Ieoh Ming Pei (born April 26, 1917)

Ieoh Ming Pei (born April 26, 1917), commonly known as I. M. Pei, is a Chinese-born American architect often called the master of modern architecture. In 1948 Mr. Pei was recruited by New York real estate magnate William Zeckendorf. There he spent seven years before establishing his own independent design firm I. M. Pei & Associates in 1955 which became I.M. Pei & Partners in 1966 and later in 1989 became Pei Cobb Freed & Partners. Mr. Pei retired from full-time practice in 1990. Since then, he has taken on work as an architectural consultant primarily from his sons' architectural firm Pei Partnership Architects. Among the early projects on which Pei took the lead were the L'Enfant Plaza Hotel in Washington, DC and the Green Building at MIT. His first major recognition came with the National Center for Atmospheric Research in Colorado; his new stature led to his selection as chief architect for the John F. Kennedy Library in Massachusetts. He went on to design Dallas City Hall and the East Building of the National Gallery of Art.

He returned to China for the first time in 1975 to design a HOTEL AT Fragrant Hills, and designed Bank of China Tower, Hong Kong, a skyscraper in Hong Kong for the Bank of China fifteen years later. In the early 1980s, Pei was the focus of controversy when he designed a glass-and-steel pyramid for the Musée du Louvre in Paris. He later returned to the world of the arts by designing the Morton H. Meyerson Symphony Center in Dallas, the Miho Museum in Japan, the Suzhou Museum in Suzhou, and the Museum of Islamic Art in Qatar.

