Objectives. We examined smoking ces

Objectives. We examined smoking cessation rate by education and determined how much of the difference can be attributed to the rate of quit attempts and how much to the success of these attempts. Methods. We analyzed data from the National Health Interview Survey (NHIS, 1991–2010) and the Tobacco Use Supplement to the Current Population Survey (TUS-CPS, 1992–2011). Smokers (≥ 25 years) were divided into lower- and higher-education groups (≤ 12 years and > 12 years). Results. A significant difference in cessation rate between the lower- and the higher-education groups persisted over the last 2 decades. On average, the annual cessation rate for the former was about two thirds that of the latter (3.5% vs 5.2%; P < .001, for both NHIS and TUS-CPS). About half the difference in cessation rate can be attributed to the difference in quit attempt rate and half to the difference in success rate. Conclusions. Smokers in the lower-education group have consistently lagged behind their higher-education counterparts in quitting. In addition to the usual concern about improving their success in quitting, tobacco control programs need to find ways to increase quit attempts in this group.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วัตถุประสงค์ เราตรวจสอบอัตรายุติการสูบบุหรี่ โดยการศึกษา และกำหนดจำนวนสามารถเกิดจากความแตกต่างอัตราการออกจากความพยายามและพยายามเท่าใดความสำเร็จเหล่านี้ได้ วิธี เราวิเคราะห์ข้อมูลจากแบบแห่งชาติสุขภาพสัมภาษณ์สำรวจ (NHIS, 1991 – 2010) และเสริมการใช้ยาสูบแบบสำรวจประชากรปัจจุบัน (ของวิทยาลัย TUS, 1992-2011) ผู้สูบบุหรี่ (≥ 25 ปี) ได้แบ่งกลุ่มล่าง - และอุดมศึกษา (≤ > 12 ปีและ 12 ปี) ผลลัพธ์ที่ ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในราคายุติระหว่างต่ำและกลุ่มอุดมศึกษาที่มีอยู่ 2 ทศวรรษ โดยเฉลี่ย อัตราพิรามประจำปีในอดีตมีประมาณสองในสามของหลัง (3.5% เทียบกับ 5.2% P < .001, NHIS และของวิทยาลัย TUS) ความแตกต่างประมาณครึ่งราคายุติสามารถเกิดจากความแตกต่างในอัตราการออกจากความพยายามและครึ่งหนึ่งจะแตกต่างในอัตราความสำเร็จ บทสรุปของการ ผู้สูบบุหรี่ในกลุ่มการศึกษาต่ำกว่ามีอย่างสม่ำเสมอ lagged หลังปราบปรามอุดมศึกษาในการออกจาก นอกจากกังวลเกี่ยวกับการปรับปรุงประสบความสำเร็จในการออกจากที่ปกติ ควบคุมยาสูบที่โปรแกรมต้องหาวิธีการเพิ่มออกจากความพยายามในกลุ่มนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วัตถุประสงค์ เราตรวจสอบอัตราการเลิกสูบบุหรี่โดยการศึกษาและการกำหนดวิธีการแตกต่างกันมากสามารถนำมาประกอบกับอัตราการลาออกจากความพยายามและวิธีการมากต่อความสำเร็จของความพยายามเหล่านี้ วิธีการ เราวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์การสำรวจสุขภาพแห่งชาติ (NHIS, 1991-2010) และเสริมการใช้ยาสูบการสำรวจประชากรปัจจุบัน (TUS-CPS, 1992-2011) ผู้สูบบุหรี่ (≥ 25 ปี) ถูกแบ่งออกเป็นล่างและกลุ่มการศึกษาที่สูงขึ้น (≤ 12 ปี> 12 ปี) ผล ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในอัตราระหว่างการเลิกล่างและกลุ่มการศึกษาที่สูงขึ้นยังคงในช่วง 2 ทศวรรษ โดยเฉลี่ยอัตราการเลิกประจำปีสำหรับอดีตเป็นเรื่องที่สองในสามของหลัง (3.5% เทียบกับ 5.2%; p <0.001 ทั้ง NHIS และ TUS-CPS) ประมาณครึ่งหนึ่งของความแตกต่างในอัตราการเลิกสามารถนำมาประกอบกับความแตกต่างในอัตราการพยายามเลิกครึ่งถึงความแตกต่างในอัตราความสำเร็จ สรุปผลการวิจัย ผู้สูบบุหรี่ในกลุ่มที่ต่ำกว่าการศึกษาได้อย่างต่อเนื่องรั้งท้ายอยู่เบื้องหลังคู่ของการศึกษาที่สูงขึ้นของพวกเขาในการเลิกสูบบุหรี่ นอกจากนี้ยังมีความกังวลเกี่ยวกับการปรับปรุงปกติของพวกเขาประสบความสำเร็จในการเลิกสูบบุหรี่, โปรแกรมควบคุมการบริโภคยาสูบต้องไปหาวิธีที่จะเพิ่มความพยายามเลิกสูบในกลุ่มนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัตถุประสงค์ เราตรวจสอบอัตราการเลิกสูบบุหรี่ โดยการศึกษาและกำหนดเท่าใดของความแตกต่างจะแสดงอัตราการเลิกพยายามและวิธีการเพื่อความสำเร็จของความพยายามเหล่านี้มาก วิธีการ เราวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์การสำรวจสุขภาพแห่งชาติของเขา , 1991 – 2010 ) และการใช้ยาสูบอาหารเสริมเพื่อการสำรวจประชากรในปัจจุบัน ( tus-cps – 1992 , 2011 )คนสูบบุหรี่ ( ≥ 25 ปี ) แบ่งออกเป็นล่างและอุดมศึกษากลุ่ม ( ≤ 12 ปีและ 12 ปี ) ผลลัพธ์ ความแตกต่างระหว่างอัตราการลดลง และกลุ่มการศึกษาที่สูงสุดในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมา โดยเฉลี่ย , อัตราการประจำปีสำหรับอดีต ประมาณสองในสามของหลัง ( 3.5% และ 5.2 % ; p < . 001 และทั้งเขา tus-cps )ประมาณครึ่งหนึ่งของความแตกต่างในอัตราการสามารถนำมาประกอบกับความแตกต่างในอัตราครึ่งหนึ่ง พยายามที่จะเลิกและความแตกต่างในอัตราความสำเร็จ สรุป ผู้สูบบุหรี่ในกลุ่มการศึกษาต่ำมาอย่างต่อเนื่อง ล้าหลัง และอุดมศึกษาในการออกจาก นอกเหนือไปจากปกติกังวลเกี่ยวกับการปรับปรุงความสำเร็จของพวกเขาในการออกจากโปรแกรมควบคุมยาสูบ จะต้องค้นหาวิธีเพื่อเพิ่มออกจากความพยายามในกลุ่มนี้