We've said it before, but we'll say

We've said it before, but we'll say it again: any time you start a piece of literature with a reference to a wise man, chances are that the wise man will be ignored and some really stupid mistake is coming around the corner. "When I was One-and-Twenty" is no exception. Unless, of course, you happen to disagree with the "wise man" when he says that love is a game that only fools play. After all, falling in love may be foolish – but, as this poem demonstrates, falling away from love might be just as ridiculous.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เราได้กล่าวไว้ก่อน แต่เราจะบอกว่ามันอีกครั้งที่คุณเริ่มชิ้นส่วนของวรรณคดีมีการอ้างอิงถึงคนฉลาด ๆ มีโอกาสที่คนฉลาดจะถูกละเว้นและบางส่วนผิดพลาดโง่จริงๆจะมารอบมุม . "เมื่อฉันเป็นคนหนึ่งและยี่สิบ" จะไม่มีข้อยกเว้น เว้นแต่ของหลักสูตรที่คุณเกิดขึ้นที่จะไม่เห็นด้วยกับ "คนฉลาด" เมื่อเขาบอกว่ารักเป็นเกมที่คนโง่เท่านั้นที่เล่น หลังจากทั้งหมดตกอยู่ในความรักอาจจะโง่ - แต่เป็นบทกวีนี้แสดงให้เห็นถึงตกอยู่ห่างออกไปจากความรักอาจจะเป็นเพียงไร้สาระ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เราได้กล่าวมาก่อน แต่เราจะพูดอีกที: ตลอดเวลาที่คุณเริ่มต้นชิ้นส่วนของวรรณคดี มีการอ้างอิงธีร มีโอกาสที่จะละเว้นการธีร และไก่บางจริง ๆ มาเที่ยว "เมื่อผมหนึ่ง และยี่สิบ" เป็นข้อยกเว้นไม่ เว้นแต่ แน่นอน คุณเกิดขึ้นจะไม่เห็นด้วยกับ "wise man" เมื่อเขาบอกว่า ความรักเป็นเกมเท่านั้นคนโง่เล่น ท้ายที่สุด อยู่ในความรักอาจจะโง่ – แต่ เป็นกลอนนี้สาธิต ตกจากรักอาจไร้สาระเป็นเพียง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราได้พูดว่ามันมาก่อนแต่เราก็จะบอกว่ามันอีกครั้งในเวลาที่คุณเริ่มชิ้นหนึ่งของวรรณกรรมพร้อมด้วยการอ้างอิงที่เป็นคนฉลาดก็มีโอกาสที่คนฉลาดที่จะไม่สนใจและความผิดพลาดโง่จริงๆบางอย่างจะมาถึงบริเวณมุมโดยรอบได้ "เมื่อผมเป็นคนหนึ่งและ - ยี่สิบ"ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน เว้นแต่ว่าของหลักสูตรที่คุณเกิดขึ้นจะไม่เห็นด้วยกับ"คนฉลาด"เมื่อเขาบอกว่าความรักเป็นเกมที่เล่นตลกเล่นเท่านั้น หลังจากทั้งหมดตกอยู่ในความรักอาจเป็นคนโง่ - แต่เป็นกลอนบทนี้แสดงให้เห็นว่าลดลงอยู่ห่างจากความรักอาจจะเป็นเพียงเป็นเรื่องตลก