(16) The inscriptions in Khmer are

(16) The inscriptions in Khmer are quite distinct, as they are almost exclusively concerned with drawing up inventories: the wealth of a temple calculated in numbers of paddy fields, other land holdings, domestic animals, even lists of servants, which seem to have been considered at the time rather like 'rolls of honour'. In the case of paddy fields, their value is often recorded (in kind, as a cash economy did not exist), together with their size, and the name of the previous owner. These texts have been less frequently studied than the Sanskrit poems and probably still have a good deal more information to yield about daily life, for example when they record the sale, donation or transfer of a paddy field.
There is one special category of Khmer language inscriptions: those incised on the piers at the entrance of shrines. They record the name of the monument's occupier, or occasionally the name of the donor of the statue, or that of the personage incarnated by the statue, This practice of 'personality cults', begun at this time, became widespread from the twelfth century onwards.
A few items of information can also be found in the inscriptions of neighbouring countires, especially Champa, periodically a rival of the Khmer empire. The name refers to one or several kingdoms, extending along the coastal plains of what is today's Central Vietnam, whose language belonged to the Sundic group of Western Malayo-Polynesian.
The numerous monuments can also be used to establish a kind of chronology.Some, as noted above, have yielded inscriptions which can provide a fairly firm date, and dates for many others can be proposed on comparative grounds when the decor is similar; though in such cases the chronology remains necessarily an approximation. In the early days of western historical research it was inevitable that to a large extent there would be a lack of objectivity. Indeed postulates were put forward which to this day can still be difficult to discard. Thus the art of Bayon was long thought to be the 'primitive art' and was dated to the early ninth century, until Philippe Stern and subsequently George Coedes realised at thee end of the 1920s that on the contrary it marked the end of the classical period.
Nevertheless,although the renowned study of the evolution of motifs, which Stern had elaborated in 1926 and which had brought him to this important conclusion, has given many other concrete results, it is scarcely possible to use his method rigorously across the board because of uncertainty over dates and also because the Khmers were adept at producing skilful copies of statues and motifs belonging to earlier periods.
Civilisation
Taken together the sanskrit and Khmer inscriptions allow assumptions to be made about how the temples and royalty were organised in ancient times, but between the 'pre-Angkor' period and the period of Angkor itself. Statistically, more than a third of the pre-Angkorian inscriptions make no mention of a king, whilst in those of the Angkor period it is exceptional for a king's name not to appear; a fact which is certainly of political significance.
The political situation of the country would have resembled that which existed in Gaul or Britain before the Roman invasion: a myriad of probably quarrelsome neighbouring fiefdoms. In pre=Angkor times the records show that only a few kings succeeded in grouping a number of these territories into fragile units, which usually disintegrated on the death of their founders. It can thus be conjectured that Ishanavarman I and Jayavarman I put together their fairly extensive kingdoms in this way.
From the dawn of the 'Angkor period', with Jayavarman II proclaiming himself ' the supreme king of the Khmer kings' (an example which all his successors would follow), the situation appears to have become somewhat different' But like our medieval kings, those of Angkor seem to have had considerable difficulty in reining in their most powerful 'vassls', and indeed it is quire difficult to draw precise boundaries for the lands over which each of them held sway and to ascertain the degree of power they exerted' Even within the putative territories of these kings the existence of several independent kingdoms can be detected, such as Bhavapura or the lands which centred on the Preah khan temple of Kompong Svay.
