We also assessed whether cases coul

We also assessed whether cases could have differentially discon tinued aspirin use for any reason, biasing our results by artifactually increasing risk in the unexposed.

We repeated the multivariate anal yses in Table 4, restricting the referent group to 5047 persons who stated that they had used no aspirin for 5 years or more.

The trend tests remained statistically significant for men and women combined for cancers of the esophagus, stomach, and colon, suggesting that for these cancers aspirin avoidance by cases did not explain the relation ships.

Only for rectum cancer was the trend weakened by restricting the referent group to long-term nonusers. We also tested whether the relative risk of fatal digestive tract cancers was higher among persons who had recently discontinued aspirin use ( 5 years).

No consistent pattern was seen for the four sites.

The risk was slightly higher among the short-term nonusers
for rectum cancer (relative risk, 1.28) but this was not statistically significant (P = 0.8) and was not seen for other digestive tract sites.

Therefore, changes in medication status due to undiagnosed cancer do not explain our findings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เรายังประเมินว่าอาจมีแอสไพริน discon งู tinued ใช้ด้วยเหตุผลใด ๆ การให้น้ำหนักกับผลของเรา โดยการเพิ่มความเสี่ยงในการ unexposed artifactually เราทำซ้ำ yses ทวารแบบหลายตัวแปรในตาราง 4 การจำกัดกลุ่มอ้างอิงที่ 5047 คนระบุว่า พวกเขาได้ใช้แอสไพรินไม่ได้ 5 ปีหรือมากกว่า การทดสอบแนวโน้มยังคงมีนัยสำคัญทางสถิติสำหรับผู้ชายและผู้หญิงรวมสำหรับมะเร็งของหลอดอาหาร กระเพาะอาหาร และลำไส้ ใหญ่ แนะนำว่า สำหรับโรคมะเร็งเหล่านี้ หลีกเลี่ยงยาแอสไพริน โดยกรณีไม่ได้อธิบายเรือสัมพันธ์ สำหรับไส้ตรง มะเร็งถูกแนวโน้มที่อ่อนแอ โดยการจำกัดกลุ่มอ้างอิงเพื่อระยะยาว nonusers นอกจากนี้เรายังได้ทดสอบว่าความเสี่ยงของโรคมะเร็งระบบทางเดินอาหารที่ร้ายแรงได้สูงขึ้นในผู้ที่เพิ่งได้ยกเลิกการใช้แอสไพริน (< 5 ปี) มากกว่าระหว่าง nonusers ระยะยาว (> 5 ปี) ไม่มีรูปแบบที่สอดคล้องกันก็เห็นสถานที่สี่ ความเสี่ยงก็สูงขึ้นเล็กน้อยระหว่าง nonusers ระยะสั้นสำหรับโรคมะเร็งทวารหนัก (ความเสี่ยงสัมพัทธ์ 1.28) แต่ตอนนี้ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (P = 0.8) และไม่เห็นสำหรับเว็บไซต์อื่น ๆ ของระบบทางเดินอาหารดังนั้น การเปลี่ยนแปลงในสถานะยาเนื่องจากโรคมะเร็ง undiagnosed อธิบายผลการวิจัยของเรา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นอกจากนี้เรายังประเมินไม่ว่าจะเป็นกรณีที่อาจมี discon tinued การใช้ยาแอสไพรินที่แตกต่างกันด้วยเหตุผลใดก็ตามให้น้ำหนักผลของเราโดย artifactually เพิ่มความเสี่ยงในยังไม่ได้ถ่าย. เราซ้ำ yses ทางทวารหนักหลายตัวแปรในตารางที่ 4 การ จำกัด กลุ่มอ้างอิงเพื่อ 5047 บุคคลที่ระบุว่าพวกเขาได้ใช้ ยาแอสไพรินเป็นเวลา 5 ปีหรือมากกว่าไม่มี. การทดสอบแนวโน้มยังคงอยู่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติสำหรับผู้ชายและผู้หญิงรวมสำหรับโรคมะเร็งของหลอดอาหารกระเพาะอาหารและลำไส้ใหญ่บอกว่าโรคมะเร็งเหล่านี้แอสไพรินหลีกเลี่ยงจากกรณีที่ไม่ได้อธิบายเรือความสัมพันธ์. เฉพาะสำหรับโรคมะเร็งทวารหนัก แนวโน้มอ่อนค่าลงโดยการ จำกัด กลุ่มอ้างอิงเพื่อ nonusers ระยะยาว นอกจากนี้เรายังได้รับการทดสอบว่าความเสี่ยงของการเกิดโรคมะเร็งในระบบทางเดินอาหารร้ายแรงสูงในหมู่คนที่ได้หยุดเมื่อเร็ว ๆ นี้การใช้ยาแอสไพริน (<5 ปี) กว่าในหมู่ nonusers ระยะยาว (> 5 ปี). ไม่มีรูปแบบที่สอดคล้องถูกมองสำหรับสี่เว็บไซต์. ความเสี่ยงก็สูงขึ้นเล็กน้อยในหมู่ nonusers ระยะสั้นสำหรับโรคมะเร็งทวารหนัก (ความเสี่ยงสัมพัทธ์ 1.28) แต่ไม่ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.8) และไม่ได้เห็นสำหรับเว็บไซต์ระบบทางเดินอาหารอื่น ๆ . ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงในสถานะยาเนื่องจากโรคมะเร็ง undiagnosed ไม่ได้อธิบายค้นพบของเรา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เรายังประเมินว่า กรณีอาจจะต่างกัน discon tinued ใช้แอสไพรินสำหรับเหตุผลใด ๆ ขยายผลของเรา โดย artifactually เพิ่มความเสี่ยงในอิ่ม .เราพูดแบบ yses ทวารหนักในตารางที่ 4 การกลุ่มอ้างอิงกับ 5047 ผู้ที่กล่าวว่าพวกเขาได้ใช้ไม่มีแอสไพรินหรือมากกว่า 5 ปีแนวโน้มยังคงทดสอบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับผู้ชายและผู้หญิงรวมสำหรับโรคมะเร็งของหลอดอาหาร , กระเพาะอาหารและลําไส้ใหญ่ แนะนำว่า สำหรับโรคมะเร็งเหล่านี้หลีกเลี่ยงแอสไพรินด้วยกรณีไม่ได้อธิบายถึงความสัมพันธ์ของเรือสำหรับโรคมะเร็งทวารหนักมีแนวโน้มลดลง โดยการจำกัดกลุ่มอ้างอิงกับ nonusers ระยะยาว นอกจากนี้เรายังทดสอบว่าการเสี่ยงญาติเสียชีวิตโรคมะเร็งทางเดินอาหารสูงในผู้ที่เพิ่งเลิกใช้แอสไพริน ( < 5 ปี ) กว่าของ nonusers ระยะยาว ( 5 ปี )ไม่มีรูปแบบที่สอดคล้องกันที่เห็นสำหรับ 4 เว็บไซต์ความเสี่ยงก็สูงขึ้นเล็กน้อยระหว่าง nonusers ระยะสั้นมะเร็งทวารหนัก ( เทียบความเสี่ยง 1.28 ) แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ( p = 0.8 ) และได้เห็นเว็บไซต์ทางเดินอาหารอื่น ๆดังนั้น การเปลี่ยนแปลงในสถานะยาเนื่องจากมะเร็ง undiagnosed ไม่อธิบายผลการวิจัยของเรา