4. DiscussionAs expected, group mem

4. Discussion
As expected, group members delivered more aggressive pecks and threats to the
introduced bird when in the small pen compared with the large experimental pen. The
number of these aggressive pecks are most important in respect to the problems in
commercial fattening of turkeys as they cause serious injuries which may lead to death.
T. Buchwalder, B. Huber-Eicher / Applied Animal Behaviour Science 89 (2004) 207–214 211
Fig. 1. Mean number of fights, chases, aggressive pecks and threats, and mean ratio of distance between the
introduced bird and test-group members compared with the distance between test-group members, per test in the
small and large experimental pen. Probability levels are indicated by *P < 0.05.
The introduced bird also kept a larger distance from the group members in the larger of the
two experimental pens, confirming our hypotheses, that in the small pen it would be more
difficult for the introduced bird to retreat far enough to avoid the attacks of its opponents.
However, the introduced bird did not make use of all of the available space in the large pen.
A distance of 50 cm more was apparently enough to provoke significantly less pecks to the
head and neck, indicating a critical distance to avoid such injurious pecking, as well as a
tendency to join the group. In fact, it seemed that the introduced bird was trying to become
integrated into the group and just took the opportunity of retreating in risky situations when
being the target of aggressive behaviour. From our results it is not clear exactly how much
space turkeys need to be able to retreat to the observed 151 cm, but it must be between 1
bird/m2 (small pen) and 0.08 (large pen) i.e. much lower than the usual 3 birds/m2 in
commercial fattening of turkeys. The observed distance may represent an upper limit
where turkeys are able to recognise conspecifics individually. Individuals further away
would then no longer be recognized as unfamiliar and therefore not be antagonised. Gigas
(1987) reports that turkeys can recognise a grain of maize from a maximal distance of
150 cm. Dawkins (1995) found that laying hens discriminate conspecifics only up to 50 cm
distance away. The questions as to the maximum distance at which turkeys are able to
recognise conspecifics individually and at which maximal density they are still able to
retreat far enough to avoid risky aggressive interactions will be rewarding objectives for
further research.
In contrast to aggressive pecking and threats, we did not find significant differences
in the number of fights and chases between the small and large pens. For both actions,
we expected higher number of incidences in the small pen, but instead we observed that
the introduced bird frequently did not respond to the challenge of its opponents, when in
the smaller pen so that fighting did not occur. Chases only occurred following a fight and
consequently there were also less chases observed. We may only speculate on the
reasons for these low numbers of incidences, but possibly the birds simply did not have
enough space to perform the action or were aware of a risk of injury. This is supported
by the low number of leaps observed. Turkeys use their wings to jump at the
opponent when leaping, and in a restricted space, the wings are at a high risk of getting
broken.
To summarise, the present study shows that in small groups of turkeys, an increase in
floor space reduces the number of aggressive pecks and threats aimed at an introduced
unfamiliar conspecific. Additionally, we found evidence that there might be a critical
distance at which this aggressive behaviour is avoided.
We conclude that one of the reasons for high injury rates in fattening turkey toms reared
under commercial breeding conditions might be the restricted space due to high stocking
density which prevents the birds from moving far enough away from attacking conspecifics
to avoid injuries.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

4. การอภิปราย
เป็นที่คาดหวังของสมาชิกกลุ่มส่งจิกเชิงรุกมากขึ้นและภัยคุกคามต่อ
นกแนะนำเมื่ออยู่ในปากกาที่มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับปากกาทดลองขนาดใหญ่
จำนวนจิกก้าวร้าวเหล่านี้มีความสำคัญมากที่สุดในส่วนที่เกี่ยวกับปัญหาใน
เชิงพาณิชย์ขุนของไก่งวงที่พวกเขาก่อให้เกิดการบาดเจ็บที่ร้ายแรงซึ่งอาจนำไปสู่ความตาย.
ตัน Buchwalder บีฮิว-Eicher / การประยุกต์ใช้วิทยาศาสตร์พฤติกรรมสัตว์ 89 (2004) 207-214 211
รูป 1. จำนวนเฉลี่ยของการต่อสู้, ไล่, จิกเชิงรุกและภัยคุกคามและหมายถึงอัตราส่วนของระยะห่างระหว่าง
นกที่นำมาทดสอบและสมาชิกกลุ่มเมื่อเทียบกับระยะห่างระหว่างสมาชิกในการทดสอบกลุ่มต่อการทดสอบใน
การทดลองปากกาขนาดเล็กและขนาดใหญ่ ระดับความน่าจะเป็นที่จะระบุด้วย * P <0.05.
