ntroduction: Arabic is the official

ntroduction: Arabic is the official language in many countries, including Egypt, Iraq, Libya, Saudi Arabia and Morocco. Arabic is also the language of the Koran, so Muslims of all nationalities, such as Indonesians, are familiar with it. There are many Arabic dialects, but there is one version that is taught in schools and used by the media across the Arab world.

Arabic is from the Semitic language family, hence its grammar is very different from English. There is a large potential for errors of interference when Arab learners produce written or spoken English. Arabic has a three consonant root as its basis. All words (parts of speech) are formed by combining the three-root consonants with fixed vowel patterns and, sometimes, an affix. Arab learners may be confused by the lack of patterns in English that would allow them to distinguish nouns from verbs or adjectives, etc.

Alphabet: Arabic has 28 consonants (English 24) and 8 vowels/diphthongs (English 22). Short vowels are unimportant in Arabic, and indeed do not appear in writing. Texts are read from right to left and written in a cursive script. No distinction is made between upper and lower case, and the rules for punctuation are much looser than in English.

Unsurprisingly, these fundamental differences between the Arabic and English writing systems cause Arab learners significant problems. They usually need much more time to read or write than their English-learning peers from the Indo-European language families.

Phonology: English has about three times as many vowel sounds as Arabic, so it is inevitable that beginning learners will fail to distinguish between some of the words they hear, such as ship / sheep or bad / bed, and will have difficulties saying such words correctly.

Problems in pronouncing consonants include the inability to produce the th sounds in words such as this and thin, the swapping of /b/ and /p/ at the beginning of words, and the subsitution of /f/ for /v/. Consonant clusters, such as in the words split, threw or lengths, also cause problems and oten result in the speaker adding an extra vowel: spilit, ithrew or lengthes.

In Arabic word stress is regular. It is common, therefore, for Arab learners to have difficulties with the seemingly random nature of English stress patterns. For example, the word yesterday is stressed on the first syllable and tomorrow on the second.

The elision (or swallowing) of sounds that is so common in spoken English is problematic for Arab speakers, and they will often resist it. (Consider, for example, how the questions What did you do? or Do you know her? are said in conversational English: Whatcha do? / Jew know her?) This aversion to elision and the use of glottal stops before initial vowels are the primary reasons for the typical staccato quality of the spoken English of Arab learners.

Grammar - Verb/Tense: Arabic has no verb to be in the present tense, and no auxiliary do. Furthermore, there is a single present tense in Arabic, as compared to English, which has the simple and continuous forms. These differences result in errors such as She good teacher, When you come to Germany?, I flying to Egypt tomorrow or Where he going?

Arabic does not make the distinction between actions completed in the past with and without a connection to the present. This leads to failure to use the present perfect tense, as in I finished my work. Can you check it?

There are no modal verbs in Arabic. This, for example, leads to: From the possible that I am late. (I may be late.) Another common mistake is to infer that an auxiliary is needed and make mistakes such as: Do I must do that?

Grammar - Other: The indefinite article does not exist in Arabic, leading to its omission when English requires it. There is a definite article but its use is not identical with the use of the definite article in English. In particular, Arab learners have problems with genitive constructions such as the boy's dog. In Arabic this would be expressed as Dog the boy, which is how such constructions may be conveyed into English.

Adjectives in Arabic follow the noun they qualify. This leads Arab beginners to making word order mistakes in written or spoken English.

Arabic requires the inclusion of the pronoun in relative clauses, unlike English, in which the pronoun is omitted. This results in mistakes like: Where is the pen which I gave it to you yesterday?

