Chapter 3(narrated by IxChel)He Run

Chapter 3
(narrated by IxChel)

He Runs Away

Noah Claypole made life very unpleasant for Oliver. Mr Sowerberry tried to be his friend, so Mrs Sowerberry was his enemy. There was a lot of illness in the town, and Mr Sowerberry had a lot of business. He took Oliver with him when he collected the dead bodies, but Oliver did not like his new job very much.

One day Noah was trying to make Oliver cry. He pulled his hair hard and hit his ears.

'How is your mother, Workhouse?' he said.

'She is dead,' replied Oliver, and his face went pink. 'Don't say anything about her to me.'

'What did she die of?' asked Noah.

'Of a broken heart, some of our old nurses told me,' replied Oliver. 'Don't say anything more about her!'

'Don't be rude, Workhouse. We all pity you, Workhouse, but your mother was a bad woman. You know she was!'

'What did you say?' asked Oliver.

'A bad woman, Workhouse,' repeated Noah.

Red with anger now, Oliver seized the bigger boy by his neck, shook him and then threw him to the ground.

Oliver's unhappy life had made him a quiet, sad boy, but the insult to his mother had upset him. He stared angrily at Noah, who was still lying on the ground.

'He will murder me!' cried Noah. 'Help, Mrs Sowerberry! Oliver has gone mad!' Mrs Sowerberry ran into the kitchen, caught Oliver and scratched his face. Noah got up and hit him from behind. When they were tired and could not tear and scratch and beat him any more, they carried Oliver to a dark room and shut him in there. Mrs Sowerberry sat down and began to cry.

'He might murder us all in our beds,' she said. 'But what shall we do? Mr Sowerberry isn't at home. Run to Mr Bumble, Noah. Tell him to come here immediately.'

Noah found Mr Bumble at the workhouse.

'Oh, Mr Bumble, sir!' cried Noah,' Oliver, sir, Oliver has-'

'What? What?' asked Mr Bumble, with a look of pleasure in his eyes. 'He hasn't run away, has he, Noah?'

'Not run away, sir, but he attacked me and tried to murder me, sir. And then he tried to murder Mrs Sowerberry, sir. Oh, the terrible pain!'

And Noah showed signs of suffering badly from Oliver's attack.

'My poor boy,' said Mr Bumble.' I will come now.'

He took his stick and walked with Noah to Mr Sowerberry's shop. He went to the door of the dark room and said in a deep voice,

'Oliver!'

'Let me out!' cried Oliver from the inside.

'Do you know this voice, Oliver?' asked Mr Bumble.

'Yes,' answered Oliver.

'Aren't you afraid of it?'

'No!' said Oliver in a brave voice.

Mr Bumble was very surprised by this answer. He stood back from the door and looked at the others.

'Oh, Mr Bumble, he must be mad,' said Mrs Sowerberry. 'No boy speaks to you like that.'

'He isn't mad,' said Mr Bumble after a few moments deep thought. 'The trouble is - meat!'

'What?' said Mrs Sowerberry.

'Meat, Mrs Sowerberry, meat,' said Mr Bumble. 'If you fed him only on soup, as we do in the workhouse, he wouldn't behave like this!'

'Oh!' said Mrs Sowerberry, 'This is the result of my kindness.'

'Leave him in there for a day or two,' said Mr Bumble, 'Give him soup and nothing else in future, Mrs Sowerberry. He comes from a bad family.'

At this moment Mr Sowerberry arrived. He wanted to be kind to Oliver, but his wife's tears forced him to beat Oliver. He hit him hard and then shut him in the dark room again. At night Oliver was ordered upstairs to his bed in the shop.

When he was alone in the silence of the shop, Oliver began to cry for the first time. All day he had listened to their cruel words and suffered their beatings without any tears. But now he fell on his knees on the floor, hid his face in his hands, and started to weep.

For a long time he stayed like that, without moving. Then he opened the door and looked out. It was a cold, dark night. The stars seemed farther from the earth than he had ever seen them before. He shut the door, tied up his few clothes in a handkerchief, and sat down to wait for morning.

