Effect of different levels of crude

Effect of different levels of crude protease and hydrolysis times on the extraction of carotenoprotein from shrimp shells

The effect of crude protease from Pacific white shrimp hepatopancreas at different levels and various hydrolysis times on the recovery of carotenoprotein from Pacific white shrimp shells is shown in Fig. 1A. At the same hydrolysis time, the recovery of carotenoproteins increased with increasing protease levels (p0.05). The limited amount of protein substrate for hydrolysis reaction by crude protease most likely contributed to the plateau observed when crude protease above 20 units/g shrimp shells was used. The results indicated that the addition of crude protease from Pacific white shrimp hepatopancreas was effective in increasing the recovery of carotenoproteins from shrimp shell. For all protease levels used, the rapid hydrolysis of protein was observed within the first 60 min. Thereafter, a slower rate of hydrolysis was found up to 120 min. No differences in protein recovery were observed after 120 min (p>0.05). This was in accordance with the slower rate of hydrolysis after 60 min. This typical curve was also reported by Klomklao et al. (2009) when trypsin from bluefish was used for recovery of carotenoproteins from black tiger shrimp shells. Furthermore, the increase in trypsin concentration (0–1.2 units/g shrimp shells) resulted in an increase in recovered proteins ( Klomklao et al., 2009). Trypsin was used to extract carotenoprotein from brown shrimp shell waste and showed the maximum recovery (55%) of carotenoid pigment in 4 h at (28±2 °C). Pepsin and papain yielded 50% recovery when the same hydrolysis time was used ( Chakrabarti, 2002). Armenta and Guerrero-Legarreta (2009) reported that fermented carotenoproteins from Pacific white shrimp waste were hydrolysed with a combination of protease and lipase. Protein recovery was used as an indicator for the cleavage of peptide bond, and the release of the carotenoprotein ( Sila, Nasri, & Bougatef, 2012).

When total carotenoid contents of carotenoproteins extracted from Pacific white shrimp shells without and with the aid of crude protease at different levels were determined (Fig. 1B), similar trends were found to those of carotenoprotein recovery (Fig. 1A). No marked changes in carotenoid content were observed after 60 min of hydrolysis (p>0.05). At the same hydrolysis time, total carotenoid contents of shrimp shells hydrolysed with crude protease was higher than those without crude protease (p0.05). For carotenoproteins extracted using high protease levels (20 and 30 unit/g sample), carotenoid content decreased in both samples when hydrolysis time was more than 120 min (p

