Barriers to the promotion of early

Barriers to the promotion of early mobility include clinicians’ knowledge deficits,
sedation practices, lack of human and equipment resources, patient physiologic
instability, and established ICU culture. Altering well-established routines and patterns
of care requires a comprehensive approach to instituting not only individual behavior
change, but also a system that support a shift in group norms (Bassett et al., 2012).
While literature supports evidence of improved outcomes with early mobility,
changes in practice can present challenges. Winkelman and Peereboom (2010)
performed a descriptive study examining the nurses’ perceptions of the barriers to and
20
facilitators of progressive mobility. Data were collected in a semi-structured interview
conducted with 33 nurses prior to implementing any patient activity related to mobility.
The goal of the interview was to determine the nurses’ perception related to patient
readiness or inability to increase mobility activities. Of 49 activities identified by nurses
during the interview, 41 were limited to in-bed activity, including frequent manual
turning or passive range of motion exercises. Only one nurse planned active range of
motion exercises. Unstable vital signs and low respiratory tolerance were the common
reasons for restricting activity. Safety concerns (fear of patient falling or risk to tubing or
catheter integrity) were cited in 34% of the interviews. Eleven nurses (27% of interviews)
reported sedation to be an important barrier to out of bed activity. The nurses did not cite
physicians’ orders as either a barrier or facilitator.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อุปสรรคการส่งเสริมการเคลื่อนไหวช่วงรวมขาดดุลความรู้ clinicians'เชลโลปฏิบัติ ขาดมนุษย์ และอุปกรณ์ ทรัพยากร ผู้ป่วย physiologicความไม่แน่นอน และวัฒนธรรมฉุกเฉินขึ้น เปลี่ยนแปลงคำสั่งดีขึ้นและรูปแบบของต้องใช้เป็นแนวทางที่ครอบคลุมการจัดระบบการแสวงไม่เฉพาะพฤติกรรมเปลี่ยนแปลง แต่ยังเป็นระบบที่สนับสนุนกะในกลุ่มบรรทัดฐาน (Bassett et al., 2012)ในขณะที่วรรณกรรมสนับสนุนหลักฐานของผลลัพธ์ที่ดีขึ้นกับต้นเคลื่อนเปลี่ยนแปลงในทางปฏิบัติสามารถนำเสนอความท้าทาย Winkelman และ Peereboom (2010)ดำเนินการตรวจสอบภาพลักษณ์ของพยาบาลของอุปสรรคการศึกษาอธิบาย และ20เบา ๆ ของเคลื่อนที่ก้าวหน้า มีการรวบรวมข้อมูลในการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างดำเนินการกับพยาบาล 33 ก่อนดำเนินกิจกรรมใด ๆ ผู้ป่วยที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวเป้าหมายของการสัมภาษณ์คือการ กำหนดการรับรู้ของพยาบาลกับผู้ป่วยความพร้อมหรือไม่สามารถเพิ่มกิจกรรมเคลื่อนไหว กิจกรรม 49 ระบุ โดยพยาบาลในระหว่างการสัมภาษณ์ 41 ถูกจำกัดกิจกรรมในเตียง รวมด้วยตนเองบ่อย ๆแฝง หรือเปิดช่วงของการเคลื่อนไหวการออกกำลังกาย พยาบาลเดียวแผนการใช้งานหลากหลายเคลื่อนไหวออกกำลังกาย สัญญาณชีพที่เสถียรและค่าเผื่อการหายใจต่ำมีมวลเหตุผลในการจำกัดกิจกรรม ความกังวลด้านความปลอดภัย (ความกลัวของผู้ป่วยที่ล้มหรือเสี่ยงท่อ หรือความสมบูรณ์ของการพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูล) ได้อ้างถึง 34% ของการสัมภาษณ์ พยาบาล 11 (27% ของการสัมภาษณ์)รายงานเชลโลเป็น อุปสรรคสำคัญต่อจากกิจกรรมเตียง พยาบาลไม่ได้อ้างอิงไม่ใบสั่งแพทย์เป็นอุปสรรคหรือสัมภาษณ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปัญหาและอุปสรรคที่โปรโมชั่นในช่วงต้นของการเคลื่อนไหวรวมถึงการแพทย์ 'การขาดดุลความรู้
การปฏิบัติใจเย็นขาดทรัพยากรมนุษย์และอุปกรณ์ทางสรีรวิทยาของผู้ป่วย
ความไม่แน่นอนและวัฒนธรรมที่จัดตั้งขึ้นห้องไอซียู การเปลี่ยนแปลงการปฏิบัติที่ดีขึ้นและรูปแบบ
ของการดูแลต้องใช้วิธีการที่ครอบคลุมในการจัดตั้งไม่เพียง แต่พฤติกรรมของบุคคล
เปลี่ยนแปลง แต่ยังเป็นระบบที่สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงในบรรทัดฐานกลุ่ม (Bassett et al., 2012).