Although there is a relative abundance of Sanskrit inscriptions, it is certain that this Indian language was only used to honour the gods, and perhaps for communication among a literary elite' Indeed these Sanskrit texts occasionally bear witness to a deep knowledge of Indian culture' But in the main the language of the Empire was either Khmer or a related dialect, or in the areas now part of Thailand, Mon (which is closely related to Khmer), In areas towards the east which occasionally came under Khmer domination- as was the case of Champa- the language could be one of the many tongues in the extensive Western Malayo-Polynesian language family. Despite the views of some authors, it is not evident that Sanskrit was ever a lingua franca common to the various Indianised kingdoms of Southeast Asia,

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

(16)จารึกในเขมรจะค่อนข้างแตกต่าง เป็นพวกเขาโดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับรูปวาดค่าคง: มายวัดคำนวณตัวเลขของทุ่ง อื่น ๆ ถือครองที่ดิน สัตว์ภายในประเทศ ข้าราชการ ซึ่งดูเหมือนจะถือว่าเป็นเวลามากกว่าเช่น 'ม้วนของเกียรติ' แม้แต่รายการ ในกรณีของนาข้าว ค่าของพวกเขามักจะบันทึก (ในชนิด เป็นเศรษฐกิจเงินสดไม่มีอยู่), พร้อมกับขนาดของพวกเขา และชื่อของเจ้าของก่อนหน้านี้ ข้อความเหล่านี้ได้รับการศึกษาน้อยกว่าบทกวีสันสกฤต และอาจยังมีข้อมูลเพิ่มเติมการจัดการที่ดีเพื่อผลผลิตเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน เช่นเมื่อบันทึกการขาย บริจาค หรือการโอนย้ายของนา มีประเภทพิเศษหนึ่งของจารึกภาษาเขมร: ผู้ incised บนท่าเรือที่ทางเข้าของศาลเจ้า พวกเขาบันทึกชื่อของผู้ครอบครองของอนุสาวรีย์ หรือบางครั้งชื่อผู้บริจาคของรูปปั้น หรือที่ personage incarnated ตามรูปปั้น แบบฝึกหัดนี้ของ 'บุคลิกภาพลัทธิ' เริ่ม ที่เริ่มแพร่หลายจากศตวรรษสิบสองเป็นต้นไป นอกจากนี้ยังสามารถพบบางรายการข้อมูลในจารึกของเพื่อนชาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งจำปา เป็นครั้งคราวเป็นคู่แข่งของอาณาจักรเขมร ชื่อหมายถึงอาณาจักร หนึ่ง ขยายตามราบชายฝั่งทะเลของเวียดนามกลางวันนี้ ภาษาเป็นสมาชิกกลุ่ม Sundic Malayo-Polynesian ตะวันตกคืออะไร อนุสาวรีย์แห่งนี้ยังสามารถใช้เพื่อกำหนดแบบลำดับบาง ตามที่ระบุไว้ข้างต้น มีผลจารึกซึ่งสามารถแสดงวันของบริษัทค่อนข้าง และวันอื่น ๆ อีกมากมายสามารถเสนอบนเหตุผลเปรียบเทียบเมื่อการตกแต่งคล้ายกัน แม้ว่าในกรณี ลำดับยังคงจำเป็นต้อง ประมาณการ ในยุคแรกของประวัติศาสตร์วิจัยตะวันตก ได้หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า ขอบเขตขนาดใหญ่ จะมีการขาดของปรวิสัย แน่นอน postulates ใส่ไปข้างหน้าซึ่งถึงวันนี้ยังคงสามารถยากที่จะละทิ้ง ดังนั้นศิลปะของไทยพีบีเอสจึงถูกคิดว่า เป็น 'ศิลปะดั้งเดิม' และได้ลงไป 9 ศตวรรษต้น จนกว่า Philippe สเติร์นและต่อมาจอร์จ Coedes เองก็ยังคิดที่ตามพระองค์ไปสิ้นสุดของปี 1920 ที่ดอกจะทำเครื่องหมายสิ้นสุดของยุคคลาสสิก อย่างไรก็ตาม แม้ว่าแหล่งศึกษาวิวัฒนาการของความ ซึ่งมี elaborated สเติร์นใน 1926 แล้วซึ่งได้นำเขาไปใจความสำคัญ กำหนดให้คอนกรีตอื่น ๆ ผลลัพธ์ เป็นแทบต้องใช้วิธีของเขาทดสอบมนุษย์เนื่องจากความไม่แน่นอนมากกว่าวันและเนื่อง จาก Khmers มีเชี่ยวชาญในการผลิตสำเนาเชี่ยวของรูปปั้น และโดดเด่นเป็นของรอบระยะเวลาก่อนหน้านั้น ยังปวงจารึกภาษาสันสกฤต และเขมรให้สมมติฐานจะทำเกี่ยวกับวิธีวัดและได้ถูกจัด ในสมัยโบราณ แต่ ระหว่างรอบระยะเวลา 'ก่อนอังกอร์' และระยะเวลาของอังกอร์เอง ทางสถิติ มากกว่าหนึ่งในสามของจารึก Angkorian ก่อนทำไม่กล่าวถึงพระมหากษัตริย์ ในขณะที่ในช่วงอังกอร์ที่โดดเด่นสำหรับพระชื่อไม่ปรากฏ บรรดา ความจริงที่มีความสำคัญทางการเมืองอย่างแน่นอน สถานการณ์ทางการเมืองของประเทศจะมีคล้ายกับที่อยู่ในราชอาณาจักรหรือกอลก่อนการรุกรานโรมัน: ของเพื่อน fiefdoms อาจต่อสู้ ในก่อน =เวลาอังกอร์ระเบียนแสดงเพียงสองสามกษัตริย์ประสบความสำเร็จในการจัดกลุ่มจำนวนของดินแดนเหล่านี้เป็นหน่วยเปราะบาง ซึ่งโดยปกติค่ากลับในการตายของผู้ก่อตั้งสมาคมของพวกเขา มันสามารถทำเป็น conjectured Ishanavarman ที่ฉันและวรมันที่ฉันใส่กันอาณาจักรของพวกเขาค่อนข้างละเอียดในลักษณะนี้ได้ จากรุ่งอรุณของ' นคร' II วรมันที่ปิดตัวเอง 'สุพรีมพระเขมรคิงส์ (ตัวอย่างซึ่งเป็นผู้สืบทอดของเขาจะไปตาม), สถานการณ์ที่ปรากฏขึ้นจะ กลายเป็นต่าง' แต่เช่นพระมหากษัตริย์ของเรายุคกลาง อังกอร์ที่ดูเหมือนจะมีความยากลำบากมากใน reining ใน 'vassls' ของพวกเขามีประสิทธิภาพมากที่สุด และแน่นอนมันเป็น quire ยากวาดขอบเขตชัดเจนในดินแดนที่แต่ละของพวกเขาจัดกทาง และตรวจการ ระดับของพลังงานที่พวกเขานั่นเอง ' คู่ภายในดินแดน putative กษัตริย์เหล่านี้สามารถตรวจจับการมีอยู่ของอาณาจักรอิสระหลาย เช่น Bhavapura หรือดินแดนที่เป็นศูนย์กลางในการเปรห์ชานเมืองวัดของกำปงสเวย์ มีความสัมพันธ์ของจารึกสันสกฤต จึงแน่นอนว่า ภาษาอินเดียนี้ถูกใช้เฉพาะเพื่อเกียรติเทพเจ้า และอาจใช้ สำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างยอดวรรณกรรม ' แท้จริงข้อความเหล่านี้ภาษาสันสกฤตบางครั้งพยานความรู้ลึกของวัฒนธรรมอินเดีย ' แต่ในหลัก ภาษาของอาณาจักร เขมรหรือภาษาที่เกี่ยวข้องหรือ ในพื้นที่ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของประเทศไทย มอญ (ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขมร), ในพื้นที่ทางตะวันออกซึ่งบางครั้งมาภายใต้การครอบงำทางเขมร - เป็นกรณีของจำปา-ภาษา อาจแปลก ๆ มากมายในครอบครัวภาษา Malayo-Polynesian ตะวันตกอย่างละเอียดอย่างใดอย่างหนึ่ง แม้ มีมุมมองของผู้เขียนบาง ไม่ชัดว่า สันสกฤตเคยมีใช้ทั่วไปอาณาจักร Indianised ต่าง ๆ ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

( 16 ) ในจารึกเขมรจะค่อนข้างแตกต่าง พวกเขาเป็นเกือบเฉพาะ ที่เกี่ยวข้องกับการพัสดุ : สมบัติของวัด คำนวณตัวเลขของนาข้าว อื่น ๆ , การถือครองที่ดิน , สัตว์ในประเทศ , รายชื่อข้าราชการซึ่งดูเหมือนจะได้รับการพิจารณาในเวลาของม้วนมากกว่า ' ' ในกรณีของนาข้าว ค่าของพวกเขามักจะบันทึกไว้ ( ในชนิดเป็นเงินสดเศรษฐกิจไม่ได้อยู่ ) ด้วยขนาด และชื่อของเจ้าของเดิม ข้อความเหล่านี้ได้น้อยกว่าเรียนกว่าสันสกฤตบทกวีและอาจยังคงมีการจัดการข้อมูลที่ดีมากขึ้นเพื่อผลผลิตที่เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่นเมื่อพวกเขาบันทึกการขาย , การบริจาคหรือการโอนของนาข้าว .