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลของระดับรติเอสและไฮโตรไลซ์ครั้งน้ำมันสกัดจากเปลือกกุ้ง carotenoproteinผลของรติเอสดิบจากสีขาวแปซิฟิกกุ้ง hepatopancreas ในระดับต่าง ๆ และเวลาไฮโตรไลซ์ต่าง ๆ ในการกู้คืน carotenoprotein จากแปซิฟิกกุ้งขาวหอยจะแสดงใน Fig. 1A ขณะเดียวกันไฮโตรไลซ์ การฟื้นตัวของ carotenoproteins เพิ่มกับเพิ่มระดับรติเอส (p < 0.05) อย่างไรก็ตาม ไม่มีความแตกต่างในการกู้คืนได้อย่างเห็นได้ชัดเมื่อใช้รติเอสระดับ 20 และ 30 (ตัวอย่าง หน่วย/g) (p > 0.05) จำนวนจำกัดของพื้นผิวโปรตีนสำหรับไฮโตรไลซ์ปฏิกิริยาโดยรติเอสดิบส่วนคล้ายกับราบสูงที่สังเกตเมื่อใช้รติเอสดิบข้างต้น 20 หน่วย/กรัมกุ้งหอย ผลระบุว่า แห่งรติเอสดิบจาก hepatopancreas กุ้งขาวมีประสิทธิภาพในการเพิ่มการกู้คืน carotenoproteins จากเปลือกกุ้ง สำหรับรติเอสทุกระดับใช้ ไฮโตรไลซ์อย่างรวดเร็วของโปรตีนที่พบใน 60 นาทีแรก หลังจากนั้น ไฮโตรไลซ์อัตราช้าพบถึง 120 นาที ไม่มีความแตกต่างในการกู้คืนโปรตีนได้สังเกตหลังจาก 120 นาที (p > 0.05) นี้เป็นไปตามอัตราช้าลงของไฮโตรไลซ์หลัง 60 นาที เส้นโค้งปกตินี้ยังรายงานโดย Klomklao et al. (2009) ทริปซินจาก bluefish ถูกใช้เมื่อการกู้คืน carotenoproteins จากเปลือกกุ้งกุลาดำ นอกจากนี้ เพิ่มความเข้มข้นของทริปซิน (0 – 1.2 หน่วย/กรัมกุ้งหอย) ส่งผลให้เกิดการเพิ่มขึ้นในการกู้คืนโปรตีน (Klomklao et al., 2009) ทริปซินได้ใช้สารสกัด carotenoprotein จากเปลือกกุ้งสีน้ำตาล และแสดงให้เห็นการฟื้นตัวสูงสุด (55%) ของรงควัตถุ carotenoid ใน h 4 ที่ (28±2 ° C) เพพซินและเอนไซม์ปาเปนผลกู้ 50% เมื่อใช้ไฮโตรไลซ์กัน (Chakrabarti, 2002) Armenta และโร-Legarreta (2009) รายงานว่า carotenoproteins ร้าจากกุ้งขาวมี hydrolysed กับรติเอสและเอนไซม์ไลเปส กู้คืนโปรตีนถูกใช้เป็นตัวบ่งชี้ความแตกแยกของเพปไทด์ และรุ่น carotenoprotein (ศิลา เมียร์ & Bougatef, 2012)When total carotenoid contents of carotenoproteins extracted from Pacific white shrimp shells without and with the aid of crude protease at different levels were determined (Fig. 1B), similar trends were found to those of carotenoprotein recovery (Fig. 1A). No marked changes in carotenoid content were observed after 60 min of hydrolysis (p>0.05). At the same hydrolysis time, total carotenoid contents of shrimp shells hydrolysed with crude protease was higher than those without crude protease (p<0.05). Coincidentally, no differences in total carotenoid content were noticeable between carotenoproteins from Pacific white shrimp shells extracted with crude protease at 20 and 30 unit/g shrimp shell at all hydrolysis times (p>0.05). For carotenoproteins extracted using high protease levels (20 and 30 unit/g sample), carotenoid content decreased in both samples when hydrolysis time was more than 120 