Surprisingly, considerable variatio

Surprisingly, considerable variations in this ability have been
found across AD studies (see Table 1 and Klein-Koerkamp, Beaudoin,
Baciu, & Hot, 2012). One explanation for this discrepancy has
been that deficits in the identification of emotion increase with
AD severity (Bediou et al., 2009; Spoletini et al., 2008; Weiss
et al., 2008). Most of these studies considered only one AD sample
of mildly affected patients (see Table 1, Mini-Mental State ExaminationP18);
diminished abilities were, however, shown to further
increase with AD progression. Patients with moderate cognitive
impairments have reduced emotional naming abilities compared
with mildly affected patients (Spoletini et al., 2008; Weiss et al.,
2008) further demonstrated that an early impairment in emotion
decoding abilities of a low-intensity fearful face was already present
in the setting of mild cognitive impairment (Spoletini et al.,
2008), again emphasizing a selective deficit in the identification
of fear emotions in the initial stage of AD.
A possible explanation for the selectivity of emotion recognition
impairments in AD can be found in face-processing models.
Numerous studies have proposed that modulating specific features
among emotional faces could contribute to a change in reaction
time in the labeling of emotion in healthy subjects (Adams & Kleck,
2003, 2005; Sander, Grandjean, Kaiser, Wehrle, & Scherer, 2007).
For example, a threatening stimulus that displays faces with a direct
gaze enhances the perception of anger, whereas displaying
faces with an averted gaze facilitates the perception of fear (Adams
& Kleck, 2003). The eyes thus carry information relevant to perceiving
emotion, and this was demonstrated particularly with fear
emotions. As used in the ‘‘bubbles’’ paradigm, authors have demonstrated
that the eyes are particularly relevant for discriminating
fear from other emotions (Schyns, Petro, & Smith, 2007; Smith,
Gosselin, & Schyns, 2007). Interestingly, AD patients show difficulties
in extracting this crucial emotional information from a visual
stimulus. By measuring eye movements, Ogrocki, Hills, and Strauss
(2000) reported that AD patients spent less time scanning the emotional
face and, in particular, fixated less on the eyes area than
healthy older adults (HOAs) did. Although AD patients ‘‘see’’ the
emotional stimuli, they (1) possibly explore their environment less,
or (2) may not cognitively process visual information in the same
way that HOAs do (Daffner, Mesulam, Cohen, & Scinto, 1999; Daffner,
Scinto, Weintraub, Guinessey, & Mesulam, 1992; Scinto et al.,
1994). Similar disturbances in identifying facial features have been
observed in autistic disorders (Dawson, Webb, & McPartland,
2005) with particular difficulties in processing the eyes region (Klin,
Jones, Schultz, Volkmar, & Cohen, 2002). As in AD, oculomotor
exploration revealed that autistic patients spent less time on the
eyes region than healthy subjects did (Hernandez et al., 2009). These
AD deficits translated to apparent impairments in facial emotion
identification, which were therefore related to impaired visual
exploration strategies (Ogrocki et al., 2000). Crucially, AD patients
may allocate attention differently to the most salient aspects of
the face (Ogrocki et al., 2000; Scinto et al., 1994).
Moreover, numerous AD researchers have examined visual and
perceptual abilities as a potential cognitive deficit suspected to
interfere with emotional decoding scores (Albert, Cohen, & Koff,
1991; Bucks & Radford, 2004; Burnham & Hogervorst, 2004; Cadieux
& Greve, 1997; Guaita et al., 2009; Koff, Zaitchik, Montepare, &
Albert, 1999; Ogrocki et al., 2000; Roudier et al., 1998). They made
the assumption that the emotional deficits are related to a deficit in
visuo-spatial processing or impairment in the ability to visually extract
relevant facial traits. To control visual processing, numerous
researchers have assessed the ability of AD patients to process facial
cues through their ability to process facial identity (Table 1).
Among these control tasks, the Benton Facial Recognition Test
(Benton, 1983), the facial gender discrimination task, and the identity
discrimination tasks of the Florida Affect Battery (Bowers,
Blonder, & Heilman, 1998) are commonly used (Table 1). WhenAD patients’ cognitive and perceptual abilities were controlled
for, the deficit in emotional recognition was significantly decreased
using morphing (Maki, Yoshida, Yamaguchi, & Yamaguchi, 2012) or
statistical procedures (see Table 1; Albert et al., 1991; Cadieux &
Greve, 1997; Freedman, Binns, Black, Murphy, & Stuss, 2012; Hargrave
et al., 2002; Henry et al., 2008; Klein-Koerkamp et al., 2012).
This result means, therefore, that AD patients’ emotional performances
could be improved when perceptual impairments are taken
into account. Nevertheless, none of the previous AD studies
has investigated whether emotional performance could be improved
by modulating a patient’s visual exploration strategy. This
assumption is supported by findings from a well-designed study
performed by Adolphs et al. (2005) on a patient (SM) who presented
massive and bilateral damage of the amygdala. SM had a
selective impairment in fear recognition, which disappeared when
she was instructed to judge the facial expression by focusing on the
eyes region. The fact that SM was able to identify fearful faces by
orienting attention on the eyes region highlighted the key role of
the amygdala. In addition to being a structure of fear processing
(Breiter et al., 1996; Fusar-Poli et al., 2009; Morris et al., 1996;
Vuilleumier & Pourtois, 2007; Whalen et al., 2004), the amygdala,
when atrophied, could induce impairment of a visual exploration
strategy (Adolphs et al., 2005), leading to difficulties in the extraction
of salient features of the emotional stimulus.