When the first light of day showed through the windows, he opened the door again. After one quick, frightened look around him, he closed the door behind him and was out in the open street.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทที่ 3 (บรรยายโดย ixchel)

เขาวิ่งหนีออกมา

noah claypole ทำให้ชีวิตไม่เป็นที่พอใจมากสำหรับ oliver mr sowerberry พยายามที่จะเป็นเพื่อนของเขาจึง mrs sowerberry เป็นศัตรูของเขา มีจำนวนมากของการเจ็บป่วยที่อยู่ในเมืองและนาย sowerberry มีจำนวนมากของธุรกิจ เขาเอา oliver กับเขาเมื่อเขาเก็บศพ แต่ oliver ไม่ชอบงานใหม่ของเขาเป็นอย่างมาก.

วันหนึ่ง noah พยายามทำให้ oliver ร้องไห้ เขาดึงผมของเขาอย่างหนักและกดหูของเขา.

'ว่าเป็นแม่ของสถ​​านสงเคราะห์ของคุณ? เขากล่าวว่า.

'เธอตาย' ตอบ oliver และใบหน้าของเขาไปสีชมพู 'จะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเธอให้ฉัน.

' สิ่งที่เธอตายจาก? ถาม noah.

'ของหัวใจที่แตกสลายบางส่วนของพยาบาลเก่าของเราบอกฉัน,' ตอบ oliver 'จะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเธอ'

'ไม่ต้องหยาบคายสถานสงเคราะห์เราสงสารทุกคนที่คุณ, สถานสงเคราะห์ แต่คุณแม่เป็นผู้หญิงที่ไม่ดี คุณรู้ว่าเธอเป็น '

' สิ่งที่คุณพูดว่า? ถาม oliver.

'เป็นผู้หญิงที่ไม่ดีสถานสงเคราะห์' noah ซ้ำ.

สีแดงด้วยความโกรธตอนนี้ oliver ยึดเด็กใหญ่โดยคอของเขาจับเขาแล้วโยนเขาลงไปที่พื้น.

ชีวิตที่ไม่มีความสุข oliver ได้ทำให้เขา ที่เงียบสงบเด็กเศร้า แต่ดูถูกแม่ของเขาได้ไม่พอใจเขา เขาจ้องมองด้วยความโกรธที่โนอาห์ซึ่งยังคงนอนอยู่บนพื้น.

'เขาจะฆ่าฉัน! ร้องไห้ noah 'ความช่วยเหลือ mrs sowerberry! oliver ได้ไปบ้า! mrs sowerberry วิ่งเข้าไปในห้องครัวติด oliver และมีรอยขีดข่วนใบหน้าของเขา noah ลุกขึ้นและตีเขาจากด้านหลัง เมื่อพวกเขาเหนื่อยและไม่สามารถฉีกขาดและรอยขีดข่วนและเอาชนะเขาได้อีกต่อไปพวกเขาจะดำเนินการ oliver ห้องมืดและปิดเขาอยู่ในนั้นmrs sowerberry นั่งลงและเริ่มที่จะร้องไห้.

'เขาอาจจะฆ่าพวกเราทุกคนในเตียงของเรา' เธอบอกว่า แต่เราจะทำอะไร mr sowerberry ไม่อยู่บ้าน วิ่งไปที่นายบัมเบิล, โนอาห์ บอกให้เขามาที่นี่ทันที.

noah พบ Bumble mr ที่สถานสงเคราะห์.

'โอ้ mr Bumble ครับ! ร้องไห้ noah 'oliver ครับ oliver ได้'

'อะไร สิ่งที่? ถามนายบัมเบิลที่มีรูปลักษณ์ของความสุขในสายตาของเขา 'เขาไม่ได้วิ่งหนีไปมีเขา noah?