min (p<0.05). The decrease in the total carotenoid content with increasing hydrolysis time was presumably because of the decrease in stability of carotenoids. As a consequence, free carotenoids associated with protein could be more released and were prone to oxidation. Carotenoproteins from shrimp heads were recovered by autolysis at 50 °C and pH 8.0. Highest carotenoid content in carotenoprotein was reported when autolysis was conducted for 4 h ( Sowmya et al., 2011). For carotenoprotein extracted from brown shrimp shell, trypsin showed higher recovery of carotenoid than pepsin and papain, when the same hydrolysis time was implemented ( Chakrabarti, 2002). Cano-Lopez et al. (1987) reported that proteolytic enzymes were used to disrupt the protein–carotenoid bond, thus increasing carotenoid recovery. Therefore, the optimum conditions for carotenoprotein extraction by crude protease were 20 units/g shrimp shells with hydrolysis time of 120 min at 60 °C.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลของระดับที่แตกต่างกันของโปรติเอสน้ำมันดิบและเวลาในการสกัดการย่อยสลายของ carotenoprotein จากเปลือกกุ้งผลของโปรติเอสจากน้ำมันดิบแปซิฟิกตับกุ้งขาวในระดับที่แตกต่างกันและเวลาการย่อยต่างๆในการฟื้นตัวของcarotenoprotein แปซิฟิกจากเปลือกกุ้งขาวที่มีการแสดงในรูป 1A ในเวลาเดียวกันการย่อยสลาย, การฟื้นตัวของ carotenoproteins เพิ่มขึ้นด้วยระดับโปรติเอสที่เพิ่มขึ้น (p <0.05) แต่ไม่มีความแตกต่างในการกู้คืนเป็นที่เห็นได้ชัดเมื่อระดับโปรติเอส 20 และ 30 (ยูนิต / กรัมตัวอย่าง) ถูกนำมาใช้ (p> 0.05) จำนวนเงินที่ จำกัด ของพื้นผิวโปรตีนสำหรับปฏิกิริยาโดยน้ำย่อยน้ำมันดิบส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะมีส่วนที่ราบสูงสังเกตเมื่อน้ำย่อยน้ำมันดิบสูงกว่า 20 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้งถูกนำมาใช้ ผลการวิจัยพบว่าการเพิ่มขึ้นของราคาน้ำมันดิบน้ำย่อยจากแปซิฟิกตับกุ้งขาวคือประสิทธิภาพในการเพิ่มการกู้คืนของ carotenoproteins จากเปลือกกุ้ง ระดับโปรติเอสทั้งหมดใช้การย่อยอย่างรวดเร็วของโปรตีนที่ถูกพบในครั้งแรก 60 นาที หลังจากนั้นเป็นต้นมาอัตราที่ช้าลงของการย่อยสลายก็พบได้ถึง 120 นาที ความแตกต่างในการกู้คืนโปรตีนไม่ถูกตั้งข้อสังเกตหลังจาก 120 นาที (p> 0.05) นี้เป็นไปตามอัตราที่ช้าลงของการย่อยสลายหลังจาก 60 นาที เส้นโค้งนี้โดยทั่วไปยังถูกรายงานโดย Klomklao et al, (2009) เมื่อ trypsin จากบลูฟิชถูกนำมาใช้สำหรับการกู้คืน carotenoproteins จากเปลือกกุ้งลายเสือสีดำ นอกจากนี้การเพิ่มขึ้นของความเข้มข้น trypsin (ที่ 0-1.2 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้ง) ส่งผลให้เกิดการเพิ่มขึ้นของโปรตีนกู้คืน (Klomklao et al., 2009) trypsin ถูกใช้ในการดึง carotenoprotein จากเปลือกกุ้งเสียสีน้ำตาลและแสดงให้เห็นว่าการฟื้นตัวสูงสุด (55%) ของเม็ดสี carotenoid 4 ชั่วโมงที่ (28 ± 2 ° C) น้ำย่อยและปาเปนผลการกู้คืน 