Prior to Barthes' essay, few practi

Prior to Barthes' essay, few practicing historians had written about the literary character of historical writing. By placing the status of history as a literary genre or narrative at the forefront of discussion, historians and critics began to acknowledge that history and historical knowledge existed in the form of written objects, as texts. The knowledge in these texts was seen to be decisively shaped by the author, but even more so by the cultural context or discursive system in which the author worked. Hayden White's Metahistory (1973; discussed below) made a more detailed analysis along much the same lines as Barthes, and his work came to represent what more empirically minded historians saw as a misguided fascination with the form, rather than the content, of history. Barthes and White were themselves reluctant to discuss the subjectivity of historians, but in formal ways they laid the groundwork for a consideration of historians as authors.19

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ก่อนเรียงความของ Barthes นักประวัติศาสตร์ฝึกซ้อมไม่ได้เขียนเกี่ยวกับอักขระเขียนประวัติศาสตร์วรรณกรรม โดยวางสถานะของประวัติประเภทวรรณกรรมหรือเล่าเรื่องที่ส่วนสำคัญของการสนทนา นักประวัติศาสตร์และนักวิจารณ์เริ่มยอมรับว่า ประวัติศาสตร์และความรู้ทางประวัติศาสตร์อยู่ในรูปแบบของวัตถุที่เป็นลายลักษณ์อักษร เป็นข้อความ ความรู้ในข้อความเหล่านี้ที่เห็นเป็นรูปร่าง โดยผู้เขียน แต่ให้ยิ่งตามบริบททางวัฒนธรรมหรือระบบ discursive ที่ผู้เขียนทำงานรากฐาน Metahistory เฮย์เดนไวท์ (1973 อธิบายไว้ด้านล่าง) ทำการวิเคราะห์อย่างละเอียดตามมากบรรทัดเดียวกับ Barthes และงานของเขามาถึงเห็นนักประวัติศาสตร์มากกว่า empirically ราคาอะไรเป็นเสน่ห์ misguided กับแบบฟอร์ม มากกว่าเนื้อหา ประวัติศาสตร์ Barthes และขาวได้เองไม่หารือ subjectivity ของนักประวัติศาสตร์ แต่ในวิธีทาง จะวางส่วนการพิจารณาของนักประวัติศาสตร์เป็น authors.19

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ก่อนที่จะมีการเขียนเรียงความเธ 'ไม่กี่ประวัติศาสตร์การฝึกได้เขียนเกี่ยวกับตัวละครวรรณกรรมเขียนประวัติศาสตร์ โดยการวางสถานะของประวัติศาสตร์เป็นวรรณกรรมประเภทหรือการเล่าเรื่องที่อยู่ในระดับแนวหน้าของการอภิปรายประวัติศาสตร์และนักวิจารณ์เริ่มที่จะได้รับทราบประวัติความเป็นมาและความรู้ทางประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ในรูปแบบของวัตถุที่เป็นลายลักษณ์อักษรที่เป็นข้อความ ความรู้ในตำราเหล่านี้ก็เห็นจะมีรูปร่างอย่างเด็ดขาดโดยผู้เขียน แต่ยิ่งขึ้นดังนั้นจากบริบททางวัฒนธรรมหรือระบบในประเด็นที่ผู้เขียนทำงาน เฮย์เดนขาว Metahistory (1973; กล่าวถึงด้านล่าง) ทำให้การวิเคราะห์รายละเอียดมากขึ้นตามมากเส้นเดียวกับ Barthes และการทำงานของเขามาเพื่อเป็นตัวแทนของสิ่งที่นักประวัติศาสตร์ใจมากขึ้นสังเกตุเห็นว่าเป็นเสน่ห์ที่ผิดแบบที่มากกว่าเนื้อหาของประวัติศาสตร์ Barthes และสีขาวเป็นตัวเองไม่เต็มใจที่จะหารือเกี่ยวกับการกระทำของประวัติศาสตร์ แต่ในรูปแบบที่เป็นทางการที่พวกเขาวางรากฐานสำหรับการพิจารณาของประวัติศาสตร์ authors.19

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ก่อน Barthes ' เรียงความน้อยฝึกนักประวัติศาสตร์ได้เขียนเกี่ยวกับตัวละครวรรณกรรมของการเขียนประวัติศาสตร์ โดยการวางสถานะของประวัติศาสตร์เป็นประเภทของงานวรรณกรรม หรือเรื่องเล่าที่แถวหน้าของการอภิปราย นักประวัติศาสตร์และนักวิจารณ์เริ่มยอมรับว่า ประวัติศาสตร์ และความรู้ทางประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ในรูปแบบของการเขียนวัตถุ เป็นข้อความความรู้ในตำราเหล่านี้ คือ เห็นเป็นรูปร่างแล้ว โดยผู้เขียน แต่มากขึ้นดังนั้นโดยบริบททางวัฒนธรรมหรือระบบวาทกรรมที่ผู้เขียนทำงาน ของเฮย์เดนสีขาว metahistory ( 1973 ; กล่าวถึงด้านล่าง ) ให้รายละเอียดการวิเคราะห์ตามกันเป็น Barthes เส้น ,และงานของเขาได้เป็นตัวแทนของสิ่งที่ใช้ใจเห็นเป็นนักประวัติศาสตร์หลงใหลเข้าใจผิดกับรูปแบบมากกว่าเนื้อหาของประวัติศาสตร์ Barthes และสีขาวเองไม่เต็มใจที่จะหารือเกี่ยวกับจิตวิสัยของนักประวัติศาสตร์ แต่ในวิธีที่เป็นทางการจะวางรากฐานสำหรับการพิจารณาของนักประวัติศาสตร์ เช่น authors.19