Superabsorbent polymers (SAPs) are

Superabsorbent polymers (SAPs) are crosslinked hydrophilic polymer with three dimensional networks of polymer chains that generally contain carboxylic acid, partially neutralized carboxyl groups, carboxamide and sodium carboxylate. They can absorb large quantities of water to more than 1,000 times of their own weight without dissolving (Wage et al., 2007). In the late 1960s, the SAP based on natural polymers are first invented by United States Department of Agriculture to improve water retention for soil amendment (Kiatkamjornwong, 2007). They developed a resin based on starch -g-polyacrylonitrile with a water absorption greater than 400 times of its original weight. In the middle of 1970s, SAPs were developed in Japan for using in personal care and hygienic products such as disposable diapers, sanitary napkins, surgical pads etc. In addition to these applications, they are used in soil conditioning, as controlled release agents for agrochemicals or pharmaceuticals. The factors that provide absorbing power to superabsorbent polymers are osmotic pressure and affinity between polymer electrolyte and water. In contrast, high crosslink density of polymer networks is a factor that suppresses the absorbing power. The SAPs possess not only a high fluid absorbing capability, but also a limitation to release the absorbed fluid. Principal superabsorbent polymers are crosslinked polyacrylates which are derived from petrochemical resources. Therefore, polyacrylate is a non-renewable material that is dependent on the petroleum industry (Nnadi et al., 2011).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Superabsorbent โพลิเมอร์ (SAPs) เป็นพอลิเมอร์ hydrophilic crosslinked กับข่ายสามมิติของโซ่พอลิเมอร์ที่โดยทั่วไปประกอบด้วยกรด carboxylic, carboxyl neutralized บางส่วนกลุ่ม carboxylate carboxamide และโซเดียม พวกเขาสามารถดูดซับขนาดใหญ่ปริมาณ ของน้ำ มากกว่า 1000 เท่า ของน้ำหนักตนเองได้โดยไม่ยุบ (ค่าจ้าง et al., 2007) ในช่วงปลายปี 1960, SAP โดยใช้โพลิเมอร์ธรรมชาติถูกคิดค้น โดยสหรัฐอเมริกากรมวิชาการเกษตรเพื่อปรับปรุงการเก็บรักษาน้ำในดินแก้ไข (Kiatkamjornwong, 2007) ก่อน พวกเขาพัฒนายางตาม polyacrylonitrile - g แป้งด้วยการดูดซับน้ำมากกว่า 400 เท่าของน้ำหนักตัวเดิม กลางทศวรรษ 1970, SAPs ได้จัดพัฒนาในญี่ปุ่นสำหรับใช้ในการดูแลส่วนบุคคลและผลิตภัณฑ์สุขอนามัยเช่นผ้าอ้อม ผ้าเช็ดปากสุขาภิบาล ผ่าตัดแผ่นฯลฯ นอกจากโปรแกรมประยุกต์เหล่านี้ พวกเขาจะใช้ในการปรับดิน เป็นตัวแทนรุ่นควบคุมสำหรับสูบยา ปัจจัยที่มีพลังดูดซับ superabsorbent โพลิเมอร์มีความดันออสโมติกและความสัมพันธ์ระหว่างน้ำและอิเล็กโทรพอลิเมอร์ ในทางตรงกันข้าม crosslink สูงความหนาแน่นของเครือข่ายพอลิเมอร์เป็นปัจจัยที่ไม่ใส่พลังงานดูดซับ SAPs มีไม่เพียงแต่สามารถดูดซับของเหลวที่สูง แต่ข้อจำกัดปล่อยน้ำดูดซึม โพลิเมอร์ superabsorbent หลัก polyacrylates crosslinked ที่มาจากปิโตรเคมีได้ ดังนั้น polyacrylate เป็นวัสดุทดแทนไม่ใช่ที่ขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมปิโตรเลียม (Nnadi et al., 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โพลีเมอ superabsorbent (หน้าโง่) เป็นพอลิเมอ hydrophilic เชื่อมขวางที่มีสามมิติของเครือข่ายโซ่ลิเมอร์ที่มักมีกรดคาร์บอกซิกลุ่ม carboxyl เป็นกลางบางส่วน carboxamide และ carboxylate โซเดียม พวกเขาสามารถดูดซับน้ำปริมาณมากถึงกว่า 1,000 เท่าของน้ำหนักของตัวเองของพวกเขาโดยไม่ต้องละลาย (ค่าจ้าง et al., 2007) ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1960, SAP ตามโพลิเมอร์ธรรมชาติที่คิดค้นครั้งแรกโดยสหรัฐอเมริกากรมวิชาการเกษตรในการปรับปรุงการกักเก็บน้ำเพื่อการปรับปรุงดิน (Kiatkamjornwong 2007) พวกเขาพัฒนาเรซินขึ้นอยู่กับแป้ง -g-polyacrylonitrile ที่มีการดูดซึมน้ำสูงกว่า 400 เท่าของน้ำหนักเดิม ในช่วงกลางของปี 1970 ที่หน้าโง่ที่ถูกพัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่นสำหรับการใช้ในการดูแลส่วนบุคคลและผลิตภัณฑ์สุขอนามัยเช่นผ้าอ้อมผ้าอนามัย, แผ่นผ่าตัดเป็นต้นนอกจากนี้การใช้งานเหล่านี้พวกเขาจะใช้ในการปรับสภาพดินเป็นสารควบคุมการปลดปล่อยสารเคมีสำหรับ หรือยา ปัจจัยที่ให้อำนาจในการดูดซับโพลิเมอร์ superabsorbent มีแรงดันและความสัมพันธ์ระหว่างอิเล็กโทรลิเมอร์และน้ำ ในทางตรงกันข้ามความหนาแน่น Crosslink สูงของเครือข่ายลิเมอร์เป็นปัจจัยที่ยับยั้งการดูดซับพลังงาน หน้าโง่มีไม่เพียง แต่ดูดซับของเหลวสูงความสามารถ แต่ยังมีข้อ จำกัด ที่จะปล่อยของเหลวดูดซึม โพลีเมอ superabsorbent เงินต้นเป็น polyacrylates เชื่อมขวางซึ่งจะได้มาจากแหล่งปิโตรเคมี ดังนั้นพอลิเมเป็นวัสดุที่ไม่หมุนเวียนที่จะขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมปิโตรเลียม (Nnadi et al., 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

superabsorbent โพลิเมอร์ ( ยาง ) ชิ้นงานพอลิเมอร์ที่มีมิติ กับสามเครือข่ายโซ่พอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยกรดคาร์บอกซิลิกทั่วไปบางส่วนที่เป็นกลางหลายกลุ่มคาร์โบซาไมด์และโซเดียมคาร์บอกซิเลต . พวกเขาสามารถดูดซับปริมาณขนาดใหญ่ของน้ำมากกว่า 1 , 000 เท่าของน้ำหนักของตนเองโดยไม่ละลาย ( ค่าจ้าง et al . , 2007 ) ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ,ยางยึดพอลิเมอร์ธรรมชาติถูกคิดค้นครั้งแรกโดยสหรัฐอเมริกากรมวิชาการเกษตรเพื่อปรับปรุงความคงทนในน้ำเพื่อปรับปรุงดิน ( ดร , 2007 ) พวกเขาพัฒนาเรซินตามแป้ง - g-polyacrylonitrile มีการดูดซึมน้ำมากกว่า 400 เท่าของน้ำหนักเดิม ในช่วงกลางของทศวรรษยางถูกพัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น เพื่อใช้ในการดูแลส่วนบุคคลและผลิตภัณฑ์สุขอนามัยเช่นผ้าอ้อม , ผ้าอนามัย , ผ้าอนามัย ฯลฯ ในราคาประหยัด ซึ่งโปรแกรมเหล่านี้ พวกเขาจะใช้ในการปรับสภาพดิน เป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมการปลดปล่อยสารเคมีหรือยาปัจจัยที่ช่วยให้ดูดซับพลัง superabsorbent พอลิเมอร์มีแรงดันออสโมติกและความเป็นพี่น้องกัน ระหว่างน้ำและอิเล็กโทรไลต์พอลิเมอร์ ในทางตรงกันข้าม ความหนาแน่นของพันธะข้ามโครงข่ายพอลิเมอร์สูง เป็นปัจจัยที่ยับยั้งการดูดซับพลังงาน ที่สูญเสียมีไม่เพียง แต่สูงของเหลวดูดซับความสามารถ แต่ยังมีข้อจำกัดที่จะปล่อยดูดซึมของเหลวผู้อำนวยการศูนย์ superabsorbent ชิ้นงาน polyacrylates ซึ่งจะได้มาจากทรัพยากรปิโตรเคมี ดังนั้น เลตเป็นวัสดุทดแทนที่ไม่พึ่งพาอุตสาหกรรมปิโตรเลียม ( nnadi et al . , 2011 )