Conclusions Laws represent the comb

Conclusions
Laws represent the combined efforts of our elected leaders and our peers to balance the rights of individuals in society against the rights of society as a whole. Over the past 50 years, these great laws of humanity have had increasing influence on the practice of psychiatry related to conflicts between individual autonomy, provider authority, and state power. Yet most psychiatrists have a limited understanding of relevant state statutes guiding practice related to involuntary hospitalization, particularly with regard to substance use disorders. Civil commitment statutes related to involuntary hospitalization, especially definitions of mental illness and the inclusion or exclusion of substance use disorders, are important legal tools for psychiatrists to use in making treatment decisions. In the case of individuals who are gravely disabled by substance use disorders, involuntary hospitalization may save their lives. Since the 1980s, DSM-III and its progeny, in concert with findings from the past two decades of neuroscience and clinical research, identify substance use disorders in the same category as serious mental illnesses such as schizophrenia and bipolar disorder. Yet the 50 states and D.C. continue to largely address substance use disorders—at least in terms of statutory provisions—as voluntary, self-directed behavior and separate from typical models of treatment for mental illness and from the practice of involuntary hospitalization. These concerns clearly warrant more empirical evidence regarding cost-effectiveness, duration of treatment effect, and the impact of statutory language on clinical practice. Because of recent advancements in clinical practice and research, we advocate for further exploration and discussion among psychiatrists, policy makers, and legal professionals.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทสรุป Laws represent the combined efforts of our elected leaders and our peers to balance the rights of individuals in society against the rights of society as a whole. Over the past 50 years, these great laws of humanity have had increasing influence on the practice of psychiatry related to conflicts between individual autonomy, provider authority, and state power. Yet most psychiatrists have a limited understanding of relevant state statutes guiding practice related to involuntary hospitalization, particularly with regard to substance use disorders. Civil commitment statutes related to involuntary hospitalization, especially definitions of mental illness and the inclusion or exclusion of substance use disorders, are important legal tools for psychiatrists to use in making treatment decisions. In the case of individuals who are gravely disabled by substance use disorders, involuntary hospitalization may save their lives. Since the 1980s, DSM-III and its progeny, in concert with findings from the past two decades of neuroscience and clinical research, identify substance use disorders in the same category as serious mental illnesses such as schizophrenia and bipolar disorder. Yet the 50 states and D.C. continue to largely address substance use disorders—at least in terms of statutory provisions—as voluntary, self-directed behavior and separate from typical models of treatment for mental illness and from the practice of involuntary hospitalization. These concerns clearly warrant more empirical evidence regarding cost-effectiveness, duration of treatment effect, and the impact of statutory language on clinical practice. Because of recent advancements in clinical practice and research, we advocate for further exploration and discussion among psychiatrists, policy makers, and legal professionals.