Congruent with the idea that patients with AD have difficulties
in processing emotions, in particular of fear, we aim to test the
hypothesis that these deficits could be remediated. Knowing the
contribution of visuo-perceptual deficits to emotional performance
in AD (Klein-Koerkamp et al., 2012), we predict that fear recognition
can be improved by modulating the visual exploration strategy,
which suggests a deficit in the spontaneous direction of
visual attention to this face region, instead of a loss in the ability
to process emotional information. In the protocol, we presented
faces in two conditions: (a) global, which presents the whole face;
and (b) eyes region-to-face, which presents first the eyes followed
by the other facial regions. Emotion recognition was tested in mild
AD patients as compared with healthy participants (older and
younger adults). We predicted that (a) AD patients would show
impairment of fear recognition in the global condition, and (b)
the deficit would be corrected during the eyes region condition.
To assess the specificity of the eyes region condition, we also assessed
the ability of AD patients to recognize angry faces. Most
studies have reported that the recognition of anger was reduced
in HOAs compared with young controls (Calder et al., 2003; Henry
et al., 2008; Maki et al., 2012), but that there was no significant difference
between AD and HOA performance (Table 1; Bucks & Radford,
2004; Burnham & Hogervorst, 2004; Drapeau et al., 2009;
Fernandez-Duque & Black, 2005; Hargrave et al., 2002; Lavenu
et al., 1999; Weiss et al., 2008; Wiechetek Ostos et al., 2011). Anger
is, however, sometimes more impaired in patients for specific emotional
tasks (Bediou et al., 2009; Granato, Godefroy, Van Gansberghe,
& Bruyer, 2009; Henry et al., 2008; Maki et al., 2012; Phillips
et al., 2009; Spoletini et al., 2008). On the whole, we expect that the
assessment of anger identification will provide a useful index of
changes in emotion processing during normal aging.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

น่าแปลกใจ เปลี่ยนแปลงมากในความสามารถนี้ได้พบในโฆษณาศึกษา (ดูตารางที่ 1 และ Klein Koerkamp, BeaudoinBaciu ร้อน และ 2012) มีคำอธิบายหนึ่งในความขัดแย้งนี้แล้วที่ขาดดุลในรหัสออกเพิ่มด้วยโฆษณาความรุนแรง (Bediou et al., 2009 Spoletini et al., 2008 มีร์ร้อยเอ็ด al., 2008) ส่วนใหญ่ของการศึกษาเหล่านี้ถือเป็นตัวอย่างโฆษณาที่เดียวเท่านั้นของผู้ป่วยได้รับผลกระทบ mildly (ดูตารางที่ 1, ExaminationP18 รัฐมินิจิต);ความสามารถลดลงได้ อย่างไรก็ตาม แสดงเพื่อเพิ่มเติมเพิ่มกับก้าวหน้าโฆษณา ผู้ป่วยที่ มีการรับรู้ปานกลางไหวสามารถได้ลดอารมณ์ตั้งชื่อเปรียบเทียบความสามารถกับผู้ป่วยได้รับผลกระทบ mildly (Spoletini et al., 2008 มีร์ et al.,แสดง 2008) เพิ่มเติมที่ด้อยค่าช่วงในอารมณ์ถอดรหัสความสามารถของใบหน้าที่น่ากลัวความเข้มต่ำมีแล้วการด้อยค่ารับรู้ไม่รุนแรง (Spoletini et al.,2008), อีก