'ไม่ได้วิ่งหนีครับ แต่เขาโจมตีผมและพยายามที่จะฆ่าผมครับ และแล้วเขาก็พยายามที่จะฆ่านาง sowerberry ครับ โอ้ความเจ็บปวดที่น่ากลัว!

และโนอาห์แสดงให้เห็นว่าไม่ดีของความทุกข์ทรมานจากการโจมตีของโอลิเวอร์.

'เด็กยากจนของฉัน' mr Bumble กล่าว. ฉันจะมาตอนนี้.

เขาเอาไม้เท้าและเดินกับโนอาห์ที่ร้าน sowerberry mr ของเขาเดินไปที่ประตูของห้องมืดและพูดด้วยเสียงลึก

'oliver!

' ให้ฉันออก! ร้องไห้ oliver จากภายใน.

'คุณจะรู้ว่าเสียงนี้ oliver? ถาม Bumble mr.

'ใช่' ตอบ oliver.

'คุณไม่กลัวมันได้หรือไม่'

'ไม่มี' oliver พูดด้วยเสียงที่กล้าหาญ.

mr Bumble ประหลาดใจมากโดยคำตอบนี้ เขาลุกขึ้นยืนกลับมาจากประตูและมองไปที่คนอื่น ๆ .

'โอ้ mr Bumble เขาจะต้องบ้า'กล่าวว่า mrs sowerberry 'เด็กไม่พูดกับคุณเช่นนั้น.

' เขาไม่ได้บ้า 'นายบัมเบิลกล่าวว่าหลังจากช่วงเวลาไม่กี่ความคิดลึก 'ปัญหาคือ - เนื้อ'

'อะไร' mrs sowerberry

กล่าว. เนื้อ mrs sowerberry เนื้อ 'mr Bumble กล่าวว่า 'ถ้าคุณเบื่อเขาเฉพาะในน้ำซุปที่เราทำในสถานสงเคราะห์เขาจะไม่ประพฤติเช่นนี้!

' โอ้! mrs sowerberry

บอกว่านี้เป็นผลมาจากความเมตตาของฉัน.'ปล่อยให้เขาอยู่ในที่นั่นเป็นเวลาวันหรือสองวัน,' นายบัมเบิลกล่าวว่า "ให้เขาซุปและไม่มีอะไรอื่นในอนาคต mrs sowerberry เขามาจากครอบครัวที่ไ​​ม่ดี.

ที่นี้ sowerberry ขณะ mr มาถึง เขาต้องการที่จะเป็นชนิดที่ oliver แต่น้ำตาของภรรยาของเขาบังคับให้เขาต้องชนะ oliver เขาตีเขาอย่างหนักและจากนั้นปิดเขาในห้องมืดอีกครั้ง ในเวลากลางคืน oliver ได้รับคำสั่งให้ชั้นบนเตียงของเขาในร้าน.

เมื่อเขาเป็นคนเดียวในความเงียบของร้านค้า, oliver เริ่มร้องไห้เป็นครั้งแรก ทุกวันที่เขาได้ฟังคำที่โหดร้ายของพวกเขาและความทุกข์ทรมานของพวกเขาโดยไม่ต้องเฆี่ยนตีน้ำตาใด แต่ตอนนี้เขาลงบนหัวเข่าของเขาบนพื้นใบหน้าของเขาซ่อนตัวอยู่ในมือของเขาและเริ่มที่จะร้องไห้.

เป็นเวลานานเขาอยู่อย่างนั้นโดยไม่ต้องย้าย แล้วเขาเปิดประตูและมองออกไปนอก มันเป็นความเย็นคืนที่มืดดาวดูเหมือนไกลออกไปจากแผ่นดินกว่าที่เขาเคยเห็นพวกเขาก่อน เขาปิดประตูผูกเสื้อผ้าของเขาในไม่กี่ผ้าเช็ดหน้าและนั่งลงเพื่อรอตอนเช้า.

