The sugarcane delphacid, Perkinsiel

The sugarcane delphacid, Perkinsiella saccharicida Kirkaldy, an insect pest of sugarcane,
was first discovered in Louisiana on October 19, 1994, in a sugarcane field approximately
58 km southeast of Lafayette. Identification was provided by F. W. Mead,
Florida Department of Agriculture, Division of Plant Industry, P.O. Box 1269, Gainesville,
FL 32614.
The sugarcane delphacid is a recent introduction to North America having been
first reported in Florida in 1982 (Sosa 1985), Georgia in 1983 (Nguyen 1984), Texas in
1989 and Mexico in 1991 (Meagher et al. 1991). The sugarcane delphacid is probably
native to Papua, New Guinea, but with the movement of sugarcane, it is widespread
in Java, Taiwan, southern China, Malaysia, and eastern Australia. It is also established
in the Hawaiian Islands, Mauritius, Reunion, Madagascar, and South Africa
(Fennah 1969). In the Western Hemisphere, Risco (1969) reported the sugarcane delphacid
in Ecuador in 1966 and in Peru in 1967. Feeding by nymphs and adult oviposition
cause some plant damage (Allsopp & Bull 1990), but of principal concern is the
insect’s ability to vector Fijivirus sp., the causal agent of Fiji disease (Francki & Grivell
1972).
After the initial discovery of the pest in Louisiana, the sugarcane producing parishes
(counties) of Louisiana were sampled during November 1994 to determine sugarcane
delphacid population densities and geographic distribution within the state.
One to four fields were sampled per parish in each of 20 sugarcane producing parishes.
These 20 parishes comprised about 159,296 ha of cultivated sugarcane. Fields
of harvestable cane (about 3.8 m tall), uniformly spaced within each parish (about 8
km apart), were selected for survey. Visual counts of nymphs and adults were made
on 4 sugarcane stalks at 10 sites about 3 m apart along one or two field edges. Additionally,
one leaf (3-5 down from the whorl) was examined for oviposition.
The sugarcane delphacid was found in 22 of the 60 fields sampled and in 13 of the
20 parishes sampled. The sugarcane in these 13 parishes comprises 79% (about
125,821 ha) of the total sugarcane cultivated in Louisiana. Numbers of individuals
(adults + nymphs) per locations ranged from 0 to 12. The highest density was 0.3 per
stalk in a field in St. Mary Parish. When the sugarcane delphacid was initially found
in Florida, densities ranged from 0.5 per stalk to 35.7 per stalk (Sosa 1985). No oviposition
was detected; oviposition was obviously occurring but apparently at such low
levels that it was not detected.
Although the sugarcane delphacid was found in very low numbers, our survey detected
an infestation gradient with the highest populations found in the coastal parishes
and decreasing density in the inland parishes (Fig. 1). Immatures were, in
general, found in parishes with high adult numbers