นกยังแนะนำเก็บไว้เป็นระยะทางขนาดใหญ่จากสมาชิกในกลุ่มที่มีขนาดใหญ่ของ
สองปากกาทดลองยืนยันสมมติฐานของเราว่าในปากกาขนาดเล็กก็จะมีมากขึ้น
เป็นเรื่องยากสำหรับนกแนะนำให้รู้จักกับ หนีไกลพอที่จะหลีกเลี่ยงการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม.
แต่นกที่นำมาไม่ได้ทำให้การใช้งานของทุกพื้นที่ที่มีอยู่ในปากกาที่มีขนาดใหญ่.
ระยะทาง 50 ซมมากขึ้นเห็นได้ชัดพอที่จะกระตุ้นจิกอย่างมีนัยสำคัญน้อยที่จะ
ศีรษะและลำคอ แสดงให้เห็นเป็นระยะทางที่สำคัญในการหลีกเลี่ยงการเกิดความเสียหายดังกล่าวจิกเช่นเดียวกับ
แนวโน้มที่จะเข้าร่วมกลุ่ม ในความเป็นจริงมันดูเหมือนว่านกแนะนำได้พยายามที่จะกลายเป็น
แบบบูรณาการในกลุ่มและเพียงแค่เอาโอกาสของการถอยในสถานการณ์ที่มีความเสี่ยงเมื่อ
เป็นเป้าหมายของพฤติกรรมก้าวร้าว จากผลของเรามันจะไม่ชัดเจนว่าเท่าไหร่
ไก่งวงพื้นที่จะต้องสามารถที่จะล่าถอยไปตั้งข้อสังเกต 151 ซม. แต่จะต้องอยู่ระหว่าง 1
นก / m2 (ปากกาขนาดเล็ก) และ 0.08 (ปากกาขนาดใหญ่) คือต่ำกว่าปกติ 3 นก / m2 ใน
ขุนเชิงพาณิชย์ของไก่งวง ระยะสังเกตอาจเป็นตัวแทนของขีด จำกัด บน
ไก่งวงที่สามารถที่จะรับรู้เป็นรายบุคคล conspecifics บุคคลที่อยู่ไกลออกไป
ก็จะไม่ได้รับการยอมรับในฐานะที่ไม่คุ้นเคยและดังนั้นจึงไม่ได้รับการ antagonized gigas
(1987) รายงานว่าไก่งวงสามารถรับรู้เม็ดข้าวโพดจากระยะไกลสูงสุด
150 เซนติเมตร ว์คินส์ (1995) พบว่าไก่ไข่แตกต่าง conspecifics เพียงไม่เกิน 50 ซม.
ระยะทางที่ห่างออกไป คำถามที่เป็นระยะทางสูงสุดที่ไก่งวงสามารถที่จะ
รับรู้เป็นรายบุคคลและ conspecifics ที่มีความหนาแน่นสูงสุดพวกเขายังคงสามารถที่จะ
หนีไกลพอที่จะหลีกเลี่ยงการมีปฏิสัมพันธ์ในเชิงรุกที่มีความเสี่ยงจะเป็นวัตถุประสงค์ที่คุ้มค่าสำหรับ
การวิจัยต่อไป.