เน้นดุลที่ใช้ในการระบุด้วยอารมณ์กลัวในระยะเริ่มต้นของการโฆษณาคำอธิบายได้สำหรับวิธีการของการรับรู้อารมณ์ไหวสามารถในโฆษณาสามารถพบได้ในหน้าการประมวลผลแบบจำลองการศึกษาจำนวนมากได้นำเสนอนั้นเกี่ยวคุณลักษณะเฉพาะระหว่างหน้าอารมณ์อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในปฏิกิริยาเวลาในการติดฉลากของอารมณ์ในเรื่องสุขภาพ (Adams และ Kleck2003, 2005 แซนเดอร์ Grandjean นิคม Wehrle และ Scherer, 2007)ตัวอย่าง กระตุ้นการคุกคามที่แสดงใบหน้ากับตรงสายตาช่วยเพิ่มการรับรู้ของความโกรธ ในขณะที่การแสดงใบหน้า ด้วยสายตาที่ averted อำนวยความสะดวกในการรับรู้ของความกลัว (Adams& Kleck, 2003) ตาจึงนำข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ perceivingอารมณ์ และนี้ถูกแสดงโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความกลัวอารมณ์ ใช้ในกระบวนทัศน์ ''ฟอง '' ผู้เขียนได้แสดงให้เห็นว่าตาที่เกี่ยวข้องกับการเหยียดพวกผิวกลัวจากอารมณ์อื่น (Schyns เปโตร & Smith, 2007 สมิธGosselin, & Schyns, 2007) เป็นเรื่องน่าสนใจ โฆษณาผู้ป่วยแสดงความยากลำบากในข้อมูลนี้ทางอารมณ์ที่สำคัญจากภาพกระตุ้น โดยการวัดการเคลื่อนไหวตา Ogrocki เนินเขา และสโทรส(2000) ได้รายงานว่า ผู้ป่วย AD ใช้เวลาน้อยกว่าการสแกนอารมณ์หน้า และ โดยเฉพาะ fixated น้อยบริเวณตามากกว่าสุขภาพผู้ใหญ่รุ่นเก่า (HOAs) ไม่ได้ แม้ว่าผู้ป่วย AD ''ดู ''สิ่งเร้าทางอารมณ์ พวกเขา (1) อาจจะได้ของสภาพแวดล้อมน้อย(2) อาจไม่ cognitively การประมวลผลข้อมูลภาพเดียววิธี HOAs ทำ (Daffner, Mesulam โคเฮน & Scinto, 1999 DaffnerScinto ว่า Weintraub, Guinessey, & Mesulam, 1992 Scinto et al.,1994) ระบุลักษณะใบหน้าคล้ายเกิดได้พบในโรค autistic (ดอว์สัน เวบบ์ & McPartland2005) ด้วยความยากลำบากโดยเฉพาะในภูมิภาคตา (Klin การประมวลผลโจนส์ Schultz, Volkmar และโคเฮ น 2002) เหมือนในโฆษณา oculomotorสำรวจเปิดเผยว่า ผู้ป่วย autistic ใช้เวลาน้อยในการดวงตาภูมิภาคมากกว่าเรื่องสุขภาพไม่ได้ (นานเดซและ al., 2009) เหล่านี้ขาดดุลโฆษณาแปลไหวสามารถชัดในอารมณ์ที่หน้ารหัส ซึ่งดังนั้นเกี่ยวข้องกับผู้พิการทางการมองเห็นสำรวจกลยุทธ์ (Ogrocki et al., 2000) อำนาจ ผู้ป่วย ADอาจปันส่วนความแตกต่างด้านที่เด่นที่สุดของหน้า (Ogrocki et al., 2000 Scinto et al., 1994)นอกจากนี้ นักวิจัยโฆษณาจำนวนมากได้ตรวจสอบภาพ และความสามารถ perceptual เป็นดุลรับรู้อาจสงสัยว่ารบกวนถอดรหัสคะแนนอารมณ์ (อัลเบิร์ต โคเฮน และ Koff1991 Bucks และแรดฟอร์ด 2004 เบิร์นแฮม & Hogervorst, 2004 Cadieuxและ Greve, 1997 Guaita et al., 2009 Koff, Zaitchik, Montepare, &อัลเบิร์ท 1999 Ogrocki และ al., 2000 Roudier และ al., 1998) พวกเขาทำอัสสัมชัญที่ขาดดุลทางอารมณ์เกี่ยวข้องกับดุลในประมวลผล visuo ปริภูมิหรือผลในความสามารถในการดึงสายตาลักษณะใบหน้าที่เกี่ยวข้อง การควบคุมภาพการประมวลผล มากมายนักวิจัยได้ประเมินความสามารถของผู้ป่วย AD กระบวนหน้าสัญลักษณ์โดยใช้ความสามารถในการประมวลผลหน้าตัว (ตารางที่ 1)ในงานเหล่านี้ควบคุม ทดสอบการรู้จำใบหน้าของเบนตัน(เบนตัน 1983) งานแบ่งแยกเพศใบหน้า และข้อมูลประจำตัวเลือกปฏิบัติภารกิจของรัฐฟลอริดามีผลกระทบต่อแบตเตอรี่ (BowersBlonder และ Heilman, 1998) ที่ใช้ (ตารางที่ 1) มีควบคุมความรับรู้ และ perceptual WhenAD ผู้ป่วยขาดดุลในการรู้อารมณ์ได้อย่างมีนัยสำคัญลดลงใช้ morphing (ร็อคเฟลเลอร์ Yoshida, Yamaguchi และ Yamaguchi, 