Pei has won a wide variety of prizes and awards in the field of architecture, including the AIA Gold Medal in 1979, the first Praemium Imperiale for Architecture in 1989, and the Lifetime Achievement Award from the Cooper-Hewitt, National Design Museum in 2003. In 1983, he won the Pritzker Prize, sometimes called the Nobel Prize of architecture.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หมิง Ieoh พีอีไอ (เกิด 26 เมษายน 1917), รู้จักกันทั่วไปเป็น I. M. พีอีไอ เป็นจีนเกิดสถาปนิกชาวอเมริกันมักเรียกว่าต้นแบบของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้ ในค.ศ. 1948 นายพีอีไอถูกพิจารณา โดยเจ้าสัวทรัพย์นิวยอร์ก William Zeckendorf มีเขาใช้เวลาเจ็ดปีก่อนที่จะสร้างเองออกแบบอิสระและบริษัท I. M. พีอีไอใน 1955 ซึ่งกลายเป็น พีอีไอ I.M. และพันธมิตรใน 1966 และในภายหลังในปี 1989 เป็นพีอีไอคดรอดและคู่ค้า นายพีอีไอถอนจากปฏิบัติเต็มเวลาในปี 1990 ตั้งแต่นั้น เขาได้ดำเนินงานเป็นปรึกษาสถาปัตยกรรมหลักจากบุตรของสถาปัตยกรรมบริษัทพีอีไอร่วมสถาปนิก ในโครงการช่วงที่พีอีไอเอาลูกค้าเป้าหมายมีพลาซ่า L'Enfant ในวอชิงตัน DC และอาคารสีเขียวที่ MIT เขารู้หลักแรกที่มาพร้อมกับศูนย์แห่งชาติเพื่อการวิจัยบรรยากาศในโคโลราโด รูปร่างของเขาใหม่นำไปเลือกเขาเป็นหัวหน้าสถาปนิกจอห์นเอฟเคนเนดี้ไลบรารีในรัฐแมสซาชูเซตส์ เขาไปในการออกแบบศาลาว่าการเมืองดัลลัสและอาคารตะวันออกของหอศิลปะแห่งชาติเขากลับไปจีนครั้งแรกในปี 1975 ออกเป็นโรงแรมที่หอมฮิลล์ และออกแบบธนาคารจีนทาวเวอร์ Hong Kong ตึกระฟ้าใน Hong Kong ธนาคารจีนห้าปี ในต้นทศวรรษ 1980 พีอีไอมีจุดเน้นของการถกเถียงเมื่อเขาแห่งพีระมิดแก้ว และเหล็กสดูโลบเรพื้นที่ต่าง ๆ ในปารีส เขาในภายหลังกลับสู่โลกของศิลปะ โดยมอร์ตัน H. Meyerson ซิมโฟนี่ศูนย์ในดัลลัส พิพิธภัณฑ์มิโฮะในญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ซูโจวซูโจว อิสลามพิพิธภัณฑ์ในกาตาร์ และการออกแบบพีอีไอได้รับรางวัล และรางวัลด้านสถาปัตยกรรม รวมเหรียญทอง AIA ในปีค.ศ. 1979, Praemium Imperiale แรกสำหรับสถาปัตยกรรมในปี 1989 และ รางวัลความสำเร็จชีวิตที่หลากหลายจากการคูเปอร์ฮิววิท ออกแบบพิพิธภัณฑ์ใน 2003 ในปี 1983 เขาได้รับรางวัลรางวัล Pritzker บางครั้งเรียกว่ารางวัลโนเบลของสถาปัตยกรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Ieoh หมิงเป่ย (เกิด 26 เมษายน 1917) เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นผมเป่ยเป็นสถาปนิกชาวจีนเกิดอเมริกันมักจะเรียกว่าต้นแบบของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ในปี 1948 นายเป่ยได้รับคัดเลือกจากนิวยอร์กอสังหาริมทรัพย์เจ้าสัววิลเลียม Zeckendorf ที่นั่นเขาได้ใช้เวลาเจ็ดปีก่อนที่จะสร้าง บริษัท ออกแบบที่เป็นอิสระของตัวเองผมเป่ย & Associates ในปี 1955 ซึ่งกลายเป็นผมเป่ยและพาร์ทเนอร์ในปี 1966 และต่อมาในปี 1989 กลายเป็นเป่ย Cobb อิสระและพาร์ทเนอร์ นายเป่ยลาออกจากการปฏิบัติงานเต็มเวลาในปี 1990 ตั้งแต่นั้นมาเขาได้ดำเนินการในการทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่มาจาก บริษัท สถาปนิกที่ลูกชายของเขา 'เป่ยห้างหุ้นส่วนจำกัดสถาปนิก ในบรรดาโครงการต้นที่เป่ยนำเอาเป็น L'Enfant Plaza Hotel ในกรุงวอชิงตันดีซีและอาคารสีเขียวที่เอ็มไอที การรับรู้ครั้งแรกของเขามาพร้อมกับศูนย์แห่งชาติเพื่อการวิจัยบรรยากาศในโคโลราโด; ความสูงใหม่ของเขานำไปสู่การเลือกของเขาในฐานะหัวหน้าสถาปนิกสำหรับจอห์นเอฟเคนเนดี้ห้องสมุดในแมสซาชูเซต เขาเดินไปออกแบบดัลลัสซิตี้ฮอลล์และภาคตะวันออกของอาคารหอศิลป์แห่งชาติของศิลปะ. เขากลับไปยังประเทศจีนเป็นครั้งแรกในปี 1975 ในการออกแบบพักที่โรงแรมฮิลล์หอมและออกแบบ Bank of China Tower, ฮ่องกง, ตึกระฟ้าใน ฮ่องกงธนาคารแห่งประเทศจีนสิบห้าปีต่อมา ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 เป่ยเป็นจุดของความขัดแย้งเมื่อเขาได้รับการออกแบบปิรามิดแก้วและเหล็กสำหรับMusée du Louvre ในกรุงปารีส หลังจากนั้นเขาก็กลับไปยังโลกของศิลปะโดยการออกแบบ Morton H. Meyerson ศูนย์ซิมโฟนีในดัลลัส, พิพิธภัณฑ์มัตสึในประเทศญี่ปุ่น, พิพิธภัณฑ์ซูโจวซูโจวและพิพิธภัณฑ์ศิลปะอิสลามในกาตาร์. เป่ยได้รับรางวัลหลากหลายของรางวัล และได้รับรางวัลในสาขาสถาปัตยกรรมรวมทั้งเอไอเอเหรียญทองในปี 1979 เป็นครั้งแรก Praemium Imperiale สถาปัตยกรรมในปี 1989 และได้รับรางวัลความสำเร็จในชีวิตจากคูเปอร์เฮวิตต์, พิพิธภัณฑ์การออกแบบแห่งชาติในปี 2003 ในปี 1983 เขาได้รับรางวัลพริตซ์ได้รับรางวัล บางครั้งเรียกว่ารางวัลโนเบลของสถาปัตยกรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไอเอ็มเป ( เกิด 26 เมษายน 1917 ) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า โก้วเล้ง เป็นคนจีนเกิดอเมริกันสถาปนิกมักจะเรียกว่าต้นแบบของสถาปัตยกรรมที่ทันสมัย ในปี พ.ศ. 2491 นายเฟยถูกว่าจ้างโดยเจ้าสัวอสังหาริมทรัพย์นิวยอร์กวิลเลียม zeckendorf . เขาใช้เวลาเจ็ดปี ก่อนการจัดตั้งบริษัท ออกแบบอิสระของตัวเอง โก้วเล้ง& Associates ในปี 1955 ซึ่งกลายเป็น I.M .เพ่ย&พันธมิตรในปี 1966 และต่อมาในปี 1989 เป็นเพ่ย Cobb อิสระคู่& . คุณเพ่ยเกษียณจากการปฏิบัติงานเต็มเวลาในปี 1990 ตั้งแต่นั้นมาเขาได้ทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านสถาปัตยกรรมหลักจากบุตรชายของเขาสถาปนิกเพ่ยหุ้นส่วนสถาปนิก ในช่วงต้นโครงการที่เพ่ยเอาตะกั่วที่โรงแรมพลาซ่า l'enfant ใน Washington , DC และอาคารสีเขียวที่ MITการรับรู้ครั้งแรกของเขามาพร้อมกับแห่งชาติศูนย์วิจัยชั้นบรรยากาศในโคโลราโด ; ความสูงใหม่ของเขาทำให้เขาเลือกเป็นสถาปนิกหัวหน้าสำหรับ จอห์น เอฟ เคนเนดี้ห้องสมุดในแมสซาชูเซต เขาก็จะออกแบบ Dallas City Hall และอาคารตะวันออกของหอศิลป์แห่งชาติ .

เขากลับไปยังประเทศจีนเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1975 ในการออกแบบโรงแรมเนินหอมและออกแบบธนาคารแห่งประเทศจีนทาวเวอร์ฮ่องกง ตึกระฟ้าในฮ่องกงของธนาคารจีน สิบห้าปีต่อมา ในต้นทศวรรษ 1980 , เพ่ยเป็นโฟกัสของการโต้เถียงเมื่อเขาออกแบบเป็นกระจกและเหล็ก พีระมิดในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในกรุงปารีส หลังจากนั้นเขาก็กลับไปยังโลกของศิลปะโดยการออกแบบ Morton H . ไมเออร์สันซิมโฟนี Center ในดัลลัส , มิโฮะ พิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่นพิพิธภัณฑ์ซูโจว ใน ซูโจว และพิพิธภัณฑ์ศิลปะอิสลามในกาตาร์

เพ่ยได้รับหลากหลายรางวัลและรางวัลในสาขาสถาปัตยกรรม ได้แก่ เอไอเอ เหรียญทองในปี 1979 , แรก praemium ต่อสถาปัตยกรรมใน 1989 และรางวัลแห่งความสำเร็จจาก Cooper Hewitt , พิพิธภัณฑ์การออกแบบแห่งชาติ 2003 ในปี 1983 เขาได้รับรางวัลที่สำคัญ ,บางครั้งเรียกว่ารางวัลโนเบลของสถาปัตยกรรม