Literature is consumed for its own

Literature is consumed for its own purpose and does not have to serve for any purpose. It is for pleasure, spiritual edification, broadening of knowledge, or may be just to pass time, without anyone forcing us to read them. I feel sympathetic to children who are forced to read literature in there part of curriculum. It is impossible to read serious novels, poetry, essays, and biographies, if we are not convinced that they largely enlarge our minds and refine our sprits, make us more sensitive and understanding towards our fellow human being.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เอกสารประกอบการใช้สำหรับวัตถุประสงค์ของตนเอง และไม่จำเป็นต้องใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด ๆ ความสุข เทศนาจิตวิญญาณ broadening ของความรู้ หรืออาจเป็นเพียงการ ผ่านเวลา ไม่ มีใครบังคับให้เราอ่านให้ รู้สึกเห็นอกเห็นใจเด็กที่ถูกบังคับให้อ่านวรรณกรรมมีส่วนหนึ่งของหลักสูตร มันจะไปอ่านนิยายที่ร้ายแรง บทกวี บทความ และชีวประวัติ ถ้าเราไม่มั่นใจว่า พวกเขาส่วนใหญ่ขยายจิตของเรา และคัดสรร sprits ของเรา ทำให้เราสำคัญมากขึ้น และความเข้าใจต่อมนุษย์เพื่อนของเรา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วรรณคดีมีการบริโภคเพื่อวัตถุประสงค์ของตัวเองและไม่ได้มีการให้บริการเพื่อวัตถุประสงค์ใด ๆ มันเป็นความสุขทางจิตวิญญาณสั่งสอนขยายของความรู้หรืออาจจะเป็นเพียงที่จะผ่านเวลาโดยไม่มีใครบังคับให้เราอ่าน ผมรู้สึกเห็นใจเด็กที่ถูกบังคับให้อ่านวรรณกรรมในส่วนที่มีหลักสูตร มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอ่านนิยายร้ายแรงบทกวีบทความและชีวประวัติถ้าเราไม่มั่นใจว่าพวกเขาส่วนใหญ่ขยายจิตใจของเราและปรับแต่ง sprits ของเราทำให้เรามีความไวและความเข้าใจต่อความเป็นอยู่ของเราเพื่อนมนุษย์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วรรณกรรมการบริโภคเพื่อวัตถุประสงค์ของตัวเองและไม่ต้องให้บริการเพื่อวัตถุประสงค์ใด ๆ มันคือความสุขทางจิตวิญญาณการเทศนา , ขยายของความรู้ หรืออาจจะแค่ฆ่าเวลา ไม่มีใครบังคับให้เราอ่าน ผมรู้สึกสงสารเด็กที่ถูกบังคับให้อ่านวรรณคดีในนั้นส่วนหนึ่งของหลักสูตร มันเป็นไปไม่ได้ที่จะอ่านนวนิยาย ร้ายแรง บทกวี ความเรียง และชีวประวัติถ้าเราไม่มั่นใจว่าพวกเขาส่วนใหญ่ขยายจิตใจของเราและปรับแต่ง sprits ของเรา ทำให้เราอ่อนไหวมากและความเข้าใจต่อเพื่อนของเราเป็นมนุษย์