Tourism destination zoning in mount

Tourism destination zoning in mountain regions:
a consumer-based approach

This paper puts into question the conventional way of delineating tourism destination
borders in terms of taken-for-granted administrative boundaries. Despite the fact that
the literature on destination boundaries advocates for conceptual frameworks where
customers’ consumption patterns play a more fundamental role, instances of actual
attempts of structuring tourism geographies into ‘new tourism areas’ are scant, and
instances of zoning on the basis of visitors’ consumption patterns are absent. A
method for identifying alternative and more effective consumption-based tourism
zones that combines geographical information system and hierarchical cluster analysis
techniques, and that relies on time distances between attractions, is thus proposed, and
implemented in the case of the Pyrenees mountain region. As a result the region is
restructured into nine new tourism zones, which, compared to the original
destinations, are more uniform in size and have a higher correlation index between
attractiveness and accommodation intensity; they also have different levels of crossborder
intensity and are very similar to historical regions; and the more they differ
from the original destinations the higher their attractiveness, which supports the
effectiveness of the new zoning technique. Four types of tourism zones ranging from
higher to lower tourism intensity are also identified.
Keywords: destination boundaries; tourism zoning; within-destination travel patterns;
mountain regions; Pyrenees
Introduction
Geography provides a range of recreational opportunities that can be harnessed for tourism
development and management. In fact, the potential of a destination to attract tourists
can be determined by the spatial distribution of attractions. Therefore, instead of taking
tourism destinations for granted as a-priori areas delimited by administrative boundaries
(Saraniemi & Kyl€anen, 2011), there is an opportunity to find and define tourism destinations
a posteriori on the basis of the spatial distribution of attractions in a geographical
region and the way tourists consume space (Chhetri & Arrowsmith, 2008; Ding, Wang,
Zhang, Wu, & Tang, 2011; Van der Knaap, 1999; Vasiliadis & Kobotis, 1999; Zillinger,
2007).
We acknowledge that tourism consumption patterns of space are affected by the spatial
distribution of resources, which includes distance to the attractions, their intensity
and their specificity. For instance, areas with a greater concentration and uniqueness of
attractions have a higher attractiveness potential. We also know that among the most
common within-destination tourist movements (Lew & McKercher, 2006;

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โซนปลายทางท่องเที่ยวในภูมิภาคภูเขา:วิธีการใช้ผู้บริโภคทำให้เอกสารนี้เป็นคำถามเดิม ๆ ของ delineating นักท่องเที่ยวเส้นขอบในขอบเขตดำเนินการสำหรับรับดูแล ทั้ง ๆ ที่วรรณคดีบนขอบเขตปลายทางสนับสนุนสำหรับกรอบแนวคิดที่รูปแบบการบริโภคของลูกค้ามีบทบาทมากขึ้นพื้นฐาน ของจริงความพยายามของการจัดโครงสร้างการท่องเที่ยว geographies เป็น 'พื้นที่ท่องเที่ยวใหม่' มีไม่เพียงพอ และอินสแตนซ์ของโซนตามรูปแบบการใช้ของนักท่องเที่ยวจะขาด Aวิธีการระบุทางเลือก และเพิ่มประสิทธิภาพการบริโภคตามท่องเที่ยวโซนที่รวมระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และการแบ่งลำดับชั้นเทคนิค และที่อาศัยเวลาระยะทางระหว่างแหล่งท่องเที่ยว จึง เสนอ และใช้ในกรณีที่ภูมิภาคเขาพิเรนีส ดังนั้น เป็นrestructured ในเก้าใหม่ท่องเที่ยวโซน ซึ่ง เมื่อเทียบกับต้นฉบับสถานที่ท่องเที่ยว ชุดยูนิฟอร์มขนาด และมีดัชนีความสัมพันธ์ของความสูงระหว่างความเข้มความเท่และพัก พวกเขายังมีพาระดับต่าง ๆความเข้มและจะคล้ายคลึงกับประวัติศาสตร์ภูมิภาค และยิ่งจะแตกต่างกันจากจุดหมายเดิมสูงศิลปะของตน ซึ่งสนับสนุนการประสิทธิภาพของเทคนิคการจัดโซนใหม่ โซนท่องเที่ยวตั้งแต่สี่ชนิดยังมีระบุความเข้มของการท่องเที่ยวสูงไปต่ำคำสำคัญ: ปลายขอบ โซนท่องเที่ยว ภายในปลายทางท่องเที่ยวรูปแบบภูมิภาคภูเขา พิเรนีสแนะนำภูมิศาสตร์ให้มีโอกาสได้ออกกำลังกายที่สามารถควบคุมการท่องเที่ยวการพัฒนาและการจัดการ ในความเป็นจริง ศักยภาพของปลายทางสถานที่ท่องเที่ยวสามารถถูกกำหนด โดยการกระจายของแหล่งท่องเที่ยว ดังนั้น แทนการสถานที่ท่องเที่ยวสำหรับให้เป็นพื้นที่แรกที่สุดแบ่งตามขอบเขตที่ดูแล(Saraniemi และ Kyl€ anen, 2011), มีโอกาสที่จะค้นหา และกำหนดสถานที่ท่องเที่ยวposteriori ตามการกระจายของแหล่งท่องเที่ยวในการทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคและนักท่องเที่ยววิธีใช้พื้นที่ (Chhetri & Arrowsmith, 2008 ดิง วังเตียว อู่ และ ถัง 2011 Van der Knaap, 1999 Vasiliadis & Kobotis, 1999 Zillinger2007)เรายอมรับว่า ท่องเที่ยวรูปแบบการใช้พื้นที่ได้รับผลกระทบจากการปริภูมิการกระจายของทรัพยากร ซึ่งมีระยะห่างจากสถานที่ท่องเที่ยว ความเข้มของพวกเขาและ specificity ของพวกเขา ตัวอย่าง พื้นที่ที่ มีความเข้มข้นมากขึ้นและความแหล่งท่องเที่ยวศิลปะสูงที่อาจเกิดขึ้นได้ เรายังรู้ว่าในสุดทั่วไปภายในปลายทางท่องเที่ยวเคลื่อนไหว (เกณฑ์หนึ่งในหลาย ๆ และ McKercher, 2006

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การแบ่งเขตปลายทางของการท่องเที่ยวในบริเวณภูเขา:
วิธีการที่ผู้บริโภคที่ใช้กระดาษซึ่งจะทำให้เป็นคำถามวิธีการทั่วไปของโทบี้แหล่งท่องเที่ยวชายแดนในแง่ของการดำเนินการสำหรับรับขอบเขตการบริหาร แม้จะมีความจริงที่ว่าหนังสือที่เกี่ยวกับขอบเขตปลายทางที่สนับสนุนสำหรับกรอบแนวคิดที่ลูกค้ารูปแบบการบริโภคมีบทบาทพื้นฐานเพิ่มเติมกรณีที่เกิดขึ้นจริงความพยายามของภูมิภาคการท่องเที่ยวโครงสร้างเป็น 'พื้นที่ท่องเที่ยวใหม่' เป็นเพียงและกรณีของการแบ่งเขตบนพื้นฐานของผู้เข้าชม 'รูปแบบการบริโภคที่ขาด วิธีการสำหรับการระบุทางเลือกและการบริโภคที่ใช้มีประสิทธิภาพมากขึ้นการท่องเที่ยวโซนที่รวมระบบสารสนเทศทางภูมิศาสตร์และการวิเคราะห์กลุ่มลำดับชั้นเทคนิคและที่อาศัยระยะเวลาระหว่างสถานที่ท่องเที่ยวจึงมีการเสนอและการดำเนินการในกรณีที่พื้นที่แถบภูเขาเทือกเขาพิเรนี เป็นผลให้ภูมิภาคนี้มีการปรับโครงสร้างหนี้เป็นเก้าโซนการท่องเที่ยวใหม่ซึ่งเมื่อเทียบกับเดิมสถานที่ท่องเที่ยวที่มีความสม่ำเสมอมากขึ้นในขนาดและมีดัชนีความสัมพันธ์ที่สูงขึ้นระหว่างความน่าสนใจและความเข้มที่พัก; พวกเขายังมีระดับที่แตกต่างกันของ Crossborder ความรุนแรงและมีความคล้ายคลึงกับภูมิภาคประวัติศาสตร์ และอื่น ๆ ที่พวกเขาแตกต่างจากสถานที่เดิมที่สูงขึ้นความน่าดึงดูดใจของพวกเขาซึ่งสนับสนุนประสิทธิภาพของการใช้เทคนิคการแบ่งเขตใหม่ สี่ประเภทของโซนการท่องเที่ยวตั้งแต่ที่สูงขึ้นเพื่อลดความเข้มของการท่องเที่ยวนอกจากนี้ยังจะมีการระบุ. คำสำคัญ: ขอบเขตปลายทาง การแบ่งเขตการท่องเที่ยว รูปแบบการเดินทางภายในปลายทางบริเวณภูเขา; Pyrenees ในบทนำภูมิศาสตร์มีช่วงของโอกาสในการพักผ่อนหย่อนใจที่สามารถถูกควบคุมสำหรับการท่องเที่ยวการพัฒนาและการจัดการ ในความเป็นจริงที่มีศักยภาพของปลายทางที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยวสามารถตรวจสอบได้โดยการกระจายของสถานที่ท่องเที่ยว ดังนั้นแทนการแหล่งท่องเที่ยวเพื่อรับกับพื้นที่-เบื้องต้นคั่นด้วยขอบเขตการบริหาร(Saraniemi & Kyl € Anen 2011) มีโอกาสที่จะหาและกำหนดแหล่งท่องเที่ยวposteriori บนพื้นฐานของการกระจายเชิงพื้นที่ของสถานที่ท่องเที่ยวใน ทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคและวิธีที่นักท่องเที่ยวใช้พื้นที่ (Chhetri & Arrowsmith, 2008; Ding วังจางวูและถัง 2011; Van der Knaap, 1999; Vasiliadis & Kobotis, 1999; Zillinger, 2007). เรารับทราบว่าการท่องเที่ยว รูปแบบการบริโภคของพื้นที่ได้รับผลกระทบจากอวกาศการกระจายทรัพยากรซึ่งรวมถึงระยะห่างจากสถานที่ท่องเที่ยว, ความรุนแรงของพวกเขาและความจำเพาะของพวกเขา ยกตัวอย่างเช่นพื้นที่ที่มีความเข้มข้นมากขึ้นและเป็นเอกลักษณ์ของสถานที่ท่องเที่ยวที่มีความน่าสนใจที่มีศักยภาพสูง เรายังไม่ทราบว่าในที่สุดที่พบการเคลื่อนไหวที่ท่องเที่ยวภายในปลายทาง (ลิว & McKercher, 2006;

