเวทมนตร์ ในขั้นตอนที่สองศาสนาก็จะถูกยึดติดกับความเชื่อพิธีกรรมพิธีสวดมนต์และการเสียสละ ในขั้นตอนที่สามของพระเจ้าและจิตวิญญาณเข้าไปในศาสนา ปัจจุบันแอมเบ็ดกล่าวว่าศาสนาหมายถึง "ความเชื่อในพระเจ้าความเชื่อในจิตวิญญาณของการเคารพบูชาของพระเจ้าบ่มของจิตวิญญาณหลงผิด, propitiating พระเจ้าโดยการสวดมนต์พิธีเสียสละ ฯลฯ "
(คำตอบสั้น ๆ :
แอมเบ็ดแบ่งธรรมออกเป็นสามประเภททั่วไป .: ธรรมะ Adhamma และ Saddhamma 1. ธรรมะคืออะไร- เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของชีวิต