AbstractVoluntary action selection

Abstract
Voluntary action selection entails the representation of the expected consequences of the action. Previous evidence suggests that accurate action–effect prediction modulates both ERP and behavioral markers of sensory processing—a phenomenon know as sensory attenuation. This may play an important role in monitoring the success or failure of our actions, or attributing agency. Nonetheless, the vast majority of studies in this domain focus on simplistic visual and auditory stimuli. Given that we rarely perform voluntary actions with the aim of generating such stimuli in social contexts, this provides little indication of the extent to which sensory attenuation operates in everyday behavior. The present study investigated ERP and behavioral measures of sensory attenuation for fearful and neutral facial expressions. Participants were trained to associate one voluntary action with the presentation of a fearful face, and another action with a neutral face. We measured both ERP responses and behavioral ratings following presentation of faces whose emotional content was either consistent or inconsistent with the action prediction. We observed significant modulation for fearful outcomes only, suggesting that sensory attenuation is heightened to stimuli of high social relevance. The N170 response was significantly attenuated for congruent fearful faces, but not for congruent neutral faces (in comparison to incongruent faces). Similarly, behavioral ratings were modulated only for fearful faces but not neutral faces. This provides new insight into how social and affective outcomes modulate sensory attenuation and may have implications for implicit sense of agency for socially relevant stimuli.


Keywords
Agency; Sensory attenuation; Motor prediction; Event-related potentials; Face processing
1. Introduction
Sensory attenuation refers to the fact that the effects of one’s voluntary actions exhibit a reduced neural response. This may play an important role in monitoring the success or failure of our actions, or attributing agency. The present study investigated whether the processing of predicted sensory action effects is modulated by their affective content. This provides important new insight in to the role of motor prediction in perception for socially relevant stimuli.

The majority of recent research on sensory attenuation has focused on processing of simple auditory, and, to a lesser degree, visual stimuli that follow voluntary action effects (for recent reviews see Hughes et al., 2013b and Waszak et al., 2012). These studies have shown that self-triggered tones exhibit reduced auditory (Baess, Jacobsen, & Schroger, 2008) and visual (Hughes & Waszak, 2011) ERP responses compared to externally triggered stimuli. Other researchers have manipulated the degree to which the observed action effect is congruent with a particular action (Cardoso-Leite et al., 2010, Hughes et al., 2013a, Roussel et al., 2013 and Roussel et al., 2014), or whether actions are consistent with unconscious primes (Stenner et al., 2014). These studies have shown reduced early visual (Roussel et al., 2014) and auditory (Hughes et al., 2013a) ERP responses to congruent action effects, as well as reduced luminance discrimination (Roussel et al., 2013 and Roussel et al., 2014) and target detection (Cardoso-Leite et al., 2010).

Taken together, these findings suggest that sensory events that are predicted by one’s voluntary actions are processed very differently to unpredicted stimuli. The present study investigated both neurophysiological and behavioral responses to fearful and neutral faces, to provide new insight in to the degree to which sensory attenuation might be modulated by these social and affective stimuli. The present study assessed whether sensory attenuation might differ dependent on the emotional content of voluntary action effects. Since faces are crucial for communication and social interaction, they are an ideal stimulus to measure the role of emotion on the sense of agency. One previous study (Hughes & Waszak, 2014) provided preliminary evidence of the efficacy of such ecologically valid stimuli in generating neurophysiological attenuation. However, that study focused only on neutral faces and houses, and did not incorporate a behavioral measure of sensory processing. In the current study, participants were trained to associate one of two buttons with the presentation of a fearful face, and the other button with a neutral face. Occasional violation of this pattern allowed for the assessment of the influence of action prediction on emotion processing in faces. Following the presentation of the face, participants were asked to rate the amount of fear presented in the face. This behavioral index differs significantly from those previously employed, which either use subjective ratings of intensity (Blakemore et al., 1999, Roussel et al., 2013 and Roussel et al., 2014) or psychophysical measures such as stimulus detection (Cardoso-Leite et al., 2010) or point of subjective equality (Sato, 2008 and Stenner et al., 2014). In contrast, participants were asked to provide a rating based on the emotional content of the visual stimulus rather than it’s physical strength. This provides novel insight into how action prediction modulates the processing of the content of action effects.

The absence of sensory suppression in patients suffering from hallucinations (Blakemore, Wolpert, & Frith, 2000) has been taken as evidence for the role of this phenomenon in self-monitoring and sense of agency (Frith, 2012 and Frith et al., 2000). Recent evidence from the intentional binding paradigm (Takahata et al., 2012 and Yoshie and Haggard, 2013) point to the possibility that pre-reflective agency is increased for positively valenced stimuli. Therefore, the current study also aims to provide further evidence about the role of emotion in sense of agency.

Previous research on sensory attenuation with simple visual and auditory stimuli has observed reduced auditory N1 amplitude (Baess et al., 2008 and Hughes et al., 2013a), or primary visual responses (Roussel et al., 2014). Therefore, we might expect to observe attenuation in the visual P1 response. However, one previous study using neutral faces and houses (Hughes & Waszak, 2014) observed attenuation only in later components, suggesting that accurate prediction of higher-level visual features results in modulation of later stages of sensory processing. Of particular interest for the present study are the N170 component, and the later P2 component. The N170 ERP component is reliably observed following face stimuli (Bentin, Allison, Puce, Perez, & McCarthy, 1996) and has been seen to be modulated by emotional content of the face (Batty and Taylor, 2003 and Blau et al., 2007), such that a greater N170 is observed for fearful faces. Other studies have shown that later components are modulated by both emotion (Eimer & Holmes, 2002) and facial recognition (Gosling & Eimer, 2011). Hughes and Waszak (2014) observed modulation only in the positive peak (P2) immediately following the N170 as a function of motor prediction.