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

The sugarcane delphacid, Perkinsiella saccharicida Kirkaldy, an insect pest of sugarcane,was first discovered in Louisiana on October 19, 1994, in a sugarcane field approximately58 km southeast of Lafayette. Identification was provided by F. W. Mead,Florida Department of Agriculture, Division of Plant Industry, P.O. Box 1269, Gainesville,FL 32614.The sugarcane delphacid is a recent introduction to North America having beenfirst reported in Florida in 1982 (Sosa 1985), Georgia in 1983 (Nguyen 1984), Texas in1989 and Mexico in 1991 (Meagher et al. 1991). The sugarcane delphacid is probablynative to Papua, New Guinea, but with the movement of sugarcane, it is widespreadin Java, Taiwan, southern China, Malaysia, and eastern Australia. It is also establishedin the Hawaiian Islands, Mauritius, Reunion, Madagascar, and South Africa(Fennah 1969). In the Western Hemisphere, Risco (1969) reported the sugarcane delphacidin Ecuador in 1966 and in Peru in 1967. Feeding by nymphs and adult ovipositioncause some plant damage (Allsopp & Bull 1990), but of principal concern is theinsect’s ability to vector Fijivirus sp., the causal agent of Fiji disease (Francki & Grivell1972).After the initial discovery of the pest in Louisiana, the sugarcane producing parishes(counties) of Louisiana were sampled during November 1994 to determine sugarcanedelphacid population densities and geographic distribution within the state.เขต 1-4 มีความต่อแพริชใน parishes อ้อยผลิต 20Parishes 20 เหล่านี้ประกอบด้วย 159,296 เกี่ยวกับฮา ปลูกอ้อยด้วย เขตข้อมูลของเท้า harvestable (ประมาณ 3.8 เมตรที่สูง), สม่ำเสมอเมื่อเทียบเคียงระยะห่างในแต่ละแพริช (8กม.แยก), เลือกการสำรวจ ทำการตรวจนับภาพ nymphs และผู้ใหญ่บน stalks อ้อย 4 ที่ 10 เว็บไซต์แยกตามขอบเขตข้อมูลหนึ่ง หรือสองประมาณ 3 เมตร นอกจากนี้ใบที่หนึ่ง (3-5 ลงจากขวัญ) ถูกตรวจสอบสำหรับ ovipositionDelphacid อ้อยพบ ใน 22 เขตข้อมูล 60 ตัวอย่าง และ 13 ของการparishes 20 ตัวอย่าง อ้อยใน parishes 13 เหล่านี้ประกอบด้วย 79% (เกี่ยวกับ125,821 ฮา) อ้อยรวมที่เพาะปลูกในรัฐลุยเซียนา หมายเลขของแต่ละบุคคล(ผู้ใหญ่ nymphs) ต่อสถานที่อยู่ในช่วงจาก 0 ถึง 12 ความหนาแน่นสูงสุด 0.3 ต่อstalk ในเขตแพริชเซนต์แมรีใน เมื่อ delphacid อ้อยเริ่มพบในฟลอริดา ความหนาแน่นอยู่ในช่วงจาก 0.5 ต่อสายถึง 35.7 ต่อสาย (โซซ่า 1985) ไม่ ovipositionพบ oviposition ถูกอย่างชัดเจนเกิดขึ้นแต่เห็นได้ชัดที่ต่ำเช่นระดับที่ว่า มันไม่พบแม้ว่า delphacid อ้อยพบตัวเลขที่ต่ำมาก แบบสำรวจของเราพบการไล่ระดับสีรบกวน มีประชากรสูงสุดที่พบใน parishes ชายฝั่งและลดความหนาแน่นใน parishes รื่นรมย์ (Fig. 1) Immatures ได้ ในทั่วไป พบใน parishes มีผู้ใหญ่สูง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

delphacid อ้อย Perkinsiella saccharicida Kirkaldy
เป็นแมลงศัตรูพืชของอ้อยแรกที่ถูกค้นพบในรัฐหลุยเซียนาที่19 ตุลาคมปี 1994 ในสาขาอ้อยประมาณ
58 กม. ทางตะวันออกเฉียงใต้ของลาฟาแยต บัตรประจำตัวถูกจัดให้โดย FW
ทุ่งหญ้าฟลอริด้ากรมวิชาการเกษตรกองโรงงานอุตสาหกรรม, PO Box 1269,
เกนส์วิลอริด้า32614.