เมื่อแสงแรกของวันที่แสดงให้เห็นผ่านหน้าต่างที่เขาเปิดประตูอีกครั้ง หลังจากรวดเร็วดูกลัวอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่รอบตัวเขาที่เขาปิดประตูหลังเขาและออกมาในถนนเปิด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 3
(narrated by IxChel)

เขาทำไป

Claypole โนอาห์ทำชีวิตไม่มากพอสำหรับโอลิเวอร์ นาย Sowerberry พยายามให้ เพื่อนของเขา ดังนั้นนาง Sowerberry ถูกศัตรูของเขา มีมากในเมือง และนาย Sowerberry มีธุรกิจ เขาเอาโอลิเวอร์กับเขาเมื่อเขาเก็บศพคนตาย แต่โอลิเวอร์ไม่ชอบงานของเขาใหม่มากด้วย

วันหนึ่งโนอาห์ถูกพยายามทำให้โอลิเวอร์ร้องไห้ เขาดึงผมของเขาหนัก และตีหูของเขา

'ว่าแม่ โรงทำงาน "เขากล่าวว่า . 'เธอจะตาย ตอบ

โอลิเวอร์ และหน้าของเขาไปสีชมพู "อย่าพูดอะไรเกี่ยวกับเธอกับฉัน'

'อะไรทำเธอตาย ' ถามโนอาห์

'ของหัวใจแตก พยาบาลเก่าของเราบางคนบอกฉัน ตอบกลับโอลิเวอร์ "อย่าพูดอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับเธอ'

' ไม่หยาบ โรงทำงาน เราสงสารคุณ โรงทำงาน แต่แม่เป็นผู้หญิงไม่ดี คุณรู้จักเธอ!'

'อะไรนะ "ถามโอลิเวอร์

'เลวผู้หญิง โรงทำงาน ซ้ำโนอาห์

สีแดง ด้วยความโกรธตอนนี้ โอลิเวอร์ยึดเด็กใหญ่ โดยคอเขา จับเขาแล้ว โยนเขาไปล่าง

ชีวิตเศร้าของโอลิเวอร์ได้ทำให้เขาเป็นเด็กเงียบ เศร้า แต่นับว่ายังลูกมีอารมณ์เสียเขา เขาเริ่ม angrily ที่โนอาห์ ที่ยังคงมีอยู่บนพื้นดิน

'เขาจะฆ่าฉัน ' ร้องโนอาห์ ' ช่วย นาง Sowerberry โอลิเวอร์หายบ้า!' นาง Sowerberry วิ่งเข้าไปในห้องครัว ติดโอลิเวอร์ และมีรอยขีดข่วนใบหน้าของเขา โนอาห์มีค่า และตีเขาจากด้านหลัง เมื่อเหนื่อย และอาจไม่ฉีกขาด และรอยขีดข่วน และชนะเขาอีก พวกเขาทำโอลิเวอร์ห้องมืด และปิดเขามี นาง Sowerberry นั่งลง และเริ่มร้องไห้

'เขาอาจฆ่าเราในเตียงของเรา ก็ ' แต่จะเราทำอะไร นาย Sowerberry ไม่ได้ที่บ้าน ทำให้นาย Bumble โนอาห์ บอกให้มาที่นี่ทันที '

โนอาห์พบนาย Bumble ที่โรงทำงานนั้น

'Oh, Bumble นาย รัก ' ร้องโนอาห์ โอลิเวอร์ รัก โอลิเวอร์ได้- '

' อะไร อะไร?' ถามนาย Bumble มีลักษณะของความสุขในสายตาของเขา ' เขาไม่วิ่งหนี มีเขา โนอาห์?'

' วิ่งหนี ไม่รัก แต่เขาโจมตีฉัน และพยายามที่จะฆ่าฉัน ที่รัก แล้ว เขาพยายามจะฆ่านาง Sowerberry รัก โอ้ ความเจ็บปวดสาหัส!'