Given that the P1 component is not typically modulated by the emotional content of a face (Eimer & Holmes, 2002) and that previous research observed no attenuated of P1 for predicted faces (Hughes & Waszak, 2014), modulation of this component in the present study would be unlikely. Rather, we predicted that we would observe modulation the N170 component for fearful versus neutral faces in this present study, with a larger N170 for fearful faces. Importantly, this should also be modulated as a function of action–effect congruency, such that the N170 should be more typically fearful (greater) for incongruent fearful faces, compared to congruent fearful faces. This would reflect attenuation of the N170 response to a fearful face. Precise predictions in the P2 time range are more difficult to establish, with previous research reporting either sustained positive (Eimer & Holmes, 2002) or negative components (Gosling & Eimer, 2011), or more focal modulations (Hughes & Waszak, 2014). Nonetheless, given previous reports of prediction related differences in this time range using a similar paradigm (Hughes & Waszak, 2014), we predicted some modulation of the P2 component.

2. Methods
2.1. Participants

Data was collected from 28 volunteers. All participants were right-handed, had normal or corrected-to-normal vision, and had no history of epilepsy. Individuals who were taking psychoactive drugs were excluded from participating. One participant withdrew partway through the experiment. One participant was excluded from the analysis as they exclusively pressed the left key, leaving no trials in two of the experimental conditions. Three further participants were excluded due to technical problems with the EEG recording, leaving 23 participants (14 female and 9 male), with a mean age of 22 years and 10 months (range 19–30 years). All participants signed an informed consent prior to the experimental session, and were free to withdraw at any point. The study was approved by the University of Essex ethics committee, and was performed in accordance with the declaration of Helsinki.

2.2. Experimental procedure

The experiment was conducted using Matlab (MathWorks) with the psychophysics toolbox (Brainard, 1997), with stimuli presented on a 21 inch monitor, 60 cm from the participant. The experimental session began with a series of practice tasks, which were designed to familiarize participants with the task as well as to allow participants to build up the action–effect contingencies. In the first practice task (association phase) participants were asked to press either the k, or the l key on a keyboard, with their right hand. They were free to choose which button to press on each trial, and when to press the button, with the exception that they should not perform the action until at least 500 ms after

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทคัดย่อดำเนินการสมัครใจเลือกกระบวนการแสดงผลของการดำเนินการที่คาดไว้ หลักฐานก่อนหน้านี้แนะนำว่า ทำนายถูกต้องดำเนินการ – ผล modulates ERP และตัวแสดงพฤติกรรมของการประมวลผลทางประสาทสัมผัส — เกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางประสาทสัมผัสอ่อน นี้อาจเล่นมีบทบาทสำคัญในการตรวจสอบความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการดำเนินการของเรา หรือ attributing หน่วยงาน กระนั้น ส่วนใหญ่ศึกษาในโดเมนนี้มุ่งเน้นในสิ่งเร้าที่มองเห็น และหูพี่ ที่เราไม่ค่อยดำเนินการสมัครใจ มีจุดมุ่งหมายของการสร้างสิ่งเร้าดังกล่าวในบริบททางสังคม นี้ช่วยให้การระบุขอบเขตที่อ่อนทางประสาทสัมผัสที่ทำงานในลักษณะการทำงานทุกวันน้อย การศึกษาปัจจุบันสอบสวน ERP และวัดพฤติกรรมอ่อนรับความรู้สึกสำหรับนิพจน์หน้าน่ากลัว และเป็นกลาง ผู้เรียนมีการฝึกอบรมการเชื่อมโยงการกระทำสมัครใจหนึ่งกับงานนำเสนอของใบหน้าน่ากลัว และการดำเนินการอื่นหน้ากลาง เราวัดตอบ ERP และการจัดอันดับพฤติกรรมต่องานนำเสนอของหน้าเนื้อหาที่มีอารมณ์ไม่สอดคล้อง หรือไม่สอดคล้องกับการคาดเดาการกระทำ เราสังเกตสำคัญเอ็มกลัวผลเท่านั้น แนะนำที่ อ่อนทางประสาทสัมผัสเป็นแถลงการณ์เพื่อสิ่งเร้าความเกี่ยวข้องทางสังคมสูง การตอบสนอง N170 ถูกมากไฟฟ้าเคร...แผงหน้าน่ากลัว แต่ไม่ใช่ สำหรับหน้าแผงกลาง (โดยหน้า incongruent) ในทำนองเดียวกัน จัดอันดับพฤติกรรมได้สันทัดแต่หน้ากลัวแต่หน้าไม่เป็นกลาง ให้ความเข้าใจถึงวิธีใหม่ทางสังคม และผลผล modulate อ่อนรับความรู้สึก และอาจมีผลกระทบสำหรับความนัยของตัวแทนสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องสังคมคำสำคัญหน่วยงาน ทางประสาทสัมผัสอ่อน คาดเดาของมอเตอร์ เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องศักยภาพ ประมวลผลหน้า1. บทนำทางประสาทสัมผัสอ่อนหมายถึงข้อเท็จจริงที่ว่า ผลของการสมัครใจแสดงการตอบสนองประสาทลดลง นี้อาจเล่นมีบทบาทสำคัญในการตรวจสอบความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการดำเนินการของเรา หรือ attributing หน่วยงาน การศึกษาปัจจุบันตรวจสอบว่า การประมวลผลของผลการดำเนินการทางประสาทสัมผัสที่คาดการณ์จะสันทัด โดยเนื้อหาของผล ให้ความสำคัญใหม่เข้าใจในบทบาทของการคาดเดาในการรับรู้ในสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องสังคมมอเตอร์ส่วนใหญ่การวิจัยล่าสุดในการลดทอนทางประสาทสัมผัสได้เน้นการประมวลผลง่ายหู และ ตัวน้อย ภาพสิ่งเร้าที่ทำตามสมัครใจกระทำผล (สำหรับรีวิวล่าดูฮิวจ์ส et al., 2013b และ Waszak et al., 2012) การศึกษานี้ได้แสดงให้เห็นแสดงว่าเสียงทริกเกอร์ด้วยตนเองลดลงหู (Baess จาบ & Schroger, 2008) และ visual (สตีเฟ่นและ Waszak, 2011) สิ่งเร้าทริกเกอร์ตอบ ERP เปรียบเทียบกับภายนอก นักวิจัยอื่น ๆ ได้จัดการศึกษาซึ่งผลการดำเนินการสังเกตคือแผง ด้วยการดำเนินการเฉพาะ (al. et Cardoso Leite, 2010, al. et ฮิวจ์ส 2013a, Roussel et al., 2013 และ Roussel et al., 2014), หรือว่าดำเนินการสอดคล้องกับสติโรงแรมไพรม์ (Stenner et al., 2014) การศึกษานี้ได้แสดงลดภาพต้น (Roussel et al., 2014) และหู (สตีเฟ่น et al., 2013a) ตอบ ERP การแผงผล แบ่งแยกความส่องสว่างลดลง (Roussel et al., 2013 และ Roussel et al., 2014) และตรวจหาเป้าหมาย (Cardoso Leite et al., 2010)ถ่ายด้วยกัน เหล่านี้ค้นพบด้วยการแนะนำว่า เหตุการณ์ทางประสาทสัมผัสที่ทำนาย โดยการสมัครใจในการประมวลผลแตกต่างกันมากกับสิ่งเร้า unpredicted การศึกษาปัจจุบันตรวจสอบคำตอบกลัว และกลางหน้า ให้พิจารณาใหม่ในระดับที่อ่อนที่รับความรู้สึกอาจสันทัด โดยสิ่งเร้าทางสังคม และผลเหล่านี้ทั้ง neurophysiological และพฤติกรรม การศึกษาปัจจุบันที่ประเมินว่าอ่อนที่รับความรู้สึกอาจแตกต่างกันขึ้นอยู่กับเนื้อหาทางอารมณ์ของผลการดำเนินการสมัครใจ เนื่องจากใบหน้าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการสื่อสารและสังคม พวกเขาจะกระตุ้นเหมาะการวัดบทบาทของอารมณ์ในความรู้สึกของตัวแทน หนึ่งก่อนหน้านี้ศึกษา (สตีเฟ่นและ Waszak, 2014) มีหลักฐานเบื้องต้นของประสิทธิภาพของสิ่งเร้าดังกล่าวอย่างถูกต้องในการสร้าง neurophysiological อ่อน อย่างไรก็ตาม ที่ศึกษาเน้นเฉพาะใบหน้ากลางและบ้าน และไม่รวมการวัดพฤติกรรมของการประมวลผลทางประสาทสัมผัส ในปัจจุบันการศึกษา ผู้เรียนมีการฝึกอบรมการเชื่อมโยงปุ่มสองกับงานนำเสนอของใบหน้าน่ากลัว และปุ่มที่หน้ากลาง การละเมิดรูปแบบนี้ใช้ได้สำหรับการประเมินอิทธิพลของการคาดการณ์การดำเนินการในอารมณ์ที่ใบหน้าการประมวลผลเป็นครั้งคราว ต่องานนำเสนอของใบหน้า ผู้เรียนถูกต้องอัตราจำนวนของความกลัวที่แสดงในหน้า ดัชนีนี้พฤติกรรมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญจากผู้เคย ทำงาน ที่ใช้การจัดอันดับตามอัตวิสัยของความเข้ม (แบล็คมอร์ et al., 1999, Roussel et al., 2013 และ Roussel et al., 2014) หรือมาตรการ psychophysical เช่นตรวจกระตุ้น (Cardoso Leite et al., 2010) หรือของความเสมอภาคตามอัตวิสัย (ซา 2008 และ Stenner et al., 2014) ในทางตรงกันข้าม คนถูกขอให้จัดอันดับตามเนื้อหาอารมณ์ของกระตุ้นภาพแทนที่เป็นแรงกาย ให้เข้าใจนวนิยายในการทำนายการดำเนินการ modulates การประมวลผลของเนื้อหาของผลการดำเนินการการขาดงานของการปราบปรามทางประสาทสัมผัสในผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมานจากการเห็นภาพหลอน (แบล็คมอร์ Wolpert และฟริ ธ 2000) ได้รับการถ่ายเป็นหลักฐานสำหรับบทบาทของปรากฏการณ์นี้ในการตรวจสอบตนเองและของหน่วยงาน (ฟริธ 2012 และฟริธและ al., 2000) หลักฐานล่าสุดจากกระบวนทัศน์มิผูก (Takahata et al., 2012 และ Yoshie และ Haggard, 2013) ชี้โอกาสหน่วยงาน pre-reflective ที่เพิ่มขึ้นสำหรับสิ่งเร้าบวก valenced ดังนั้น การศึกษาปัจจุบันยังมุ่งหวังที่จะให้เพิ่มเติมหลักฐานเกี่ยวกับบทบาทของอารมณ์ในความรู้สึกของตัวแทนมีสังเกตวิจัยก่อนหน้านี้อ่อนทางประสาทสัมผัสกับสิ่งเร้าที่มองเห็น และหูง่ายลดลงหู N1 คลื่น (Baess et al., 2008 และ al. et ฮิวจ์ส 2013a), หรือการตอบสนองภาพหลัก (Roussel et al., 2014) ดังนั้น เราอาจจะสังเกตอ่อนตอบ P1 ภาพ อย่างไรก็ตาม หนึ่งก่อนหน้านี้ศึกษาใช้หน้ากลางและบ้าน (สตีเฟ่นและ Waszak, 2014) สังเกตลดทอนในส่วนหลัง แนะนำที่ทำนายถูกต้องสูงกว่าคุณลักษณะที่แสดงผลในเอ็มของขั้นตอนต่อไปของการประมวลผลทางประสาทสัมผัสเท่านั้น สนใจโดยเฉพาะการศึกษาปัจจุบันได้ N170 และส่วนประกอบ ส่วนประกอบ p 2 หลัง คอมโพเนนต์ N170 ERP จะได้สังเกตต่อหน้าสิ่งเร้า (Bentin แอลลิสัน Puce เปเรซ และแมคคาร์ ธี 1996) และได้เห็นการสันทัดเนื้อหาอารมณ์ของใบหน้า (Batty และ เทย์เลอร์ 2003 และ Blau et al., 2007), ที่ N170 มากกว่าเป็นสังเกตสำหรับใบหน้าน่ากลัว การศึกษาอื่น ๆ ได้แสดงว่า ส่วนประกอบในภายหลังจะสันทัดอารมณ์ (Eimer และโฮลมส์ 2002) และจดจำใบหน้า (กอสลิงและ Eimer, 2011) ฮิวจ์สและ Waszak (2014) พบเอ็มในช่วงบวก (p 2) ต่อ N170 ที่เป็นฟังก์ชันของการคาดการณ์ที่มอเตอร์กำหนดให้ P1 ส่วนประกอบจะไม่มักจะสันทัดเนื้อหาอารมณ์ของใบหน้า (Eimer และโฮลมส์ 2002) และว่า งานวิจัยก่อนหน้านี้สังเกตไม่ attenuated ของ P1 สำหรับใบหน้าคาดการณ์ (สตีเฟ่นและ Waszak, 2014), เอ็มนี้ประกอบในการศึกษาปัจจุบันจะน่า ค่อนข้าง เราทำนายว่า เราจะสังเกตเห็นเอ็มคอมโพเนนต์ N170 สำหรับน่ากลัวเทียบกับใบหน้าที่เป็นกลางในการศึกษาปัจจุบัน มี N170 ใหญ่สำหรับใบหน้าน่ากลัว สำคัญ นี้ควรยังสันทัดเป็นฟังก์ชันของการดำเนินการ – ผล congruency ที่ N170 ควรจะกลัวมากกว่าปกติ (มากกว่า) สำหรับ incongruent หน้าน่ากลัว เปรียบเทียบกับหน้าแผงน่ากลัว นี้จะสะท้อนค่าลดทอนของการตอบสนองต่อ N170 หน้าน่ากลัว แน่นอนคาดคะเน ใน p 2 ช่วงเวลายากต่อการสร้าง ก่อนหน้านี้วิจัยรายงานใดยั่งยืนบวก (Eimer และโฮลมส์ 2002) หรือลบคอมโพเนนต์ (กอสลิงและ Eimer, 2011), หรือ modulations โฟกัสเพิ่มเติม (สตีเฟ่นและ Waszak, 2014) กระนั้น ให้รายงานก่อนหน้านี้ของการคาดการณ์ที่เกี่ยวข้องกับความแตกต่างในนี้ ใช้กระบวนทัศน์คล้าย (สตีเฟ่นและ Waszak, 2014) ช่วงเวลาที่เราทำนายบางเอ็มประกอบ p 22. วิธี2.1. ผู้เข้าร่วมข้อมูลรวบรวมจากอาสาสมัคร 28 ผู้เข้าร่วมทั้งหมดได้ถนัด มีวิสัยทัศน์ปกติ หรือแก้ไขให้ปกติ และมีไม่มีประวัติโรคลมชัก บุคคลที่ได้รับยาเสพติดออกได้แยกออกจากการเข้าร่วม ผู้เข้าร่วมต้องถอน partway ผ่านทดลอง ผู้เข้าร่วมถูกแยกออกจากการวิเคราะห์ ตามที่พวกเขาโดยเฉพาะแป้นซ้าย ออกไม่ทดลองในสองเงื่อนไขทดลอง ผู้เข้าร่วมเพิ่มเติมสามถูกแยกออกเนื่องจากปัญหาทางเทคนิคด้วย EEG บันทึก ออกจากผู้เข้าร่วมใน 23 (14 9 และเพศหญิงเพศชาย), อายุเฉลี่ย 22 ปี และ 10 เดือน (ช่วง 19-30 ปี) ร่วมลงนามการแจ้งความยินยอมก่อนรอบทดลอง และมีอิสระที่จะถอนเมื่อใดก็ได้ การศึกษาได้รับการอนุมัติ โดยคณะกรรมการจรรยาบรรณมหาวิทยาลัยห้อง และมีดำเนินการตามการรายงานของเฮลซิงกิ2.2 การขั้นตอนที่ทดลองThe experiment was conducted using Matlab (MathWorks) with the psychophysics toolbox (Brainard, 1997), with stimuli presented on a 21 inch monitor, 60 cm from the participant. The experimental session began with a series of practice tasks, which were designed to familiarize participants with the task as well as to allow participants to build up the action–effect contingencies. In the first practice task (association phase) participants were asked to press either the k, or the l key on a keyboard, with their right hand. They were free to choose which button to press on each trial, and when to press the button, with the exception that they should not perform the action until at least 500 ms after

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทคัดย่อการเลือกการกระทำที่สร้างความสมัครใจเป็นตัวแทนของผลกระทบที่คาดว่าจะดำเนินการ
หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าก่อนหน้าการทำนายการกระทำที่ถูกต้องผล modulates ทั้ง ERP และเครื่องหมายพฤติกรรมของการประมวลผลแบบประสาทสัมผัสปรากฏการณ์รู้ว่าเป็นการลดทอนประสาทสัมผัส นี้อาจมีบทบาทสำคัญในการตรวจสอบความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการกระทำของเราหรือเจตนารมณ์หน่วยงาน อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่ของการศึกษาในโดเมนนี้มุ่งเน้นไปที่การกระตุ้นภาพและหูง่าย ระบุว่าเราไม่ค่อยดำเนินการโดยสมัครใจโดยมีจุดประสงค์ในการสร้างสิ่งเร้าเช่นในบริบททางสังคมนี้ให้ข้อบ่งชี้ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอบเขตที่ลดทอนประสาทสัมผัสดำเนินชีวิตประจำวันในการทำงาน การศึกษาครั้งนี้ ERP และตรวจสอบพฤติกรรมของมาตรการการลดทอนประสาทสัมผัสสำหรับการแสดงออกทางสีหน้าหวาดกลัวและเป็นกลาง ผู้เข้าร่วมรับการฝึกอบรมที่จะเชื่อมโยงการดำเนินการอย่างใดอย่างหนึ่งโดยสมัครใจด้วยการนำเสนอของใบหน้าที่น่ากลัวและการกระทำอื่นที่มีใบหน้าที่เป็นกลาง เราวัดการตอบสนองทั้ง ERP และการให้คะแนนพฤติกรรมต่อไปนี้นำเสนอของใบหน้าที่มีเนื้อหาทางอารมณ์เป็นอย่างใดอย่างหนึ่งที่สอดคล้องกันหรือแย้งกับการคาดการณ์การกระทำ เราตั้งข้อสังเกตที่สำคัญสำหรับการปรับผลที่น่ากลัวเพียงชี้ให้เห็นว่าการลดทอนประสาทสัมผัสเป็นทำเป็นสิ่งเร้าความเกี่ยวข้องทางสังคมสูง การตอบสนอง N170 ถูกยับยั้งอย่างมีนัยสำคัญสำหรับใบหน้าที่น่ากลัวสอดคล้องกัน แต่ไม่ได้สำหรับใบหน้าเป็นกลางสอดคล้องกัน (ในการเปรียบเทียบกับใบหน้าสอดคล้องกัน) ในทำนองเดียวกันการจัดอันดับพฤติกรรมถูกปรับเฉพาะสำหรับใบหน้าที่น่ากลัว แต่ไม่เป็นกลางใบหน้า นี้จะให้ความเข้าใจใหม่ในวิธีการที่ผลทางสังคมและอารมณ์ปรับลดทอนประสาทสัมผัสและอาจมีผลกระทบต่อความรู้สึกโดยนัยของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการกระตุ้นสังคม. คำAgency; การลดทอนประสาทสัมผัส; มอเตอร์ทำนาย; ศักยภาพเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ การประมวลผลหน้า1 ความรู้เบื้องต้นการลดทอนประสาทสัมผัสหมายถึงความจริงที่ว่าผลกระทบจากการกระทำของความสมัครใจของคนแสดงการตอบสนองของระบบประสาทที่ลดลง นี้อาจมีบทบาทสำคัญในการตรวจสอบความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการกระทำของเราหรือเจตนารมณ์หน่วยงาน การศึกษาครั้งนี้ตรวจสอบว่าการประมวลผลของผลการดำเนินการทางประสาทสัมผัสที่คาดการณ์จะปรับเนื้อหาอารมณ์ของพวกเขา นี้จะให้ข้อมูลเชิงลึกใหม่ที่สำคัญในการที่จะมีบทบาทของการทำนายมอเตอร์ในการรับรู้สำหรับสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องทางสังคม. ส่วนใหญ่ของการวิจัยล่าสุดเกี่ยวกับการลดทอนประสาทสัมผัสได้มุ่งเน้นไปที่การประมวลผลของหูง่ายและในระดับที่น้อยกว่าการกระตุ้นการมองเห็นที่เป็นไปตามผลกระทบการดำเนินการโดยสมัครใจ ( สำหรับความคิดเห็นล่าสุดเห็นฮิวจ์ et al., 2013b และวาสซัก et al., 2012) การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเสียงเรียกตัวเองจัดแสดงลดลงหู (Baess, จาคอปและ Schroger 2008) และภาพ (ฮิวจ์สและวาสซัก 2011) การตอบสนอง ERP เมื่อเทียบกับสิ่งเร้าภายนอกเรียก นักวิจัยคนอื่นได้จัดการระดับที่ผลการดำเนินการตั้งข้อสังเกตคือสอดคล้องกับการดำเนินการโดยเฉพาะอย่างยิ่ง (Cardoso-Leite et al., 2010, ฮิวจ์ et al., 2013a, Roussel et al., 2013 และ Roussel et al., 2014) หรือไม่ว่าการกระทำที่มีความสอดคล้องกับช่วงเวลาที่หมดสติ (Stenner et al., 2014) การศึกษาเหล่านี้ได้แสดงให้เห็นภาพที่ลดลงในช่วงต้น (Roussel et al., 2014) และหู (ฮิวจ์ et al., 2013a) การตอบสนอง ERP เพื่อสอดคล้องผลกระทบการดำเนินการเช่นเดียวกับการเลือกปฏิบัติความสว่างที่ลดลง (Roussel et al., 2013 และ Roussel et al, 2014) และการตรวจจับเป้าหมาย (Cardoso-Leite et al., 2010). ที่ร่วมกันค้นพบเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทางประสาทสัมผัสที่มีการคาดการณ์ไว้โดยการกระทำความสมัครใจของคนที่มีการประมวลผลแตกต่างกันมากต่อสิ่งเร้าที่ไม่คาดคิด การศึกษาครั้งนี้การตรวจสอบทั้งการตอบสนอง neurophysiological และพฤติกรรมที่น่ากลัวให้กับใบหน้าและเป็นกลางเพื่อให้เข้าใจใหม่ในระดับที่ลดทอนประสาทสัมผัสอาจจะมีการปรับโดยทั้งสิ่งเร้าทางสังคมและอารมณ์ การศึกษาครั้งนี้ประเมินว่าการลดทอนประสาทสัมผัสอาจแตกต่างกันขึ้นอยู่กับเนื้อหาของผลกระทบทางอารมณ์การกระทำด้วยความสมัครใจ ตั้งแต่ใบหน้าที่มีความสำคัญสำหรับการสื่อสารและการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่พวกเขาจะกระตุ้นที่เหมาะสำหรับการวัดบทบาทของอารมณ์ความรู้สึกของหน่วยงานที่ หนึ่งการศึกษาก่อนหน้า (ฮิวจ์สและวาสซัก 2014) ให้หลักฐานเบื้องต้นของการรับรู้ความสามารถของสิ่งเร้าที่ถูกต้องเช่นระบบนิเวศในการสร้างการลดทอน neurophysiological อย่างไรก็ตามการศึกษาที่มุ่งเน้นเฉพาะบนใบหน้าที่เป็นกลางและบ้านและไม่ได้รวมตัวชี้วัดพฤติกรรมของการประมวลผลทางประสาทสัมผัส ในการศึกษาในปัจจุบันที่ผู้เข้าร่วมรับการฝึกอบรมที่จะเชื่อมโยงเป็นหนึ่งในสองปุ่มที่มีการนำเสนอของใบหน้าที่น่ากลัวและปุ่มอื่น ๆ ที่มีใบหน้าที่เป็นกลาง การละเมิดเป็นครั้งคราวของรูปแบบนี้ได้รับอนุญาตให้การประเมินผลกระทบของการดำเนินการในการทำนายการประมวลผลอารมณ์ในใบหน้า ต่อไปนี้นำเสนอของใบหน้าผู้เข้าร่วมถูกถามในการประเมินปริมาณของความกลัวที่นำเสนอในหน้า นี้ดัชนีพฤติกรรมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญจากผู้ที่มีงานทำก่อนหน้านี้ซึ่งอาจใช้การจัดอันดับอัตนัยของความเข้ม (Blakemore et al., 1999 Roussel et al., 2013 และ Roussel et al., 2014) หรือมาตรการจิตเช่นการตรวจสอบมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ (Cardoso-Leite et al., 2010) หรือจุดของความเสมอภาคอัตนัย (ซาโตปี 2008 และ Stenner et al., 2014) ในทางตรงกันข้ามผู้เข้าร่วมถูกขอให้ให้คะแนนขึ้นอยู่กับเนื้อหาทางอารมณ์ของการกระตุ้นการมองเห็นมากกว่าที่มันเป็นความแข็งแรงทางกายภาพ นี้จะให้เข้าใจนวนิยายเป็นวิธีการทำนายการกระทำ modulates การประมวลผลของเนื้อหาของผลการดำเนินการ. กรณีที่ไม่มีการปราบปรามทางประสาทสัมผัสในผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมานจากภาพหลอน (Blakemore, Wolpert และ Frith, 2000) ได้ถูกนำมาเป็นหลักฐานสำหรับบทบาทของปรากฏการณ์นี้ใน