ในขณะที่วรรณกรรมสนับสนุนหลักฐานของผลลัพธ์ที่ดีขึ้นกับต้น การเคลื่อนไหว
เปลี่ยนแปลงในทางปฏิบัติสามารถนำเสนอความท้าทาย Winkelman และ Peereboom (2010)
ดำเนินการศึกษาเชิงพรรณนาการตรวจสอบการรับรู้ของพยาบาลในอุปสรรคและ
20
ผู้อำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายมีความก้าวหน้า เก็บรวบรวมข้อมูลในการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง
การดำเนินการกับ 33 พยาบาลก่อนที่จะมีการดำเนินกิจกรรมของผู้ป่วยที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว.
เป้าหมายของการสัมภาษณ์คือการตรวจสอบการรับรู้ของพยาบาลที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วย
ความพร้อมหรือไม่สามารถที่จะเพิ่มกิจกรรมการเคลื่อนไหว 49 กิจกรรมที่ระบุพยาบาล
ในระหว่างการสัมภาษณ์, 41 ถูก จำกัด ให้กิจกรรมในเตียงรวมทั้งคู่มือบ่อย
เปลี่ยนเรื่อย ๆ หรือช่วงของการออกกำลังกายการเคลื่อนไหว เฉพาะพยาบาลหนึ่งที่วางแผนไว้ช่วงที่ใช้งานของ
การออกกำลังกายที่เคลื่อนไหว สัญญาณที่ไม่แน่นอนที่สำคัญและความอดทนต่ำระบบทางเดินหายใจที่พบบ่อยเป็น
เหตุผลสำหรับการ จำกัด กิจกรรม กังวลด้านความปลอดภัย (กลัวของผู้ป่วยตกหรือเสี่ยงต่อท่อหรือ
สายสวนสมบูรณ์) ที่ถูกอ้างถึงใน 34% ของการสัมภาษณ์ อีเลฟเว่พยาบาล (27% ของการสัมภาษณ์)
รายงานใจเย็นที่จะเป็นอุปสรรคสำคัญที่จะออกมาจากกิจกรรมเตียง พยาบาลไม่ได้กล่าวถึง
คำสั่งของแพทย์เป็นทั้งอุปสรรคหรือผู้อำนวยความสะดวก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อุปสรรคในการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยก่อนรวมถึงความรู้เกิด
ต้องปฏิบัติ ขาดทรัพยากรมนุษย์และอุปกรณ์ผู้ป่วยทางสรีรวิทยา
ไร้เสถียรภาพ และสร้างวัฒนธรรมที่ ICU การแก้ไขที่ดีขึ้นและรูปแบบของกิจวัตร
ดูแล ต้องใช้วิธีการที่ครอบคลุมในการจัดตั้งไม่เพียง แต่การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม
บุคคลแต่ยังเป็นระบบที่สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงในกลุ่มปกติ ( Bassett et al . , 2012 ) .
ในขณะที่วรรณกรรมสนับสนุนหลักฐานของการปรับปรุงผลก่อนการเปลี่ยนแปลงในการปฏิบัติที่สามารถนำเสนอความท้าทาย
. วิงเคิลเมิน และ peereboom ( 2010 )
) การศึกษาเชิงพรรณนาศึกษาพยาบาลการรับรู้อุปสรรคและ
20
การจัดการการเคลื่อนไหวที่ก้าวหน้าเก็บรวบรวมข้อมูลในการสัมภาษณ์
1 33 พยาบาลก่อนที่จะใช้ใด ๆของกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายผู้ป่วย .
เป้าหมายของการสัมภาษณ์เพื่อกำหนดรับรู้เกี่ยวข้องกับผู้ป่วย
ความพร้อมหรือไม่สามารถที่จะเพิ่มกิจกรรมการเคลื่อนไหว กิจกรรม 49 ระบุพยาบาล
ในระหว่างการสัมภาษณ์ 41 ถูก จำกัด ในกิจกรรมบนเตียงรวมถึงคู่มือ
เปลี่ยนบ่อยหรือช่วงเรื่อยๆแบบฝึกการเคลื่อนไหว เพียงหนึ่งพยาบาลวางแผนช่วงงาน
ฝึกการเคลื่อนไหว สัญญาณชีพไม่คงที่และความอดทนต่ำ คือหายใจสาเหตุ
เพื่อ จำกัด กิจกรรม ความกังวลด้านความปลอดภัย ( ความกลัวของผู้ป่วยลดลง หรือความเสี่ยงต่อท่อ หรือใช้ความสมบูรณ์
) อ้างใน 34% ของการสัมภาษณ์ สิบเอ็ดพยาบาล ( 27% ของการสัมภาษณ์ )
รายงานความใจเย็นเป็นสิ่งกีดขวางสําคัญของกิจกรรมบนเตียง พยาบาลไม่ได้อ้างแพทย์สั่งเป็นเหมือนกัน

สิ่งกีดขวางหรือผู้ประสานงาน