และโนอาห์แสดงให้เห็นสัญญาณของความทุกข์จากการถูกโจมตีของโอลิเวอร์ไม่

'ของฉันยากจนเด็ก กล่าวว่า นาย Bumble ' ผมจะมาตอนนี้ '

เขาเอาไม้ของเขา และเดินกับโนอาห์ร้านนาย Sowerberry เขาเดินไปที่ประตูของห้องมืด และว่า เสียงลึก,

'โอลิเวอร์ '

'ผมออก ' ร้องโอลิเวอร์จากภายในด้วย

'คุณรู้เสียงนี้ โอลิเวอร์ ' ถามนาย Bumble

'ใช่ ตอบโอลิเวอร์

' ศศภอไม่กลัวมัน?'

'ไม่ ' โอลิเวอร์กล่าวว่า ในการกล้าเสียง

นาย Bumble มากมาก โดยคำตอบนี้ เขายืนหลังจากประตู และมองผู้อื่น

' โอ้ นาย Bumble เขาต้องเป็นบ้า' กล่าวว่า นาง Sowerberry 'เด็กไม่พูดกับคุณเช่นนั้น'

'เขาไม่บ้า กล่าวว่า นาย Bumble หลังจากครู่ลึกคิด 'ปัญหาคือ - เนื้อ'

'? ' พูดนาง Sowerberry.

'เนื้อ นาง Sowerberry เนื้อ กล่าวว่า นาย Bumble 'ถ้าคุณเลี้ยงเขาในซุป ขณะที่เราทำในโรงทำงาน เขาจะไม่ทำเช่นนี้'

'Oh ' ว่า นาง Sowerberry 'นี้เป็นผลของฉัน'

'ปล่อยเขามีวันหรือสอง กล่าวว่า นาย Bumble, ' ให้เขาต้มและอะไรในอนาคต นาง Sowerberry เขามาจากครอบครัวไม่ '

ตอนนี้ นาย Sowerberry มาถึง เขาต้องการชนิดที่โอลิเวอร์ แต่น้ำตาของภรรยาของเขาบังคับเขาชนะโอลิเวอร์ เขาตีเขาอย่างหนัก และจากนั้น ปิดเขาในห้องมืดอีกครั้ง คืน โอลิเวอร์ถูกสั่งชั้นบนเขานอนในร้าน

เมื่อเขาเป็นคนเดียวในความเงียบของร้าน โอลิเวอร์เริ่มร้องเป็นครั้งแรก ทุกวันเขาได้ฟังคำของพวกเขาโหดร้าย และประสบการตีระโดยไม่มีน้ำตา แต่ตอนนี้เขาตกเข่าลงบนพื้น ซ่อนใบหน้าของเขาในมือของเขา และเริ่มต้นการ weep

มานานเขาอยู่เช่นนั้น โดยไม่ย้าย แล้วเขาเปิดประตู และมองออก มันเป็นคืนที่เย็น มืด ดาวประจักษ์ farther from โลกมากกว่าที่เขาได้เคยเห็นพวกเขาก่อน เขาปิดประตู ติดผ้าในผ้าเช็ดหน้าแบบบาง และนั่งลงรอเช้า

เมื่อแสงแรกของวันแสดงให้เห็นผ่านหน้าต่าง เขาเปิดประตูอีกด้วย หลังจากหนึ่งด่วน กลัวตาเขา เขาปิดประตูหลังเขา แล้วก็ออกมาเปิดถนน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บท 3 (บรรยายโดย ixchel )

เขาวิ่ง ไป

claypole โนอาห์ทำให้ชีวิตไม่น่าเป็นอย่างมากเพื่อไปยัง Oliver นาย sowerberry พยายามที่จะมีเพื่อนของเขาดังนั้นนาง sowerberry เป็นศัตรูของเขา มีการเจ็บป่วยในเมืองและนาย sowerberry มีธุรกิจ เขาก็ไปยัง Oliver กับเขาเมื่อเขาเก็บศพแต่ไปยัง Oliver ไม่ชอบงานใหม่ของเขามาก.

วันหนึ่งโนอาห์ก็พยายามที่จะทำให้ไปยัง Oliver ร้องไห้ เขาดึงผมของเขาและโดนหูของเขา.

