Cropping, when possible, tends to b

Cropping, when possible, tends to become more important than animal production because, in general, it can feed more people per area unit in terms of calories and protein. In such systems, the role of wasteland grazing as a source of energy for agriculture through animals for traction and dung is often taken over by the use of resources from fossil reserves. This changing role of animals in the sustainability of agriculture is addressed in this paper to discuss options and constraints for animal production in newly developing farming systems. Based on a brief literature review, this paper discusses how and in which way ruminant livestock has played or can continue to play a role in (newly developing forms of) sustainable agriculture. The role of livestock in different modes of agriculture ranging from expanded agriculture (EXPAGR), and high external inputs agriculture (HEIA) to low external inputs agriculture (LEIA), and new conservation agriculture (NCA) are elaborated. It is argued that even when fossil reserves based external inputs such as oil and fertilisers become more widely used, they should still be used with care to save money and finite resources as well as to avoid problems of waste disposal. However, in conditions with limited access to resources, it continues to be difficult to obtain inputs from fossil reserves. Under these conditions, the major options to increase system sustainability by reducing pollution problems and dependency on external resources are (a) to adjust ways and objectives of production systems to the access to resources, and (b) to achieve increased use and recycling of resources within the system itself. Definitions for sustainability are given and translated into four criteria, i.e. food production and degree of self-sufficiency in the short term based on energy, protein, clothing, shelter, etc.; food production and degree of self-sufficiency in the long term expressed in the form of soil organic matter (SOM) content; reduced dependence of external inputs (=nitrogen use); and aspects of resilience, stability and equity in crop–livestock systems. The results of scenario studies concerning use of grass and legume leys for livestock production illustrate options and trade-offs for different crop–livestock combinations in terms of these criteria for sustainability.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ครอบ เมื่อเป็นไปได้ มีแนวโน้มที่จะ กลายเป็นสำคัญกว่าการผลิตสัตว์เนื่องจาก ทั่วไป มันสามารถเลี้ยงคนต่อตั้งหน่วยแคลอรี่และโปรตีน ในระบบ บทบาทของ wasteland grazing มักจะถูกแหล่งพลังงานสำหรับการเกษตรผ่านลากและมูลสัตว์ โดยใช้ทรัพยากรจากซากดึกดำบรรพ์ของจอง บทบาทนี้เปลี่ยนสัตว์ในความยั่งยืนของการเกษตรจะอยู่ในเอกสารนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับตัวเลือกและข้อจำกัดสำหรับการผลิตสัตว์ในการพัฒนาระบบการทำฟาร์มใหม่ จากการทบทวนวรรณกรรมโดยย่อ กระดาษนี้กล่าวถึงวิธี และวิธีที่ปศุสัตว์ ruminant ได้เล่น หรือยังมีบทบาทในการ (ใหม่พัฒนารูปแบบของ) เกษตรยั่งยืน เกษตร (EXPAGR), ขยายบทบาทของปศุสัตว์ในโหมดต่าง ๆ ของเกษตรตั้งแต่อินพุตอินพุตภายนอกสูงเกษตร (HEIA) ไปต่ำภายนอกเกษตร (LEIA), และมี elaborated ใหม่อนุรักษ์เกษตร (NCA) มันจะโต้เถียงว่า แม้เมื่อซากดึกดำบรรพ์จองอินพุตจากภายนอกเช่นน้ำมันและปุ๋ยเป็นวงกว้างใช้ พวกเขาจะยังคงใช้กับดูแลประหยัดเงินและทรัพยากรที่มีจำกัดเช่นเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาการกำจัดขยะมูลฝอย อย่างไรก็ตาม ในเงื่อนไขเข้าทรัพยากร มันยังคงยากที่จะรับอินพุตจากฟอสซิลสำรอง ภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้ ตัวหลักเพื่อเพิ่มความยั่งยืนของระบบ โดยการลดปัญหามลพิษและการพึ่งพาทรัพยากรภายนอกคือ (ก) เพื่อปรับปรุงวิธีการและวัตถุประสงค์ของระบบการผลิตเพื่อการเข้าถึงทรัพยากร และ (ข) ใช้เพิ่มขึ้นและการรีไซเคิลทรัพยากรภายในระบบเอง ข้อกำหนดสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ และแปลเป็นเกณฑ์สี่ เช่นผลิตอาหารและระดับของการพึ่งพาตัวเองในระยะสั้นขึ้นอยู่กับพลังงาน โปรตีน เสื้อผ้า พัก อาศัย ฯลฯ ., ผลิตอาหารและระดับของการพึ่งพาตัวเองในระยะยาวแสดงในรูปของดินอินทรีย์เนื้อหา (ส้ม) ลดการพึ่งพาของอินพุตภายนอก (=ใช้ไนโตรเจน); และด้านความยืดหยุ่น ความมั่นคง และหุ้นในระบบพืช – ปศุสัตว์ ผลการศึกษาสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการใช้หญ้าและ legume leys ปศุสัตว์ผลิตแสดงตัวเลือกและทางเลือกสำหรับชุดตัด – ปศุสัตว์ต่าง ๆ ในเงื่อนไขเหล่านี้สำหรับความยั่งยืน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การปลูกพืช, เมื่อเป็นไปได้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นสิ่งที่สำคัญกว่าการผลิตสัตว์เพราะโดยทั่วไปก็สามารถเลี้ยงผู้คนมากขึ้นต่อหน่วยพื้นที่ในแง่ของแคลอรี่และโปรตีน ระบบดังกล่าวในบทบาทของความสูญเปล่าทุ่งเลี้ยงสัตว์เป็นแหล่งที่มาของพลังงานเพื่อการเกษตรผ่านสัตว์สำหรับการลากและมูลมักจะนำไปโดยการใช้ทรัพยากรจากฟอสซิลสำรอง นี้เปลี่ยนบทบาทของสัตว์ในการพัฒนาอย่างยั่งยืนของการเกษตรอยู่ที่อยู่ในเอกสารนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับตัวเลือกและข้อ จำกัด ในการผลิตสัตว์ใหม่ในการพัฒนาระบบการทำฟาร์ม จากการตรวจสอบวรรณกรรมสั้น ๆ บทความนี้กล่าวถึงวิธีการและในทางปศุสัตว์สัตว์เคี้ยวเอื้องหรือมีการเล่นยังคงสามารถมีบทบาทใน (ใหม่การพัฒนารูปแบบของการ) การเกษตรแบบยั่งยืน บทบาทของปศุสัตว์ในโหมดที่แตกต่างกันของการเกษตรตั้งแต่การเกษตรขยายตัว (EXPAGR) และปัจจัยการผลิตจากภายนอกสูงการเกษตร (HEIA) ปัจจัยการผลิตจากภายนอกต่ำการเกษตร (เลอา) และการเกษตรการอนุรักษ์ใหม่ (NCA) จะอธิบาย มันเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่ว่าแม้ในขณะที่เงินสำรองฟอสซิลตามปัจจัยการผลิตจากภายนอกเช่นน้ำมันและปุ๋ยกลายเป็นที่ใช้กันอย่างแพร่หลายมากขึ้นพวกเขายังคงควรใช้ด้วยความระมัดระวังในการประหยัดเงินและทรัพยากร จำกัด เช่นเดียวกับการหลีกเลี่ยงปัญหาของการกำจัดของเสีย แต่ในสภาวะที่มีการ จำกัด การเข้าถึงทรัพยากรที่มันยังคงเป็นเรื่องยากที่จะได้รับปัจจัยการผลิตจากฟอสซิลสำรอง ภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้ตัวเลือกที่สำคัญในการเพิ่มความยั่งยืนของระบบโดยการลดปัญหามลพิษและการพึ่งพาทรัพยากรจากภายนอกคือ (ก) เพื่อปรับวิธีการและวัตถุประสงค์ของระบบการผลิตเพื่อการเข้าถึงทรัพยากรและ (ข) เพื่อให้เกิดการใช้ที่เพิ่มขึ้นและการรีไซเคิลของทรัพยากร ภายในระบบเอง ความหมายเพื่อความยั่งยืนและจะได้รับการแปลเป็​​นสี่เกณฑ์การผลิตอาหารเช่นและระดับของความพอเพียงในระยะสั้นขึ้นอยู่กับพลังงานโปรตีนเสื้อผ้าที่อยู่อาศัยและอื่น ๆ .; การผลิตอาหารและระดับของความพอเพียงในระยะยาวแสดงในรูปแบบของอินทรียวัตถุในดิน (SOM) เนื้อหา ลดการพึ่งพาปัจจัยการผลิตภายนอก (= การใช้ไนโตรเจน); และด้านของความยืดหยุ่นเสถียรภาพและความเท่าเทียมในระบบการปลูกพืชปศุสัตว์ ผลจากการศึกษาสถานการณ์เกี่ยวกับการใช้ leys หญ้าและพืชตระกูลถั่วสำหรับการผลิตปศุสัตว์แสดงให้เห็นถึงทางเลือกและไม่ชอบการค้าสำหรับการรวมพืชปศุสัตว์ที่แตกต่างกันในแง่ของการเกณฑ์เหล่านี้สำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การปลูกพืช , เมื่อเป็นไปได้ , มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นสิ่งสำคัญมากกว่าการผลิตสัตว์ เพราะโดยทั่วไป มันสามารถเลี้ยงคนต่อพื้นที่ในแง่ของแคลอรี่และโปรตีน ในระบบดังกล่าว บทบาทของดินแดนปศุสัตว์เป็นแหล่งของพลังงานเพื่อการเกษตรผ่านสัตว์สำหรับการลากและมูลสัตว์ มักยึดโดยการใช้ทรัพยากรจากฟอสซิลสำรองนี้การเปลี่ยนแปลงบทบาทของสัตว์ในความยั่งยืนของการเกษตรเป็น addressed ในกระดาษนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับตัวเลือกและข้อจำกัดในการผลิตสัตว์ในระบบเกษตรการพัฒนาใหม่ . จากการทบทวนวรรณกรรมสั้นๆ บทความนี้อธิบายวิธีการและในทางที่สัตว์ปศุสัตว์มีการเล่น หรือจะยังคงมีบทบาทในการพัฒนาใหม่ในรูปแบบของเกษตรยั่งยืนบทบาทของปศุสัตว์ในโหมดที่แตกต่างกันของการเกษตรตั้งแต่ขยายการเกษตร ( expagr ) และสูงภายนอกปัจจัยการผลิตการเกษตร ( heia ) จากภายนอกต่ำการเกษตร ( เลอา ) และการเกษตรการอนุรักษ์ใหม่ ( nca ) 3 . มันแย้งว่า แม้เมื่อเชื้อเพลิงฟอสซิลสำรองใช้ปัจจัยการผลิตภายนอก เช่น น้ำมัน และปุ๋ยมากขึ้นใช้กันอย่างแพร่หลาย ,พวกเขายังควรจะใช้กับการดูแลเพื่อประหยัดเงินและทรัพยากรจำกัด รวมทั้งเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในการกำจัดของเสีย อย่างไรก็ตาม ในภาวะที่มี จำกัด การเข้าถึงทรัพยากร มันยังคงเป็นเรื่องยากที่จะได้รับปัจจัยการผลิตจากฟอสซิลสำรอง ภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้ตัวเลือกที่สำคัญเพื่อเพิ่มความยั่งยืนของระบบโดยการลดปัญหามลภาวะ และการพึ่งพิงทรัพยากรภายนอก ( ) เพื่อปรับวิธีการและวัตถุประสงค์ของระบบการผลิตเพื่อการเข้าถึงทรัพยากร และ ( ข ) เพื่อให้บรรลุการใช้ที่เพิ่มขึ้น และการรีไซเคิลทรัพยากรภายในระบบเอง คำนิยามสำหรับความยั่งยืนจะได้รับและแปลออกเป็น 4 ประการ คือการผลิตอาหาร และระดับของการพึ่งตนเองในระยะสั้นขึ้นอยู่กับพลังงาน โปรตีน เสื้อผ้า ที่พักพิง ฯลฯ การผลิต และระดับของอาหารที่พอเพียงใน ระยะยาว แสดงออกในรูปของดินอินทรีย์ ( ส้ม ) เนื้อหา ลดการพึ่งพาปัจจัยการผลิตจากภายนอก ( = ใช้ไนโตรเจน ) ; และด้านของความยืดหยุ่นของความมั่นคงและหุ้น ในระบบปศุสัตว์และพืชผลการศึกษาเกี่ยวกับการใช้สถานการณ์ของหญ้าและถั่วเลสเพื่อการผลิตปศุสัตว์แสดงตัวเลือกและไม่ได้ผลสำหรับปศุสัตว์และการเพาะปลูกที่แตกต่างกันผสมในแง่ของเกณฑ์เหล่านี้ในด้านความยั่งยืน