ยังจำทุกๆวันในช่วงมัธยมศึกษาตอนต้นได้ เหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นาน ตอนนี้รู้สึกใจหายมากๆที่กำลังจะจบจากที่นี่ไป ความรู้สึกตอนใกล้จะจากเพื่อนมันอธิบายไม่ถูก ต่อจากนี้คงไม่มีบรรยายกาศตอนเช้าๆ ต่อจากนี้คงนึกถึงบรรยากาศตอนเรียนที่เราต่างคนต่างพากันคุย แทนที่จะพากันเรียน แต่ก็เรียนนะไม่ใช่คุยกันอย่างเดียว ต่อจากนี้คงนึกถึงวีรกรรมบ้าๆบอๆที่เราเคยทำไว้ ทั้งดีและไม่ดี ต้องมีบ้างแหละชีวิตมัธยม คงคิดถึงบรรยากาศตอนกินข้าวกลางวัน ซึ่งทุกๆวันเราจะมีกลุ่มเพื่อนร่วมชะตามานั่งรอ บ้างก็จองโต๊ะไว้แล้วรีบไปซื้อข้าว พอมาถึงโต๊ะแทนที่จะกินข้าว กลับคุยกัน"ราวกับจะไม่ได้เจอกันแล้ว" ตอนนี้คงพูดอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ อยากให้เราเก็บความรู้สึกนี้ไว้นานๆ เผื่อวันใดมีโอกาสได้ย้อนมาที่ที่เราได้ใช้ชีวิตร่วมกัน มันจะเป็นสิ่งที่มีค่ามาก ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน "ความทรงจำ" จะติดตัวเราไปทุกที่ ขอขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่ทำให้เรามีวันนี้ ที่ทำให้เรามองไปรอบข้างแล้วยังมีคนที่พร้อมจะบ้าบอ พร้อมจะลุยไปด้วยกันเสมอ ขอบคุณจริงๆ