มีประเภทพิเศษของจารึกภาษาขอมที่แกะสลักบนสะพานทางเข้าของศาลเจ้า พวกเขาบันทึกชื่อของอนุสาวรีย์ของผู้ครอบครอง หรือบางครั้งชื่อของผู้บริจาคของรูปปั้น หรือของบุคคลสำคัญ incarnated โดยรูปปั้นนี้การปฏิบัติของ ' ลัทธิ ' บุคลิกภาพ เริ่มในเวลาแบบนี้ เป็นที่แพร่หลายจากศตวรรษที่ 12 เป็นต้นไป .
บางรายการของข้อมูลยังสามารถพบในจารึกของประเทศเพื่อนบ้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งจำปา เป็นระยะ ๆคู่แข่งของอาณาจักรขอมโบราณ ชื่อหมายถึงหนึ่งหรือหลายอาณาจักรที่ขยายตามแนวที่ราบชายฝั่งที่เป็นภาคกลางของเวียดนามในวันนี้ ที่มีภาษาเป็นของกลุ่มมาลาโยโพลีนีเซียน
sundic ของตะวันตก .อนุสาวรีย์มากมายยังสามารถใช้ในการสร้างชนิดของเหตุการณ์ บางอย่าง ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ได้พบจารึกซึ่งสามารถให้บริการเดทค่อนข้างมั่นคง และวันที่สำหรับหลาย คนอื่น ๆสามารถเสนอเปรียบเทียบสนามเมื่อตกแต่งคล้าย แม้ว่าในบางกรณี เหตุการณ์ยังคงต้องมีการประมาณในวันแรกของการวิจัยทางประวัติศาสตร์ตะวันตก มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ขอบเขตขนาดใหญ่จะมีการขาดเป้าหมาย แน่นอนสมมติฐานใส่ไปข้างหน้า ซึ่งวันนี้ยังสามารถจะยากที่จะทิ้ง ดังนั้น ศิลปะบายนถูกเชื่อว่าเป็น ' ศิลปะแบบดั้งเดิมและลงวันที่ในศตวรรษที่ 9 ก่อนจนฟิลิปป์ท้ายเรือและต่อมายอร์ช เซเดส์ได้เจ้าปลาย 1920 ที่ตรงกันข้ามมันทำเครื่องหมายจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาที่คลาสสิก .
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าการศึกษาที่มีชื่อเสียงของวิวัฒนาการของลวดลาย ซึ่งด้านหลังมีอธิบายใน 1926 ซึ่งนำเขาไปสู่ข้อสรุปที่สำคัญนี้ได้ผลเป็นรูปธรรมมากมายอื่น ๆมันแทบจะเป็นไปได้ที่จะใช้วิธีการของเขาอย่างจริงจังในกระดาน เพราะความไม่แน่นอนของวันที่และยังเพราะเขมรเป็นชำนาญในการผลิตสำเนาของรูปปั้นฝีมือและลวดลายของช่วง .

ถ่ายด้วยกันความศิวิไลซ์และจารึกสันสกฤตเขมรให้สมมติฐานที่จะทำเกี่ยวกับวิธีการวัดและราชวงศ์ถูกจัดในสมัยโบราณแต่ระหว่าง ' อังกอร์ ' ก่อนระยะเวลาและระยะเวลาของนครนั่นเอง จากสถิติ มากกว่าหนึ่งในสามของ pre angkorian จารึกไม่พูดถึงของกษัตริย์ ในขณะที่ช่วงอังกอร์มันเป็นพิเศษสำหรับชื่อของกษัตริย์ที่ไม่ปรากฏ ความจริงที่แน่นอนของความสำคัญทางการเมือง .
สถานการณ์การเมืองของประเทศจะได้มีซึ่งอยู่ในกอลหรือสหราชอาณาจักรก่อนที่โรมันบุก : มากมายอาจจะระหองระแหงเพื่อนบ้าน fiefdoms . ก่อน = อังกอร์ครั้งระเบียนแสดงให้เห็นว่าเพียงไม่กี่องค์สำเร็จในการจัดกลุ่มตัวเลขของดินแดนเหล่านี้เป็นหน่วยที่เปราะบางซึ่งมักจะละลายหายไปบนความตายของผู้ก่อตั้งของพวกเขามันจึงเป็น conjectured ishanavarman ฉันและวัตถุอื่นๆที่ผมใส่กันค่อนข้างกว้างขวางของอาณาจักรในวิธีนี้ .
จากรุ่งอรุณ ' ระยะเวลา ' อังกอร์กับพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ประกาศเองว่า กษัตริย์จอมกษัตริย์ของเขมร ( ตัวอย่าง ซึ่งทายาทของเขาทั้งหมดจะตาม ) , สถานการณ์ที่ดูเหมือนจะกลายเป็นที่แตกต่างกัน ค่อนข้าง แต่เหมือนกษัตริย์ในยุคกลางของเราของอังกอร์ ดูเหมือนมีมากยากใน reining ในของพวกเขาที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด ' vassls ' , และแน่นอนมันคือ quire ยากที่จะวาดขอบเขตที่แม่นยำสำหรับที่ดินที่แต่ละของพวกเขาที่จัดขึ้นแกว่ง และหาระดับของพลังงานที่พวกเขาใช้ ' แม้จะอยู่ในดินแดนของกษัตริย์เหล่านั้น ซึ่งมีอาณาจักรอิสระหลายสามารถ สามารถตรวจจับเช่น bhavapura หรือดินแดนซึ่งเป็นศูนย์กลางในปราสาทพระขรรค์ประเทศกัมพูชาวัดของจักรวรรดิ .
ถึงแม้ว่ามีญาติมากมายจารึกภาษาสันสกฤต มันเป็นบางอย่างที่ภาษาอินเดียนี้ถูกใช้เฉพาะ เพื่อเป็นเกียรติแก่พระและบางทีการสื่อสารระหว่างยอดวรรณกรรมภาษาสันสกฤต ' แน่นอนข้อความเหล่านี้บางครั้งเป็นพยานถึงความรู้ลึกของวัฒนธรรมของอินเดีย แต่ในหลักภาษาของอาณาจักร คือ ให้เขมร หรือที่พูด หรือในพื้นที่ขณะนี้ ส่วนหนึ่งของ ไทย มอญ ซึ่งเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเขมร )ในพื้นที่ทางทิศ ตะวันออก ซึ่งบางครั้งมาภายใต้การปกครอง - เขมรเป็นเป็นกรณีของจำปา - ภาษาอาจเป็นหนึ่งในภาษาหลายภาษามาลาโยโพลีนีเซียนอย่างละเอียดตะวันตกในครอบครัว แม้จะมีความคิดเห็นของผู้เขียน มันไม่ได้ชัดเจนว่าสันสกฤตเคยเป็นภาษากลางทั่วไปต่าง ๆ indianised อาณาจักรของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้