กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเป็ดน้อยตัวหนึ่ง, เป็นลูกเป็ดที่มีขนสีเหลืองแลดูไม่น่ารัก. เจ้าเป็ดน้อยไม่ชอบสีสันของตัวเองเลย, มันอยากจะเป็นลูกเป็ดที่ดูงามสง่ามากกว่าเป็ดตัวอื่นๆ.
อยู่มาวันหนึ่งมีนางฟ้าตัวจิ๋วถูกสายลมพัดปลิวมาตกที่กลางบึงบ้านของเป็ดน้อย. เมื่อลูกเป็ดเห็นนางฟ้ากำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบาก, มันจึงรีบว่ายน้ำเข้าไปช่วยนางฟ้าตัวจิ๋วทันที.
เมื่อนางฟ้า ตัวจิ๋วรอดพ้นจากอันตราย, เธอจึงนึกอยากขอบคุณเป็ดน้อยที่มีน้ำใจให้ความช่วยเหลือ. นางฟ้ามอบพรวิเศษ 4 ประการให้เจ้าเป็ดเป็นของขวัญ. ซึ่งเป็ดน้อยเองก็มีความสุขมากที่มันได้รับโอกาสดีๆ เช่นนี้.
แน่นอน, สิ่งที่ลูกเป็ดปรารถนาก็คือการมีขนที่งดงามกว่าเป็ดตัวอื่นๆ. ดังนั้น, เป็ดน้อยจึงอธิษฐานขอให้ขนของมันกลายเป็นสีขาวที่ดูแวววาวราวไข่มุก.
เมื่อสิ้นคำอธิษฐาน, ลูกเป็ดก็กลายสภาพเป็นเป็ดขาวตัวน้อยที่ดูน่ารักอย่ามาก. เจ้าเป็ดมองเงาของตัวเองในน้ำด้วยความภาคภูมิใจ, มันมีความสุขเหลือเกินที่ความฝันของมันเป็นจริงขึ้นมาได้.
ในขณะนั้นเอง, เจ้าลูกเป็ดนึกสนุกคิดอยากจะมีลวดลายเฉพาะตัวที่พิเศษมากขึ้นไปอีก.
ด้วยเหตุนี้, เป็ดน้อยจึงใช้พรวิเศษที่เหลือลองแต่งเติมลวดลายให้ตัวเองโดดเด่นมากขึ้น.
ลูกเป็ดใช้พรข้อที่สอง, เนรมิตให้มันมีจุดสีดำกระจายอยู่ตามตัวคล้ายกับสุนัขดัลเมเชี่ยน, แต่เมื่อแปลงกายเสร็จ, มันก็กลับไม่ชอบใจจุดสีดำเหล่านั้นนัก. "สีแบบนี้ต้องโดนล้อแน่เลย เปลี่ยนเป็นสีที่ดูสดใสอีกหน่อยดีกว่า"
เป็ดน้อยใช้พรข้อที่สาม, เนรมิตให้ตัวเองกลายเป็นเป็ดน้อยเจ็ดสีเลียนแบบสีของรุ้งกินน้ำ. ลูกเป็ดสายรุ้งดูสวยสะดุดตาชนิดที่หาเป็ดตัวใดเทียบเทียมได้ยาก. ซึ่งเจ้าเป็ดน้อยเองก็ชื่นชอบสีขนและลวดลายของมันในตอนนี้มาที่สุด.
ในขณะที่ลูกเป็ดกำลังชื่นชม กับขนสีรุ้งของตัวนั้น จู่ ๆ เจ้าเป็ดน้อยก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้คนและฝูงสุนัขวิ่งตรงมายังบึง ซึ่งเป็นบ้านของมันเพื่อจะจับลูกเป็ดแสนสวยเอาไว้ในครอบครอง
ลูกเป็ดตกใจมากเมื่อเห็นนายพรานถือปืน มันจึงรีบหาที่หลบภัย แม้เป็ดน้อยจะพยายามหาที่ซ่อนตัวตามดงอ้อกอหญ้าสักเท่าไรแต่ด้วยสีสันที่แสน สดใสของมันก็ทำให้การซ่อนตัวนั้นไม่อาจจะเป็นไปได้
ในที่สุด เจ้าเป็ดน้อยก็ค้นพบคุณค่าของขนสกปรกที่มันเคยรังเกียจมัน จึงขอพรข้อที่สี่ ให้ตัวเองกลับกลายเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ดังเดิม แล้วรีบว่ายน้ำเข้าไปซ่อนตัวในกอกกที่รกทึบ พร้อมกับซุ่มตัวพรางตนให้กลมกลืนกับดินเลนแถวๆ นั้น โชคดีเหลือเกินที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเจ้าลูกเป็ด และเมื่อผู้รุกรานทั้งหลายจากไป เจ้าเป็ดน้อยก็ค่อยๆ ออกจากที่ซ่อน
และแล้ว...ลูกเป็ดตัวน้อยก็อยู่รอดปลอดภัยด้วยขนที่แสนขะมุกขะมอมของมันนั้น เอง