'ได้อย่างไรเป็นแม่ของโรงเลี้ยงคนจนหรือไม่?"เขากล่าว.

"เธอคือคนตาย"ตอบไปยัง Oliver และใบหน้าของเขาก็สีชมพู "ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเธอกับฉัน.'

'อะไรเธอจะตายหรือไม่?"โนอาห์.

'ของหัวใจสลายที่พยาบาลเก่าของเรามีบางคนบอกว่าผมตอบไปยัง Oliver "ไม่ได้พูดอะไรมากกว่าเรื่องของเธอ!'

'ไม่พูดหยาบคายโรงเลี้ยงคนจนเราทุกคนสงสารคุณโรงเลี้ยงคนจนแต่คุณแม่ของคุณเป็นผู้หญิงไม่ดี คุณก็รู้ว่าเธอเป็น!'

'คุณว่า?"ถามไปยัง Oliver .

'ผู้หญิงไม่ดีที่โรงเลี้ยงคนจน""โนอาห์.

สีแดงพร้อมด้วยความโกรธแค้นในตอนนี้ไปยัง Oliver คว้าเด็กมีขนาดใหญ่กว่าที่คอของเขาจับมือเขาแล้วก็โยนให้เขาไปกับพื้น.

ไปยัง Oliver ของชีวิตความสุขทำให้เขาเด็กเศร้าอันเงียบสงบแต่คำด่าแม่ของเขาทำให้เขา เขาจ้องหน้าด้วยความโกรธที่โนอาห์ซึ่งยังนอนอยู่บน.

"เขาจะฆ่าผม!"โนอาห์ 'ช่วยให้นาง sowerberry ! Oliver มีเสียสติไป! sowerberry "นางก็วิ่งเข้าไปในห้องครัวที่ถูกจับไปยัง Oliver และรอยขีดข่วนหน้าของเขา โนอาห์ก็ลุกขึ้นและส่งผลกระทบต่อเขาจากด้านหลัง เมื่อพวกเขาก็เหนื่อยและไม่ฉีกขาดและรอยขีดข่วนและเอาชนะเขาได้มากขึ้นพวกเขาพาไปยัง Oliver ในห้องสีเข้มและปิดเขาก็อยู่ในนาง sowerberry นั่งลงและเริ่มร้อง.

"เขาอาจจะเกิดการฆาตกรรมเราทั้งหมดที่อยู่ในเตียงนอนขนาดคิงส์ไซด์ของเรา"เธอกล่าว "แต่สิ่งที่เราจะทำอย่างไร นาย sowerberry คือไม่ได้อยู่ที่บ้าน วิ่งให้บริการเพื่อไปยังนายผึ้งตัวเขื่องโนอาห์ บอกให้เขามาอยู่ที่นี่ได้ทันที"โนอาห์

พบนายผึ้งตัวเขื่องที่โรงเลี้ยงคนจนที่.

'โอนายผึ้งตัวเขื่องครับ!"โนอาห์"ไปยัง Oliver เซอร์ไปยัง Oliver มี - '

" อะไร?"ถามนายผึ้งตัวเขื่องพร้อมด้วยมุมมองของความเพลิดเพลินใจในสายตาของเขา "เขาไม่ได้รันอยู่ห่างมีเขาหรือไม่?"โนอาห์

'ไม่ได้รันอยู่ห่างออกไปในเซอร์แต่เขาถูกโจมตีและพยายามที่จะฆ่าผมครับ. และแล้วเขาก็พยายามที่จะสังหารนาง sowerberry เซอร์ "ความเจ็บปวดน่าสยดสยอง!'

และโนอาห์แสดงให้เห็นสัญญาณของความทุกข์ไม่พอใจจากการโจมตีของ Oliver .

'ลูกชายที่น่าสงสารของฉัน"นายผึ้งตัวเขื่อง."ผมจะเข้ามาในขณะนี้.'