Vocabulary: There are very few English/Arabic cognates. This significantly increases a.) the difficulties they have in comprehending what they hear and read, and b.) the effort they must make to acquire a strong English word store.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ntroduction: ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการในหลายประเทศ อียิปต์ อิรัก ลิเบีย ซาอุดีอาระเบีย และโมร็อกโก อาหรับเป็นภาษาของ Koran ดังนั้นมุสลิมทุกชาติ เช่นชาว คุ้นเคยกับมัน มีหลายสำเนียงอาหรับ แต่มีรุ่นหนึ่งที่สอนในโรงเรียน และใช้สื่อข้ามโลกอาหรับภาษาอาหรับมาจากตระกูลภาษาเซมิติก เพราะ ไวยากรณ์แตกต่างอย่างมากจากอังกฤษ มีศักยภาพมากสำหรับข้อผิดพลาดของสัญญาณรบกวนเมื่อเรียนอาหรับผลิตเขียน หรือพูดภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับมีรากพยัญชนะสามตัวเป็นพื้นฐาน คำทั้งหมด (ส่วนของการพูด) เกิดขึ้นจากการรวมพยัญชนะสามรากกับสระคงรูปแบบและ บางครั้ง เป็นส่วนผนวก เรียนอาหรับอาจสับสน โดยการขาดรูปแบบในภาษาอังกฤษที่จะช่วยให้พวกเขาเพื่อแยกคำนามคำกริยา หรือคำคุณศัพท์ ฯลฯตัวอักษร: อาหรับมีพยัญชนะ 28 (อังกฤษ 24) และ 8 สระ/ควบกล้ำกับ (ภาษาอังกฤษ 22) สระสั้นมีความสำคัญในภาษาอาหรับ และแน่นอนไม่ปรากฏในการเขียน ข้อความที่อ่านจากขวาไปซ้าย และเขียนสคริปต์เขียน ทำไม่มีความแตกต่างระหว่างกรณีบน และล่าง และกฎสำหรับเครื่องหมายวรรคตอนมาก looser กว่าในภาษาอังกฤษประกอบ เหล่านี้ความแตกต่างพื้นฐานระหว่างภาษาอาหรับและภาษาอังกฤษที่เขียนระบบปัญหาอาหรับผู้เรียนอย่างมีนัยสำคัญ พวกเขามักจะต้องเวลามากในการอ่าน หรือเขียนมากกว่า เพื่อนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษจากครอบครัวภาษา Indo-Europeanกับภาษา: ภาษาอังกฤษมีประมาณสามครั้งมากเสียงสระเป็นอาหรับ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า เริ่มต้นเรียนจะไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างคำที่ได้ยิน เช่นเรือ / แกะหรือด้อย/ เตียง และจะมีปัญหาว่า คำดังกล่าวอย่างถูกต้องไม่สามารถผลิตเสียง th ในคำเช่นนี้ และ บาง เปลี่ยน /b/ และ /p/ ต้นคำ และ subsitution ของ /f/ สำหรับ v/ปัญหา ในการรอการออกเสียงพยัญชนะต้น คลัสเตอร์พยัญชนะ แยกคำ เช่นโยน หรือยาว ทำให้เกิดปัญหาและผล oten ในลำโพงเพิ่มเป็นสระพิเศษ: เบาะ ithrew หรือ lengthesในภาษาอาหรับ คำความเครียดเป็นประจำ ทั่วไป ดังนั้น เรียนอาหรับมีปัญหากับสุ่มดูเหมือนว่าธรรมชาติของรูปแบบภาษาอังกฤษที่มีความเครียดได้ ตัวอย่าง คำเมื่อวานนี้จะเน้น ในพยางค์แรก และวันพรุ่งนี้ ที่สองการ elision (กลืน) ของเสียงที่ไม่ธรรมดาดังนั้นในการพูดภาษาอังกฤษคือปัญหาสำหรับภาษาอาหรับ และพวกเขาจะมักจะต้านทาน (พิจารณา ตัวอย่าง วิธีถามอะไรไม่ได้คุณทำ? หรือคุณรู้เธอ? กล่าวว่า ในการสนทนาภาษาอังกฤษ: ทำ Whatcha ? / รอดรู้เธอ?) เหตุผลหลักสำหรับผู้เรียนพูดอาหรับอังกฤษที่สามารถของ staccato คุณภาพทั่วไปนี้ aversion elision และใช้ glottal หยุดก่อนสระที่เริ่มต้นได้ไวยากรณ์ - กริยา/กริยาแสดงเวลา: อาหรับได้ไม่มีคำกริยาในกาลปัจจุบัน และทำเสริมไม่ นอกจากนี้ มีอยู่ปัจจุบันกาลเดียวอาหรับ อังกฤษ ซึ่งมีแบบอย่าง และต่อเนื่องเมื่อเทียบกับ ความแตกต่างเหล่านี้ส่งผลให้กับครูดีของเธอ เมื่อมาถึงเยอรมนีหรือไม่ ฉันไปยังอียิปต์พรุ่งนี้ หรือที่เขาไปภาษาอาหรับให้ความแตกต่างระหว่างการดำเนินการเสร็จสมบูรณ์ในอดีตมี และไม่ มีการเชื่อมต่อปัจจุบัน นี้นำไปสู่ความล้มเหลวในการใช้ตึงเครียดได้ ในฉันเสร็จงาน คุณสามารถตรวจสอบได้หรือไม่ยังมีกริยาไม่โมดอลในอาหรับ นี้ เช่น นำไปสู่: จากสุดที่ล่าช้า (ผมอาจเสีย) ข้อผิดพลาดทั่วไปที่อื่นจะรู้ว่า เสริมที่จำเป็น และทำผิดพลาดเช่น: ทำต้องทำเช่นนั้นไวยากรณ์ - อื่น ๆ: ไม่มีบทความไม่จำกัดในภาษาอาหรับ นำไปกระทำการอันนั้นเมื่อภาษาอังกฤษต้องการ มีบทความหน้าต่างอิน แต่ใช้ไม่เหมือนกับการใช้หน้าต่างอินบทความภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะ เรียนอาหรับมีปัญหาเกี่ยวกับการก่อสร้าง genitive เช่นสุนัขของเด็กผู้ชาย ในภาษาอาหรับ ซึ่งจะแสดงเป็นสุนัขเด็ก ซึ่งวิธีดังกล่าวก่อสร้างอาจจะสื่อความหมายเป็นภาษาอังกฤษคำคุณศัพท์ในภาษาอาหรับตามนามผู้รับรอง นี้นำอาหรับเริ่มต้นจะทำให้ข้อผิดพลาดคำสั่งในการเขียน หรือพูดภาษาอังกฤษภาษาอาหรับต้องการรวมของคำสรรพนามในอนุ อังกฤษ ละเว้นคำสรรพนามแตกต่างจาก นี้เกิดข้อผิดพลาดเช่น: ที่เป็นปากกาที่ผมให้คุณเมื่อวานนี้คำศัพท์: มีน้อยมากภาษาอังกฤษ/ภาษาอาหรับ cognates อย่างมีนัยสำคัญเพิ่มความ) ความยากลำบากที่พวกเขาได้ comprehending สิ่งที่พวกเขาได้ยิน และอ่าน และ b) ความพยายามที่จะต้องทำรับคำภาษาอังกฤษแข็งแรงเก็บ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนํา: ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการในหลายประเทศรวมทั้งอียิปต์, อิรัก, ลิเบีย, ซาอุดีอาระเบียและโมร็อกโก ภาษาอาหรับยังเป็นภาษาของอัลกุรอานดังนั้นมุสลิมทุกเชื้อชาติเช่นอินโดนีเซียมีความคุ้นเคยกับมัน มีภาษาอาหรับจำนวนมาก แต่มีหนึ่งรุ่นที่ได้รับการสอนในโรงเรียนและใช้สื่อทั่วโลกอาหรับ. เป็นภาษาอาหรับมาจากภาษาตระกูลยิวจึงไวยากรณ์ของมันคือความแตกต่างจากภาษาอังกฤษ มีขนาดใหญ่ที่มีศักยภาพสำหรับข้อผิดพลาดของการรบกวนเมื่อเรียนอาหรับผลิตเขียนหรือพูดภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับมีสามรากพยัญชนะเป็นพื้นฐานของ ทุกคำ (ส่วนของการพูด) จะเกิดขึ้นโดยการรวมพยัญชนะสามรากที่มีรูปแบบสระคงที่และบางครั้งประทับ เรียนอาหรับอาจจะสับสนจากการขาดของรูปแบบในภาษาอังกฤษที่จะช่วยให้พวกเขาที่จะแยกแยะความแตกต่างจากคำนามคำกริยาหรือคำคุณศัพท์ ฯลฯตัวอักษร: อาหรับมี 28 พยัญชนะ (อังกฤษ 24) และ 8 สระ / คำควบกล้ำ (อังกฤษ 22) สระสั้นจะไม่สำคัญในภาษาอาหรับและแน่นอนจะไม่ปรากฏในการเขียน ตำราจะอ่านจากขวาไปซ้ายและเขียนในสคริปต์เล่นหาง ไม่มีความแตกต่างทำขึ้นระหว่างกรณีบนและล่างและกฎระเบียบสำหรับการใช้เครื่องหมายวรรคตอนมีมากโยกกว่าในอังกฤษ. แปลกใจเหล่านี้แตกต่างพื้นฐานระหว่างอาหรับและระบบการเขียนภาษาอังกฤษก่อให้เกิดปัญหาที่สำคัญผู้เรียนอาหรับ พวกเขามักจะต้องใช้เวลามากขึ้นในการอ่านหรือเขียนกว่าเพื่อนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของพวกเขาจากตระกูลภาษาอินโดยูโรเปีย. วิทยา: อังกฤษมีประมาณสามครั้งเสียงสระมากที่สุดเท่าที่ภาษาอาหรับจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าจุดเริ่มต้นที่ผู้เรียนจะไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่าง บางส่วนของคำที่พวกเขาได้ยินเช่นเรือแกะ / หรือไม่ดี / เตียงและจะมีความยากลำบากในคำพูดดังกล่าวได้อย่างถูกต้อง. ปัญหาในการออกเสียงอักษรรวมถึงไม่สามารถที่จะผลิตเสียงชั้นในคำพูดเช่นนี้และบางของการแลกเปลี่ยน / b / และ / p / ที่จุดเริ่มต้นของคำและ Subsitution ของ / f / สำหรับ / v / พยัญชนะกลุ่มเช่นในคำแยกโยนหรือยาวยังก่อให้เกิดปัญหาและผล oten ลำโพงเพิ่มสระเสริม. spilit, ithrew หรือ lengthes ความเครียดในคำภาษาอาหรับเป็นปกติ มันเป็นเรื่องธรรมดาดังนั้นสำหรับผู้เรียนอาหรับที่จะมีปัญหากับธรรมชาติสุ่มดูเหมือนความเครียดของรูปแบบภาษาอังกฤษ ยกตัวอย่างเช่นคำว่าเมื่อวานนี้มีการเน้นพยางค์แรกและวันพรุ่งนี้ที่สอง. ตัดออก (หรือกลืน) ของเสียงที่เป็นเพื่อร่วมกันในการพูดภาษาอังกฤษเป็นปัญหาสำหรับลำโพงอาหรับและพวกเขามักจะต่อต้านมัน (พิจารณาตัวอย่างเช่นวิธีคำถามที่คุณทำอะไรหรือคุณรู้ไหมว่าเธอจะกล่าวว่าในการสนทนาภาษาอังกฤษ:? แกทำ / ยิวรู้ว่าเธอ) ความเกลียดชังนี้ตัดออกและการใช้งานในการหยุดสายเสียงก่อนที่จะเริ่มต้นเป็นสระ เหตุผลหลักสำหรับคุณภาพผับตามแบบฉบับของภาษาอังกฤษของผู้เรียนอาหรับ. ไวยากรณ์ - กริยา / Tense: อาหรับมีคำกริยาไม่มีที่จะอยู่ในปัจจุบันกาลและไม่มีการทำเสริม นอกจากนี้ยังมีในปัจจุบันเดียวตึงเครียดในภาษาอาหรับเมื่อเทียบกับภาษาอังกฤษซึ่งมีรูปแบบที่เรียบง่ายและต่อเนื่อง ความแตกต่างเหล่านี้ส่งผลให้เกิดข้อผิดพลาดเช่นเธอเป็นครูที่ดีเมื่อคุณมาถึงเยอรมนี ?, ฉันบินไปยังประเทศอียิปต์ในวันพรุ่งนี้หรือในกรณีที่เขาจะไปไหมอาหรับไม่ได้ทำให้ความแตกต่างระหว่างการดำเนินการเสร็จสมบูรณ์ในปีที่ผ่านมาที่มีและไม่มีการเชื่อมต่อกับปัจจุบัน นี้นำไปสู่ความล้มเหลวในการใช้งานปัจจุบันที่สมบูรณ์แบบที่ตึงเครียดในขณะที่ฉันเสร็จการทำงานของฉัน คุณสามารถตรวจสอบได้หรือไม่ไม่มีคำกริยาคำกริยาในภาษาอาหรับมี นี้เช่นนำไปสู่: จากที่เป็นไปได้ว่าผมปลาย (ผมอาจจะสาย.) ความผิดพลาดที่พบบ่อยก็คือการสรุปว่าเสริมเป็นสิ่งจำเป็นและทำผิดพลาดเช่น: ฉันจะต้องทำอย่างนั้นไวยากรณ์ - อื่น ๆ : แน่นอนบทความไม่ได้อยู่ในภาษาอาหรับที่นำไปสู่การละเลยเมื่อต้องใช้ภาษาอังกฤษ มัน มีบทความที่ชัดเจน แต่ใช้งานไม่ได้เหมือนกันกับการใช้งานของแน่นอนบทความในภาษาอังกฤษคือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เรียนอาหรับมีปัญหาเกี่ยวกับการก่อสร้างสัมพันธเช่นสุนัขของเด็ก ในภาษาอาหรับนี้จะแสดงเป็นสุนัขเด็กซึ่งเป็นวิธีการก่อสร้างดังกล่าวอาจจะลำเลียงเข้ามา. English คำคุณศัพท์ในภาษาอาหรับทำตามคำนามพวกเขามีคุณสมบัติ นี้นำไปสู่การเริ่มต้นอาหรับทำผิดพลาดในคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรหรือพูดภาษาอังกฤษ. ภาษาอาหรับต้องรวมของคำสรรพนามในข้อญาติซึ่งแตกต่างจากภาษาอังกฤษซึ่งสรรพนามที่ถูกละไว้ นี้ส่งผลในความผิดพลาดที่ชอบ: อยู่ที่ไหนปากกาที่ฉันมอบมันให้กับคุณเมื่อวานนี้? คำศัพท์: มีน้อยมากอังกฤษ / ภาษาอาหรับดาล์คอีมี นี้อย่างมีนัยสำคัญเพิ่มขึ้น.) ความยากลำบากที่พวกเขาได้ในการทำความเข้าใจสิ่งที่พวกเขาได้ยินและได้อ่านและข.) ความพยายามที่พวกเขาจะต้องทำที่จะได้รับการจัดเก็บคำภาษาอังกฤษที่แข็งแกร่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ntroduction : ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการในหลายประเทศ ได้แก่ อียิปต์ อิรัก ลิเบีย ซาอุดิอาระเบีย และโมร็อกโก ภาษาอาหรับเป็นภาษาของอัลกุรอาน ดังนั้น มุสลิมทุกประเทศ เช่น อินโดนีเซีย จะคุ้นเคยกับมัน มีหลายภาษา ภาษาอาหรับ แต่มีรุ่นหนึ่งที่สอนในโรงเรียนและใช้ในสื่อทั่วโลกอาหรับ .

