Prerequisites to leisure[edit]Human

Prerequisites to leisure[edit]
Humans spend their time in activities of daily living, work, sleep, social duties, and leisure, the latter time being free from prior commitments to physiologic or social needs,[4] a prerequisite of recreation. Leisure has increased with increased longevity and, for many, with decreased hours spent for physical and economic survival, yet others argue that time pressure has increased for modern people, as they are committed to too many tasks.[5] Other factors that account for an increased role of recreation are affluence, population trends, and increased commercialization of recreational offerings.[6] While one perception is that leisure is just "spare time", time not consumed by the necessities of living, another holds that leisure is a force that allows individuals to consider and reflect on the values and realities that are missed in the activities of daily life, thus being an essential element of personal development and civilization.[1] This direction of thought has even been extended to the view that leisure is the purpose of work, and a reward in itself,[1] and "leisure life" reflects the values and character of a nation.[6] Leisure is considered a human right under the Universal Declaration of Human Rights.[7]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้อกำหนดเบื้องต้นเพื่อการพักผ่อน [แก้ไข]มนุษย์ใช้เวลาในกิจกรรมชีวิตประจำวัน งาน นอนหลับ หน้าที่สังคม และ ผ่อน เวลาหลังปลอดจากภาระผูกพันก่อนต้อง physiologic หรือสังคม, [4] ช่วงเวลาของการพักผ่อนหย่อนใจ มีเพิ่ม มีลักษณะเพิ่มขึ้น และ สำหรับหลาย ๆ คน กับลดเวลาที่ใช้เพื่อความอยู่รอดทางกายภาพ และเศรษฐกิจ ยังอื่นโต้เถียงนั้นดันมีเพิ่มสำหรับคนทันสมัย มีงานมากเกินไปให้[5] อื่น ๆ ปัจจัยที่บัญชีสำหรับการมีบทบาทเพิ่มขึ้นของกิจกรรมคือ affluence ประชากร และแนวโน้ม commercialization เพิ่มขึ้นง่าย ๆ[6] ในขณะที่รู้หนึ่งเป็นที่พักผ่อน เป็นเพียง "เจียดเวลา" เวลาไม่ใช้สิ่งจำเป็นของชีวิต อีกถือว่าผ่อนแรงที่ช่วยให้บุคคลพิจารณา และแสดงค่าและความเป็นจริงที่พลาดในกิจกรรมของชีวิตประจำวัน จึง เป็นองค์ประกอบสำคัญของอารยธรรมและพัฒนา[1] แม้การขยายทิศทางนี้ของคิดมองว่า ผ่อนเป็นวัตถุประสงค์ของการทำงาน และรางวัลในตัวเอง, [1] และ "พักผ่อนชีวิต" แสดงค่าและของประเทศ[6] พักผ่อนถือเป็นสิทธิที่มนุษย์ภายใต้การปฏิญญาสากลของสิทธิมนุษยชน[7]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ข้อกำหนดเบื้องต้นเพื่อการพักผ่อน [แก้ไข]
มนุษย์ใช้เวลาของเขาในกิจกรรมของชีวิตประจำวัน, การทำงาน, การนอนหลับหน้าที่ทางสังคมและการพักผ่อนเวลาหลังเป็นอิสระจากภาระผูกพันก่อนที่จะสรีรวิทยาหรือความต้องการของสังคม [4] จำเป็นของการพักผ่อนหย่อนใจ สันทนาการได้เพิ่มขึ้นกับอายุการใช้งานที่เพิ่มขึ้นและสำหรับหลาย ๆ คนที่มีลดลงชั่วโมงที่ใช้เพื่อความอยู่รอดทางกายภาพและทางเศรษฐกิจยังคนอื่น ๆ ยืนยันว่าความดันเวลาได้เพิ่มขึ้นสำหรับคนทันสมัยเช่นที่พวกเขามีความมุ่งมั่นให้กับงานมากเกินไป. [5] ปัจจัยอื่น ๆ ที่บัญชีสำหรับ บทบาทที่เพิ่มขึ้นของการพักผ่อนหย่อนใจที่มีความมั่งคั่งแนวโน้มประชากรและการค้าที่เพิ่มขึ้นของกิจกรรมนันทนาการ. [6] ในขณะที่หนึ่งรับรู้ก็คือการพักผ่อนที่เป็นเพียง "เวลาว่าง" เวลาไม่บริโภคโดยความจำเป็นของการใช้ชีวิตอีกถือได้ว่าการพักผ่อนเป็นแรง ที่ช่วยให้บุคคลที่จะต้องพิจารณาและสะท้อนให้เห็นถึงค่านิยมและความเป็นจริงที่จะพลาดในกิจกรรมของชีวิตประจำวันจึงเป็นองค์ประกอบสำคัญของการพัฒนาส่วนบุคคลและอารยธรรม. [1] ทิศทางของความคิดนี้ได้รับการขยายไปยังมุมมองที่พักผ่อน วัตถุประสงค์ของการทำงานและผลตอบแทนในตัวเอง [1] และ "ชีวิตการพักผ่อนที่" สะท้อนให้เห็นถึงค่านิยมและตัวอักษรของประเทศ. [6] สันทนาการถือเป็นสิทธิมนุษยชนภายใต้ปฏิญญาสากลของสิทธิมนุษยชน. [7]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เบื้องต้นเพื่อสันทนาการ [ แก้ไข ]
มนุษย์ใช้จ่ายเวลาในกิจกรรมประจำวันของชีวิต , ทำงาน , นอน , สังคม หน้าที่ และว่าง หลังได้ฟรีจากภาระผูกพันก่อนความต้องการทางสรีรวิทยาหรือสังคม [ 4 ] เป็นเบื้องต้นของการพักผ่อนหย่อนใจ พักผ่อนได้เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น อายุการใช้งาน และ หลาย กับ ลดชั่วโมงการใช้จ่ายสำหรับทางกายภาพและทางเศรษฐกิจของการอยู่รอดแต่คนอื่น ๆอ้างว่าความดันเวลาเพิ่มขึ้นสำหรับคนทันสมัย เช่นที่พวกเขามุ่งมั่นกับงานมากเกินไป [ 5 ] ปัจจัยอื่น ๆที่บัญชีสำหรับบทบาทที่เพิ่มขึ้นของนันทนาการมีความมั่งคั่งของประชากรที่เพิ่มขึ้น แนวโน้ม และ commercialization ของบูชานันทนาการ . [ 6 ] ส่วนการรับรู้ว่าว่างเป็นเพียง " เวลา " , เวลา ไม่บริโภคโดยความจำเป็นของชีวิตอีกถือว่าว่างเป็นแรงที่ช่วยให้บุคคลที่จะพิจารณาและสะท้อนให้เห็นถึงค่านิยมและความเป็นจริงที่ขาดหายไปในกิจกรรมต่างๆ ในชีวิตประจําวัน จึงเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของการพัฒนาส่วนบุคคลและอารยธรรม [ 1 ] นี้ทิศทางของความคิดได้ถูกขยายเพื่อดูว่าว่างคือวัตถุประสงค์ของงานและ รางวัลในตัวเอง[ 1 ] และ " ชีวิต " เพื่อสะท้อนถึงคุณค่าและบุคลิกของประเทศ [ 6 ] ว่างถือเป็นสิทธิมนุษยชนตามปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน [ 7 ]