50% เมื่อเวลาย่อยสลายเดียวกันถูกใช้ (Chakrabarti, 2002) Armenta และเกร์เรโร-Legarreta (2009) รายงานว่า carotenoproteins หมักจากขยะกุ้งขาวแปซิฟิกถูกย่อยด้วยการรวมกันของโปรติเอสและไลเปส การกู้คืนโปรตีนถูกนำมาใช้เป็นตัวบ่งชี้สำหรับความแตกแยกของพันธบัตรเปปไทด์และการเปิดตัวของ carotenoprotein ที่ (ศิลาร์นาสรี่และ Bougatef 2012). เมื่อเนื้อหา carotenoid รวมของ carotenoproteins สกัดจากแปซิฟิกเปลือกกุ้งขาวโดยไม่ต้องและด้วยความช่วยเหลือของน้ำมันดิบ โปรติเอสในระดับที่แตกต่างกันได้รับการพิจารณา (รูป. 1B) แนวโน้มที่คล้ายกันพบว่าผู้ที่อยู่ในการกู้คืน carotenoprotein (รูป. 1A) ไม่มีการเปลี่ยนแปลงการทำเครื่องหมายในเนื้อหา carotenoid ถูกตั้งข้อสังเกตหลังจาก 60 นาทีของการย่อยสลาย (p> 0.05) ในขณะเดียวกันการย่อยสลายเนื้อหา carotenoid รวมของเปลือกกุ้งย่อยด้วยน้ำย่อยน้ำมันดิบสูงกว่าผู้ที่ไม่มีน้ำย่อยดิบ (p <0.05) บังเอิญไม่แตกต่างกันในเนื้อหารวม carotenoid เป็นที่เห็นได้ชัดระหว่าง carotenoproteins แปซิฟิกจากเปลือกกุ้งขาวสกัดด้วยเอนไซม์โปรติเอน้ำมันดิบที่ 20 และ 30 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้งตลอดเวลาการย่อยสลาย (p> 0.05) สำหรับ carotenoproteins สกัดโดยใช้ระดับโปรติเอสสูง (20 และ 30 หน่วย / กรัมตัวอย่าง) เนื้อหา carotenoid ลดลงในตัวอย่างทั้งสองเมื่อเวลาย่อยสลายได้มากกว่า 120 นาที (p <0.05) การลดลงของเนื้อหารวม carotenoid ที่มีเวลาการย่อยสลายก็คงจะเพิ่มขึ้นเนื่องจากการลดลงของความมั่นคงของ carotenoids เป็นผลให้ carotenoids ฟรีที่เกี่ยวข้องกับโปรตีนที่จะถูกปล่อยออกมามากขึ้นและมีแนวโน้มที่จะเกิดออกซิเดชัน Carotenoproteins จากหัวกุ้งหายเว้าตรงที่ 50 องศาเซลเซียสและ pH 8.0 เนื้อหา carotenoid สูงสุดใน carotenoprotein มีรายงานเมื่อย่อยตัวเองได้รับการดำเนินการสำหรับ 4 ชั่วโมง (sowmya et al., 2011) สำหรับ carotenoprotein สกัดจากเปลือกกุ้งสีน้ำตาล, trypsin แสดงให้เห็นว่าการกู้คืนที่สูงขึ้นของ carotenoid กว่าน้ำย่อยและปาเปนเมื่อเวลาย่อยสลายเดียวกันถูกนำมาใช้ (Chakrabarti, 2002) คาโนโลเปซ-et al, (1987) รายงานว่าเอนไซม์โปรตีนถูกนำมาใช้เพื่อทำลายพันธบัตรโปรตีน carotenoid ซึ่งจะเป็นการเพิ่มการกู้คืน carotenoid ดังนั้นสภาวะที่เหมาะสมในการสกัดโดย carotenoprotein น้ำย่อยน้ำมันดิบเป็น 20 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้งที่มีเวลาย่อยสลาย 120 นาทีที่ 60 องศาเซลเซียส

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลของระดับโปรตีนหยาบ และการย่อยสลายครั้งในการสกัด carotenoprotein จากเปลือกกุ้ง