delphacid
อ้อยเป็นแนะนำล่าสุดไปยังทวีปอเมริกาเหนือได้รับการรายงานครั้งแรกในฟลอริด้าในปี1982 (โสสะ 1985) จอร์เจีย ในปี 1983 (เหงียน 1984),
เท็กซัสในปี1989 และเม็กซิโกในปี 1991 (เกอร์ et al. 1991) delphacid
อ้อยน่าจะเป็นพื้นเมืองปาปัวนิวกินีแต่มีการเคลื่อนไหวของอ้อยก็เป็นที่แพร่หลายใน Java, ไต้หวัน, ภาคใต้ของจีน, มาเลเซีย, และภาคตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย
จะจัดตั้งขึ้นยังอยู่ในหมู่เกาะฮาวายมอริเชียสเรอูนียง, มาดากัสการ์และแอฟริกาใต้ (Fennah 1969) ในซีกโลกตะวันตก Risco (1969) รายงาน delphacid อ้อยในเอกวาดอร์ในปี1966 และในเปรูในปี 1967 การให้อาหารโดยนางไม้และผู้ใหญ่วางไข่ทำให้เกิดความเสียหายพืชบางชนิด(Allsopp & กระทิง 1990) แต่ความกังวลที่สำคัญคือความสามารถของแมลงเวกเตอร์Fijivirus sp. ตัวแทนสาเหตุของการเกิดโรคฟิจิ (Francki และ Grivell 1972). หลังจากที่ค้นพบครั้งแรกของศัตรูพืชในรัฐหลุยเซียนาของอ้อยผลิตตำบล(จังหวัด) ของหลุยเซียได้รับการเก็บตัวอย่างในช่วงเดือนพฤศจิกายนปี 1994 เพื่อตรวจสอบอ้อยdelphacid ความหนาแน่นของประชากรและการกระจายทางภูมิศาสตร์ ในรัฐ. หนึ่งในสี่สาขาที่ได้รับตัวอย่างต่อตำบลในแต่ละอ้อยผลิต 20 ตำบล. เหล่านี้ 20 ตำบลประกอบด้วยประมาณ 159,296 เฮกเตอร์ของอ้อยที่ปลูก ทุ่งอ้อยเก็บเกี่ยว (ประมาณ 3.8 เมตรสูง) ระยะห่างเท่า ๆ กันในแต่ละตำบล (ประมาณ 8 กม. ออกจากกัน) ถูกเลือกสำหรับการสำรวจ นับภาพของนางไม้และผู้ใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อวันที่ 4 ก้านอ้อย 10 เว็บไซต์ที่เกี่ยวกับ 3 เมตรออกจากกันพร้อมหนึ่งหรือสองขอบสนาม นอกจากนี้หนึ่งใบ (3-5 ลงมาจากวง) ได้รับการตรวจสอบสำหรับการวางไข่. delphacid อ้อยถูกพบใน 22 ของกลุ่มตัวอย่าง 60 สาขาและในปี 13 จาก20 ตำบลตัวอย่าง อ้อยในทั้ง 13 ตำบลประกอบด้วย 79% (ประมาณ125,821 เฮกเตอร์) ของอ้อยรวมที่ปลูกในรัฐหลุยเซียนา หมายเลขของบุคคล(ผู้ใหญ่ + นางไม้) ต่อสถานที่ตั้งแต่ 0 ถึง 12 มีความหนาแน่นมากที่สุดคือ 0.3 ต่อก้านในสนามเซนต์แมรีตำบล เมื่อ delphacid อ้อยถูกพบครั้งแรกในฟลอริด้า, ความหนาแน่นตั้งแต่ 0.5 ต่อก้านไป 35.7 ต่อก้าน (โสสะ 1985) ไม่มีวางไข่ได้รับการตรวจพบ วางไข่ได้อย่างเห็นได้ชัดที่เกิดขึ้น แต่เห็นได้ชัดที่ต่ำเช่นระดับว่ามันไม่ได้ถูกตรวจพบ. แม้ว่า delphacid อ้อยพบว่าในตัวเลขที่ต่ำมากการสำรวจของเราตรวจพบลาดรบกวนที่มีประชากรมากที่สุดที่พบในตำบลชายฝั่งและความหนาแน่นลดลงในตำบลน้ำจืด( รูปที่ 1). Immatures ถูกในทั่วไปที่พบในตำบลที่มีตัวเลขสูงผู้ใหญ่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อ้อย delphacid perkinsiella saccharicida , kirkaldy , แมลงศัตรูอ้อย