ในทางตรงกันข้ามกับจิกเชิงรุกและภัยคุกคาม เราไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ
ในจำนวนของการต่อสู้และไล่ระหว่างปากกาขนาดเล็กและขนาดใหญ่ เพราะการกระทำของทั้งสอง
ที่เราคาดว่าจำนวนที่สูงขึ้นของอุบัติการณ์ในคอกเล็ก ๆ แต่เราตั้งข้อสังเกตว่า
นกแนะนำมักไม่ตอบสนองต่อความท้าทายของฝ่ายตรงข้ามเมื่ออยู่ใน
ปากกาขนาดเล็กลงเพื่อการต่อสู้ที่ไม่ได้เกิดขึ้น Chases เฉพาะที่เกิดขึ้นต่อไปนี้การต่อสู้และ
จึงยังมีน้อยไล่สังเกต เราอาจจะคาดเดา
เหตุผลตัวเลขที่ต่ำอุบัติการณ์เหล่านี้ แต่อาจจะเป็นนกก็ไม่ได้มี
พื้นที่เพียงพอที่จะดำเนินการหรือได้รับทราบถึงความเสี่ยงของการบาดเจ็บ นี้ได้รับการสนับสนุน
ด้วยจำนวนต่ำของ leaps สังเกต ไก่งวงใช้ปีกของพวกเขาจะข้ามไปที่
ฝ่ายตรงข้ามเมื่อกระโจนและในพื้นที่ จำกัด ปีกที่มีความเสี่ยงสูงของการ
เสีย.
เพื่อสรุปการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าในกลุ่มเล็ก ๆ ของไก่งวงเพิ่มขึ้นใน
พื้นที่ลด จำนวนจิกเชิงรุกและภัยคุกคามที่มุ่งเป้าไปที่การแนะนำให้รู้จัก
คุ้นเคยชนิดเดียวกัน นอกจากนี้เรายังพบหลักฐานว่าอาจจะมีความสำคัญ
ระยะห่างที่พฤติกรรมก้าวร้าวนี้จะหลีกเลี่ยง.
เราสรุปได้ว่าหนึ่งในสาเหตุของการอัตราการบาดเจ็บสูงในไก่งวงขุน TOMS เลี้ยง
ภายใต้เงื่อนไขการเพาะพันธุ์การค้าอาจจะมีพื้นที่ จำกัด เนื่องจากถุงเท้าสูง
ความหนาแน่น ซึ่งจะช่วยป้องกันนกจากการย้ายไกลพอจากการโจมตี conspecifics
เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4 . การอภิปราย
เป็นไปตามคาด สมาชิกกลุ่มส่งจิกก้าวร้าวมากขึ้นและภัยคุกคามต่อ
แนะนำนกเมื่อเทียบกับปากกาปากกาขนาดเล็กจำนวนขนาดใหญ่
จำนวนจิกก้าวร้าวเหล่านี้สำคัญที่สุด ในการปัญหา
ขุนเชิงพาณิชย์ของไก่งวงที่พวกเขาทำให้เกิดการบาดเจ็บที่ร้ายแรงซึ่งอาจนำไปสู่ความตาย buchwalder
T Bเบอร์ไอเคอร์ / วิทยาศาสตร์พฤติกรรมสัตว์ 89 ( 2004 ) 207 – 214 211
รูปที่ 1 หมายถึงจำนวนของการต่อสู้ ไล่จิก , ก้าวร้าวและอุปสรรค หมายถึง อัตราส่วนของระยะห่างระหว่าง
แนะนำนก และสมาชิกกลุ่มทดสอบเทียบกับระยะทางระหว่างสมาชิกในกลุ่มทดสอบต่อการทดสอบใน
ปากกาทดลองขนาดเล็ก และขนาดใหญ่ ระดับความน่าจะเป็นจะแสดงโดย
* p < 0.05 .านกยังเก็บระยะทางขนาดใหญ่จากกลุ่มสมาชิกในขนาดใหญ่ของ
2 แบบปากกา ยืนยันสมมติฐานของเราที่เข้าไปในคอกเล็กมันจะมากขึ้น
ยากสำหรับแนะนำนก ถอยออกมาไกลพอที่จะหลีกเลี่ยงการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามของ .
อย่างไรก็ตามแนะนำนกไม่ได้ใช้ของ ทั้งหมดของพื้นที่ที่มีอยู่ใน
ปากกาขนาดใหญ่ระยะห่าง 50 เซนติเมตรมากขึ้นเห็นได้ชัดพอที่จะกระตุ้นน้อยกว่าการ
จิกศีรษะและคอ ซึ่งระยะทางดังกล่าวเพื่อหลีกเลี่ยงการเปลืองจิก รวมทั้ง
มีแนวโน้มที่จะเข้าร่วมกลุ่ม ในความเป็นจริงดูเหมือนว่าแนะนำนกพยายามที่จะกลายเป็น
รวมเป็นกลุ่มและเพิ่งได้มีโอกาสถอยในสถานการณ์เมื่อ
เสี่ยงเป็นเป้าหมายของพฤติกรรมก้าวร้าว จากผลของเรามันไม่ชัดเจนเท่าไหร่
พื้นที่ไก่งวงต้องถอยประมาณ 151 ซม. แต่ต้องอยู่ระหว่าง 1
นก / m2 ( ปากกาขนาดเล็ก ) และ 0.08 ( ปากกาขนาดใหญ่ ) เช่น ต่ํากว่าปกติ 3 นก / m2
ขุนเชิงพาณิชย์ของไก่งวง และระยะทางที่อาจเป็นตัวแทนของ
จำกัดบนที่ไก่งวงสามารถจำ conspecifics เป็นรายบุคคล บุคคลที่ห่างไกล
จะไม่ได้รับการยอมรับว่าไม่คุ้นเคยและดังนั้นจึงไม่สามารถ antagonised . ศึกษา
( 1987 ) รายงานว่าไก่งวงสามารถจำเม็ดข้าวโพด จากระยะทางสูงสุดของ
150 ซม. ดอว์คินส์ ( 2538 ) พบว่า ไก่ไข่ที่แบ่งแยก conspecifics เท่านั้นถึง 50 ซม.
ห่าง .คำถามถึงระยะทางสูงสุดที่ไก่งวงสามารถ
จำ conspecifics เป็นรายบุคคลและที่ความหนาแน่นสูงสุดที่พวกเขาจะยังคงสามารถที่จะ
ถอยไกลพอที่จะหลีกเลี่ยงความเสี่ยงเชิงรุกปฏิสัมพันธ์จะเป็นวัตถุประสงค์ที่คุ้มค่าสำหรับการวิจัยต่อไป
.
ในทางตรงกันข้ามกับก้าวร้าวจิกและภัยคุกคาม เราไม่พบความแตกต่าง
จำนวนของการต่อสู้และไล่ล่าระหว่างขนาดเล็กและขนาดใหญ่ปากกา ทั้งการกระทำ เราคาดว่าปริมาณ
อุบัติการณ์ในปากกาขนาดเล็ก แต่เราสังเกตว่า
แนะนำนกมักไม่ตอบสนองต่อความท้าทายของฝ่ายตรงข้ามของมัน เมื่อ
ขนาดเล็กปากกาเพื่อที่จะต่อสู้ไม่ได้เกิดขึ้น ไล่ตามการต่อสู้และ
เท่านั้นที่เกิดขึ้นจึงยังมีน้อย ไล่ตามลำดับ เราอาจคาดเดา
เหตุผลเหล่านี้ต่ำจำนวนอุบัติการณ์ แต่อาจจะเป็นนกก็ไม่ได้มี
พื้นที่เพียงพอที่จะดำเนินการ หรือได้รับทราบถึงความเสี่ยงของการบาดเจ็บ นี้คือการสนับสนุน
โดยจำนวนต่ำของ leaps ) ไก่งวงใช้ปีกกระโดดที่
ฝ่ายตรงข้ามเมื่อกระโจน และจำกัดพื้นที่ปีกมีความเสี่ยงสูงได้รับ

เพื่อสรุปเสีย ในการศึกษานี้พบว่า ในกลุ่มเล็ก ๆของไก่งวงเพิ่มขึ้น
พื้นที่ลดจํานวนจิก ก้าวร้าวและภัยคุกคามที่มุ่งการแนะนำ
ไม่คุ้นเคย conspecific . นอกจากนี้ เราพบหลักฐานว่าอาจจะมีระยะวิกฤต
ที่พฤติกรรมก้าวร้าวนี้หลีกเลี่ยง
เราสรุปได้ว่า หนึ่งในเหตุผลสำหรับอัตราการบาดเจ็บสูงเพรียวตุรกี Toms เลี้ยง
ภายใต้เงื่อนไขการเลี้ยงเชิงพาณิชย์อาจจะควบคุมพื้นที่สูงเนื่องจากความหนาแน่นถุงน่อง
ซึ่งป้องกันไม่ให้นกย้ายไปไกลแล้วจากการโจมตี conspecifics
เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บ