Part 1Enri Emmot rose before the su

Part 1


Enri Emmot rose before the sun came up to make breakfast. There was a lot of food to prepare, and she wasn't as good a cook as her deceased mother.


Counting Nemu, Enri herself and the nineteen goblins loyal to her, she had to make breakfast for twenty-one people. Cooking for two more on top of everyone’s would make twenty-three in total. Preparing that much food was a lot of work, and could be considered a battle in its own right. Enri trembled while looking at the vast quantity of food in front of her and realised that it would all be gone in one meal.


“This is nearly six times as much as before…”


After taking a deep breath, she rolled up her sleeves, psyched herself up and got to work.


She sliced the vegetables up quietly, and then the meat. The process had been engraved into Enri's brain by now.


Although Enri was not especially talented at cooking, the fact that she had learned to cope with such an enormous task in such a short time was a textbook example of how diamonds were made under pressure.


Nemu woke from the sound of Enri making breakfast and rubbed the sleep out of her eyes.


“Morning, onee-chan. Let me help too!”


“Morning, Nemu. I'm good over here, but there's still that thing I asked you to help me take care of yesterday…”


Unhappiness flashed over Nemu's face for a moment, but in the end, she didn't complain, although she did droop her head and replied “‘kay” as she followed Enri's request.


Enri stopped halfway through the cutting.


Her heart ached.


Nemu was ten years old now, and she had been a lively and spirited girl once. After that incident, the formerly naive and carefree Nemu became slavishly obedient to her sister, without any of the playfulness or tantrums of children her age. She was a good girl now — so good that it hurt.


The smiling faces of her parents appeared in Enri's mind. Although several months had passed, the wounds from that incident had not yet healed.


If they had died because of illness, she could have prepared herself for it. If they had died from an accident or a natural disaster, she wouldn't have hated anyone else for it, and maybe she would not have been scarred either. But her parents had been murdered in front of her eyes, and her heart was now filled with resentment. There was no way she could feel otherwise.


Enri squeezed her eyes shut. If there was someone nearby, then she could work hard so they would not see her weakness. But when she was by herself, the loneliness reopened the wounds in her heart.


“―Isn’t that right?”


Even when she opened her eyes, her parents' smiles still floated before her. She replayed the tender moments of the past in her mind.


After the tender memories came the turmoil in her heart. Driven by her hatred for the people who had murdered her parents, Enri slammed with all her might at the hunk of meat with her cleaver and split it in half.


However, since she used too much force, she also chopped a divot out of the block, which made her furrow her brow in frustration.


If the blade gets chipped, it’s going to be hard to fix...… I'm sorry, k-kaa-san.


Enri thought as she apologized for damaging the cleaver that was her only link to her deceased mother.


She gently ran a finger along the edge to make sure it was fine, and at that moment, the door beside her, which led to the living room, opened up.


The person who entered was not human, but someone shorter — one of the demihumans commonly known as goblins.


“Morning, Ane-san. Today's our turn to… what's wrong?”


The goblin paused in the middle of a perfect bow to turn concerned eyes to Enri's hands.


Enri was a mere village girl, but the goblins served her without hesitation because she was their summoner.


After that incident, when the villagers had wondered if they needed to take shifts standing guard, Enri remembered the horn she had been given and used it to summon the goblins.


The villagers were initially surprised and afraid of the goblins since they had suddenly appeared out of nowhere, but they calmed down when Enri told them that she had summoned the goblins with an item from their savior, Ainz Ooal Gown. Needless to say, this was because of the gratitude and trust they felt towards Ainz. Thereafter, the work the goblins had done was enough for the villagers to put aside their suspicions and welcome them from the depths of their hearts.


“Good morning, Kaijali-san, I just used a bit too much force with the cleaver…”


As one of Enri’s summoned goblins, Kaijali, looking like a bear awakened from its winter hibernation, furrowed his eyebrows and put a concerned expression on his face before saying,


“That's no good, you need to take care of that cleaver. The village doesn't have a blacksmith, so we can't repair our equipment either.”