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวในเขตภูมิภาคภูเขา :
ผู้บริโภควิธีการ

ตามนี้ใส่ในกระดาษคำถามวิธีการปกติของปลายทางการท่องเที่ยวชายแดน
อธิบายในแง่ของมองข้ามขอบเขตงาน แม้จะมีความจริงที่ว่า
วรรณกรรมปลายทางขอบเขตโครงการสนับสนุนกรอบแนวคิดที่
รูปแบบการบริโภคของลูกค้าบทบาทพื้นฐานเพิ่มเติมกรณีของความพยายามที่แท้จริงของโครงสร้าง ซึ่งการท่องเที่ยวใน
' พื้นที่ ' การท่องเที่ยวใหม่ที่ขาดแคลนและ
กรณีเขตบนพื้นฐานของรูปแบบการบริโภคของผู้เยี่ยมชมเป็นขาด เป็นวิธีการสำหรับการระบุทางเลือก
มีประสิทธิภาพมากขึ้นการบริโภคและการท่องเที่ยว
โซนที่รวมระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และการวิเคราะห์กลุ่มการวิเคราะห์
เทคนิคที่ต้องอาศัยเวลาและระยะทางระหว่างสถานที่ท่องเที่ยว จึงเสนอและ
ใช้ในกรณีของ Pyrenees ภูเขาภาคเหนือ การปรับโครงสร้างในภูมิภาค
9 โซนการท่องเที่ยวใหม่ ซึ่งเมื่อเทียบกับสถานที่เดิม
เป็นชุดมากขึ้นในขนาดและมีสหสัมพันธ์สูงกว่าดัชนีระหว่างความเท่และความเข้มที่พัก
;นอกจากนี้ยังมีระดับที่แตกต่างของความเข้มและทวิภาคีระหว่าง
จะคล้ายกันมากกับประวัติศาสตร์ภูมิภาค และยิ่งพวกเขาแตกต่างจากสถานที่เดิม
สูงความน่าดึงดูดใจของพวกเขาซึ่งสนับสนุน
ประสิทธิผลของเทคนิคเขตใหม่ สี่ประเภทของการท่องเที่ยวโซนตั้งแต่
ที่สูงขึ้นเพื่อลดความเข้ม การท่องเที่ยวยังระบุ .
คำสำคัญ : ขอบเขตเขตปลายทาง ; การท่องเที่ยวในรูปแบบการเดินทางปลายทาง ;
ภูเขา

แนะนำภูมิภาค ; เทือกเขาพิเรนีสภูมิศาสตร์มีช่วงของโอกาสนันทนาการที่สามารถใช้สำหรับการพัฒนาการท่องเที่ยว
และการจัดการ ในความเป็นจริง , ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว
สามารถกำหนดโดยการกระจายเชิงพื้นที่ของสถานที่ท่องเที่ยว ดังนั้น แทนที่จะเอา
จุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยวที่ได้รับเป็น a-priori พื้นที่ล้อมรอบขอบเขตการบริหาร
( saraniemi & Kyl ด้าน anen , 2011 ) , มีโอกาสที่จะค้นหาและกำหนดจุดหมายการท่องเที่ยว
จากผลไปสู่เหตุบนพื้นฐานของการกระจายทางพื้นที่ของแหล่งท่องเที่ยวในภูมิภาคทางภูมิศาสตร์
และวิธีที่นักท่องเที่ยวใช้พื้นที่ ( chhetri &แอร์โรว์สมิธ , 2008 ; ดิง วัง
จาง วู &แม่แตง แวน เดอ knaap 2011 ; ,2542 ; vasiliadis & kobotis , 1999 ; zillinger

, 2007 ) เรายอมรับว่าแบบแผนการบริโภค การท่องเที่ยวของพื้นที่ได้รับผลกระทบ โดยการกระจายเชิงพื้นที่
ของทรัพยากร ซึ่งมีระยะทางถึงแหล่งท่องเที่ยว ,
ความเข้มของพวกเขาและเฉพาะเจาะจงของพวกเขา ตัวอย่าง พื้นที่ที่มีความเข้มข้นมากขึ้น และเอกลักษณ์ของ
แหล่งท่องเที่ยวมีศักยภาพความน่าดึงดูดใจมากกว่านอกจากนี้เรายังทราบว่า ระหว่างที่สุด
ทั่วไปภายในแหล่งท่องเที่ยวของลิว & mckercher , 2006 ;