Replacement of synthetic polymers w

Replacement of synthetic polymers with new biodegradable materials is becoming an important challenge nowadays. The growing demand of petroleum along with the political circumstances in many of the most important producer countries have increased its price far away from those of previous decades (Shawkat
and Huimin, 2004). Biopolymers, derived from agricultural sources (Irissin-Mangata et al., 2001; De Graaf, 2000), seem to be a promising alternative. Different vegetable (corn, wheat gluten, soy, etc.)
and animal (milk, albumen, collagen, gelatin, etc.) proteins have been used to manufacture bioplastics (Jerez et al., 2007a,b; Pommet et al., 2003). Protein-based biomaterials may be an efficient way to produce biodegradable materials with a large range of functional properties. These applications include packaging,
matrix for enzyme immobilization or controlled-release, etc. (Yu and Min, 2006; Suda et al., 2000).
A protein-based material could be defined as a stable threedimensional macromolecular network stabilized and strengthened by hydrogen bonds, hydrophobic interactions and disulphide bonds (Pommet et al., 2003). However, as proteins themselves do not have sufficient plasticity to be handled, a plasticiser is required. Plasticisers are molecules with low molecular weight and volatility,

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แทนที่ของโพลิเมอร์สังเคราะห์ด้วยวัสดุใหม่สลายกลายเป็น ความท้าทายสำคัญปัจจุบัน ความต้องการเติบโตของปิโตรเลียมกับสถานการณ์ทางการเมืองในประเทศผู้ผลิตสำคัญมีเพิ่มราคาห่างจากของทศวรรษก่อนหน้า (เชากัตก Huimin, 2004) Biopolymers มาจากแหล่งเกษตร (Irissin-Mangata และ al., 2001 De Graaf, 2000) ดูเหมือนจะ เป็นทางเลือกที่สัญญาไว้ ผักต่าง ๆ (ข้าวโพด ตังข้าวสาลี ถั่วเหลือง ฯลฯ)และโปรตีนสัตว์ (นม albumen คอลลาเจน ตุ๋น ฯลฯ) ได้ถูกใช้ในการผลิตชีวภาพ (Jerez et al., 2007a, b Pommet และ al., 2003) ผู้ใช้โปรตีนอาจเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการผลิตวัสดุย่อยสลายยาก ด้วยคุณสมบัติการทำงานที่หลากหลาย โปรแกรมประยุกต์เหล่านี้ได้แก่บรรจุภัณฑ์เมตริกซ์การตรึงเอนไซม์โปหรือควบคุมปล่อย ฯลฯ (Yu และ Min, 2006 สุดาและ al., 2000)สามารถกำหนดวัสดุที่ใช้โปรตีนเป็นมั่นคง threedimensional macromolecular เสถียร และแข็งแรงขึ้น โดยพันธบัตรไฮโดรเจน โต้ hydrophobic และพันธบัตร disulphide (Pommet et al., 2003) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากโปรตีนตัวเองไม่มี plasticity พอจะจัดการ plasticiser ที่จำเป็น Plasticisers เป็นโมเลกุลที่ มีน้ำหนักโมเลกุลต่ำและผันผวน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เปลี่ยนของโพลิเมอร์สังเคราะห์ที่มีวัสดุที่ย่อยสลายใหม่จะกลายเป็นความท้าทายที่สำคัญในปัจจุบัน ความต้องการเพิ่มขึ้นปิโตรเลียมพร้อมกับสถานการณ์ทางการเมืองในหลายประเทศผู้ผลิตที่สำคัญที่สุดได้เพิ่มราคาของมันห่างไกลจากบรรดาของทศวรรษที่ผ่านมาก่อนหน้า
(ลัวะและHuimin, 2004) Biopolymers มาจากแหล่งการเกษตร (Irissin-Mangata et al, 2001;. De Graaf, 2000) ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่มีแนวโน้ม ผักที่แตกต่างกัน (ข้าวโพดโปรตีนจากข้าวสาลี, ถั่วเหลือง ฯลฯ )
และสัตว์ (นมไข่ขาว, คอลลาเจนเจลาตินและอื่น ๆ ) ได้รับโปรตีนที่ใช้ในการผลิตพลาสติกชีวภาพ (เจเรซ, et al, 2007A, ข.. Pommet et al, 2003 ) วัสดุโปรตีนที่ใช้อาจจะเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการผลิตวัสดุที่ย่อยสลายมีช่วงขนาดใหญ่ของคุณสมบัติการทำงาน การใช้งานเหล่านี้รวมถึงบรรจุภัณฑ์เมทริกซ์สำหรับการตรึงเอนไซม์หรือควบคุมปล่อย ฯลฯ (ยูและมิน 2006; สุดา et al, 2000).. วัสดุโปรตีนที่ใช้จะได้รับการกำหนดให้เป็นเครือข่ายที่มีเสถียรภาพ macromolecular threedimensional มีความเสถียรและความเข้มแข็งโดยไฮโดรเจน พันธบัตรปฏิสัมพันธ์น้ำและพันธบัตร disulphide (Pommet et al., 2003) แต่เป็นโปรตีนที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องปั้นเพียงพอที่จะได้รับการจัดการที่จะต้อง plasticiser plasticisers เป็นโมเลกุลที่มีน้ำหนักโมเลกุลต่ำและผันผวน