“Is that so…”


“Well, it's alright. We'll think of a solution when the time comes.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ส่วนที่ 1


enri emmot กุหลาบก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเพื่อทำอาหารเช้า มีมากของอาหารที่เตรียม และ เธอ ก็ ไม่เก่งทำอาหารเหมือนแม่ของเธอเสียชีวิต


นับเนม enri เองและสิบเก้าก๊อบซื่อสัตย์กับเธอ เธอต้องทำอาหารเช้า 21 คน การทำอาหารสำหรับสองเพิ่มเติมที่ด้านบนของทุกคนจะทำให้ 23 ทั้งหมด การเตรียมอาหารมากว่า มีงานเยอะและอาจจะพิจารณาการต่อสู้ในสิทธิของตนเอง enri สั่นสะท้านขณะที่มองมาก ปริมาณของอาหารในด้านหน้าของเธอและตระหนักว่ามันควรจะไปในอาหารสักมื้อ


" นี่คือเกือบหกเท่าก่อน . . . . . . . "


หลังจากใช้เวลาหายใจเข้าลึก ๆ เธอรีดแขนเสื้อของเธอออกเอง และต้องทำงาน


เธอหั่นผักอย่างเงียบๆ แล้ว เนื้อกระบวนการได้ถูกสลักไว้ enri สมองตอนนี้


ถึงแม้ enri ไม่ได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสามารถในการทำอาหาร ความจริงที่เธอเรียนรู้ที่จะรับมือกับภารกิจอันใหญ่หลวงในเวลาอันสั้น เป็นหนังสือตัวอย่างของวิธีเพชรถูกสร้างภายใต้ความกดดัน


เนมตื่นจากเสียง enri ทําอาหารเช้าและลูบออกไปนอนของเธอตา


" อรุณสวัสดิ์ พี่ชาน ให้ฉันช่วยนะ ! "


" อรุณสวัสดิ์ เนม . ผมที่ดีกว่าที่นี่ แต่ยังมีเรื่องที่ฉันขอให้นายช่วยฉันดูแล เมื่อวาน . . . . . . . "


ความสุขแว้บไปเนมหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุด เธอก็ไม่เคยบ่น แม้ว่าเธอว่างหัวของเธอและตอบว่า " 'kay " เธอตาม enri ขอร้อง


enri หยุดครึ่งทางผ่านตัด


หัวใจเธอเจ็บปวด


เนมอายุสิบขวบแล้วและเธอก็มีชีวิตชีวาและมีชีวิตชีวาสาวอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์นั้น เดิมที่ไร้เดียงสาและไร้กังวล เนมุก็ slavishly เชื่อฟังพี่สาวเธอ โดยไม่ต้องมีความสนุกสนานหรือความโกรธเคืองของเด็กอายุเท่าเธอ เธอเป็นคนดี - ดี ว่าเจ็บ


รอยยิ้มของพ่อแม่ของเธอที่ปรากฏใน enri ของจิตใจ แม้ว่าหลายเดือนผ่านพ้นไปบาดแผลจากเหตุการณ์นั้นก็ยังไม่หาย


ถ้าพวกเขาได้ตายเพราะป่วย เธอจะต้องเตรียมตัวเองสำหรับมัน ถ้าพวกเขาได้ตายจากอุบัติเหตุหรือภัยธรรมชาติ เธอคงไม่ได้เกลียดใครเลย และบางที เธออาจจะไม่ได้เป็นแผลเป็นด้วย แต่พ่อแม่ของเธอได้ถูกฆาตกรรมต่อหน้าต่อตาเธอ หัวใจเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความไม่พอใจไม่มีทางที่เธอจะรู้สึกอย่างอื่น


enri บีบตาปิด ถ้ามีใครที่ใกล้เคียง แล้วเธอจะทำงานอย่างหนักเพื่อให้พวกเขาจะไม่ได้เห็นความอ่อนแอของเธอ แต่เมื่อเธออยู่คนเดียว เหงาเปิดบาดแผลในใจของเธอ


" ผมอยากใช่ไหม ? "


แม้เมื่อเธอเปิดดวงตา รอยยิ้มของพ่อแม่ของเธอยังลอยก่อนเธอเธอซ้ำซื้อ ช่วงเวลาแห่งอดีตในใจของเธอ


หลังจากซื้อความทรงจำมาวุ่นวายในจิตใจ ขับเคลื่อนด้วยความเกลียดชังของเธอสำหรับคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอ enri slammed สุดกำลังที่ก้อนเนื้อด้วยมีดของเธอและแบ่งในครึ่ง


แต่เนื่องจากเธอใช้แรงมากเกินไป เธอยังสับ divot ออกจากบล็อกซึ่งทำให้ร่องของเธอ คิ้วของเธอในแห้ว


ถ้ามีดจะบิ่น มันก็จะเป็นเรื่องยากที่จะแก้ไข . . . . . . . ฉันขอโทษ k-kaa-san .


enri คิดว่าเธอขอโทษที่ทำให้ปังตอที่ลิงค์เดียวของเธอกับแม่ของเธอตาย


เธอค่อยๆวิ่งนิ้วตามขอบเพื่อให้แน่ใจว่ามันถูกดี และในเวลานั้น ประตูข้างของเธอซึ่งนำไปสู่ห้องนั่งเล่น , เปิด