ตรวจสอบตนเองและความรู้สึกของหน่วยงาน (Frith 2012 และ Frith et al., 2000) หลักฐานล่าสุดจากกระบวนทัศน์ที่มีผลผูกพันเจตนา (ทาคาฮาทา et al., 2012 และ Yoshie และแห้งเหี่ยว 2013) ชี้ไปที่ความเป็นไปได้ว่าหน่วยงานก่อนสะท้อนแสงจะเพิ่มขึ้นสำหรับสิ่งเร้า valenced บวก ดังนั้นการศึกษาในปัจจุบันยังมีวัตถุประสงค์เพื่อให้หลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับบทบาทของอารมณ์ในความรู้สึกของหน่วยงาน. วิจัยก่อนหน้านี้ในการลดทอนประสาทสัมผัสกับสิ่งเร้าที่มองเห็นและได้ยินได้สังเกตง่ายลดความกว้าง N1 หู (Baess et al., 2008 และฮิวจ์สและอัล , 2013a) หรือการตอบสนองภาพหลัก (Roussel et al., 2014) ดังนั้นเราอาจคาดหวังที่จะสังเกตเห็นการลดทอนในการตอบสนองภาพ P1 แต่หนึ่งในการศึกษาก่อนหน้าโดยใช้ใบหน้าที่เป็นกลางและบ้าน (ฮิวจ์สและวาสซัก 2014) ตั้งข้อสังเกตการลดทอนเฉพาะในส่วนประกอบต่อมาบอกว่าการคาดการณ์ที่ถูกต้องของระดับที่สูงกว่าผลการคุณสมบัติภาพในการปรับขั้นตอนต่อมาของการประมวลผลทางประสาทสัมผัส ที่น่าสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการศึกษาปัจจุบันเป็นองค์ประกอบ N170 และองค์ประกอบ P2 ภายหลัง องค์ประกอบ N170 ERP เป็นที่สังเกตได้อย่างน่าเชื่อถือต่อไปนี้สิ่งเร้าใบหน้า (Bentin แอลลิสัน, Puce เปเรซและแมคคาร์ 1996) และได้รับการเห็นจะปรับเนื้อหาอารมณ์ของใบหน้า (บ้าและเทย์เลอร์ปี 2003 และ Blau et al., 2007 ) เช่นที่เป็นที่สังเกต N170 มากขึ้นสำหรับใบหน้าที่น่ากลัว การศึกษาอื่น ๆ ได้แสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบต่อมามีการปรับทั้งอารมณ์ความรู้สึก (Eimer & โฮล์มส์, 2002) และการจดจำใบหน้า (กอสลิงและ Eimer 2011) ฮิวจ์สและวาสซัก (2014) ตั้งข้อสังเกตการปรับเฉพาะในจุดสูงสุดในเชิงบวก (P2) ทันทีหลังจาก N170 เป็นฟังก์ชั่นของการทำนายมอเตอร์. ระบุว่าส่วนประกอบ P1 จะไม่ปรับโดยทั่วไปเนื้อหาอารมณ์ของใบหน้า (Eimer & โฮล์มส์, 2002) และวิจัยก่อนหน้านี้สังเกตไม่จางของ P1 คาดการณ์สำหรับใบหน้า (ฮิวจ์สและวาสซัก 2014) การปรับองค์ประกอบในการศึกษาในปัจจุบันนี้จะไม่น่า แต่เราคาดการณ์ว่าเราจะสังเกตเห็นการปรับองค์ประกอบ N170 สำหรับกลัวเมื่อเทียบกับใบหน้าที่เป็นกลางในการศึกษานี้ในปัจจุบันมีขนาดใหญ่ N170 สำหรับใบหน้าที่น่ากลัว ที่สำคัญนี้ก็ควรจะถูกปรับเป็นหน้าที่ของการกระทำที่สอดคล้องผลกระทบดังกล่าวที่ N170 ควรจะกลัวโดยทั่วไป (มากขึ้น) สำหรับใบหน้าที่น่ากลัวไม่สอดคล้องกันเมื่อเทียบกับสอดคล้องใบหน้าที่น่ากลัว นี้จะสะท้อนให้เห็นถึงการลดทอนของการตอบสนอง N170 จะมีใบหน้าที่น่ากลัว การคาดการณ์ที่แม่นยำในช่วงเวลา P2 เป็นเรื่องยากมากขึ้นในการสร้างที่มีรายงานวิจัยก่อนหน้านี้ทั้งในเชิงบวกอย่างต่อเนื่อง (Eimer & โฮล์มส์, 2002) หรือส่วนประกอบที่ลบ (กอสลิงและ Eimer 2011) หรือมากกว่าการปรับโฟกัส (ฮิวจ์สและวาสซัก 2014) อย่างไรก็ตามได้รับรายงานก่อนหน้านี้ความแตกต่างที่เกี่ยวข้องกับการคาดการณ์ในช่วงเวลานี้โดยใช้กระบวนทัศน์ที่คล้ายกัน (ฮิวจ์สและวาสซัก 2014) เราคาดการณ์การปรับองค์ประกอบ P2 บาง. 2 วิธี2.1 ผู้เข้าร่วมการเก็บรวบรวมข้อมูลตั้งแต่วันที่ 28 อาสาสมัคร ผู้เข้าร่วมทุกคนขวามือมีวิสัยทัศน์ปกติหรือแก้ไขต่อการปกติและมีประวัติของโรคลมชักไม่มี บุคคลที่ได้รับยาเสพติดทางจิตได้รับการยกเว้นจากการเข้าร่วม เข้าร่วมหนึ่งถอนตัวออกครึ่งผ่านการทดลอง หนึ่งผู้เข้าร่วมได้รับการยกเว้นจากการวิเคราะห์เฉพาะที่พวกเขากดปุ่มซ้ายออกจากการทดลองในสองในเงื่อนไขการทดลอง สามผู้เข้าร่วมต่อไปได้รับการยกเว้นเนื่องจากปัญหาทางเทคนิคที่มีการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมองที่ออกจากผู้เข้าร่วม 23 (14 เพศหญิงและชาย 9) กับอายุเฉลี่ย 22 ปีและ 10 เดือน (ช่วง 19-30 ปี) ผู้เข้าร่วมทั้งหมดลงนามยินยอมก่อนที่จะมีเซสชั่นการทดลองและมีอิสระที่จะถอนตัวออกที่จุดใด การศึกษาได้รับการอนุมัติจากมหาวิทยาลัยเอสเซ็กซ์คณะกรรมการจริยธรรมและได้รับการดำเนินการให้สอดคล้องกับประกาศของเฮลซิงกิ. 2.2 ขั้นตอนการทดลองการทดลองที่ได้รับการดำเนินการโดยใช้ Matlab (MathWorks) กับกล่อง psychophysics (Brainard, 1997) กับสิ่งเร้าที่นำเสนอบนหน้าจอ 21 นิ้ว, 60 ซม. จากการเข้าร่วม เซสชั่นการทดลองเริ่มต้นด้วยชุดของงานการปฏิบัติที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำความเข้าใจร่วมกับงานเช่นเดียวกับการอนุญาตให้เข้าร่วมในการสร้างความผูกพันการกระทำผลกระทบ ในการปฏิบัติงานครั้งแรก (เฟสสมาคม) ผู้เข้าร่วมถูกขอให้กดทั้ง k หรือคีย์ลิตรบนแป้นพิมพ์ที่มีมือขวาของเขา พวกเขามีอิสระที่จะเลือกที่ปุ่มกดในการพิจารณาคดีในแต่ละครั้งและเมื่อมีการกดปุ่มที่มีข้อยกเว้นที่ว่าพวกเขาไม่ควรดำเนินการอย่างน้อยก็จนกว่า 500 มิลลิวินาทีหลังจาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเลือกใช้นามธรรม
สมัครเป็นตัวแทนของคาดผลของการกระทำ หลักฐานก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่าการกระทำที่ถูกต้องและผลการทำนาย modulates ทั้ง ERP และเครื่องหมายของความรู้สึกที่ processing-a ปรากฏการณ์พฤติกรรมว่าเป็นการลดทอน . นี้อาจมีบทบาทสำคัญในการติดตามความสำเร็จ หรือความล้มเหลวของการกระทำของเรา หรือเจตนารมณ์ เอเจนซี่อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่ของการศึกษาในการโฟกัสภาพ และการบรรยายแบบสิ่งเร้า ระบุว่าเราไม่ค่อยดําเนินการโดยสมัครใจกับจุดมุ่งหมายของการสร้างสิ่งเร้าดังกล่าวในบริบททางสังคม ซึ่งมีข้อบ่งชี้ของขอบเขตที่ประสาทสัมผัสการประกอบธุรกิจในพฤติกรรมประจำวันการศึกษาพฤติกรรมของการใช้ ERP และมาตรการทางประสาทสัมผัสสำหรับหวาดกลัว และกลางหน้านิพจน์ ผู้เข้าร่วมการฝึกอบรมเพื่อเชื่อมโยงการกระทำด้วยความตั้งใจ ด้วยการนำเสนอของใบหน้าที่น่ากลัว และการกระทำอื่น ด้วยใบหน้าที่เป็นกลางเราวัดได้ทั้งการตอบสนองพฤติกรรมและการจัดอันดับต่อไปนี้นำเสนอ ERP ของใบหน้าที่มีอารมณ์เนื้อหาให้สอดคล้องหรือขัดแย้งกับผลการกระทำ เราสังเกตพบสัญญาณสำหรับผลน่ากลัวเท่านั้น แนะนำว่า การลดทอนคือ heightened กระตุ้นความเกี่ยวข้องทางสังคมสูงการ n170 ตอบสนองอย่างมีนัยสำคัญสำหรับความหวาดกลัวเป็นใบหน้า แต่ไม่มีความเป็นกลาง หน้า ( ในการเปรียบเทียบ ซึ่งไม่ลงรอยกันใบหน้า ) การจัดอันดับพฤติกรรมเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะใบหน้าที่น่ากลัว แต่เป็นกลาง ไม่หน้าใหม่นี้ให้ลึกลงไปว่า สังคมและอารมณ์ของการลดทอนประสาทสัมผัส และอาจจะมีผลกระทบต่อความรู้สึกนัยของหน่วยงานกระตุ้นสังคมที่เกี่ยวข้อง


