Most historians agree that Buddhism

Most historians agree that Buddhism originated in northern India in the 5th century B.C.E. The tradition traces its origin to Siddhartha Gautama (or Gotama), who is typically referred to as the Buddha (literally the "Awakened" or "Enlightened One"). Siddhartha observed the suffering in the world and set out to find an antidote. Through meditation and analysis, he attained an enlightened state of being that marked the end of attachments (and therefore suffering), and ultimately, upon his death, release from the cycle of rebirth (samsara). The Buddha's teachings are often summarized in the Four Noble Truths, which form the basis of the first sermon he delivered after attaining enlightenment, and the Eightfold Path, which provides a basic guide for how to live in the world. Over the course of its 2500-year history, Buddhism has experienced many schisms and modifications; there are currently three major branches of the tradition — the Theravada ("Doctrine of the Elders"), the Mahayana ("Great Vehicle), and the Vajrayana ("Diamond Vehicle," often simply called "Tibetan Buddhism"), although there are many sects and groups within each of these branches. The Buddhist canon consists of a vast corpus of texts that cover philosophical, devotional, and monastic matters, and each of the major divisions of Buddhism has its own distinct version of what it considers to be canonical scriptures. Buddhism has spread from its roots in India to virtually every corner of the world, and in each place it has spread it has adopted and adapted local practices and beliefs. Although Buddhism is a distinct religious tradition, many people in the contemporary West have adopted philosophical and practical aspects of Buddhism and incorporated them into their religious and social practices; thus there are people who identify themselves "Buddhist Christians," "Buddhist Jews," and "Buddhist Atheists."

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าพุทธศาสนาที่เกิดขึ้นในภาคเหนือของอินเดียในศตวรรษที่ 5 คริสตศักราชประเพณีร่องรอยต้นกำเนิดของมันเพื่อพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้า (หรือพระพุทธเจ้า) ซึ่งโดยปกติจะเรียกว่าเป็นพระพุทธรูป (ตัวอักษร "ตื่น" หรือ "พุทธะหนึ่ง") พระพุทธเจ้าสังเกตเห็นความทุกข์ทรมานในโลกและออกไปหายาแก้พิษ ผ่านการทำสมาธิและการวิเคราะห์เขาบรรลุรัฐพุทธะของการเป็นที่โดดเด่นที่สุดของสิ่งที่แนบ (และทุกข์) และในที่สุดเมื่อการตายของเขาปล่อยจากวงจรของการเกิดใหม่ (สังสารวัฏ) คำสอนของพระพุทธเจ้าสรุปได้มักจะอยู่ในอริยสัจซึ่งเป็นพื้นฐานของพระธรรมเทศนาครั้งแรกที่เขาส่งมอบหลังจากบรรลุการตรัสรู้และ eightfold ทางซึ่งให้คำแนะนำขั้นพื้นฐานสำหรับวิธีการที่จะมีชีวิตอยู่ในโลก ในช่วงของประวัติศาสตร์ 2,500 ปีของพุทธศาสนาที่มีประสบการณ์หลายแตกแยกและการปรับเปลี่ยน; ปัจจุบันมีสามสาขาที่สำคัญของประเพณี -​​ เถรวาท ("เชื่อของผู้สูงอายุ") มหายาน ("ยานพาหนะท​​ี่ดี) และวัชรยาน (" เพชรยานพาหนะ "มักจะเรียกว่า" พุทธศาสนาในทิเบต ") แม้ว่าจะมี หลายนิกายและกลุ่มในแต่ละสาขาเหล่านี้. พุทธบัญญัติประกอบด้วยคลังใหญ่ของตำราที่ครอบคลุมปรัชญาการสักการะบูชาและเรื่องวัดและแต่ละหน่วยงานหลักของพระพุทธศาสนามีรุ่นที่แตกต่างกันของตัวเองในสิ่งที่มันคิดว่าเป็นที่ยอมรับ พระคัมภีร์. พระพุทธศาสนาได้แพร่กระจายจากรากของมันในประเทศอินเดียเพื่อแทบทุกมุมของโลกและในแต่ละสถานที่จะมีการแพร่กระจายจะได้นำมาใช้และปรับธรรมเนียมปฏิบัติของท้องถิ่นและความเชื่อ. แม้ว่าพุทธศาสนาเป็นประเพณีทางศาสนาที่แตกต่างกันหลาย ๆ คนในเวสต์ร่วมสมัยมี นำมาใช้ในด้านปรัชญาและการปฏิบัติของพุทธศาสนาและรวมพวกเขาในการปฏิบัติทางศาสนาและสังคมของพวกเขาจึงมีคนที่ระบุว่าตัวเองเป็น "คริสตชนที่นับถือศาสนาพุทธ", "ชาวยิวที่นับถือศาสนาพุทธ" และ "พระเจ้าพุทธ".

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่า พระพุทธศาสนาเกิดขึ้นในภาคเหนือของอินเดียในศตวรรษที่ b.c.e ประเพณีร่องรอยที่มาของ Siddhartha องค์ ( หรือ 5 ) ซึ่งมักจะเรียกว่าเป็นพระพุทธเจ้า ( ตัวอักษร " ตื่น " หรือ " พุทธะ " ) เจ้าชายสิทธัตถะทรงสังเกตทุกข์ในโลก และหายาแก้พิษ ผ่านการทำสมาธิและการวิเคราะห์เขาบรรลุพุทธะภาวะที่ทำเครื่องหมายจุดสิ้นสุดของสิ่งที่แนบมา ( และทรมาน ) , และสุดท้าย เมื่อความตายของเขาปลดปล่อยจากวัฏจักรของการเกิดใหม่ ( สังสารวัฏ ) พระธรรมมักจะสรุปในอริยสัจสี่ ซึ่งรูปแบบพื้นฐานของแรก " เขาส่งหลังจากบรรลุการตรัสรู้และแปดเส้นทางซึ่งมีแนวทางพื้นฐานสำหรับการมีชีวิตอยู่ในโลก ผ่านหลักสูตรของประวัติศาสตร์ของ 2 , 500 ปี พุทธศาสนาที่มีความแตกแยกและปรับเปลี่ยนหลายอย่าง ; ปัจจุบันมี 3 สาขาหลักของประเพณี - เถรวาท ( " เถรวาท " ) , ( " Great Vehicle ) มหายานและวัชรยาน ( เพชร " ยานพาหนะ " มักจะใช้เรียก " ธิเบต " )แม้ว่าจะมีหลายนิกาย และกลุ่มภายในแต่ละสาขาเหล่านี้ พุทธศีล ประกอบด้วยข้อมูลมากมายของข้อความที่ครอบคลุมปรัชญา , ศรัทธา , และวัดสำคัญ และของแต่ละหน่วยงานหลักของพระพุทธศาสนามีรุ่นของตัวเองแตกต่างกันของสิ่งที่มันคิดว่าเป็นในสารบบพระคัมภีร์ พระพุทธศาสนาได้แพร่กระจายจากรากของอินเดีย แทบจะทุกมุมของโลกและในแต่ละสถานที่ได้แพร่กระจายได้ประกาศใช้ และดัดแปลงสภาพท้องถิ่นและความเชื่อ แม้ว่าพระพุทธศาสนาจะแตกต่างกันทางศาสนาประเพณี หลายคนในตะวันตกร่วมสมัยมีอุปการะด้านปรัชญาและการปฏิบัติของพระพุทธศาสนา และรวมไว้ในการปฏิบัติของศาสนาและสังคม ดังนั้น จึงมีคนระบุเองว่า " พุทธคริสต์ " " พุทธยิว" และ " พุทธ "

พระเจ้า .