2012) หรือวิธีการทางสถิติ (ตารางที่ 1 ดู อัลเบิร์ท et al., 1991 Cadieux และGreve, 1997 Freedman, Binns สีดำ เมอร์ฟี่ & Stuss, 2012 Hargraveและ al., 2002 เฮนรี et al., 2008 Klein-Koerkamp et al., 2012)ผลนี้หมายความว่า ดังนั้น แสดงอารมณ์ของผู้ป่วยที่โฆษณาสามารถปรับปรุงได้เมื่อ perceptual ไหวสามารถถูกนำเข้าบัญชี อย่างไรก็ตาม ไม่มีการศึกษาการโฆษณาก่อนหน้านี้มีการตรวจสอบว่า สามารถปรับปรุงประสิทธิภาพทางอารมณ์โดยเกี่ยวกลยุทธ์การสำรวจภาพของผู้ป่วย นี้อัสสัมชัญได้รับการสนับสนุน โดยค้นพบจากการศึกษาที่ดีดำเนินการโดย Adolphs et al. (2005) กับผู้ป่วย (SM) ที่นำเสนอความเสียหายใหญ่ และทวิภาคีของ amygdala SM ได้ผลที่ใช้ในการรับรู้ความกลัว ที่หายไปเมื่อเธอได้รับคำแนะนำว่า สีหน้า โดยเน้นภูมิภาคที่ตา ความจริงที่ว่า SM ได้ระบุหน้ากลัวด้วยorienting สนใจภูมิภาคตาเน้นบทบาทสำคัญของamygdala นอกจากจะมีโครงสร้างของการประมวลผลของความกลัว(Breiter et al., 1996 Fusar Poli et al., 2009 มอร์ริส et al., 1996Vuilleumier & Pourtois, 2007 Whalen et al., 2004), amygdalaเมื่อ atrophied อาจก่อให้เกิดผลของการสำรวจภาพกลยุทธ์ (Adolphs et al., 2005), นำไปสู่ความยากลำบากในการแยกคุณสมบัติเด่นของกระตุ้นอารมณ์แผงกับความคิดที่ว่า ผู้ป่วยที่ มีโฆษณามีความยากลำบากในประมวลผลอารมณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความกลัว เราจุดมุ่งหมายเพื่อทดสอบการสมมติฐานที่ว่า นี้ขาดดุลอาจ remediated ไม่ทราบของขาดดุล visuo perceptual เพื่อประสิทธิภาพของอารมณ์ในโฆษณา (Klein Koerkamp et al., 2012), ที่เราทายกลัวว่าการรับรู้สามารถปรับปรุงได้ โดยเกี่ยวสำรวจภาพกลยุทธ์ซึ่งแสดงให้เห็นการขาดดุลในทิศทางที่อยู่ของภาคนี้หน้า แทนที่จะสูญเสียความสามารถในความเห็นการประมวลผลข้อมูลทางอารมณ์ โพรโทคอ เรานำเสนอหน้าในสองเงื่อนไข: (a) ส่วนกลาง การแสดงทั้งหน้าและ (b) ดวงตาภูมิภาค--หน้า ซึ่งนำเสนอก่อนตาตามโดยหน้าภูมิภาคอื่น ๆ ทดสอบการรับรู้อารมณ์ในไมลด์ผู้ป่วย AD เมื่อเทียบกับผู้เรียนที่มีสุขภาพดี (เก่า และวัยผู้ใหญ่) เราคาดการณ์ว่า ผู้ป่วย AD (a) จะแสดงผลของการรับรู้ความกลัวในเงื่อนไขสากล และ (b)จะมีแก้ไขดุลระหว่างภูมิภาคสภาพตาการประเมิน specificity เงื่อนไขภูมิภาคตา เรายังประเมินความสามารถของผู้ป่วย AD การจดจำใบหน้าโกรธ มากที่สุดการศึกษามีรายงานว่า การรับรู้ความโกรธถูกลดลงใน HOAs เมื่อเทียบกับตัวควบคุมหนุ่ม (คาลเด et al., 2003 เฮนรีร้อยเอ็ด al., 2008 ร็อคเฟลเลอร์ et al., 2012), แต่ที่มีไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่าง AD และประสิทธิภาพการทำงานของเฮา (ตารางที่ 1 Bucks และแรดฟอร์ด2004 เบิร์นแฮม & Hogervorst, 2004 Drapeau et al., 2009เฟอร์นานเด Duque และดำ 2005 Hargrave et al., 2002 Lavenuร้อยเอ็ด al., 1999 มีร์ et al., 2008 Wiechetek Ostos et al., 2011) ความโกรธอย่างไรก็ตาม บางครั้งมีความบกพร่องทางด้านในผู้ป่วยในเฉพาะทางอารมณ์งาน (Bediou et al., 2009 Gansberghe Granato, Godefroy รถตู้& Bruyer, 2009 เฮนรี et al., 2008 ร็อคเฟลเลอร์ et al., 2012 ไขควงร้อยเอ็ด al., 2009 Spoletini et al., 2008) ทั้งหมดใน เราคาดว่าการประเมินการระบุความโกรธจะทำให้ดัชนีมีประโยชน์ของการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ที่ประมวลผลในระหว่างอายุปกติ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

