Manganese (Mn), upon absorption, is

Manganese (Mn), upon absorption, is primarily sequestered in tissue and intracellular compartments.

For this reason, blood Mn concentration does not always accurately reflect Mn concentration in the

targeted tissue, particularly in the brain. The discrepancy between Mn concentrations in tissue or

intracellular components means that blood Mn is a poor biomarker of Mn exposure or toxicity under

many conditions and that other biomarkers must be established. For group comparisons of active

workers, blood Mn has some utility for distinguishing exposed from unexposed subjects, although the

large variability in mean values renders it insensitive for discriminating one individual from the rest of

the study population. Mn exposure is known to alter iron (Fe) homeostasis. The Mn/Fe ratio (MIR) in

plasma or erythrocytes reflects not only steady-state concentrations of Mn or Fe in tested individuals,

but also a biological response (altered Fe homeostasis) to Mn exposure. Recent human studies support

the potential value for using MIR to distinguish individuals with Mn exposure. Additionally, magnetic

resonance imaging (MRI), in combination with noninvasive assessment of g-aminobutyric acid (GABA)

by magnetic resonance spectroscopy (MRS), provides convincing evidence of Mn exposure, even without

clinical symptoms of Mn intoxication. For subjects with long-term, low-dose Mn exposure or for those

exposed in the past but not the present, neither blood Mn nor MRI provides a confident distinction for Mn

exposure or intoxication. While plasma or erythrocyte MIR is more likely a sensitive measure, the cut-off

values for MIR among the general population need to be further tested and established. Considering the

large accumulation of Mn in bone, developing an X-ray fluorescence spectroscopy or neutron-based

spectroscopy method may create yet another novel non-invasive tool for assessing Mn exposure and

