Self-regulated learning (SRL) is of

Self-regulated learning (SRL) is often seen as an important goal of education, where the learner has enough metacognitive awareness and sufficiently well-developed ‘study skills’ to operate as an independent learner – rather than being dependent upon a teacher to offer direction whenever a decision needs to be made: have I done enough? Is this good enough? What should I do next? Etc. There has tended to be a view that as these as quite are quite high-level processes they appear relatively late in our cognitive development. However, a study reported in ZDM: The International Journal on Mathematics Education by Whitebread and Coltman (2010) suggests that the previous failures to recognise metacognitive behaviour in young children may be due to insensitive methodology rather than the lack of metacognitio itself. Their own careful observations of 3-5 year-old learners suggested that “When the children…were given reasons for articulating their thinking which made sense to them, they appeared to be more capable in this regard than perhaps previously indicated” (Whitedread & Coltman, 2010, p. 176).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มักจะมีเห็นเรียนรู้การควบคุมตนเอง (SRL) เป็นเป้าหมายสำคัญของการศึกษา ที่ผู้เรียนมีความรู้ metacognitive พอและพอดีพัฒนา 'ศึกษาทักษะ' เพื่อทำงานเป็นผู้เรียนเป็นอิสระ – แทนที่มีขึ้นครูให้ทิศทางใดต้องทำการตัดสินใจ: ทำเพียงพอ นี่ดีพอหรือไม่ ไรต่อไป ฯลฯ มีมีมีแนวโน้มที่จะ เป็นมุมมองที่เป็นเหล่านี้ค่อนข้างเป็นกระบวนที่ค่อนข้างสูงจะปรากฏค่อนข้างล่าช้าในการพัฒนาของเรารับรู้ อย่างไรก็ตาม การศึกษารายงานใน ZDM: สมุดรายวันนานาชาติที่เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ศึกษาโดย Whitebread และ Coltman (2010) แนะนำว่า ความล้มเหลวก่อนหน้าจะรู้พฤติกรรม metacognitive ในเด็กอาจเกิดจากวิธีการซ้อนมากกว่าการขาดของ metacognitio เอง สังเกตระมัดระวังตนเอง 3-5 ปี-แนะนำผู้เรียนเก่าที่ "เมื่อเด็ก...ได้รับเหตุผลสำหรับ articulating คิดของพวกเขาซึ่งความรู้สึกเหล่านั้น พวกเขาปรากฏให้มีความสามารถมากขึ้นในการนี้มากกว่าอาจจะระบุไว้ก่อนหน้านี้" (Whitedread & Coltman, 2010, p. 176)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การเรียนรู้การควบคุมตนเอง (SRL) มักจะเห็นเป็นเป้าหมายที่สำคัญของการศึกษาที่ผู้เรียนมีความตระหนักและอภิปัญญาพอที่เพียงพอทั้งการพัฒนาทักษะการศึกษาในการดำเนินการเป็นผู้เรียนที่เป็นอิสระ - แทนที่จะเป็นขึ้นอยู่กับครูที่จะนำเสนอทิศทาง เมื่อใดก็ตามที่การตัดสินใจจะต้องทำ: เราได้ทำเพียงพอหรือไม่ นี้เป็นสิ่งที่ดีเพียงพอหรือไม่ สิ่งที่ฉันควรทำอย่างไรต่อไป ฯลฯ มีแนวโน้มที่จะมีมุมมองที่ว่าเหล่านี้เป็นค่อนข้างจะค่อนข้างกระบวนการในระดับสูงที่ปรากฏค่อนข้างช้าในการพัฒนาองค์ความรู้ของเรา อย่างไรก็ตามการศึกษารายงานใน ZDM: วารสารนานาชาติในคณิตศาสตร์โดย Whitebread และ Coltman (2010) แสดงให้เห็นว่าความล้มเหลวก่อนหน้านี้ที่จะรับรู้พฤติกรรมอภิปัญญาในเด็กเล็กอาจจะเกิดจากวิธีการตายมากกว่าการขาด metacognitio ตัวเอง ข้อสังเกตอย่างระมัดระวังของตัวเองของผู้เรียน 3-5 ปีชี้ให้เห็นว่า "เมื่อเด็ก ... ได้รับเหตุผลในการสื่อสารความคิดของพวกเขาซึ่งทำให้ความรู้สึกที่จะพวกเขาพวกเขาดูเหมือนจะเป็นความสามารถมากขึ้นในเรื่องบางทีอาจจะมากกว่าที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้" (Whitedread และ Coltman 2010, น. 176)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การควบคุมการเรียนรู้ด้วยตนเอง ( เป็นต้น ) มักจะเห็นเป็นเป้าหมายสำคัญของการศึกษาที่ผู้เรียนมีความตระหนักรู้เพียงพอและเพียงพอเต่ง ' ศึกษาทักษะ ' เพื่อใช้งานเป็นอิสระมากกว่าที่จะขึ้นอยู่กับผู้เรียนและครูเสนอทิศทางที่ต้องตัดสินใจได้ : ได้เพียงพอหรือไม่ ดีพอรึยัง ? ผมควรทำอะไรต่อไป ฯลฯมีแนวโน้มไปในมุมมองที่เป็นเหล่านี้จะค่อนข้างสูงมาก ) จะปรากฏค่อนข้างช้าในการพัฒนาทางปัญญาของเรา อย่างไรก็ตาม การศึกษาที่รายงานใน zdm :วารสารระหว่างประเทศว่าด้วยการศึกษาคณิตศาสตร์โดยไวท์เบรด และ โคล์ตเมิ่น ( 2010 ) แสดงให้เห็นว่าความล้มเหลวก่อนหน้าที่จะรับรู้พฤติกรรมการรู้คิดในเด็กอาจเป็นเพราะวิธีการที่ความรู้สึกมากกว่าการขาด metacognitio นั่นเองตนเองระวังสังเกตผู้เรียน 3-5 ปี พบว่า " ลูก . . . . . . . ให้เหตุผลอย่างชัดเจนคิดซึ่งทำให้ความรู้สึกเหล่านั้น พวกเขาปรากฏมีความสามารถมากขึ้นในการนี้กว่าบางทีก่อนหน้านี้พบ " ( whitedread &โคล์ตเมิ่น , 2010 , หน้า 176 ) .