คำสำคัญ
หน่วยงาน ; การยอมรับ ; มอเตอร์ การทำนาย เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับศักยภาพ ; ใบหน้าการประมวลผล
1 บทนำ
การลดทอนของสัญญาณหมายถึงความจริงที่ว่า ผลของการกระทำที่แสดงลดลงประสาทตอบสนอง นี้อาจมีบทบาทสำคัญในการติดตามความสำเร็จ หรือความล้มเหลวของการกระทำของเรา หรือเจตนารมณ์ เอเจนซี่ การศึกษาครั้งนี้ศึกษาว่าการประมวลผลคาดการณ์การกระทำผลคือปรับโดยเนื้อหาอารมณ์ของพวกเขานี้จะให้ข้อมูลเชิงลึกใหม่ที่สำคัญในบทบาทของมอเตอร์ในการทำนายการกระตุ้นทางสังคมที่เกี่ยวข้อง .

ส่วนใหญ่ของการวิจัยล่าสุดในการลดทอนได้มุ่งเน้นการประมวลผลง่าย การบรรยาย และในระดับที่น้อยกว่า ภาพที่ติดตามผลการกระตุ้นโดยสมัครใจ ( ล่าสุดรีวิวเห็นฮิวจ์ et al . , 2013b และ waszak et al . , 2012 )การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าตนเองมีการเรียกเสียงหู ( baess Jacobsen , & schroger , 2551 ) และภาพ ( ฮิวจ์& waszak 2011 ) การตอบสนองของ ERP เมื่อเทียบกับภายนอก กระตุ้นเร้า นักวิจัยอื่น ๆที่มีการจัดการระดับที่สังเกตการกระทำผลมีความสอดคล้องกับการกระทำที่เฉพาะเจาะจง ( คาร์โดโซ leite et al . , 2010 , ฮิวจ์ส , รูสเซล 2013A et al . , et al . ,2013 และ 2014 รูสเซล et al . , ) หรือ ไม่ว่าการกระทำจะสอดคล้องกับสติจำนวนเฉพาะ ( stenner et al . , 2010 ) การศึกษาเหล่านี้ได้แสดงภาพ ลดเร็ว ( รูสเซล et al . , 2010 ) และหู ( ฮิวจ์ et al . , ที่มีมากกว่า ) การตอบสนองต่อการกระทํา ERP สอดคล้อง รวมทั้งการลดความสว่าง ( รูสเซล et al . , 2013 และรูสเซล et al . , 2010 ) และการตรวจจับเป้าหมาย ( คาร์โดโซ leite et al . ,2010 ) .