ผลของปริมาณโปรตีนจากกุ้งขาวกุ้งในระดับที่แตกต่างกัน และต่าง ๆย่อยสลายครั้งในการกู้คืนของ carotenoprotein จากกุ้งขาวเปลือกที่แสดงในรูปที่ 1A เวลาการย่อยสลายเดียวกันการกู้คืนของ carotenoproteins เพิ่มขึ้นโปรระดับ ( P < 0.05 ) อย่างไรก็ตาม ไม่มีความแตกต่างในการฟื้นตัวได้ชัดเจนเมื่อระดับโปรตีน 20 และ 30 ( หน่วยตัวอย่าง / g ) ตามลำดับ ( P > 0.05 )จำกัดวัสดุย่อยสลายโปรตีนหยาบจากปฏิกิริยาเอสมากที่สุดส่วนที่ราบสูงที่สังเกตเมื่อดิบโปรข้างบน 20 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้งที่ใช้ ผลการศึกษาพบว่า นอกจากสกัดโปรตีนจากกุ้งขาวกุ้งมีประสิทธิภาพในการเพิ่มการกู้คืน carotenoproteins จากเปลือกกุ้งสำหรับทุกระดับสามารถใช้เอนไซม์อย่างรวดเร็วของโปรตีนภายในแรก 60 นาที หลังจากนั้น สำหรับอัตราการย่อยได้ถึง 120 นาที ไม่มีความแตกต่างในการฟื้นตัวของโปรตีนที่พบหลังจาก 120 นาที ( p > 0.05 ) นี้สอดคล้องกับอัตราที่ช้าลงของการย่อยสลายหลังจาก 60 นาที เส้นโค้งปกตินี้ถูกรายงานโดย klomklao et al .( 2009 ) เมื่อเอนไซม์จากบลูฟิชถูกใช้สำหรับการกู้คืนของ carotenoproteins จากกุ้งกุลาดำหอย นอกจากนี้ การเพิ่มความเข้มข้นของเอนไซม์ ( 0 – 1.2 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้ง ) มีผลทำให้มีการเพิ่มโปรตีนในการกู้คืน ( klomklao et al . , 2009 )ใช้สารสกัดจากเอนไซม์ carotenoprotein สีน้ำตาลเปลือกกุ้งเสียและมีการกู้คืนสูงสุด ( ร้อยละ 55 ) ของเม็ดสีแคโรทีนอยด์ใน 4 H ( 28 ± 2 ° C ) เพพซินและปาเปนจากการกู้คืน 50% เมื่อเวลาการย่อยสลายเดียวกันถูกใช้ ( chakrabarti , 2002 )และ armenta เกอร์เรโร legarreta ( 2009 ) รายงานว่า carotenoproteins หมักจากเศษกุ้งกุ้งขาวเป็นซอสปรุงรสที่มีการรวมกันของเอนไซม์โปรตีเอส และไลเปส . การกู้คืนโปรตีนถูกใช้เป็นตัวบ่งชี้สำหรับการแยกออกของพันธะเพปไทด์ และการเปิดตัวของ carotenoprotein ( ศีล&กุญชร , ,

bougatef , 2012 )เมื่อรวมปริมาณแคโรทีนอยด์ที่สกัดได้จากเปลือกกุ้งขาว carotenoproteins โดยไม่มีความช่วยเหลือของโปรตีนหยาบในระดับต่าง ๆ ( รูปที่ 1A ) พบว่า แนวโน้มที่คล้ายกันพบว่าผู้กู้ carotenoprotein ( รูปที่ 1A ) ไม่มีเครื่องหมายการเปลี่ยนแปลงในเนื้อหาที่พบหลังจาก 60 นาทีของการ ( P > 0.05 ) ในเวลาการย่อยสลายเดียวกันแคโรทีนอยด์รวมเนื้อหาของน้ำตาลกับเปลือกกุ้งดิบโปรตีนสูงกว่าโดยไม่ดิบติ ( P < 0.05 ) บังเอิญว่า ไม่มีความแตกต่างกันในเนื้อหาทั้งหมดสามารถระหว่าง carotenoproteins จากกุ้งขาวเปลือกดิบที่สกัดด้วยเอนไซม์โปรติเอส 20 และ 30 หน่วย / กรัมเปลือกกุ้งครั้งย่อยทั้งหมด ( P > 0.05 )สำหรับ carotenoproteins สกัดโดยใช้เอนไซม์โปรติเอสระดับสูง ( 20 และ 30 หน่วย / กรัมในตัวอย่าง ) , แคโรทีนปริมาณลดลงในทั้งสองตัวอย่างเมื่อเวลาย่อยสลายได้มากกว่า 120 นาที ( p < 0.05 ) ลดปริมาณแคโรทีนอยด์รวมกับการเพิ่มเวลาเป็น สันนิษฐานว่าเพราะการลดลงในเสถียรภาพของ carotenoids . อย่างไรก็ดีแคโรทีนอยด์ฟรีที่เกี่ยวข้องกับโปรตีน ควรปล่อยและเสี่ยงการเกิดออกซิเดชัน carotenoproteins จากหัวกุ้งที่พบโดยการย่อยที่ 50 ° C และ pH 8.0 . ปริมาณคาโรทีนอยด์สูงสุดใน carotenoprotein รายงานเมื่อพบว่าเป็น 4 H ( sowmya et al . , 2011 ) สำหรับ carotenoprotein สีน้ำตาลสกัดจากเปลือกกุ้งกุลาดำมีค่าสูงกว่าการกู้คืนของแคโรทีนอยด์มากกว่าเพพซินและปาเปน เมื่อเวลาการย่อยสลายเดียวกันถูกนำมาใช้ ( chakrabarti , 2002 ) CANO โลเปซ et al . ( 1987 ) รายงานว่าโปรตีนเอนไซม์ที่ใช้ทำลายโปรตีนและคาโรทีนอยด์ บอนด์จึงเพิ่มขึ้นในการกู้คืน ดังนั้น