เขาก็ Memory Stick ของเขาและเดินไปเดินมาด้วยโนอาห์ไปที่ร้านของนาย sowerberryเขาไปที่ประตูของที่ห้องสีเข้มและพูดในที่ลึกเสียง,

'ไปยัง Oliver !'

'ให้ผมออกไป!'ร้องไปยัง Oliver จากที่อยู่ด้านใน.

'คุณรู้ว่าเสียงที่ว่านี้,ไปยัง Oliver หรือไม่?"ถามนายผึ้งตัวเขื่อง.

'ใช่'ตอบว่า"ไปยัง Oliver .

'ไม่ได้คุณก็ไม่กล้าหรือไม่?'

'ไม่มี!"ไปยัง Oliver ในความกล้าหาญเสียง.

นายผึ้งตัวเขื่องก็แปลกใจเป็นอย่างมากโดยนี้ตอบ. เขายืนอยู่กลับมาจากประตูและมองออกไปที่อื่นๆได้.

'โอนายผึ้งตัวเขื่องเขาจะต้องคลั่ง""นาง sowerberry 'เด็กไม่สามารถพูดกับคุณอย่างนั้น.'

"เขาไม่ได้บ้า"กล่าวว่านายผึ้งตัวเขื่องหลังจากช่วงเวลาเพียงไม่กี่ที่คิดลึก "ปัญหาคือ - เนื้อ!'

'อะไร?""นาง sowerberry .

'เนื้อนาง sowerberry เนื้อ"นายผึ้งตัวเขื่อง 'หากคุณป้อนนมเขาเท่านั้นในซุปดังที่เราทำในโรงเลี้ยงคนจนที่เขาจะไม่ประพฤติตัวให้เหมือนกับ

!''โอ้โห!'แห่งนี้"นาง sowerberry 'นี้เป็นผลมาจากความเมตตาของฉัน'

'ออกจากเขาในมีสำหรับวันหรือสอง"นายผึ้งตัวเขื่อง'ทำให้เขาทำน้ำซุปและไม่มีอะไรอย่างอื่นในอนาคตนาง sowerberry เขามาจากครอบครัวที่ไม่ดี"

ในช่วงเวลานี้นาย sowerberry มาถึงแล้ว เขาอยากจะเป็น ประเภท เพื่อไปยัง Oliver แต่น้ำตาของ ภรรยา ของเขาก็บังคับให้เขาตีไปยัง Oliver เขาก็ตีตัวเขาแล้วปิดเขาในห้องสีเข้มอีกครั้ง ในยามค่ำคืนมีการสั่งไปยัง Oliver ขึ้นไปชั้นบนเตียงของเขาในร้าน.

เมื่อเขาอยู่ตามลำพังในความเงียบของร้านที่ไปยัง Oliver เริ่มร้องไห้เป็นครั้งแรก ทุกวันเขาได้ฟังคำพูดอันโหดเหี้ยมของเขาและต้องทนกับตีของตนโดยไม่น้ำตาใดๆ แต่ตอนนี้เขาคุกเข่าลงบนชั้นที่ซ่อนตัวอยู่บนใบหน้าของเขาอยู่ในมือของเขาและเริ่มที่จะร้องไห้.

เป็นเวลายาวนานเขาอยู่อย่างนั้นโดยไม่ต้องย้าย จากนั้นเขาก็เปิดประตูแล้วมองออกไป คืนนั้นสีเข้มเย็นดาวที่ดูเหมือนจะอยู่ไกลจากโลกมากกว่าเขาก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปิดประตูที่ผูกขึ้นเสื้อผ้าไม่กี่ของเขาในผ้าเช็ดหน้าและลงไปรอให้ถึงเช้า.

เมื่อสัญญาณไฟแสดงเป็นครั้งแรกในวันที่แสดงให้เห็นถึงผ่าน Windows ที่เขาเปิดประตูอีกครั้ง หลังจากดูตกใจได้อย่างรวดเร็วโดยรอบตัวเขาเขาปิดประตูที่อยู่ข้างหลังเขาและเขาออกมาในถนนเปิดให้บริการได้