ถ่ายด้วยกัน จึงมีข้อเสนอแนะว่า ? เหตุการณ์ที่คาดการณ์โดยสมัครใจของการกระทำจะถูกประมวลผลที่แตกต่างกันมากกับสิ่งเร้า unpredicted . การศึกษาพฤติกรรมและการตอบสนองต่อ neurophysiological สอบสวนทั้งใบหน้าหวาดกลัว และเป็นกลางเพื่อให้ข้อมูลเชิงลึกใหม่ในระดับที่ประสาทสัมผัสจะปรับโดยการกระตุ้นทางสังคมและอารมณ์เหล่านี้ การศึกษาและการประเมินว่าอาจแตกต่างกันขึ้นอยู่กับเนื้อหาอารมณ์ของผลการกระทำโดยสมัครใจ เนื่องจากใบหน้าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการสื่อสารและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมีการกระตุ้นที่เหมาะกับการวัดบทบาทของอารมณ์ในแง่ของหน่วยงาน การศึกษาหนึ่ง ( ฮิวจ์& waszak 2014 ) โดยเบื้องต้นหลักฐานของความสามารถดังกล่าวในการสร้างระบบนิเวศน์ที่ถูกต้อง โดย neurophysiological . อย่างไรก็ตาม การศึกษาที่เน้นเพียงใบหน้าที่เป็นกลางและบ้าน และไม่รวมวัดพฤติกรรมของการประมวลผลทางประสาทสัมผัสในการศึกษาปัจจุบัน ผู้เข้าร่วมการฝึกให้เชื่อมโยงสองปุ่มกับการนำเสนอของใบหน้าที่น่ากลัว และอีกปุ่มด้วยใบหน้าที่เป็นกลาง การละเมิดเป็นครั้งคราวของรูปแบบนี้อนุญาตสำหรับการประเมินของอิทธิพลของการพยากรณ์ในการประมวลผลอารมณ์ใบหน้า ตามการนำเสนอของใบหน้าผู้เข้าร่วมถูกขอให้คะแนนจํานวนของความกลัวที่นำเสนอในหน้า ดัชนีพฤติกรรมนี้แตกต่างอย่างมากจากผู้ที่เคยใช้ ซึ่งใช้อัตนัยคะแนนความเข้ม ( เบลกมอร์ et al . , 1999 , รูสเซล et al . , 2013 และรูสเซล et al . , 2014 ) หรือมาตรการการกระตุ้นเศรษฐกิจ เช่น การตรวจหา ( คาร์โดโซ leite et al . , 2010 ) หรือจุดของความเสมอภาค อัตนัย ( ซาโต้2008 และ stenner et al . , 2010 ) ในทางตรงกันข้าม ผู้เข้าร่วมถูกขอให้ให้คะแนนตามเนื้อหาอารมณ์ของภาพ มากกว่า มันกระตุ้นความแข็งแรงทางกายภาพ นี้เป็นวิธีการทำนายการกระทำที่ให้ความเข้าใจใหม่ modulates การประมวลผลเนื้อหาของผลการกระทำ

ไม่มีการปราบปรามในผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมานจากอาการประสาทหลอน ( เบลกมอร์โวลเพิร์ต , ,&ฟริท , 2000 ) ได้ถูกนำมาเป็นหลักฐานในบทบาทของปรากฏการณ์นี้ ในบรรยากาศ และความรู้สึกของหน่วยงาน ( ฟริท , 2012 และฟริท et al . , 2000 ) หลักฐานล่าสุดจากกระบวนทัศน์การจงใจ ( ทาคาฮาตะ et al . , 2012 และโยชิเอะเมื่อคืน , 2013 ) จุดที่จะเป็นไปได้ว่าก่อนสะท้อนแสงเป็นหน่วยงานที่เพิ่มขึ้นบวก valenced สิ่งเร้า ดังนั้น