น่าแปลกที่การเปลี่ยนแปลงอย่างมากในความสามารถในการนี้ได้รับพบได้ทั่วศึกษา AD (ดูตารางที่ 1 และ Klein-Koerkamp, ​​โบดวง, Baciu และร้อน 2012) คำอธิบายหนึ่งสำหรับความแตกต่างนี้ได้รับการที่ขาดดุลในตัวของการเพิ่มขึ้นของอารมณ์ความรู้สึกที่มีความรุนแรงAD (Bediou et al, 2009;. Spoletini et al, 2008;. ไวส์. et al, 2008) ส่วนใหญ่ของการศึกษาเหล่านี้ถือเป็นเพียงหนึ่งตัวอย่างโฆษณาของผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบอย่างอ่อนโยน (ดูตารางที่ 1 มินิจิตรัฐ ExaminationP18) ความสามารถลดลงได้ แต่แสดงให้เห็นว่าต่อไปเพิ่มขึ้นด้วยความก้าวหน้าโฆษณา ผู้ป่วยที่มีความรู้ความเข้าใจในระดับปานกลางบกพร่องมีการลดความสามารถในการตั้งชื่อทางอารมณ์เมื่อเทียบกับผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบอย่างอ่อนโยน(Spoletini et al, 2008;. ไวส์, et al. 2008) แสดงให้เห็นอีกว่าจากการด้อยค่าในช่วงต้นของอารมณ์ความสามารถในการถอดรหัสของใบหน้าที่น่ากลัวความเข้มต่ำอยู่แล้วในปัจจุบันในการตั้งค่าของความบกพร่องทางสติปัญญาอ่อน (Spoletini et al., 2008) อีกครั้งเน้นการขาดดุลที่เลือกในบัตรประจำตัวของอารมณ์ความกลัวในระยะแรกของการโฆษณา. คำอธิบายที่เป็นไปได้สำหรับการเลือกของการรับรู้อารมณ์ความบกพร่องในการโฆษณาสามารถพบได้ใน. รุ่นหน้าการประมวลผลการศึกษาจำนวนมากได้เสนอว่าเลตคุณลักษณะเฉพาะในหมู่ใบหน้าอารมณ์อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในการตอบสนองเวลาในการติดฉลากของอารมณ์ความรู้สึกในวิชาสุขภาพ(อดัมส์และ Kleck, 2003, 2005; Sander, Grandjean, ไกเซอร์ Wehrle และ เชียเรอร์, 2007). ตัวอย่างเช่นกระตุ้นคุกคามที่แสดงใบหน้าตรงกับสายตาช่วยเพิ่มการรับรู้ของความโกรธในขณะที่การแสดงใบหน้าด้วยสายตาหันไปอำนวยความสะดวกในการรับรู้ของความกลัว(อดัมส์และ Kleck, 2003) ตาจึงนำข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้อารมณ์ความรู้สึกและนี่ก็แสดงให้เห็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยความกลัวอารมณ์ ที่ใช้ใน '' ฟอง '' กระบวนทัศน์ผู้เขียนได้แสดงให้เห็นว่าดวงตาโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับการแบ่งแยกความกลัวจากอารมณ์อื่นๆ (SCHYNS, ปิโตรและสมิ ธ 2007 สมิ ธGosselin และ SCHYNS 2007) ที่น่าสนใจผู้ป่วย AD แสดงความยากลำบากในการสกัดนี้ข้อมูลที่สำคัญอารมณ์จากภาพกระตุ้น โดยการวัดการเคลื่อนไหวของดวงตา, ​​Ogrocki, ฮิลส์และสเตราส์(2000) รายงานว่าผู้ป่วย AD ใช้เวลาน้อยกว่าการสแกนอารมณ์ใบหน้าและโดยเฉพาะอย่างยิ่งจับจ้องน้อยลงในพื้นที่ตากว่าที่ดีต่อสุขภาพผู้สูงอายุ(HOAs) ได้ แม้ว่าผู้ป่วย AD '' เห็น 'สเร้าอารมณ์ที่พวกเขา(1) อาจจะสำรวจสภาพแวดล้อมของพวกเขาน้อยกว่าหรือ(2) อาจจะไม่ขั้นตอนการรับรู้ข้อมูลภาพในเดียวกันวิธีการที่HOAs ทำ (Daffner, Mesulam โคเฮนและ Scinto 1999 ; Daffner, Scinto เวนเทราบ์, Guinessey และ Mesulam 1992; Scinto, et al. 1994) รบกวนที่คล้ายกันในการระบุใบหน้าได้รับการตั้งข้อสังเกตความผิดปกติของออทิสติกใน (ดอว์สัน, เวบบ์และ McPartland, 2005) โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความยากลำบากในการประมวลผลภูมิภาคตา (กลิ่น, โจนส์ชูลทซ์ VOLKMAR & โคเฮน, 2002) ในขณะที่โฆษณากล้ามเนื้อการสำรวจแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยออทิสติกใช้เวลาน้อยลงในสายตาของภูมิภาคกว่าคนสุขภาพดีได้(เฮอ et al., 2009) เหล่านี้ขาดดุล AD แปลเป็นความบกพร่องที่เห็นได้ชัดในอารมณ์บนใบหน้าประจำตัวประชาชนที่ถูกจึงเกี่ยวข้องกับความบกพร่องที่มองเห็นกลยุทธ์การสำรวจ(Ogrocki et al., 2000) ขับเคลื่อนผู้ป่วย AD อาจจัดสรรความสนใจแตกต่างกันไปในด้านที่สำคัญที่สุดของใบหน้า (Ogrocki et al, 2000;.. Scinto, et al, 1994). นอกจากนี้นักวิจัยโฆษณาจำนวนมากได้รับการตรวจสอบภาพและความสามารถในการรับรู้เป็นขาดดุลองค์ความรู้ที่มีศักยภาพสงสัยว่ารบกวนด้วยคะแนนถอดรหัสอารมณ์ (อัลเบิร์โคเฮนและ Koff, 1991; เหรียญและราด 2004; อัมและ Hogervorst 2004; Cadieux และ Greve, 1997;. Guaita et al, 2009; Koff, Zaitchik, Montepare และอัลเบิร์1999 ; Ogrocki et al, 2000;. Roudier, et al, 1998). พวกเขาทำให้สันนิษฐานว่าการขาดดุลทางอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับการขาดดุลในการประมวลผลvisuo เชิงพื้นที่หรือการด้อยค่าในความสามารถในการมองเห็นการดึงลักษณะใบหน้าที่เกี่ยวข้อง เพื่อควบคุมการประมวลผลภาพมากมายนักวิจัยได้ประเมินความสามารถของผู้ป่วย AD ในการประมวลผลบนใบหน้าชี้นำผ่านความสามารถในการประมวลผลตัวตนบนใบหน้า(ตารางที่ 1). กลุ่มคนเหล่านี้งานควบคุมการทดสอบจดจำใบหน้าเบนตัน(เบนตัน 1983) การเลือกปฏิบัติทางเพศใบหน้า งานและตัวตนที่งานการเลือกปฏิบัติของฟลอริด้ามีผลต่อแบตเตอรี่(Bowers, Blonder และ Heilman, 1998) เป็นที่นิยมใช้ (ตารางที่ 1) WhenAD ผู้ป่วยสามารถในการคิดและการรับรู้ที่ถูกควบคุมสำหรับการขาดดุลในการรับรู้อารมณ์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญโดยใช้morphing (Maki, โยชิดะยามากูชิและยามากูชิ 2012) หรือวิธีการทางสถิติ(ดูตารางที่ 1; อัลเบิร์ตอัล 1991. Cadieux & Greve, 1997; อิสระบินส์, ดำ, เมอร์ฟี่และ Stuss 2012; Hargrave, et al., 2002; เฮนรี่, et al, 2008;. Klein-Koerkamp et al, 2012).. นี้หมายถึงผลจึงว่าผู้ป่วยโฆษณา 'การแสดงอารมณ์อาจจะดีขึ้นเมื่อความบกพร่องในการรับรู้จะถูกนำเข้าบัญชี แต่ไม่มีการศึกษาโฆษณาก่อนหน้านี้ได้มีการตรวจสอบว่าผลการดำเนินงานทางอารมณ์อาจจะดีขึ้นโดยการปรับกลยุทธ์การสำรวจภาพของผู้ป่วย นี้สมมติฐานที่ได้รับการสนับสนุนโดยการค้นพบจากการศึกษาการออกแบบที่ดีดำเนินการโดยAdolphs et al, (2005) ในผู้ป่วย (SM) ที่นำเสนอความเสียหายขนาดใหญ่และทวิภาคีของต่อมทอนซิล เอสเอ็มมีจากการด้อยค่าที่เลือกในการรับรู้ความกลัวที่หายไปเมื่อเธอได้รับคำสั่งให้ตัดสินการแสดงออกทางสีหน้าโดยมุ่งเน้นไปที่ภูมิภาคตา ความจริงที่ว่าเอสเอ็มก็สามารถที่จะระบุใบหน้าที่น่ากลัวโดยทิศทางความสนใจในสายตาภูมิภาคเน้นบทบาทสำคัญของต่อมทอนซิล นอกจากจะเป็นโครงสร้างของการประมวลผลความกลัว(Breiter et al, 1996;. Fusar-Poli et al, 2009;. มอร์ริส, et al, 1996;. Vuilleumier และ Pourtois 2007. เวเลน, et al, 2004), ต่อมทอนซิล, เมื่อเสื่อมถอยอาจทำให้เกิดการด้อยค่าของการสำรวจภาพกลยุทธ์ (Adolphs et al., 2005) ที่นำไปสู่ความยากลำบากในการสกัดของคุณสมบัติเด่นของการกระตุ้นอารมณ์. สอดคล้องกับความคิดที่ว่าผู้ป่วยที่มีโฆษณามีความยากลำบากในอารมณ์การประมวลผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งความกลัวของเรามีจุดมุ่งหมายเพื่อทดสอบสมมติฐานที่ว่าการขาดดุลเหล่านี้อาจจะ remediated รู้ผลงานของการขาดดุลvisuo-การรับรู้ผลการดำเนินงานทางอารมณ์ในการโฆษณา(Klein-Koerkamp et