Some see sustainable development as

Some see sustainable development as a principle and ‘handrail’ to guide development; like liberty or justice – poorly defined but vital for civilisation and progress. Others see sustainable development as a way of integrating diverse disciplines and activities or specialists to achieve common goals. More and more go further to seek practical applications, tools and workable strategies, and often these are environmental managers. There will never be one universal route to sustainable development: sometimes it will have to be ‘bottom–up’ – driven by the people, mainly via participatory, local-focused and low-tech means (Kapoor, 2001); elsewhere, perhaps overlapping, there may be ‘top–down’, high-tech initiatives. I have avoided using terms like ‘appropriate’, because hopefully all approaches will be appropriate, regardless of their management style or degree of local participation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บางคนเห็นการพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นหลักและราวเพื่อแนะนำการพัฒนา เช่นเสรีภาพหรือความยุติธรรม – ไม่กำหนดแต่สำคัญสำหรับอารยธรรมและความก้าวหน้า ผู้อื่นสามารถเห็นการพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นวิธีการบูรณาการหลากหลายสาขาวิชา และกิจกรรม หรือผู้เชี่ยวชาญเพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกัน มากไปต่อไปประยุกต์ใช้งานจริง เครื่องมือ และกลยุทธ์ที่สามารถทำงานได้ และมักจะมีผู้จัดการสิ่งแวดล้อม จะไม่มีหนึ่งสากลกระบวนการพัฒนาอย่างยั่งยืน: บางครั้งมันจะต้อง 'ล่าง – up' – ขับเคลื่อน ด้วยคน ส่วนใหญ่ผ่านหมายถึงมีส่วนร่วม เน้นท้องถิ่น และจำ (Kapoor, 2001); อื่น ๆ ทับซ้อนบางที อาจจะมีโครงการ 'top – down' ไฮเทค ผมมีหลีกเลี่ยงใช้คำเช่น 'เหมาะสม' เพราะหวังว่าวิธีการทั้งหมดจะเป็นที่เหมาะสม ไม่คำนึงถึงลักษณะการจัดการหรือระดับท้องถิ่นมีส่วนร่วม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บางคนเห็นว่าการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นหลักการและ 'ราว' เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนา เช่นเสรีภาพหรือความยุติธรรม - คุณภาพที่กำหนด แต่สำคัญสำหรับอารยธรรมและความคืบหน้า คนอื่นเห็นการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นวิธีของการบูรณาการหลากหลายสาขาและกิจกรรมหรือผู้เชี่ยวชาญเพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกัน มากขึ้นไปอีกที่จะแสวงหาการใช้งานจริงเครื่องมือและกลยุทธ์ที่สามารถทำงานได้และเหล่านี้มักจะเป็นผู้จัดการด้านสิ่งแวดล้อม จะไม่มีหนึ่งเส้นทางสากลเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน: บางครั้งก็จะต้องเป็น 'ด้านล่างขึ้น' - ขับเคลื่อนโดยคนส่วนใหญ่ผ่านการมีส่วนร่วมของท้องถิ่นที่มุ่งเน้นและเทคโนโลยีต่ำหมายถึง (Kapoor, 2001); ที่อื่นอาจจะทับซ้อนกันอาจจะมี 'บนลงล่าง' ความคิดริเริ่มที่มีเทคโนโลยีสูง ฉันได้หลีกเลี่ยงการใช้คำว่า 'เหมาะสม' เพราะหวังว่าวิธีการทั้งหมดจะมีความเหมาะสมโดยไม่คำนึงถึงรูปแบบการจัดการศึกษาระดับปริญญาหรือการมีส่วนร่วมในท้องถิ่นของตน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บางคนเห็นการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นหลัก และหุ้ม " เพื่อชี้นำการพัฒนา เช่น เสรีภาพ ความยุติธรรม และไม่ดีหรือกำหนด แต่สิ่งสำคัญสำหรับความศิวิไลซ์ และความคืบหน้า คนอื่นเห็นการพัฒนาที่ยั่งยืน เป็นวิธีการของการบูรณาการศาสตร์และกิจกรรมที่หลากหลาย หรือ ผู้เชี่ยวชาญ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกัน มากขึ้นไปอีก เพื่อแสวงหาการปฏิบัติงาน เครื่องมือ และกลยุทธ์ที่สามารถใช้งานได้ และมักจะเป็นผู้จัดการสิ่งแวดล้อม จะไม่มีสากลหนึ่งเส้นทางสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน : บางครั้งก็จะต้องเป็น " " ด้านล่าง ) ซึ่งมาจากประชาชนส่วนใหญ่ผ่านการมีส่วนร่วมของท้องถิ่น และเน้นเทคโนโลยีต่ำ ( หมายถึง กาปูร์ , 2001 ) ; อื่น ๆอาจจะทับซ้อนกัน อาจจะมีด้านบน’–ลง " ไฮเทค , ที่ปรึกษา ผมจะหลีกเลี่ยงการใช้คำเช่น " เหมาะสม " เพราะหวังว่าทั้งหมดจะเป็นแนวทางที่เหมาะสม ไม่ว่ารูปแบบหรือระดับของการมีส่วนร่วมของผู้บริหารท้องถิ่น