The Critical Period Hypothesis refe

The Critical Period Hypothesis refers to the idea that the ability to acquire language is related to aging and there is an ideal period of time to attain a language, after which it is no longer possible. This hypothesis was originally proposed by Penfield and Roberts (1959) and followed up by Lenneberg (1967) who suggested that it could be extended to the second language acquisition. Subsequent studies all found the same result that second language learning performance correlates negatively with the age at which the learning begins prior to puberty. Contrarily, among late learners, the correlation of age with learning performance suggests that different mechanisms are affecting adults proficiency other than maturation (Birdsong & Molis,2001; Hakuta et al., 2003; Oyama, 1976). However, it is controversial that this negative correlation between age and learning performance can be attributed to a biologically based critical period for second language acquisition that prevents older learners from achieving native-like competence in phonology as well as syntax of a non-native language.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สมมติฐานระยะสำคัญหมายถึงความคิดที่เกี่ยวข้องกับอายุความสามารถในการรับภาษา และมีรอบระยะเวลาเหมาะเวลาบรรลุภาษา หลังจากที่ไม่ได้ สมมติฐานนี้ถูกเสนอ โดย Penfield และโรเบิตส์ (1959) เดิม และตามค่า Lenneberg (1967) ที่แนะนำว่า จะสามารถขยายการซื้อภาษาที่สอง ต่อมาศึกษาทั้งหมดพบผลลัพธ์เช่นเดียวกับภาษาที่สองสัมพันธ์กับประสิทธิภาพการทำงานในเชิงลบกับอายุซึ่งการเรียนรู้ที่เริ่มต้นก่อนวัยแรกรุ่นในการเรียนรู้ หรือ ระหว่างเรียนล่าช้า ความสัมพันธ์ของอายุกับประสิทธิภาพการเรียนรู้แนะนำว่า กลไกที่แตกต่างกันจะกระทบก่อนผู้ใหญ่อื่น ๆ พ่อแม่ (Birdsong & Molis, 2001 Hakuta และ al., 2003 โอยามะ 1976) อย่างไรก็ตาม ก็แย้งว่า ความสัมพันธ์นี้ลบระหว่างอายุและประสิทธิภาพของการเรียนรู้สามารถเกิดจากช่วงวิกฤติตามชิ้นสำหรับซื้อภาษาที่สองที่ทำให้ผู้เรียนเก่าสำเร็จพื้นเมืองเช่นความสามารถในทางสัทวิทยาไวยากรณ์ของภาษาถิ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สมมติฐานระยะเวลาที่สำคัญหมายถึงความคิดที่ว่าความสามารถในการที่จะได้รับภาษาที่เกี่ยวข้องกับการเกิดริ้วรอยและมีช่วงเวลาที่เหมาะของเวลาที่จะบรรลุภาษาหลังจากที่มันเป็นไปไม่ได้ สมมติฐานนี้ถูกเสนอโดยเดิมที Penfield และโรเบิร์ต (1959) และตามมาด้วยการ Lenneberg (1967) ที่ชี้ให้เห็นว่ามันอาจจะขยายไปถึงการเรียนรู้ภาษาที่สอง การศึกษาต่อทั้งหมดที่พบผลเดียวกันว่าประสิทธิภาพการเรียนรู้ภาษาที่สองมีความสัมพันธ์เชิงลบกับอายุที่เริ่มต้นการเรียนรู้ก่อนที่จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ ตรงกันข้ามผู้เรียนสายสัมพันธ์ในวัยเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพการทำงานที่แสดงให้เห็นว่ากลไกที่แตกต่างกันมีผลต่อผู้ใหญ่ความสามารถอื่น ๆ นอกเหนือจากการเจริญเติบโต (นกและ Molis 2001. Hakuta et al, 2003; ม่า, 1976) แต่ก็เป็นที่ถกเถียงกันว่าความสัมพันธ์ทางลบระหว่างอายุและประสิทธิภาพการเรียนรู้ที่สามารถนำมาประกอบกับช่วงเวลาที่สำคัญตามทางชีวภาพสำหรับการเรียนรู้ภาษาที่สองที่จะป้องกันไม่ให้ผู้เรียนที่มีอายุมากกว่าจากการบรรลุความสามารถพื้นเมืองเหมือนในระบบเสียงเช่นเดียวกับไวยากรณ์ของภาษาที่ไม่ใช่เจ้าของภาษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สมมติฐานช่วงวิกฤต หมายถึง ความคิดที่ความสามารถในการรับภาษา ที่เกี่ยวข้องกับอายุและมีอุดมคติ ระยะเวลาที่จะบรรลุภาษา หลังจากที่มันได้อีกต่อไป . สมมติฐานนี้ถูกเสนอโดยเพนฟิลด์ และ โรเบิร์ต ( 1959 ) และตามมาด้วย lenneberg ( 1967 ) ที่เสนอว่ามันอาจจะขยายไปยังสองภาษา .ต่อมาการศึกษาพบผลลัพธ์เดียวกันที่เรียนภาษา มีความสัมพันธ์ทางลบกับการปฏิบัติที่สองอายุที่เริ่มเรียนก่อนวัยเจริญพันธุ์ อุปสงค์ของผู้เรียนสาย ความสัมพันธ์ของอายุกับความสามารถในการเรียนรู้แสดงให้เห็นว่ากลไกที่แตกต่างกันจะมีผลต่อผู้ใหญ่ความสามารถอื่นนอกจากวุฒิภาวะ ( เสียงนกร้อง& molis , 2001 ; hakuta et al . , 2003 ; โอยามะ ,1976 ) อย่างไรก็ตาม มันแย้งว่า ลบความสัมพันธ์ระหว่างอายุและประสิทธิภาพการเรียนรู้ สามารถประกอบกับฤทธิ์ทางชีวภาพจากช่วงวิกฤตสำหรับสองภาษาเพิ่มเติมที่ป้องกันไม่ให้นักศึกษาเก่าจากขบวนการพื้นเมือง เช่น ความสามารถในลักษณะเช่นเดียวกับไวยากรณ์ของภาษาภาษา .