toxicity.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แมงกานีส (Mn), เมื่อดูดซึม เป็นหลักถูกเนื้อเยื่อและการสกัด intracellular ช่องด้วยเหตุนี้ เลือดความเข้มข้นของ Mn ไม่เสมอสะท้อนถึงความเข้มข้นของ Mn ในการเนื้อเยื่อเป้าหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมอง ความขัดแย้งระหว่างความเข้มข้นของ Mn ในเนื้อเยื่อ หรือหมายถึงส่วนประกอบการสกัด intracellular เลือด Mn คือ ไบโอมาร์คเกอร์ดีแสง Mn หรือความเป็นพิษภายใต้ต้องสร้างเงื่อนไขและ biomarkers ที่อื่น สำหรับการเปรียบเทียบกลุ่มใช้งานคนงาน เลือด Mn มีประโยชน์บางสัมผัสแตกต่างจากวิชา unexposed แม้ว่าการขนาดใหญ่ความแปรปรวนค่าเฉลี่ยวาทกรรมซ้อนสำหรับหนึ่งเหยียดแต่ละส่วนที่เหลือของประชากรศึกษา Mn แสงเรียกว่าการเปลี่ยนแปลงภาวะธำรงดุลของเหล็ก (Fe) อัตราส่วน Mn/Fe (MIR) ในพลาสมาหรือเม็ดเลือดแดงสะท้อนถึงความเข้มข้นไม่เพียงคงสถานะของ Fe หรือ Mn ในบุคคลที่ผ่านการทดสอบแต่ยังทางชีวภาพการตอบรับ (มีการเปลี่ยนแปลงภาวะธำรงดุล Fe) Mn แสง สนับสนุนการศึกษาของมนุษย์ล่าสุดค่าศักยภาพการใช้ MIR เพื่อแยกบุคคลที่ มีแสง Mn นอกจากนี้ แม่เหล็กเรโซแนนซ์ (MRI), การถ่ายภาพร่วมกับประเมิน noninvasive g-aminobutyric กรด (GABA)โดยมิกเรโซแนนซ์แม่เหล็ก (MRS), มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือของ Mn แม้ไม่มีอาการทางคลินิกของมึนเมา Mn วัตถุที่ มีแสง Mn ระยะยาว ปริมาณต่ำ หรือที่สัมผัสในอดีตแต่ปัจจุบันไม่ ไม่เลือด Mn หรือ MRI ให้ความแตกต่างมั่นใจ Mnแสงหรือมึนเมา ในขณะที่พลาสม่าหรือเม็ดเลือดแดงมีร์ขึ้น วัดสำคัญ การตัดค่าสำหรับสถานีอวกาศเมียร์ในหมู่ประชากรทั่วไปต้องการทดสอบ และสร้าง พิจารณาการสะสมขนาดใหญ่ของ Mn ในกระดูก การพัฒนามิกการเรืองแสงเอ็กซเรย์ หรือนิวตรอนวิธีการมิกอาจสร้างเครื่องมือตรวจนวนิยายอีกสำหรับการประเมินแสง Mn และความเป็นพิษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แมงกานีส (Mn) เมื่อดูดซึมจะแยกหลักในเนื้อเยื่อและช่องภายในเซลล์. ด้วยเหตุนี้ความเข้มข้นของเลือด Mn ไม่เคยถูกต้องสะท้อนให้เห็นถึงความเข้มข้น Mn ในเนื้อเยื่อที่กำหนดเป้าหมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมอง ความแตกต่างระหว่างความเข้มข้น Mn ในเนื้อเยื่อหรือส่วนประกอบในเซลล์หมายความว่าเลือด Mn เป็น biomarker ที่ดีของการเปิดรับ Mn หรือเป็นพิษภายใต้เงื่อนไขจำนวนมากและที่บ่งชี้ทางชีวภาพอื่น ๆ จะต้องมีการจัดตั้ง สำหรับการเปรียบเทียบกลุ่มที่ใช้งานคนงาน Mn เลือดมียูทิลิตี้ที่แตกต่างบางอย่างสำหรับการสัมผัสจากวิชาที่ยังไม่ได้ถ่ายแม้แปรปรวนขนาดใหญ่ในค่าเฉลี่ยวาทกรรมที่มันตายสำหรับจำแนกบุคคลหนึ่งจากส่วนที่เหลือของประชากรการศึกษา การสัมผัส Mn เป็นที่รู้จักกันในการเปลี่ยนแปลงของเหล็ก (Fe) สภาวะสมดุล มินนิโซตา / เฟอัตราส่วน (MIR) ในพลาสม่าหรือเม็ดเลือดแดงสะท้อนให้เห็นไม่เพียง แต่ความเข้มข้นมั่นคงของรัฐของ Mn หรือเฟในบุคคลที่ผ่านการทดสอบแต่ยังตอบสนองทางชีวภาพ (เฟเปลี่ยนแปลงสภาวะสมดุล) การสัมผัส Mn การศึกษาของมนุษย์ล่าสุดสนับสนุนค่าศักยภาพสำหรับการใช้ MIR ที่จะแยกแยะบุคคลที่มีความเสี่ยง Mn นอกจากนี้แม่เหล็กถ่ายภาพด้วยคลื่น (MRI) ในการรวมกันกับการประเมินไม่รุกล้ำของ G-aminobutyric Acid (GABA) โดยคลื่นสนามแม่เหล็กสเปกโทรสโก (MRS) มีหลักฐานที่น่าเชื่อของการสัมผัส Mn แม้จะไม่มีอาการทางคลินิกของ Mn มึนเมา สำหรับวิชาที่มีระยะยาวขนาดต่ำ Mn การสัมผัสหรือสำหรับผู้สัมผัสในอดีต แต่ไม่ได้ในปัจจุบันไม่ Mn เลือดหรือ MRI มีความแตกต่างมั่นใจ Mn การสัมผัสหรือมึนเมา ในขณะที่พลาสม่าหรือเม็ดเลือดแดง MIR มีแนวโน้มที่เป็นมาตรการที่สำคัญตัดค่า MIR ในหมู่ประชาชนทั่วไปต้องมีการทดสอบต่อไปและเป็นที่ยอมรับ เมื่อพิจารณาจากการสะสมมาก Mn ในกระดูกพัฒนาสเปกโทรสโก X-ray fluorescence หรือนิวตรอนตามวิธีสเปกโทรสโกอาจจะสร้างอีกหนึ่งเครื่องมือที่ไม่รุกรานนวนิยายสำหรับการประเมินการสัมผัส Mn และความเป็นพิษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แมงกานีส ( Mn ) เมื่อดูดซึม เป็นหลักในการแยกเนื้อเยื่อและช่องด้วยเหตุผลนี้ ความเข้มข้นของเลือด และไม่เสมอได้อย่างถูกต้องสะท้อนให้เห็นถึงความเข้มข้นในประเทศสหรัฐอเมริกาเนื้อเยื่อเป้าหมาย โดยเฉพาะสมอง ความแตกต่างระหว่างความเข้มข้นของแมงกานีสในเนื้อเยื่อ หรือส่วนประกอบภายในเซลล์หมายความว่าเลือด MN เป็นไบโอมาร์คเกอร์ที่ไม่ดีของ MN การสัมผัสหรือพิษภายใต้สภาพใหม่มาก และที่ต้องสร้าง สำหรับกลุ่มเปรียบเทียบงานคน , เลือดและมีโปรแกรมสำหรับแยกสัมผัสจากคนอิ่ม แม้ว่าความใหญ่ในหมายถึงค่าให้มันตายด้านในการจำแนกกลุ่มบุคคลหนึ่งจากส่วนที่เหลือของการศึกษาประชากร และการเป็นที่รู้จักดัดแปลง เหล็ก ( Fe ) ความสมดุลของร่างกาย อัตราส่วน MN / Fe ( Mir )พลาสมา หรือเม็ดเลือดแดงคงที่สะท้อนไม่เพียง แต่ความเข้มข้นของ Mn Fe ในการทดสอบหรือบุคคลแต่การตอบสนองทางชีวภาพ ( เปลี่ยนเฟ homeostasis ) และการสัมผัส ศึกษาคนล่าสุดสนับสนุนค่าศักยภาพของการใช้อวกาศเพื่อแยกบุคคลที่มีการสัมผัส ) นอกจากนี้ แม่เหล็กการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์ ( MRI ) ร่วมกับการประเมิน noninvasive ของ g-aminobutyric acid ( GABA )โดยนางพยาบาล ( นาง ) มีหลักฐานน่าเชื่อถือ และแม้ไม่มีแสง ,อาการทางคลินิกของ MN ความมัวเมา สำหรับผู้ที่มีการเปิดรับในระยะยาว ขนาดยาต่ำ ) หรือผู้ตากในอดีต แต่ปัจจุบัน ไม่มีเลือด ) หรือ MRI มีความแตกต่างความมั่นใจสำหรับประเทศสหรัฐอเมริกาการสัมผัสหรือมึนเมา ในขณะที่พลาสมา หรือเม็ดเลือดแดง Mir มีแนวโน้มที่มีวัด ตัดค่าสำหรับ Mir ในหมู่ประชาชนทั่วไปต้องมีการทดสอบเพิ่มเติมและตั้งขึ้น พิจารณาการสะสมขนาดใหญ่ของแมงกานีสในกระดูก พัฒนาการ X-ray fluorescence spectroscopy หรือนิวตรอนจากวิธีสเปกโทรสโกปีอาจจะสร้างอีกหนึ่งเครื่องมือสำหรับการประเมินการนวนิยายที่ดีสำหรับความเป็นพิษ