al., 2012) เราคาดการณ์ว่าการรับรู้ความกลัวได้ดีขึ้นโดยการปรับกลยุทธ์การสำรวจภาพซึ่งแสดงให้เห็นการขาดดุลในทิศทางที่เกิดขึ้นเองจากความสนใจของภาพไปยังภูมิภาคนี้ใบหน้าแทนการสูญเสียความสามารถในการประมวลผลข้อมูลทางอารมณ์ ในโปรโตคอลที่เรานำเสนอใบหน้าในเงื่อนไขที่สอง (ก) ระดับโลกที่นำเสนอทั้งใบหน้า; และ (ข) สายตาภูมิภาคเพื่อใบหน้าที่นำเสนอครั้งแรกที่ใช้สายตาจากภูมิภาคอื่น ๆ ใบหน้า การรับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่ได้รับการทดสอบในอ่อนผู้ป่วย AD เมื่อเทียบกับผู้เข้าร่วมที่มีสุขภาพดี (เก่าและผู้ใหญ่ที่อายุน้อยกว่า) เราคาดการณ์ว่า (ก) ผู้ป่วย AD จะแสดงให้เห็นจากการด้อยค่าของการรับรู้ความกลัวอยู่ในสภาพที่ทั่วโลกและ(ข) การขาดดุลจะได้รับการแก้ไขในช่วงสภาพภูมิภาคตา. เพื่อประเมินความจำเพาะของสภาพภูมิภาคตาเรายังประเมินความสามารถของผู้ป่วยที่โฆษณาการจดจำใบหน้าโกรธ ส่วนใหญ่การศึกษาได้รายงานว่าการรับรู้ของความโกรธได้รับการลดลงในHOAs เมื่อเทียบกับการควบคุมหนุ่ม (คาลเดอ et al, 2003;. เฮนรี่, et al, 2008;.. Maki et al, 2012) แต่ที่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างโฆษณาและประสิทธิภาพ HOA (ตารางที่ 1 เหรียญและราด2004; อัมและ Hogervorst 2004; Drapeau et al, 2009;. เฟอร์นันเด Duque & ดำ, 2005; Hargrave, et al., 2002; Lavenu et al, 1999;. ไวส์และอัล . 2008. Wiechetek Ostos et al, 2011) ความโกรธคืออย่างไรบางครั้งมีความบกพร่องมากขึ้นในผู้ป่วยสำหรับอารมณ์เฉพาะงาน(Bediou et al, 2009;. Granato, Godefroy แวน Gansberghe, และ Bruyer 2009;. เฮนรี่, et al, 2008;. Maki et al, 2012; ฟิลลิปเอตอัล 2009;.. Spoletini et al, 2008) ในทั้งที่เราคาดหวังว่าการประเมินความโกรธของประชาชนจะให้ดัชนีการใช้งานของการเปลี่ยนแปลงในการประมวลผลในช่วงอารมณ์ริ้วรอยปกติ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

น่าแปลกใจมากการเปลี่ยนแปลงในความสามารถนี้ได้พบในการศึกษา
โฆษณา ( ดูตารางที่ 1 และ ไคลน์ koerkamp โบดอยน์&บาซิว , ,
, ร้อน , 2012 ) คำอธิบายเดียวสำหรับความขัดแย้งนี้มี
ที่ขาดดุลในตัวของอารมณ์ที่เพิ่มความรุนแรงด้วย
โฆษณา ( bediou et al . , 2009 ; spoletini et al . , 2008 ; ไวส์
et al . , 2008 ) ส่วนใหญ่ของการศึกษาเหล่านี้ถือว่าเป็นเพียงหนึ่งตัวอย่าง
โฆษณาของผู้ป่วยได้รับผลกระทบเล็กน้อย ( ดูตารางที่ 1 มินิ สภาพจิต examinationp18 ) ;
ลดลง ความสามารถมี แต่ที่แสดงเพิ่มเติม
เพิ่มโฆษณาด้วยการก้าวหน้า ผู้ป่วยที่มีความบกพร่องทางปัญญาปานกลาง ลดความสามารถในการตั้งชื่อ

ด้วยอารมณ์เมื่อผู้ป่วยได้รับผลกระทบอย่างอ่อนโยน ( spoletini et al . , 2008 ; ไวส์ et al . ,
2008 ) เพิ่มเติม พบว่า มีความเร็วในอารมณ์
ถอดรหัสความสามารถของ low-intensity กลัวหน้าอยู่แล้ว
ในการตั้งค่าของอาการสมองเสื่อมอย่างอ่อน ( spoletini et al . ,
2008 ) อีกครั้ง โดยเน้นการขาดดุลในตัว
กลัวอารมณ์ในขั้นเริ่มต้นของโฆษณา
คำอธิบายที่เป็นไปได้สำหรับการเลือกเกิดความรู้สึกรับรู้
บกพร่องในโฆษณา สามารถพบได้ใน หน้ารูปแบบการประมวลผล .
การศึกษามากมายได้เสนอว่า modulating คุณลักษณะเฉพาะ
ระหว่างใบหน้าอารมณ์อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในปฏิกิริยา
เวลาในการติดฉลากของอารมณ์ในคนปกติ ( &เคล็ก
อดัมส์ , 2003 , 2005 ; Sander , grandjean ไกเซอร์ เวห์เล่ , &เชอร์เรอร์ , 2550 ) .