ภาษาอาหรับเป็นภาษาตระกูลเซมิติกจากไวยากรณ์ของมันจึงแตกต่างจากภาษาอังกฤษ มีศักยภาพขนาดใหญ่สำหรับข้อผิดพลาดในการแทรกแซงเมื่อผู้เรียนอาหรับผลิตเขียนหรือพูดภาษาอังกฤษ ภาษาไทยมี 3 ราก พยัญชนะที่เป็นพื้นฐานของ คำพูดทั้งหมด ( ส่วนของคำพูด ) ก่อตั้งขึ้นโดยการรวมสามราก พยัญชนะ กับสระรูปแบบคงที่และบางครั้ง , สิ่งที่เติมเรียนอาหรับอาจจะสับสนโดยการขาดรูปแบบในภาษาอังกฤษที่จะช่วยให้พวกเขาในการแยกแยะคำนามจากคำกริยา หรือคำคุณศัพท์ ฯลฯ

ตัวอักษร : ภาษาอาหรับมี 28 พยัญชนะและสระ ( 24 ภาษาอังกฤษ ) 8 / 2 ( 22 ภาษาอังกฤษ ) เสียงสระสั้นอยู่หางแถวในภาษาอาหรับ และแน่นอนไม่ปรากฏในงานเขียน ข้อความจะถูกอ่านจากขวาไปซ้าย และที่เขียนในสคริปต์เล่นหาง .ไม่มีความแตกต่างได้ระหว่างกรณีบนและล่าง และกฎสำหรับเครื่องหมายวรรคตอนมาก looser กว่าภาษาอังกฤษ

แปลกใจเหล่านี้พื้นฐานความแตกต่างระหว่างภาษาอาหรับและภาษาอังกฤษ เขียนแบบ งานระบบ เพราะอาหรับผู้เรียนสำคัญปัญหา พวกเขามักจะต้องการเวลามากขึ้นที่จะอ่านหรือเขียนมากกว่าของการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ เพื่อนจากอินโดยุโรปภาษาครอบครัว

ภาษา :