ถูกค้นพบครั้งแรกในหลุยเซียน่าใน 19 ตุลาคม 1994 ในอ้อยสนามประมาณ
58 กิโลเมตรตะวันออกเฉียงใต้ของลาฟาแยต การจำแนกโดย F . W . Mead ,
ฟลอริด้ากรมวิชาการเกษตร กองโรงงานอุตสาหกรรม ตู้ ป.ณ. 983 Gainesville , ฟลอริด้า , 32614

.อ้อย delphacid เป็นแนะนำล่าสุดในทวีปอเมริกาเหนือได้รับการรายงานครั้งแรกในฟลอริด้าในปี 1982
( Sosa 1985 ) , จอร์เจียในปี 1983 ( Nguyen 1984 ) , เท็กซัสและเม็กซิโกในพ.ศ. 2532 ใน
( มีเกอร์ et al . 1991 ) อ้อย delphacid น่าจะเป็น
ชาวปาปัว นิว กินี แต่ , กับการเคลื่อนไหวของอ้อย มันเป็นที่แพร่หลาย
ใน Java , ไต้หวัน , จีนตอนใต้ มาเลเซีย และออสเตรเลียตะวันออกนอกจากนี้ยังก่อตั้ง
ในเกาะฮาวาย , มอริเชียส , เรอูนียง , มาดากัสการ์ และ แอฟริกาใต้
( fennah 1969 ) ในซีกโลกตะวันตก ริ ก ( 1969 ) รายงานว่าอ้อย delphacid
ในเอกวาดอร์และเปรูใน 1966 1967 การให้อาหารโดย nymphs และผู้ใหญ่เพราะพืชบางชนิดวางไข่
ความเสียหาย ( เอิลซอป&วัว 2533 ) แต่ปัญหาหลักคือ พยาบาลใน fijivirus แมลงเวกเตอร์ sp . ,ตัวแทนสาเหตุโรคฟิจิ ( francki & grivell
1972 ) .
หลังจากการค้นพบครั้งแรกของศัตรูพืชในหลุยเซียน่า อ้อยผลิตตำบล
( มณฑล ) ของหลุยเซียน่าจำนวนระหว่างพฤศจิกายน 2537 เพื่อศึกษาความหนาแน่นของประชากรอ้อย
delphacid และการกระจายทางภูมิศาสตร์ภายในรัฐ
หนึ่งถึงสี่สาขา จำนวน 1 ตำบลใน แต่ละ 20 อ้อย
การผลิตรัฐเหล่านี้ 20 ตำบล ประกอบด้วย เรื่อง 159296 ไร่ ปลูกอ้อย สาขา
ของ Harvestable อ้อย ( ประมาณ 3.8 เมตรสูง ) โดยการเว้นระยะห่างในแต่ละตำบล ( ประมาณ 8
km กัน ) มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจ ภาพนับจากนางไม้และผู้ใหญ่ทำมา
4 ก้านอ้อย 10 เว็บไซต์ประมาณ 3 เมตรห่างขอบหนึ่งหรือสองด้าน นอกจากนี้
หนึ่งใบ ( 3-5 ลงมาจากวง ) คือการตรวจสอบสำหรับการวางไข่ .
อ้อย delphacid พบใน 22 เขตของ 60 ตัวอย่างและใน 13
20 ตำบลตัวอย่าง . อ้อยใน 13 ตำบลประกอบด้วย 79% (
125821 ฮา ) ของปริมาณอ้อยที่ปลูกในหลุยเซียน่า ตัวเลขของแต่ละบุคคล
( ผู้ใหญ่นางไม้ ) ต่อที่ตั้งอยู่ระหว่าง 0 - 12 ความหนาแน่นสูงสุด 0.3 ต่อ
สายในเขตข้อมูลในโบสถ์เซนต์แมรี่ เมื่ออ้อย delphacid คือเริ่มพบ
ในฟลอริด้า , ความหนาแน่นอยู่ระหว่าง 0.5 ถึง 35.7 ต่อลำต่อลำ ( Sosa 1985 ) ไม่ตรวจพบการวางไข่วางไข่
; เห็นได้ชัดว่าเกิดขึ้น แต่ปรากฏว่า ในระดับต่ำเช่นว่านั้นไม่พบ
.
ถึงแม้ว่าอ้อย delphacid พบตัวเลขต่ำมาก การสำรวจของเราพบ
การไล่ระดับการรบกวนที่มีประชากรสูงสุดที่พบในตำบลชายฝั่ง
และลดความหนาแน่นในตำบลบก ( รูปที่ 1 ) immatures , ใน
ทั่วไปที่พบในตำบลที่มีตัวเลขสูง ผู้ใหญ่