ตัวอย่างเช่น ขู่ที่จะแสดงใบหน้ากับสิ่งเร้า โดย
สายตาช่วยเพิ่มการรับรู้ความโกรธ ในขณะที่การแสดง
ใบหน้ากับเบนสายตาในการรับรู้ความกลัว ( อดัมส์
&เคล็ก , 2003 ) ดวงตาจึงนำข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้
อารมณ์ และนี่แสดงให้เห็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับอารมณ์กลัว

ที่ใช้ใน ' ' ' 'bubbles กระบวนทัศน์ ผู้เขียนได้แสดงให้เห็นถึง
ว่าดวงตาเป็นเกี่ยวข้องโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อจำแนก
กลัวอารมณ์อื่น ๆ ( schyns ปิโตร& , สมิท , สมิธ ,
) ;& Gosselin schyns , 2550 ) ทั้งนี้ ผู้ป่วยโฆษณาแสดงความยากลำบาก
ในการสกัดข้อมูลอารมณ์แบบนี้จากการกระตุ้นภาพ

โดยการวัดการเคลื่อนไหวของตา ogrocki เนินเขาและสเตราส์
( 2000 ) รายงานว่าผู้ป่วยโฆษณาใช้เวลาน้อยกว่าเวลาการสแกนใบหน้าอารมณ์
และโดยเฉพาะสนใจน้อยในสายตา พื้นที่กว่า
สุขภาพผู้สูงอายุ ( HOAs ) ทำแม้ว่าโฆษณา ของผู้ป่วย 'see ' '
อารมณ์กระตุ้นพวกเขา ( 1 ) อาจจะสำรวจสภาพแวดล้อมของพวกเขาน้อยกว่า
หรือ ( 2 ) อาจไม่การประมวลผลข้อมูลภาพในกระบวนการเดียวกัน
วิธีที่ทำ ( daffner HOAs มีซูลาม , โคเฮน , & scinto , 1999 ; daffner
scinto Weintraub , guinessey &มีซูลาม , , , , 1992 ; scinto et al . ,
1994 ) การรบกวนที่คล้ายคลึงกันในการระบุใบหน้าได้
พบในความผิดปกติของออทิสติก ( ดอว์สัน เว็บบ์ & mcpartland
, 2005 ) กับปัญหาเฉพาะในการประมวลผลตาเขต ( กลิ่น
volkmar , โจนส์ , ชูลท์ซ , , &โคเฮน , 2002 ) เหมือนในโฆษณา การสำรวจพบว่าผู้ป่วยออทิสติกเศษ

ใช้เวลาน้อยลงในภูมิภาคมากกว่าคนปกติทำตา ( เฮอร์นานเดซ et al . , 2009 ) ลงโฆษณาเหล่านี้ปรากฏขึ้นใน

แปลอารมณ์ใบหน้าประชาชนที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็นบกพร่องจึงสำรวจ
( ogrocki et al . , 2000 ) ส่วนใหญ่ผู้ป่วยโฆษณา
อาจจัดสรรความสนใจแตกต่างกันไปลักษณะสำคัญที่สุดของ
หน้า ( ogrocki et al . , 2000 ; scinto et al . , 1994 ) .
นอกจากนี้ นักวิจัยได้ตรวจสอบภาพโฆษณามากมายและความสามารถในการรับรู้เป็นศักยภาพการคิด

สงสัยจะขาดดุลรบกวนทางอารมณ์ถอดรหัสคะแนน ( อัลเบิร์ต โคเฮน &คอฟฟ์
, 1991 ; เหรียญ&แรดฟอร์ด , 2004 ; อัม& hogervorst , 2004 ; cadieux
&กรีฟ , 1997 ; guaita et al . , 2009 ; คอฟฟ์ zaitchik montepare &
, , , ล , 1999 ; ogrocki et al . , 2000 ; roudier et al , . , 1998 ) พวกเขาทำให้
สมมติฐานที่ขาดดุลทางอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับดุลใน
visuo พื้นที่การประมวลผลหรือบกพร่องในความสามารถในการแยก
ที่เกี่ยวข้องหน้าคุณลักษณะ . การควบคุมการประมวลผลภาพ นักวิจัยมากมาย
มีความสามารถของผู้ป่วยโฆษณากระบวนการสีหน้า
ผ่านกระบวนการประเมินความสามารถของตนที่หน้า ( ตารางที่ 1 ) .
ในงานควบคุมเหล่านี้ เบนตัน
ทดสอบการจดจำใบหน้า ( เบนตัน , 1983 ) , เพศการเลือกปฏิบัติหน้างานและตัวตน
การแบ่งแยกงานของฟลอริด้ามีผลต่อแบตเตอรี่ ( บาวเวอร์ สาวผมทอง& heilman
, 1998 ) มักใช้ ( ตารางที่ 1 ) ความรู้ความเข้าใจและความสามารถในการรับรู้ของผู้ป่วย whenad ควบคุม
, การขาดดุลในการรับรู้อารมณ์ คือ ลดลง
การ morphing ( มากิ โยชิดะ ยามากุจิ & Yamaguchi , 2012 ) หรือกระบวนการทางสถิติ ( ดู ตารางที่ 1
; อัล et al . , 1991 ;