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สรุปกฎหมายเป็นตัวแทนของความพยายามร่วมกันของผู้นำการเลือกตั้งของเราและเพื่อนร่วมงานของเราเพื่อความสมดุลของสิทธิของบุคคลในสังคมกับสิทธิของสังคมโดยรวม ที่ผ่านมา 50 ปีเหล่านี้กฎหมายที่ดีของความเป็นมนุษย์ได้มีอิทธิพลเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการปฏิบัติของจิตเวชที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างความเป็นอิสระของแต่ละบุคคลผู้มีอำนาจผู้ให้บริการและอำนาจรัฐ แต่จิตแพทย์ส่วนใหญ่จะมีความเข้าใจที่ จำกัด ของกฎเกณฑ์ของรัฐที่เกี่ยวข้องแนวทางการปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับการรักษาในโรงพยาบาลโดยไม่สมัครใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องเกี่ยวกับความผิดปกติของการใช้สารเสพติด กฎเกณฑ์ความมุ่งมั่นโยธาที่เกี่ยวข้องกับการรักษาในโรงพยาบาลโดยไม่สมัครใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งคำจำกัดความของการเจ็บป่วยทางจิตและการรวมหรือการยกเว้นความผิดปกติของการใช้สารที่เป็นเครื่องมือทางกฎหมายที่สำคัญสำหรับจิตแพทย์ที่จะใช้ในการตัดสินใจการรักษา ในกรณีที่บุคคลที่มีการปิดการใช้งานหนักจากความผิดปกติใช้สารเสพติดที่โรงพยาบาลไม่ได้ตั้งใจอาจจะช่วยชีวิตของพวกเขา ตั้งแต่ 1980, DSM-III และลูกหลานของตนในคอนเสิร์ตกับผลการวิจัยจากที่ผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมาของระบบประสาทและการวิจัยทางคลินิกที่ระบุความผิดปกติของการใช้สารเสพในประเภทเดียวกับอาการป่วยทางจิตเช่นโรคจิตเภทและโรคสองขั้ว แต่ 50 รัฐและ DC ส่วนใหญ่ยังคงอยู่ที่การใช้สารเสพความผิดปกติอย่างน้อยในแง่ของบทบัญญัติตามกฎหมายดังกล่าวเป็นความสมัครใจของพฤติกรรมที่กำกับตนเองและแยกออกจากรูปแบบปกติของการรักษาความเจ็บป่วยทางจิตและการปฏิบัติของการรักษาในโรงพยาบาลโดยไม่สมัครใจ ความกังวลเหล่านี้อย่างชัดเจนรับประกันหลักฐานเชิงประจักษ์เพิ่มเติมเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายที่มีประสิทธิภาพระยะเวลาของผลการรักษาและผลกระทบของภาษาตามกฎหมายที่เกี่ยวกับการปฏิบัติทางคลินิก เพราะความก้าวหน้าล่าสุดในการปฏิบัติทางคลินิกและการวิจัยเราสนับสนุนให้ตรวจสอบข้อเท็จจริงต่อไปและการสนทนาระหว่างจิตแพทย์ผู้กำหนดนโยบายและผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กฎหมายสรุป
เป็นตัวแทนของความพยายามร่วมกันของเราเลือกผู้นำและเพื่อนร่วมงานของเราเพื่อความสมดุลของสิทธิของบุคคลในสังคม กับสิทธิของสังคมโดยรวม กว่าที่ผ่านมา 50 ปี ที่ดีเหล่านี้ กฎหมายของมนุษย์มีการเพิ่มอิทธิพลต่อการปฏิบัติของจิตเวชที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างบุคคลในด้านอำนาจ และอำนาจรัฐแต่ส่วนมากมีความเข้าใจที่ จำกัด ของจิตแพทย์กฎเกณฑ์ชี้นำการปฏิบัติเพื่อรัฐของโรงพยาบาล โดยเฉพาะในเรื่องของการใช้สาร กฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการรักษาความมุ่งมั่นของพลเรือน โดยเฉพาะความหมายของความเจ็บป่วยทางจิตและการรวมหรือการยกเว้นของความผิดปกติของการใช้สารเป็นเครื่องมือทางกฎหมายที่สำคัญสำหรับจิตแพทย์ เพื่อใช้ในการตัดสินใจการรักษา ในกรณีของบุคคลที่เป็นผู้พิการจากความผิดปกติสารเสพติดโดยไม่สมัครใจเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลอาจบันทึกชีวิตของพวกเขา ตั้งแต่ 1980 , dsm-iii และลูกหลาน ในคอนเสิร์ตกับผลการวิจัยจากสองทศวรรษที่ผ่านมาของประสาทวิทยาศาสตร์และการวิจัยทางคลินิกระบุความผิดปกติสารเสพติดในประเภทเดียวกัน เช่น การเจ็บป่วยที่ร้ายแรง เช่น โรคจิตเภท โรคอารมณ์สองขั้ว . แต่ 50 รัฐและ DC ยังคงส่วนใหญ่ที่อยู่ความผิดปกติสารเสพติดอย่างน้อยในแง่ของบทบัญญัติแห่งกฎหมายตามความสมัครใจพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองและแยกจากปกติรูปแบบของการรักษาความเจ็บป่วยทางจิต และจากการปฏิบัติของการรักษาในโรงพยาบาล . ความกังวลเหล่านี้อย่างชัดเจนแสดงหลักฐานเชิงประจักษ์มากขึ้นเกี่ยวกับต้นทุน - ประสิทธิผลของการรักษา ระยะเวลา ผล และผลกระทบของภาษากฎหมายในการปฏิบัติทางคลินิก เนื่องจากความก้าวหน้าล่าสุดในการปฏิบัติทางคลินิก และการวิจัยเราสนับสนุนให้เพิ่มเติมการสำรวจและการอภิปรายในหมู่นักจิตวิทยา ผู้วางนโยบาย และผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย